Er zijn zoveel manieren om je te vertellen hoe graag ik je zie. Ik zou het je kunnen schrijven, op geurend, dikgeschept papier of gewoon in een berichtje op je telefoon. Ik zou je kunnen bezingen, toewuiven, ophemelen. Tijdens een zelfgeschreven serenade in het schemerlicht, in de veiligheid van je kamer of ergens diep in mijn hoofd. Ik zou het je kunnen roepen, declameren, voordragen. Ik zou je huilend mijn liefde kunnen verklaren. Misschien moet ik je vastnemen en heel hard zoenen of dat juist niet, als dat niet is wat jij wil. Ik zou je kunnen laten weten hoe graag ik je zie door te doen wat jij echt fijn vindt. Vandaag zing ik je toe en wieg ik je zacht in mijn armen, hoofd tegen hart.
En als ik morgen de woorden niet kan vinden tussen het vergrijsde stof in de kamer en mijn hoofd dan hoop ik dat je het zal weten. Dan hoop ik dat je het zal horen tussen de woorden die ik je wanhopig zal toeschreeuwen. Dan hoop ik echt dat je het kan voelen door de kille starheid van mijn jou toegedraaide rug heen. Dan hoop ik dat je het kan zien aan de beving van mijn onzekere handen die voor je zullen blijven zorgen. Dan hoop ik dat je het zal weten, dat je plaats hier bij mij is en dat je zal blijven thuiskomen. In mijn huis, in mijn hart.