Zo is dat. Het plannen van terreur is strafbaar.
Ook al is het slechts een ware hersenschim die van vernieling droomt.
Nu is hij dood. Door mij vermoord, Meneer de Inspecteur.
Ignace, hij was trouwens niet meer dan een stripfiguur die nooit getekend werd.
Intussen heerst valse vrijheid, leeft fe laatste zomer.
Vooralsnog die Russische vodka proeven. De opwarming van deze zee trotseren. Een frisse duik zit er niet in.
Het blijft bij drijven door die eeuwige dwaasheid van de hoop, dat laatste greintje moed gebruiken om dit neer te schrijven.
Liefste Layla, mijn Lorelei en zachte zijarm van de Schelde, alles moet, ergens uitmonden, eindigen.
Ik heb echt niet alles verbrand. Kafka is dat ook niet echt gelukt.
Wat rest van wat ooit was, mijn vriend Ignace, zijn angsten en complotten, Sint-Amandus en zijn geest.
Ik was erbij. Bijna. Ik ben daar geweest. Ik las een ziel die voor de wrede wereld zweeg, maar niet voor mij.
So long, Ignace, duizend tonnen bommen wachten onderweg.
Ik wens je een behouden vaart. De Styx verwacht joyw vloed.
In addenda, ter nagedachtenis aan Ignace Somers zijn betere haiku's.
Verder nog, aan alleman die lezen kan:
Adieu, ik moet weer naar mijn cel, mijn isolement.
De vrijheid weet het:
Zelfs tussen een muur of vier kom ik er wel!
uit de reeks 'Ignace Somers'