Ode aan Bernard Dewulf
Soms noemt mijn man me Bernardetje.
Dat komt door Bernard Dewulf.
Hij leeft nog in mijn taal.
Voor altijd wiemand.
Hij was de stem
van wie te dun was
voor een obese wereld.
Ook hij
was grondeloos.
Hij wist dat
uit de grond van een hart
die hem ontbrak.
Ook hij
leefde morsig,
zoals al wie morst
enkel morsen kan.
Ook hij
was een wonde.
Hij liet haar,
half ontsmet.
Pijn likt nooit
helemaal schoon.
Ook hij
zijn donkere metgezel
zonder agenda:
een schaduw
die bleef.
Ook hij
had dieptevrees,
maar keek toch
in de afgrond.
Ook hij
was geschreven
met een haperende vulpen,
op het vloeiblad
van zijn leven.
Enkel hij
kon afgronden
met woorden
omhelzen.