vergeef mij

Vergeef mij, lieve heer voor al mijn zonden. 

Vergeef mij
want ik weet wat genoeg is.
ik weet niet of weten genoeg is.

Vergeef mij
niet omdat ik niets doe,
maar omdat wat ik doe
te weinig weegt.

Vergeef mij

omdat ik niet naar elke klimaatmars ga,
geen geld geef aan goede doelen
maar wel aan Korean skincare.

Vergeef mij

Omdat ik geen vrijwilligerswerk doe,
de geschiedenis van Soedan niet ken,
en pas gisteren hoorde
van het conflict in West-Papoea.

Vergeef mij

Omdat ik weet dat er oorlogen zijn,
maar weet niet hoe ik moet kijken.

Ik staar naar beelden uit Palestina,
ben even stil,
om vervolgens verder te scrollen.

Vergeef mij, heer 

Omdat ik post, niet protesteer.
Omdat ik deel, niet deelneem.

Vergeef mij

Omdat ik naar de dakloze vrouw voor de supermarkt glimlach
alsof mijn scheve schemering van empathie haar helpt.

Omdat ik de meldingen van VRT NWS en De Morgen uitschakel.
Omdat ik liever lees over schoonheid
dan over schuld.

Omdat ik mijn boodschappentas vul in de Lidl,
mijn onderbroeken haal bij de H&M,

Vergeef mij

Omdat ik niet weet hoe het is
om afgewezen te worden bij een grens

Omdat ik mijn vader niet altijd wijs op het feit dat hij racistisch is. 

Vergeef mij
omdat ik het vliegtuig nam.

Omdat vrouwen in Afghanistan niet mogen spreken en ik wel. 

Vergeef mij

Omdat ik koffie drink uit landen zonder water. 

Vergeef mij

omdat ik me schuldig voel, en dat als excuus gebruik.

Vergeef mij 

Vergeef mij

Vergeef al mijn zonden.

Wat hebben we nodig
in de toekomst?
Ik antwoord:
Hoop.
Verbeelding.

Maar wat hebben insecten,

Plastic dat plakt,

Algoritmes vol ritmes, 

aan verbeelding?

Kan hoop water zuiveren?

Huizen bouwen? 

Harten herstellen? 

Is dit niet een typisch antwoord
van een geprivilegieerde Vlaamse kunststudente?

Ik stel me soms voor
dat ik naast de vrouw voor de supermarkt zit,
dat we samen sterren tellen
op een bewolkte dag.

Dat ik met een kind dat de zee overstak
het lied van de vogels zing,
terwijl de lucht nog niet weet
dat het ochtend is.

Dat ik elke ochtend
de plant water geef
die tussen de opengereten stenen groeit. 

Dat iemand een schaduw groet
en ik terugzwaai.

Misschien is dat verbeelding.
Misschien is dat hoop.

Vergeef mij

Omdat ik “verbeelding” zeg
terwijl anderen “veiligheid” bedoelen.

Vergeef mij

Omdat ik studeer om mooie dingen te maken
terwijl er mensen zijn
die enkel proberen te overleven.

Vergeef mij

Omdat ik in kunst geloof,
maar niet weet of kunst genoeg is.

Vergeef mij

Omdat ik denk dat woorden iets kunnen redden,
maar ik weet niet wat.

Vergeef mij

omdat ik schrijf,
in plaats van te handelen.

omdat ik weet dat weten niet genoeg is. 

Ik heb gezondigd 
maar ik blijf mens. 
En misschien begint hoop
daar.