Gisteren was het weer raak. Ik parkeerde mijn twintig jaar oude rammelbak tussen de glimmende auto’s en gooide het portier open. Ik was nog maar net met mijn ongeschoren kop en onverzorgde lijf uitgestapt, of ik hoorde het al: "Pas op, pas op, PAS OP! Pas toch op, man!"
De bron was een vrouw van het type dat vaker bij de kapper zit dan bij haar eigen familie. "U bent met uw deur tegen mijn auto gekomen," snauwde ze.
"Dat heb ik niet, MEVROUW," kaatste ik terug.
"DAT HEBT U WEL!" gilde ze, terwijl ze theatraal over een deukje wreef. Ik deed mijn deur weer open om aan te tonen dat de hoogte van mijn portier totaal niet overeenkwam met de plek van de schade.
"Wat is er met u aan de hand? Hallucineert u, of is de waterstofperoxide naar uw hersenen gestegen?" Ze gunde me geen blik waardig, smeet haar eigen deur dicht en scheurde weg met haar geschonden, verminkte lichaam.
foto gallery VERF ED