Zoals maïzena soep bindt,
zo vullen geboden mijn dagen.
Ik moet blijkbaar van alles.
Ik mag ook niet vergeten
dat ik van alles moet.
Getuige de vele post-its
als herinnering.
Wie kiest, verliest.
Wat ik moet en doe,
kan ik niet meer niet doen.
Een gebod sluit een verbod uit.
Intussen groeit mijn stapel
gele post-its.
De geboden. Vergeeld.
De zon deed haar werk.
Nu ik niet meer kan lezen
wat ik moet,
kleur ik ze rood.
In één haal
kleurt gebod tot verbod.
Ik mag ze wel niet meer
in de zon leggen.
Dat staat nu
op een rode post-it.