Blijkbaar ben ik verknipt.
Dat was nooit de bedoeling.
Een innerlijk hoort samen te hangen,
niet in losse stukjes uiteen te vallen.
Ik was trouwens niet alleen aan zet.
We waren met een heel knutselteam
en we knipten maar door:
gekarteld, bot, scherp,
alles door elkaar.
De stukken vlogen in het rond.
We hadden geen plan;
moderne kunst,
noemden we het dan maar.
Nu zijn we bijna klaar.
Alleen de kader ontbreekt nog,
iets dat alles bij elkaar moet houden.
Ik kies een rafelrand,
verknipt als ik ben.