niet
elke pijn schreeuwt
soms baadt hij
in stilte
soms leeft hij
in de nerven
in bomen die
niet
snel plooien zullen
voor de storm
voor het onweer
voor een donderwolk
voor de regenvlaag
die nooit één druppel vergeet
weet rivier
wees gerust monding
de zee voelde je komen
een hart verdraagt het zout
elke pijn rust
op een droge bodem
het wrak is van een duikboten
schepen die wegduiken
voor het daglicht
voor een lentebries
voor de wilde
voor de zachte golven
elke pijn zwijgt
tussendoor
lange tijd
of zelden
de gekwelden weten het
er is gelukkig nog
die lentebries
die golf met regendruppels
ze proberen soms
zo goed het kan
die ene traan te evenaren
mee te varen
naar de monding
op de rug van witte vissen
pijn met lang
vergeten
vinnen
uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'