verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

Over verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

Michel Foucault: Wat mij opvalt is het feit dat in onze samenleving kunst slechts betrekking lijkt te hebben op voorwerpen en niet op individuen of op het leven. Zou niet ieders leven een kunstwerk kunnen worden. Carnaval des fous.

synchroniciteit - betekenis toeval.
Jung

luc tuymans, Anne-Mie Van Kerckhoven, Dirk Meynendonckx, Frank Dingenen, Moshe Leiser, Johan Heestermans, Walter Zinzen en Mieke Meulenbergs, David Davidse, harry kümel, tom lanoye, Roger Van Loon, Kurt Van Eeghem, Paul de leeuw, Daniel von weinberger, Marc Debouver, Frans Van Roosmaelen, John Massis, Eddy wally, Alex Rosseels, Jan Jespers, JOHN DE WIT, theo bonet, Jan versweyveld, Cis Van Kets, boudens luc, Bruno Schnieders, alias ‘Bruneau', Ivo Van Hove, Bart Vandermoere, Christiaan Moeyaert, John Bogaerts, dennis denys, het personeel van Cinderella's Ballroom Robert Tops en Maryse Ghoos. Fabiola (performancekunstenaar) en nog vele vele anderen.

WAREN BETALENDE DEELNEMERS aan mijn eerste lgbtqia+ concept, CHRISTOPERSTREET 1979,
***************************************************************************************************************************************
volgens I.A. : Verf Ed is een unieke stem in de Belgische kunstwereld, die met een mix van ernst, sarcasme, humor en lokaal kleurgebruik zijn visie op het leven en kunst deelt.
Zijn werk biedt een frisse en onconventionele kijk op de hedendaagse kunstwereld.
******************************************************************************************************

Chaos wordt orde wordt automatisme wordt gewoontes worden verveling.
*******************************************************************************************************************************************
"Soms was er chaos, door mijzelf gecreëerd of door de situatie. Uit die chaos kwam orde. Totdat ik die orde zo spuugzat was dat de chaos weer toesloeg. Vijftig jaar lang. Mijn levensverhaal in een notendop."
***************************************************************************************************************************
Ik maak HEDENDAAGSE kunst. Vele anderen maken geen kunst maar maken decoratie. Veel anderen zijn aangesloten bij galerijen die hun werken zo duur mogelijk verkopen. Aan de rijke corrupte kleinburgerij. Die moeten mijn kunst niet want ik haal de rijke corrupte kleinburgerij van hun voetstuk. Mijn gallery bevindt zich in Frankrijk.
**********************************************************
"Al het werk dat ik maakte kwam er spontaan zonder veel nadenken, uit toeval kwam ik ergens en er kwam iets uit, per toeval  ???? MIJN VERBEELDING ???? aan anderen om mijn werk te ver- be-oordelen." Een golfje in de oceaan.
***********************************************************************************************************
"Ik ben niets."
"Ik zal nooit iets zijn."
"Ik kan ook niet iets willen zijn."
"Afgezien daarvan koester ik alle dromen van de wereld."
Tabacaria (Sigarenwinkel) van de Portugese dichter Fernando Pessoa, geschreven onder zijn heteroniem Álvaro de Campos.

De enige plaats waar men mijn werken kan zien is in Antwerpen van mei tot september op de laatste zondag van de maand. Op Lambermontmartre. REEDS VOOR DE 23tigste keer.
*****************************************************************
1966; "In 1966 trad ik op veertienjarige leeftijd in dienst bij de firma Aurora in Izegem, een onderneming gemanaged door Roger Vanthournout. Daar zag ik voor het eerst zijn kunstcollectie, met onder andere werken van Salvador Dalí, Magritte, Henru Moore, en Pablo Picasso. Dit was een beslissend moment in mijn leven.
Ik heb nog altijd de groepsfoto waar we met alle medewerkers op staan. En een loonbrief.
https://www.2dehands.be/q/50+jaar+aurora+1971/

********************************************************
**********************************************************
Verf ed uses his pocket camera as a photographic scrapbook of his life and thoughts ......This not Art photography, in fact, despite the photographic surface, this isn't photography ...... It's the need to survive and capture life and thoughts before they explode. ......Verf ed hasn't the time to make compositions or to think about techniques the subjects are passing by at the speed that he hardly can capture him ..... His photography is huge. ..... That makes it impossible to judge them. .... while judging them you are judging life .....
The literal space becomes a metaphor for a social context nearly one hundred years after T.S. Eliot. Verf ed photographs are confronting and autobiographical and schow the inside of daily life Xavier Debeerst. Uit fototentoonstelling WASTE LAND Kortrijk ano 02
--------------------------------------------------------------
Ik ben geen schrijver maar ik schrijf. Ik ben geen fotograaf maar ik neem foto’s. Mijn foto’s zijn niet scherp want het leven is Blur. VERF. ED.
****************************************************************************
"I don't lei. I inprove on life." Josephine Baker.
************************************************************************

Hierbij de vraag aan een eventuele lezer van dit bericht woonachtig in ROTSELAAR.
Midden de jaren 70tig heb ik een fototentoonstelling gedaan in HET TORENHOF te Rotselaar.
Op het einde van die tentoonstelling zei de voorzitter van het toenmalig pannenkoeken huis dat ik mijn foto’s terug kon krijgen als ik de rekening betaalde.
Ik kon die rekening niet betalen.
Dat wil zegen dat er in Rotselaar een pak van mijn eerste foto’s liggen. Of ze zijn vernietigd?
...................................................................................................................................................................................
2021:
Pigmentprint op katoenvoile, hout Göteborg Internationale Biënnale voor Hedendaagse Kunst (GIBCA) The twelfth edition of the Göteborg International Biennial for Contemporary Art
inloggen VIP
https://vimeo.com/connykarlsson/triptofrance
........................................................................................................................
Luc tuymans was een van mijn eerste regelmatige bezoekers hij zou samen met twee andere bezoekers, Moshe Leiser en Johan Heestermans, zijn eerste performen in de galerijen van Oostende, in de zeer vroege ochtend organiseren. Moshe Leiser, een theater man zou iets later werken in de opera van Lyon en dan verder in heel Europa.

Anne-Mie Van Kerckhoven heeft, geschilderd op plastic, mijn prijskaart ontworpen.

Harry kümel, zag ik regelmatig onder de bezoekers.
*******************************************
ik had geen probleem met Bruno Schnieders, alias ‘Bruneau maar hij wel met mij blijkbaar, waarschijnlijk omdat ik, toen hij het pannenhuis openheid, enkele van zijn barmannen van hem afsnoepte. Ik betaalde ze beter. Het pannenhuis wereldberoemd in Antwerpen door het legendarische optreden van Pink Floyd in Het Pannenhuis in1968. En ook Jimi Hendrix is volgens overleveringen ooit aanwezig geweest in Het Pannenhuis, een legendarisch muziekcafé op het Hendrik Conscienceplein in Antwerpen tijdens de late jaren zestig.
********************************************************************


Met de zigeuner muziek groep De Piotto's heb ik een nacht tijdens de Gentse feesten meegespeeld tijdens hun cafe toer.

Tijdens de Antwerpse homo dag in de jaren 80tig kwam een redelijk corpulente onbekende mijn slaapkamer binnen, ik heb er hem toen buiten gegooid. Later zei men mij dat hij een toekomst had in de Nederlandse entertainment biznis Paul de leeuw bleek het.
***************************************************************************
boudens luc https://www.youtube.com/watch?v=apGFvB1LV34&t=95s
*****************************************************************************************************************

Journalist Jan Jespers was medeoprichter van het Antwerpse filmhuis Cartoon's in 1978, samen met Guy Dandelooy, Michel Apers en Eric Kloeck, waarbij hij samen met Apers en Kloeck ook de legendarische bioscoop Monty runde, die alternatieve films vertoonde, een belangrijke rol speelde in de Antwerpse filmcultuur en een 'filmschool' werd voor velen, waaronder Tom Barman.

Frank Dingenen Ik kende Frank Dingenen al sinds ik in Leuven woonde, hij kwam regelmatig op bezoek in CRISTOPERSTREET.

journalist John de wit is de enige die buiten gevlogen is bij de rooie vlinder.

Fabiola (performancekunstenaar)
Ik leerde Peter Alexander van Linden die zich later FABIOLA liet noemen kennen in Leuven waar hij studeerde voor verpleger. Maar in Nederland die toen schraal zat in verplegers kon hij studeren en onmiddellijk geld verdienen. Daar in Amsterdam werd hij opgeslorpt door de LGBTQI++ gemeenschap en werd een levend kunstenaar. In de jaren zeventig kreeg hij bekendheid als performance- of bodyartkunstenaar, toen hij in zijn kenmerkende uitdossing in het Amsterdamse Stedelijk Museum op een sokkel ging staan en werd uitgeroepen tot "levend kunstwerk"
https://www.2dehands.be/q/verf+ed+eerste+pride+amsterdam+1977+met+verf+ed+en+fabiola/

Op een dag bezocht ik mijn gitaarleraar Dirk Lambrechts, daar zaten enkele baardige heren en ze namen hun instrumenten en nodigden mij uit om mee te spelen. Later besefte ik dat die aardige heren de The Dubliners waren.

Tom lanoye, was het vriendje van Guido totte het brein van de rode vlinder en regelmatig bezoeker van cristoperstreet.

Aan Kurt Van Eeghem, en zijn vriendje mark debouver verkocht Christiaan Moeyaert en ik ons aandelen van p.v.d.a. cristoperstreet. Marc Debouver, (johnny lipstick) heeft jarenlang beweerd dat hij cristoperstreet had ontworpen. Daarbij nooit tegengesproken door zijn vriend Kurt Van Eeghem. In realiteit hebben die twee cristoperstreet naar de kloten geholpen. Marc Debouver werd later manager en oprichter van Get Ready.

De laatste keer dat ik daniel von weinberger, de juwelier, zag was in een hotelkamer waar we ons vermaakten met een hoer. "De kunstenaar werd in één klap wereldberoemd in Antwerpen met zijn expositie in het Koninklijk Paleis op de Meir. Hij stelde er juwelen tentoon tussen echte taarten en liet die een maand lang staan; de stank die volgde was onbeschrijfelijk."

Frans Van Roosmaelen, schonk een van zijn schilderijen aan mijn laatste project meansfactory.
John Massis, Eddy Wally, traden op toen Kurt van Eegem mede eigenaar was.

Met Alex Rosseels, en jhon bogaerts die vaste bezoekers waren van christopherstreet lanceerde ik het plan voor meansfactory.

Theo bonet, een vaste bezoeker was een van de eigenaars van hotel ROSIER. Met Theo organiseerden we D-T galerie (naar dwaallicht tsitp, van Willem Elsschot) op het Mechelseplein.

Met Jan versweyveld, de kaarsenmaker, zal ik een naakt optreden geven in een homo bar op de prinses gracht in Amsterdam. Ivo van hove werd zijn vriendje. Omdat we zo geld wilden verzamelen om terug te treinen naar Antwerpen. Wat mislukte want de prijs was een fles champagne.

Cis Van Kets, was een van mijn eerste bar mannen. Ging met ons weekend inkomsten lopen voor een reis Griekenland. DEN DIEF.

Bart Vandermoere, was een vlaams nationalistische advocaat die stoere taal sprak tijdens de IJzerbedevaarten over het traditionele Vlaamse gezin, en savons in cristoperstreet met zijn vriendje zat te muilen.

Christiaan Moeyaert, die later met zijn uitgeverij TALKIES uitgaf stichtte samen met mij p.v.b.a. CRISTOPERSTREET nadat ik het eerste jaar alleen christopherstreet had gerund.

Dokter Jan Maniewski de kleinzoon van
Willem Elsschot (pseudoniem van Alfons-Jozef de Ridder) vroeg mij om samen met Ann Salens in haar appartementje te gaan wonen zodat ze niet alleen was. Ann vroeg mij om paravents te ontwerpen zij zou de stoffen aankleding ontwerpen. Op 1 augustus 1994 trok ik in haar appartement. Ann stierf op 7 september 1994.

De bekende Denis denys, was niet alleen een bezoeker maar stond ook een jaar achter de bar van christopherstreet.
Een bekende figuur in de Antwerpse undergroundscene was Denis Denys. Hij was een opvallende verschijning in de legendarische club Cinderella's Ballroom, een spilpunt voor de punk- en new-wavescene in de jaren '70 en '80.

Cinderella's Ballroom was op dat moment de coolste ondergrondse dancing.
............................................................................................................................
Chronologisch Overzicht & Samenwerkingen LGBTQ+

1978:
de sacoche: gemeenschapshuis waar enkele lgbtq+ mensen samenwonden.
1979:
ontwerp en oprichting CHRISTOPERSTREET
1980:
oprichting: p.v.b.a. CHRISTOPERSTREET samen met Christiaan Moeyaert uitgever van o.a TALKIES en vriend.
- Eerste LGBTQ+ voetbalploeg de CHRISTOPER BOYS

1984:
verkoop p.v.b.a. CHRISTOPERSTREET aan Kurt Van Eeghem, en Marc Debouver,
zie archief: amsab-instituut voor sociale geschiedenis https://www.fondssuzandaniel.be/
............................................................................................................................
1969:
aanwezig bij het optreden in L'Olympia in Parijs van Chicago Transit Authority
1965:
concert van Champion Jack Dupree in Brugse cafe Cactus
1970:
optreden "Folk, Blues & Jazzhouse" Oostende
1975:
fototentoonstelling torenhof Rotselaar
1974:
Deelname aan een experiment van Prof. Steven De Batselier in "de pimpel" rijschoolstraat te Leuven, (de toekomstige Guido Belcanto liep daar rond) waaruit Passage 144 groeide. Antipsychiatrie Vlaanderen. Als lid van de werkgroep: MARGINALITEIT. Prof de batselier zorgde voor het eerste officiële contactcentrum voor homoseksuelen het G.O.C. in de dambruggestraat in Antwerpen. "In de Rijschoolstraat in Leuven was vroeger café De Pimpel gevestigd. Het was niet zomaar een café; op de bovenverdiepingen waren studentenkamers ondergebracht, waar destijds ook het secretariaat van de School voor Criminologie zat. Omdat ik in een van die kamers woonde, werkte ik in ruil voor gratis huisvesting een paar uur per week in het café. Dit concept heb ik later ook toegepast in mijn project Christopher Street in Antwerpen." Guido August Constancia Versmissen Bijnaam Guido Belcanto was een van de bezoekers van de pimpel.

Gitaarles flamenco gevolgd bij Dirk lambrechts.
samen gespeeld met THE DUBLINERS. Ik ontmoette Dirk Van Esbroeck en Juan Masondo.

1976:
deelname homobeweging "de rooie vlinder"

1978: liet Tom Robinson na zijn optreden in de Arenberg schouwburg Antwerpen zien.

1977:
Deelname aan een Europese bijeenkomst van LGBTQA+ in Montaigue de Quercy, Frankrijk Mont des Tantes
inloggen VIP
https://vimeo.com/connykarlsson/triptofrance


1978:
18 maart. Regisseur: eerste openbare homomanifestatie georganiseerd door "de rooie vlinder" in het toenmalige Floralliapaleis Gent.

1978:
Striptease met kaarsenmaker Jan versweyveld, de vriend van ivo van hove, in Amsterdam.

............................................................................................................................
ontworpen: lgbtqia+ concept
1979:
CHRISTOPERSTREET vanschoonhovenstraat Antwerpen
1980:
DEN EIKEL de coninckplein.
1981:
Means Factory, Antwerpen (Hessenplein). Opgericht samen met Alex Rosseels (journalist/schrijver) en John Bogaerts.

***********************************************************************************

1985: Voorzitter van de Dageraadfeesten, Zurenborg.

1989: P.R.-project "De Kaart van Antwerpen" in samenwerking met grafisch ontwerper Erik De Meyer (Tsjip).

1993: Samenwerking met Theo Bonet (Hotel Rosier).

1993 – 1997: Documentatie van het graffitiwerk van o.a. Duck, Alvin Eeckels, (DUCK de graffiti leraar van matthias schoenaerts) Igor Lagrillière en Matthias Schoenaerts. Samen in de gevangenis met Matthias Schoenaerts.
• Bekijk de YouTube-afspeellijst: https://www.youtube.com/playlist?list=PL9PnF5M5bSl0gESnQpHbE5o_4APNvImfE

1994: Samenwerking met modeontwerpster Ann Salens.

1995: Regie van een vuurspuwend spektakel op de Groenplaats, Antwerpen.
• Video-impressie : https://www.youtube.com/watch?v=tYtvO-NosIE

1999:
straatmuzikant.
1999:
gitaar optreden man bijt hond op de achtergrond.
Gitaar optreden VTM op de achtergrond.

2002: borgerhart L'autrui waar nu café plaza real is 

2002: Samenwerking met galeriehouder Xavier Debeerst (Galerie Anamorfose, Kortrijk). Deelname aan Kortrijk ano02 – Waste Land, geïnspireerd door T.S. Eliot.
VIDEO/ https://www.youtube.com/watch?v=d0aS4_V06GE
https://www.youtube.com/watch?v=iGDymbt8pho

2003:
Figurant in de film "Any Way the Wind Blows" (Tom Barman).

2009:
Mijpaal van 4 miljoen views op diverse videoplatforms (o.a. Google Video en YouTube).

2021:
Samenwerking met Conny Karlsson Lundgren voor het project Mont des Tantes. Pigmentprint op katoenvoile en hout voor de 12e editie van de Göteborg International Biennial for Contemporary Art (GIBCA).
********************************************************************************************************
Artist Statement: "Verf Ed"
“Verf Ed gebruikt zijn camera als een fotografisch plakboek van zijn leven en gedachten. Dit is geen klassieke kunstfotografie; het is een noodzaak om te overleven en om het leven te vangen voordat het explodeert. De enorme productie maakt het onmogelijk om de beelden individueel te beoordelen. Wie de foto's beoordeelt, beoordeelt het leven zelf.” (Vrij naar Xavier Debeerst)
Mijn werk is confronterend en autobiografisch. Ik toon de binnenkant van het dagelijkse leven. Na mijn deelname aan de GIBCA noem ik mijzelf met trots hedendaags kunstenaar. Met beperkte middelen creëer ik een multimediaal universum van tekst, verf, film, muziek en fotografie.
________________________________________
Een Leven in Ruimte en Tijd
Mijn woonplaatsen weerspiegelen mijn zoektocht. Van Het Pand in de Vrouwebroersstraat (gelegen in de historische Gentse wijk het Patershol) verwijst naar het voormalige Caermersklooster, een historisch gebouwencomplex dat oorspronkelijk toebehoorde aan de Onze-Vrouwenbroeders of Geschoeide Karmelieten. De Torenhofflaan in Rotselaar tot twintig jaar in de oude straatjes van Antwerpen. Ik huurde huizen die net geen krot waren voor een paar honderd frank; plekken waar men nu een fortuin voor betaalt. Ik zag de stad veranderen in een "Monaco aan de Schelde", waar de oorspronkelijke bewoners en 'armoezaaiers' steeds vaker worden verdreven.
Woonplaatsen (selectie):

Al Fadl 6ème Tranche, près du grand rond-point, Marrakesh, Marokko

……….Emelgem
Tinnenpotstraat
Ardooisestraat
Prinsessestraat
……….ARDOOIE
Lijsterstraat

……….GENT
Patershol
Vrouwebroerstraat .....Pand
1972
Stokerijstraat
………..LEUVEN

Egenhove
doleegstraat
bondgenotenlaan
rijschoolstraat

......... KORBEEK DIJLE
ruwaalstraat
.........OPVELP
velpestraat

………ROTSELAAR
Torenhoflaan

………BRUSSEL
......LAKEN
edward tollenaerestraat
………BRUGGE
lage weg

……….ANTWERPEN

Langeleemstraat
Kapusinesesraat
Oude kerkstraat
Vanschoonhovenstraat
De coninsplein
vlaamse kaai
Moriaanstraat
transvaalstraat
Coppenolstraat
Plantinmoretuslei
Aalmoezenierstraat

………..KRUIBEKE
Kattenstraat________________________________________
Overwinning en Chaos
In de jaren 90 balanceerde ik op de rand van de afgrond. Een carrière als clochard leek onvermijdelijk, maar ik herpakte mij. Ik leerde mezelf in één jaar het Adagio van Albinoni op gitaar spelen en ontwierp daarvoor mijn eigen tabulatuur.• Beluister de opname op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=uSmHZ1X_1fg

Mijn projecten zoals Christopherstreet, Den Eikel en Means Factory waren bedoeld als vrijplaatsen, ver weg van de 'heterodruk'. Ik ben een LOSER in de business, maar een winnaar in het leven. Terwijl de 'winners' van de ratrace bezwijken onder de stress, voed ik mij met de chaos. Want: Life is Art.
________________________________________
Mijn Artistieke Reis: Van Houtskool tot Hedendaagse Kunst
Mijn eerste tekeningen maakte ik in het ziekenhuis. Ik was zestien jaar oud en deed het uit pure verveling. Met een blad wit papier en houtskool leerde ik de ruimte op papier te vangen door deze met mijn potlood en vinger af te meten. Ik signeerde deze tekeningen met de naam 'Serge', iemand die mij verder geen blik waardig keurde. Er schijnen er nog een paar in Izegem bewaard te zijn. Ik tekende de ruimte van mijn ziekenhuiskamer en de persoon met wie ik de kamer deelde.
Na een poos probeerde ik te schilderen, tot ik de fotografie ontdekte. Dat ging sneller, wat essentieel was, want ik moest al vanaf mijn veertiende in de fabriek werken. Ik ben de fotografie altijd trouw gebleven.
Mijn eerste camera was een twin-lens reflexcamera. Mijn volgende was een Praktica: goedkope, maar kwalitatieve camera's. Daarna stapte ik over op wegwerpcamera's, waarvan sommige zeer scherpe resultaten opleverden.
Helaas raakte ik de meeste van mijn negatieven op een bepaald moment kwijt. Slechts een aantal contactafdrukken hebben het overleefd. Gelukkig is er nu mijn telefoon.
Fotogalerij VERF ED: https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/
Ondersteuning via PayPal: verfoto@gmail.com
Ik ben geen schrijver, maar ik schrijf. Ik ben geen fotograaf, maar ik neem foto’s. Mijn foto’s zijn niet scherp, want het leven is blur.
volgens I.A. : Verf Ed is een unieke stem in de Belgische kunstwereld, die met een mix van ernst, sarcasme, humor en lokaal kleurgebruik zijn visie op het leven en kunst deelt.
Zijn werk biedt een frisse en onconventionele kijk op de hedendaagse kunstwereld.
******************************************************************************************************
Ik maak HEDENDAAGSE kunst. De angst van de bourgeoisie voor de massa. Vele anderen maken geen kunst maar maken decoratie. Veel anderen zijn aangesloten bij galerijen die hun werken zo duur mogelijk verkopen. Aan de rijke corrupte kleinburgerij. Die moeten mijn kunst niet want ik haal de rijke corrupte kleinburgerij van hun voetstuk. Mijn gallery bevindt zich in Frankrijk.
**********************************************************
"Al het werk dat ik maakte kwam er spontaan zonder veel nadenken, uit toeval kwam ik ergens en er kwam iets uit, per toeval ???? MIJN VERBEELDING ???? aan anderen om mijn werk te ver- be-oordelen." Een golfje in de oceaan.
***********************************************************************************************************
"Ik ben niets."
"Ik zal nooit iets zijn."
"Ik kan ook niet iets willen zijn."
"Afgezien daarvan koester ik alle dromen van de wereld."
Tabacaria (Sigarenwinkel) van de Portugese dichter Fernando Pessoa, geschreven onder zijn heteroniem Álvaro de Campos.
***********************************************************************************************
Als kind ontdekken we vrijheid in het pure, ongedwongen spel. Als volwassenen spelen we door, maar dan binnen de muren van religieuze en rationele wetten. Toch spelen we door. Want het leven is en blijft een spel.
********************************************
Zolang je kunt lachen, leef je en ben je vrij.
Barbara Skarga
*****************************************

Fluxus: alles kan kunst zijn.
***********************************************
"levenslange nieuwsgierigheid"
***************************************************************
"met meer lef dan talent"
***********************************************************************
"Onzekerheid is de motor"
********************************************************
"Het leven is een groot avontuur; een reis door de tijd."
************************************************************************************************
"in het chinees bestaat geen woord voor crisis men noemt het nieuwe kans"
********************************************************************************************
"Normaliteit"? "Dat is monotoon en saai"
****************************************************************************
Een tegengewicht tegen de zelfgenoegzame corrupte Vlaamse kleinburgerij die hun gekke kinderen richting kunstacademies stuurt en gekke kinderen uit lagere klassen in vergeetputten stopt.
********************************************************************************************************************
Kunst die buiten de muren van de academie of de chique galerie ontstaat (street art, community projecten, digitale platformen), waardoor de rol van de traditionele poortwachter vervaagt.
I LOVE spelend LEVEN.
l
Mijn projecten zoals Christopherstreet, Den Eikel en Means Factory waren bedoeld als vrijplaatsen, ver weg van de 'totalitare hetro dominantie'.
*************************************************************

VERF. ED.
________________________________________
Inspirerende Citaten & Filosofie
"Wanneer je merkt dat je aan de kant van de meerderheid staat, dan is het hoog tijd om te pauzeren en na te denken!"
— Mark Twain
"Het enige waar wij nooit spijt van krijgen zijn onze dwaasheden."
— Oscar Wilde
"Als je God aan het lachen wilt krijgen, vertel Hem dan dat je plannen hebt gemaakt."
— Terrance Hayes
"Louis wordt ook schrijver, dat is de wat chiquere vorm van liegen."
— Hugo Claus
Onzekerheid is het begin van kennis.
VERF ED
Feiten zullen altijd het slachtoffer worden van verlangens.
— Max Weber
"Je moet van je eigen leven een kunstwerk maken"
— Naar Arthur Rimbaud (dichter)
________________________________________
Levenshouding & Financieel
Ik heb er altijd van gedroomd om een origineel te scheppen; iets anders dan de groep. Leven is een avontuur, verschillende avonturen. Iedere dag is het begin van een nieuw leven.

Geld ziet mij niet graag.
Met geld heb ik geen probleem,
want ik heb het niet.
Als ik bij wonder eens geld heb,
dan gaat het zo snel weer weg
dat ik er weer geen heb.
Geld ziet mij niet graag. Zucht.

Giften ter attentie van VERF ED zijn welkom via: paypal, verfoto@gmail.com
Life is an experiment.
Volledig autodidact, Duende zoekend, nog steeds.
"Ik ben bezig met mijn laatste project, (communicatie) en ik vrees dat het ook echt mijn laatste zal zijn. Ik verwacht dat het werk nog zo'n zes jaar zal duren."
*****************************************

*****************************************
Kunstwerk: "Altaar der Culturen"
Rond 1995 heb ik dit werk gemaakt, dat ik "Altaar der Culturen" noem.
Beschrijving en Symboliek:
*****************************************

*****************************************
Kunstwerk: "Altaar der Culturen"
Rond 1995 heb ik dit werk gemaakt, dat ik "Altaar der Culturen" noem.
Beschrijving en Symboliek:
Links: Men ziet een televisie. Onze gemeenschappelijke identiteit valt. —De vroegere gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen, opgevolgd door radio en uiteindelijk tv, die een min of meer gedeelde boodschap uitdroegen. Tegenwoordig is die gemeenschappelijkheid er niet meer; de informatie is volledig versplinterd.
Rechts: Er staat een gietijzeren kandelaar met daarin een mensenhoofd van papier, beplakt met stukken krantenpapier met de tekst "De encyclopedische mens".Gietijzer staat voor nationalisten.
Kandelaar staat voor religie. In het midden: Hierin bevindt zich de hedendaagse mens, opgesloten: "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift: "Regeneratie Kosmetik". Alles staat op glas gemaakt van silicium, glas en zand. De basis van de chip, Op een gietijzeren zuil de industriële cultuur, de zuil staat op de grond de landbouw cultuur.
http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

Opleiding

underdog florerend in het wild. Versnipperd. Out of the box denken.

"Het enige waar wij nooit spijt van krijgen zijn onze dwaasheden." Oscar wilde.

 "Wanneer je merkt dat je aan de kant van de meerderheid staat, dan is het hoog tijd om te pauzeren en na te denken!"   Mark Twain. 

living well is the best revenge
George Herbert

Publicaties

Prijzen

Teksten

2050. België houdt op te bestaan. a

  Laten we aannemen dat Europa, verscheurd door hevige stammentwisten, Brussel verlaat. In Straatsburg is het veel rustiger. Vlaanderen vervalt tot armoede en België houdt op te bestaan; we worden ingelijfd door Nederland. Koning Albert, Filip en de gehele koninklijke familie worden de deur uitgeschopt. Er wordt gefluisterd dat Fabiola in de meest armoedige omstandigheden moet overleven en dat ze haar volledige hoedencollectie heeft moeten afstaan aan de echtgenote van BDW.In de eens zo drukke straten heerst nu een doodse stilte, die slechts af en toe wordt doorbroken door een luide knal. De heer Bourgeois heeft zijn intrek genomen in het kleine wachthuisje van het Warandepark; het herinnert hem aan het platteland. Hij wijdt zijn dagen aan tuinieren. In het gebouw waar ooit het parlement zetelde, heeft een geitenboer zich gevestigd. Het toerisme is volledig stilgevallen en de monumenten staan te verkommeren. De gevangenissen zitten overvol.In Oost-Vlaanderen is de situatie evenmin rooskleurig. De haven van Antwerpen is zo sterk gegroeid dat het voormalige landbouwgebied tussen Antwerpen en Gent volledig is omgevormd tot havenzone. Na het vertrek van de Europese instellingen is de haven de enige resterende bron van inkomsten geworden — de laatste hoop voor een verpauperde bevolking.Religieuze sekten vieren hoogtij. Wanneer er ergens een heiligenbeeldje wordt herkend in de vorm van een beschimmeld brood, leidt dit tot een vlaag van religieuze hysterie. De daaropvolgende confrontaties met de oproerpolitie eisen dagelijks slachtoffers. In een wirwar van haastig opgetrokken torengebouwen worden de vele havenarbeiders gehuisvest.Het nieuwe Europa was de stammentwisten beu en greep met harde hand in. Er werden afspraken gemaakt met de 'heerser van de fermettes', BDW; hij mocht de baas spelen. Een andere groep opstandelingen, de racisten, werd levenslang opgesloten in Merksplas. Onder invloed van verstrekte drugs doofde hun beweging langzaam uit.Ondertussen worden er in de salons van Parijs en Berlijn weelderige bals georganiseerd. Heel Griekenland is opgekocht, waar de eeuwenoude Spelen in hun oorspronkelijke glorie worden hersteld. In de Parijse salons zijn de Vlaamse mannen bijzonder populair, vooral bij vrouwen die hun gespierde lichamen bewonderen. Als bestbetaalde groep 'lustmannen' danken zij hun fysiek aan jarenlange sportbeoefening. Zodra ze echter ouder worden, worden ze gedumpt in de fermettes van het noorden.Na het vertrek naar Straatsburg koos 'Le Tout-Europe' Parijs als hoofdbestemming. Dit plan was decennia geleden al in gang gezet, waarbij het centrum van Parijs systematisch werd gezuiverd van armoede. De basis hiervoor werd gelegd tijdens de Franse verkiezingen van jaren her: op een warme zomerdag bleef links massaal in de zon liggen in plaats van te stemmen. Jean-Marie Le Pen werd de tweede politicus van het land. In de tweede ronde was de keuze tussen Chirac of Le Pen, waardoor het conservatisme zegevierde. Sarkozy was daar het logische uitvloeisel van, allemaal dankzij die ene luie dag in de zon.Door torenhoge huren zorgden de conservatieven ervoor dat enkel de superrijken nog in Parijs konden wonen. De armen werden naar de banlieues verdreven. Straatsburg werd het nieuwe zwaartepunt tussen Berlijn en Parijs. Brussel werd in de hoofden van de twee machtigste landen gewist, alsof de stad nooit had bestaan.Van oudsher bleef Vlaanderen varkens leveren voor de Parijse tafels. De boerderijen in West-Vlaanderen dienen als kweekplaats; die regio is relatief welvarend gebleven.Tegen 2050 wordt Noord-België gedomineerd door de haven. De eens zo drassige meersen tussen Gent en de Schelde moeten de enorme bevolking opvangen die afhankelijk is van de havenindustrie. In datzelfde jaar dragen de babyboomers hun enorme fortuinen over aan hun nakomelingen. Dit creëert een nieuwe elite in het noorden die fortuin maakt in de bloeiende IT-sector. Zij worden bediend door de nazaten van degenen die de boot van kennis en fortuin hebben gemist. Deze arbeidersklasse wordt ondergebracht in gigantische wooncomplexen in het voormalige Waasland.Naast deze klasse zijn er de tijdelijke arbeiders met kortlopende contracten. Een enorme dienstensector voedt, kleedt en verzorgt deze megasteden: van fastfoodketens voor havenarbeiders tot koeriers voor de banken. De Schelde vormt de centrale ader die deze meanderende metropolen bevoorraadt.In de oude kernen van wat ooit Vlaanderen was, wordt het verleden kunstmatig in stand gehouden. Sommigen betreuren dat deze exclusieve historische gronden niet langer door de 'oorspronkelijke' Vlamingen worden bewoond. Men fluistert dat de bedienden van de nieuwe rijken de ware nazaten van de Vlamingen zijn. Zonder inspanningen om deze bevolking te betrekken bij de hedendaagse cultuur, grijpen de ontgoochelde bewoners van de megasteden terug naar de eeuwenoude woorden van religieuze vertroosting.In 2050 worden de historische steden echter definitief overspoeld door het stijgende water. Er is geen redden meer aan. De kustlijnen raken overbevolkt en de leefbare ruimte wordt schaars. In Brugge stort het ene huis na het andere in; de waterspiegel staat zo hoog dat het water tot aan Brussel reikt. Vlaanderen spoelt weg...In de Europese salons reageert men slechts met verbazing en gespeelde verontwaardiging op het bericht dat het eerste Europese handelshuis in Brugge door de golven is verzwolgen. De geschiedkundige dienst wordt op het matje geroepen en een commissie wordt opgericht, maar het plan om de zeespiegelstijging tegen te gaan, wordt al snel opgegeven. Er wordt slechts één gigantische brug gebouwd tussen Berlijn en Parijs — een zwevende stad waarop geleefd kan worden. Alles onder de brug wordt onherroepelijk aan het water prijsgegeven. ********************************************************

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
0 0

DEN BRUIN

  "Waarom schrijft ge altijd over den bruin?" vroeg iemand mij onlangs."Omdat den bruin in de verdomhoek zit," zei ik."De allochtoon, bedoelt u," verbeterde hij me.Ik zuchtte om zoveel onbegrip. "Ik bedoel wel degelijk den bruin. Neem nu de witte allochtoon, de Oost-Europeaan. Buiten een laag loontje — dat vaak onze sociale zekerheid belast omdat het meestal zwart geld is — wordt die man niet bespot of dagelijks vernederd. Dit in tegenstelling tot mijn bruine vrienden, die elke dag vuile, kwade blikken moeten trotseren." Neem nu een van mijn beste vrienden: in Antwerpen geboren en getogen, maar hij is bruin. Zijn hele leven moet hij al vernederingen ondergaan, op school en op straat. Uit angst heeft hij zichzelf herschapen in een 'halve Italiaan'. Weet u hoeveel geld hij betaalt om er 'netjes' uit te zien? Het ontkroesen van zijn prachtige haar kost hem maandelijks een fortuin. En dan is er nog de druk van zijn familie; zij geloven dat wie de beste is, niet vernederd wordt. Dus staat hij dagelijks onder enorme prestatiedruk. Alcohol heeft hij afgezworen, daar wordt hij te snel agressief van. Zijn redding is zijn joint. Na een haaltje staat hij weer lachend en positief in de samenleving. Iedere pipo die hem agressief benadert, wordt onthaald op een lachsalvo. Dat werkt zo ontregelend dat de agressor uit pure verbazing zijn aanval staakt. Wanneer hij drinkt, reageert hij verbaal veel scherper. Hij kan er eigenlijk weinig aan doen; de dagelijkse druk is zo hoog dat ik het begrijp, al zeg ik hem dat hij ermee moet ophouden. Hij doet er alleen zichzelf pijn mee. Hij wordt gestraft, niet de agressor.Als ik hem dat zeg, zucht hij. Met tranen in zijn ogen zegt hij: "Ik weet het, ik weet het. Maar als er weer iemand in mijn gezicht spuwt of mijn dure jasje besmeurt terwijl ik wat gedronken heb, dan wordt het mij te machtig. Trouwens, niks doen is voor zo’n agressor een teken om door te gaan. Op de goegemeente hoef ik niet te rekenen. Ze hebben een grote bek als ik agressief uithaal, maar de blanke agressors laten ze begaan." Hij vervolgt: "Weet u, ik doe mijn uiterste best op school, ik ben een van de besten. Op een dag vierden we met de klas ons eindfeest. We hadden wat gedronken en stonden bij een bushalte toen twee oudere kerels mij begonnen uit te schelden. Eerst reageerde ik niet, maar de doodse stilte die over ons vrolijke groepje neerdaalde, sprak boekdelen. Iedereen was sprakeloos door de grofheid van die woorden. Het voelde als een koud bad. De agressors dachten waarschijnlijk dat we een gemakkelijke prooi waren en vielen ons fysiek aan. Kan ik het helpen dat ik een getrainde atleet ben? Ik sport en hoor bij de top; door het vele trainen sta ik scherp. Toen ik uithaalde, dacht ik niet aan dat onnozele jasje. Ik dacht aan de tranen van mijn moeder die dat jasje straks zou zien. Ik sloeg. Twee keer, zeer geconcentreerd. Het was nooit de bedoeling dat het zo erg zou aflopen: een gebroken pols en een gebroken been — dat laatste niet eens door mijn slag, maar doordat hij verkeerd viel. Alle omstanders kozen direct partij voor die 'brave witte jongens' die lagen te kermen. Alleen mijn schoolvrienden verdedigden mij. Daarna kwam de politie." Uiteindelijk oordeelde de rechter dat hij zich als getrainde atleet beter had moeten beheersen en dat hij een gevaar vormde. Hij werd voor een paar maanden naar een jeugdinstelling gestuurd. "Op dat moment zag ik weer het huilende gezicht van mijn moeder," vertelt hij. "Ik beet mijn lippen kapot om niet te huilen. Het lukte. In de krant stond dat ik emotieloos overkwam, maar ik heb geleerd dat mannen niet huilen. Begrijp je nu waarom ik van alcohol ben overgeschakeld op wiet? Van drank word ik te snel agressief. Het zullen de genen wel zijn.""Genen?" zei ik verontwaardigd. "Daar bestaat geen enkel bewijs voor. Zou het niet door de dagelijkse vernederingen komen?""Nee," zei hij, "het kwam door die ogen. Ik had telkens het gevoel dat ik háár teleurstelde. Weet u hoeveel pijn dat deed? En elke keer werd die pijn erger. Het enige wat hielp, was een stevige joint. Daar word ik kalm van."Ik luisterde sprakeloos. "Maar geraak je dan zo gemakkelijk aan wiet?""Dat is een probleem," gaf hij toe. "Ze hebben het al vaker in beslag genomen.""Word je dan niet kwaad?" vroeg ik."Kwaad wel, maar niet agressief. Voor ik de trein opstap, rook ik een paar flinke toeters. Wiet maakt me vrolijk, dan kan ik erom lachen. Het pijnlijke is dat als het geld op is, ik een week niks heb. Ik vrees de dag dat ik weer naar de alcohol grijp.""Heb je nu iets?" vroeg ik."Nee," zei hij bedeesd."Wel, tast toe," zei ik en ik gaf hem wat. Mijn toehoorder was even stil van mijn woordenvloed. "Wat is er verder met uw bruine vriend gebeurd? " klonk het, en hij vermeed het woord allochtoon.   Mijn bruine vriend werd opgesloten in een zaal. Mijn bruine vriend moest slapen in een bed, die naast een bed stond waar een zwaar getatoeëerde man sliep. De meeste tattoo's waren hakenkruisen. De gehele nacht moest mijn bruine vriend de racistische kreten aanhoren, van een man die al 25 jaar opgesloten zat. Een bewaker zei mijn hoog intelligente bruine vriend dat teveel boeken lezen slecht is voor de hersenen. Een patiënt die in een crisis terecht kwam werd door drie HULK'S met baseball bats kalm geslagen, met een verdovend product ingespoten en naakt vastgebonden opgesloten in een kale cel. En het gebeurt nu nog in, achterlijk conservatief België. De enige arts die voor honderden patiënten beschikbaar was, werd veroordeeld voor seksueel misbruik van zijn patiënten.

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
0 0

JEF

  In een homodancing leerde ik hem kennen hij was er portier. T'was in de tijd dat ik eventjes wereldberoemd was in Antwerpen.Hij was slank gebouwd met blond kort piekhaar.Het kon hem niks schelen.Hij had een lief.Hij was van de seefhoek niet bepaald een plaats waar knap zijn de eerste vereiste is.Zijn lief kwam van een buiten gemeente, een huis, in een bos.K'werd heel hartelijk meegenomen naar zijn lief. Na een tijdje bemerkte ik dat ze gehoorgestoord was een zeer zelfstandige vrouw, was stapelverliefd op hem, hij op haar.Op twintig kan leven schoon zijn. Een paar dagen later stond hij aan mijn deur.Of hij een paar dagen bij mij kon logeren, zijn ouders noemde hij nazi's hij was zo verliefd.Hij kon bij mij logeren ik werkte toen iedere dag van twaalf tot soms na middernacht.Op een dag kwam ik binnen ik rook verbrand.Er waren dagen dat ik erg vermoeid binnenkwam dan stond er warme melk op mij te wachten.Hij wilde die melk eens verwarmen in het koffiezet apparaat.Dat was de verbrande lucht.Schoon opvoeding hij was er twintig en kon nog geen melk verwarmen.Hij bleef er zes maand waar ik alleen goede herinneringen aan heb. Een paar jaar later stond hij weer aan mijn deur om te logeren.Dat kon.Doordat ik op dat ogenblik, aan het worstelen was met een alcoholverslaving logeerde hij niet lang.Hij was toen al aan het proeven van SMAK een product waar ik behoorlijk bang van was.In mijn CANNABIS vriendenkring werden de SMAK gebruikers gemeden.SMAK zorgt voor een korte euforie dan ellende. In een jaar vervielen vrienden tot wrakken velen gingen dood. Niet aan het product maar aan de marginalisering, de uitsluiting, de ellende, de steeds maar voortdurende zoektocht, om het product te vinden.Weer gingen onze wegen uiteen. Ongeveer tien jaar na de eerste kennismaking ontmoette ik Jef terug net voor kerstdag.Het beloofde een leuke kerst te worden samen met mijn broer en zijn vrouw en enkele vrienden ik had net enkele goedkope maar grappige geschenkjes gekocht.Toen zag ik hem "hoe was het ?""Ok ok."Hij zag er beroerd uit k'gaf hem wat geld sprak met hem af na kerst rond nieuwjaar. Rond nieuwjaar stond hij er terug of hij een tijdje bij mij kon logeren. Dat kon maar wel onder een voorwaarde hij moest af van de SMAK.Hoewel ik niet veel van zijn vrienden kende had ik via de tamtam berichten gehoord dat hij zwaar aan de SMAK zat.Dat kon ik niet aan.Hij stemde toe, zag hoe radeloos hij was.Beloofde hem alle hulp.Een paar uur later zag ik hoe de behoefte aan het spul hem naar buiten dreef.Een paar dagen later stond hij weer aan mijn deur ik liet hem staan het was guur winterweer.Een paar dagen later had hij mij terug gevonden.Hij wilde er van af ik beloofde hem alle hulp.Ik liet hem binnen.Ging onmiddellijk achter mijn telefoon zitten om een opvangcentrum te vinden, wist dat het vlug moest gaan.Vier uur lang heb ik verbijsterend aan de telefoon gehangen. Opvanghuizen, afkickcentra, ziekenhuizen, vier uur lang. In sommige instellingen was er plaats maar een of ander idioot levend in een ivoren toren had bepaald dat iedereen die zich aanmelden veertien dagen moest wachten voor hij binnenmocht.Ondertussen had ik begrepen dat Jef leefde van kruimeldiefstallen. In die tijd was een flinke duw tegen een deur voldoende om die open te krijgen. De gb op de Groenplaats is jarenlang een zeer dankbare plaats geweest voor kruimeldieven, een duw en de deur was open soms werd de diefstal zelfs niet bemerkt.Toen ik een van de hulpverleners vertelde dat de junk naast me indien niet geholpen hoogstwaarschijnlijk op dievenpad zou gaan toen zei die hulpverlener dat het hem niks kon schelen.Een van mijn laatste ideeën was Jef aan de deur van een opvangcentrum achter laten.Toen mij opeens een tv programma te binnenschoot een programma van Panorama had iets te maken gehad met een moeder die hulp zocht voor haar junkie zoon.Ik belde de redactie ze wisten me te vertellen dat de moeder geen hulp had gevonden.Maar dat er een dokter was die me misschien verder kon helpen.Het was zondagavond belde de dokter een Nederlandse oudere vrouw toen ze mijn uitleg had gehoord zei ze dat ze onmiddellijk naar haar kantoor zou komen "wat?" zei ik hoogstverbaast en geschrokken van opeens zoveel medewerking."Ik begrijp de situatie" zei ze "ik zal hem metadon voorschrijven de drang op het spul zal verminderen, tot binnen een uur."Een uur later schreef ze een voorschrift.Een half uur later haalden we de metadon van een nachtapotheek.Toen sliep jef.Veertien dagen lang.De slaap werd enkel onderbroken door eten drinken en een wekelijks bezoek aan de arts.Na veertien dagen.Werd Jef wakker toen stuitten we op een nieuw probleem buiten mocht hij geen honderdmeter gaan of hij stuitte op iemand uit het SMAK milieu.De oplossing was een huisje op het platteland waar ik gebruik kon van maken.Geen directe buren geen grote steden alleen frisse lucht en een bos in de buurt.En dacht ik, ver van het SMAK milieu.Na het bezoek aan de dokter zei ik "Jef als we nu eens een auto pikken en er mee naar den buiten rijden?""Ha" zei hij,ondertussen probeerde ik tot zijn grote verbazing enkele autodeuren opeens stak ik de sleutel in een slot deed de deur open zei "rap stap in."Hij was hoogstverbaast, stribbelde tegen, ik dacht nog maar veertien dagen van het spul en al geen goesting meer in pikken.Ik legde hem uit dat ik de auto had gehuurd om naar de buiten te verhuizen. Hij begreep dat hij nog niet sterk genoeg was om de drang om het spul te kopen te weerstaan hij stemde toe in de verhuis.Met de gehuurde auto reden we honderdvijftig km ver van de stad naar een kleindorp waarvan ik dacht dat het SMAK daar totaal onbekend zou zijn.Ik had me niet erger kunnen vergissen.Er was meer SMAK, dan in de stad.Het viel niet zo op.De eigenaar, en zijn vrienden, van het huisje zat helemaal in het SMAK milieu.Toen ik daar aankwam met de van SMAK afkickende Jef leek het wel bollen winkel.Alles was er te krijgen, een dorpsschone al jaren aan de SMAK viel in zijn schoot.Ik voelde me machteloos en boos zeer boos.De samenleving kon de pot op.Ik zat daar met de beste kruimeldief van de lage landen en een gehuurde auto, ik stelde hem voor om eens in de buurt te gaan kijken.K'wou alleen supermarkten doen geen kleine zelfstandige zeker geen contact met mensen.We vonden enkele prooien met een derde slopen we s'nachts naar de achteruitgang van een supermarkt we forceerden het slot gingen lopen met het wisselgeld en de sigaretten.Enkele keren ging het goed tot tijdens verkenners bezoek de argwaan in een supermarkt over ons gedrag hen mijn nummerplaat deed opschrijven. Wat ik niet wist. Een dag later stond de politie aan mijn deur.Ik was er niet.Ik wist het ook niet.Na de derde inbraak was er onenigheid.Ik stond buiten te wachten in de vluchtauto terwijl mijn twee compagnons binnenbraken.De derde man wou buiten staan. In zijn eigen auto.Hij stond buiten tijdens de volgende kraak, het alarm ging af.Hij bleef staan zelfs toen de buurman door zijn venster keek.Hij bleef staan toen de buurman de deur buitenkwam aanstalten maakte in zijn richting.Toen reed hij weg op de hielen gezeten door de buurman.De derde man werd aangehouden toen hij nietsvermoedend thuis kwam.Ons bereikte het bericht we sloegen op de vlucht naar Barcelona.Daar aangekomen hoorden we dat we niet gezocht werden de derde man had zijn mond gehouden. Na een paar dagen uitblazen in Barcelona.Het was goed te zien dat Jef nog nooit buiten Antwerpen was geraakt. Misschien is de aanblik de belevenis van een stad zoals Barcelona iets voor Jef om te beseffen dat de wereld iets groter is dan Antwerpen centrum.We reden terug.De gehuurde auto moest binnen voor onderhoud.Ik deed hem binnen.Ik kreeg een nieuwe gehuurde wagen.Ik startte en reed een eenrichtingsstraat in.Ik werd klem gereden door twee politiewagens.Mijn criminele loopbaan was ten einde.In de cel, ondervragingen.Waaruit bleek dat ze al vroeger weet hadden wegens de supermarkt die mijn nummerplaat had doorgegeven ze vonden me niet, nu hadden ze me.K'werd overgebracht naar Brugge kon logeren in de nieuwe gevangenis van Brugge.Pennetier centrum Brugge p.c.b. of CLUB p.c.b. MED.De gevangenis is te omschrijven als een betonnen bunker met een antisliplaag tegen de muren of een betonnen parkeergarage waar een laagje verf is opgesmeerd.Er zijn honderden meters brede helverlichte gangen.De deuren zijn loodzware stalen platen die op wieltjes op hun plaats worden gerold waarna ze vastgezet worden.De vensters bestaan uit centimeters dik glas zonder tralies.Vier stapelbeden een tafel, stoelen, een brede vensterbank, elk een plakbord, een afsluitbare ijzeren kast .Een pompbak met warm en koud water een spiegel twee twaletten. Een kamer van zes werd mijn verblijf.Uit mijn eerste contact bleek dat privé daar niet bestond mijn dossier was al bekend.Zo zou het ook gaan met mijn brieven bewakers laten gevangenen werkjes doen, dossiers liggen open en bloot."Ik heb janeten afgeslagen in het stadspark in Brugge" zei mijn celgenoot.Hij leek me wel het prototype van homoseksueel die uit frustratie onbewuste aan zelfmutelatie doet. Zag hoe zenuwschokken zijn lijf deden verkrampen die man hoorde hier niet hij hoorde in een ziekenhuis.S'morgens werden we gewekt.De deuren worden opengerold de volledige gang word verwacht in een ruimte waar stoelen en tafels zelfs een klein keukentje staat.Brood, voorverpakte suikers, confituur een zeldzaam vlootje choco, koffie, thee zijn vrij voorradig.Toen ik bemerkte dat de toespijs s'morgens uit een voorverpakt stukje spikulaas een andere keer uit een hoekje kaas bestond besloot ik zo lang mogelijk in bed te blijven. Na het ontbijt worden de deuren op hun plaats gerold en smiddags gaan ze terug open ik sliep die tussentijd. Na het middagmaal dat in benepen gemeten porties uitgedeeld word, werden de deuren terug gesloten diegenen die wilen mochten buiten wandelen. Op een dag was er een incident een oudere bewaker die we nog nooit hadden gezien.Hij begon tot onze en de andere bewakers grote verbazing zeer autoritair te doen op het militaire af.We zaten te eten opeens zei die man "iedereen moet stoppen met eten onmiddellijk terug naar de cel" iedereen bleef verder eten.De andere bewakers zagen hun werk goede relaties op bouwen met de gevangene zodat conflicten onmiddellijk door een vorm van paternalisme in de kiem konden worden gesmoord vernietigd worden door het ondoordachte gedrag van die nieuwe bewaker.Iedereen at verderDe bewaker werd met zachte hand de ruimte uitgeleid.Iedereen stopte met eten. Dan werd men terug in de cel gestopt.De grootste marteling die me daar is overkomen dat was, de dagelijkse confrontatie met walters verjaardagshow iedere dag, na de middag. Opgesloten met enkele bewonderaars, iemand die voor het neerslaan van homos in het park in de gevangenis zit en fan is van Walter.En die walgelijke verjaardagshow. S'avons worden de deuren opnieuw geopend voor het avondmaal.Kan men spelletjes spelen meestal las ik boeken.Wie geen hulp van buitenaf krijgt krijgt daar alleen de afgemeten hoeveelheid voedsel.Voor de rest moet betaald worden fruit melk enz......betalen.Door mensen die niks hebben.Sommigen werken voor de meeste is het de enige mogelijkheid om iets te doen om iets te verdienen.De meeste hebben niks.Doen niks.De gevangenen in België.Naast de straf opgesloten te zitten worden ze uitgehongerd tot nutteloosheid verplicht.Samen met psychische zieken, waaronder psychopaten die iedereen bedreigen, aan iedereen hun wil proberen op te dringen. Een Zuid Amerikaanse gevangene vertelde me dat het oversmokkelen van drugs nooit verkeerd kan aflopen of het lukt, dan volgt de betaling of het lukt niet, dan zit ik onder dak met eten en drinken. Ik werk hier hard van een derde leef ik hier twee derden stuur ik naar mijn land daarvan leeft mijn familie. Hoe lang zou ik hier zitten?Een maand ?Twee maand ?Zes maand ?Niets was zeker.Het boek van het slagerszoontje las ik er.Een boek van Sartre over de revolutionair die na het slagen van de strijd tegen een dictator staatshoofd wordt en dictator wordt.Zag er Antwerpen 93, opT.V.K'was pas weg uit Antwerpen en ze begonen al te feesten.Ik dacht als ik hier zes maand moet zitten dan tracht ik te studeren. Een taal Spaans, Arabisch, een taal die ik schrijf waarmee ik menig zelfverklaard Marokkaan mee in verlegenheid heb gebracht. Na een maand was er de raadkamer.Ik had via via een advocaat gevonden die pleitte "hij zal zijn plan wel trekken."Jef werd verdedigd door een pro Deo advocaat die vurig de heren rechters probeerde te overtuigen dat zijn cliënt direct aan de slag kon als trainer.Wat mij ten zeerste verbaasde.De derde man werd verdedigd door een dure advocaat die het blanco strafregister in de aandacht bracht, hem onmiddellijk een baan in het vooruitzicht stelde.Het leek dat iedereen op hem zat te wachten.Op de derde man.Wat mij deed glimlachen.De raadkamer besloot ons vrij te laten tot het proces.Nog enkele spannende stresserende uren voor we wisten dat niemand beroep had aangetekend tegen de beslissing.S'avonds werden we opgeroepen.Aan de deur gezet. Het eerste wat we doen is een grote zak knapperige friet met mayonaise eten.Op de grote markt in Brugge.T'stond er stampvol volk.     ****************************************************************  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
0 0

ANTWERPEN DE JAREN 90tig samen met ANN, SISSSSEEEENN, THEO en de corrupte en racistische politie onder de burgemeester Bob Cools

    Wil je met mij een galerie opstarten?Ik had al veel voorstellen gehoord aan vele tafels met veel pinten, maar deze man was iemand die zijn ideeën meestal ook realiseerde. Op dat ogenblik was hij nog mede-eigenaar van het exclusiefste hotel van de Lage Landen, HOTEL ROSIER, dat de wereld als dorp onder zijn dak had geïnstalleerd. Meer bepaald de wereld van gekroonde en ongekroonde hoofden: van Betty Ford en de Ford-dynastie (nazaten van Henry Ford van de Motor Company) tot de familie Mars en de toenmalige prins en huidige koning Filip.Ook uit de culturele wereld waren de bezoekers immens: Marlene Dietrich... Michael Jackson is er echter niet geweest, simpelweg omdat hij eiste dat de ingang van het hotel verbouwd zou worden zodat hij met zijn limo het hotel kon binnenrijden. Dat vonden de eigenaars van het hotel er wat over. Toen de man de vraag stelde, had hij de avond tevoren nog samen met Sting een gedicht geschreven. Het voorstel kwam zeer gelegen.Het enige dat mij weerhield: ik wist dat samenwerken met die man zou betekenen dat hij alles zelf zou willen organiseren. Mijn bijdrage zou zich beperken tot het ophangen van kadertjes en het sleuren met wijn voor de recepties.Dan was een ander voorstel mij meer genegen.Sissen had mij een voorstel gedaan: ik zou zijn café drie dagen per week mogen beheren. Het was een zaak in een van de belangrijkste uitgaansbuurten van Antwerpen. Bij navraag naar de eventuele winsten begreep ik de mogelijkheden. Ik kreeg een derde van de omzet, maar alleen als die meer dan tienduizend bedroeg. In de buurt werden omzetten van zeventigduizend gehaald. Reken zelf maar uit: 70.000 gedeeld door 3 is ruim 23.000, maal 4 weken is 92.000. Als ik iedere week één dag meer haalde dan de helft, had ik al het driedubbele van mijn uitkering. Dat voorstel sprak me meer aan.Sissen had slechte huurders gehad. Niet alleen hadden ze al maanden geen huur betaald en waren ze met de noorderzon verdwenen, ze hadden ook een mesthoop achtergelaten. Het plan was dat ik gedurende een week – wat al snel drie weken werd – het café zou helpen schoonmaken. Daarna zou ik een week meedraaien. Vanaf dan mocht ik de zondag, maandag en dinsdag organiseren. De dinsdag viel er al snel af...Op zondag hield ik ’s morgens een brunch en ’s avonds een Afrikaanse avond. Het idee was om een plaats te creëren waar de Afrikanen zich thuis voelden, waar de voertaal Afrikaans was en waar niet-Afrikanen zeer welkom waren als gast van een Afrikaanse familie. Het moest geen café zijn waar de klanten zich thuis voelden omdat een Afrikaan een Belgisch café beheerde; ik wilde een plek die de illusie gaf in Afrika te zijn. Met een fantastische diskjockey en andere attributen ben ik daar een paar weken in geslaagd. Voor de maandag had ik een homoavond gepland, inclusief een stripact. Iedere week kwam er meer volk.Totdat de eigenaar opeens zijn café terugvorderde. Hij gooide mij buiten met de woorden dat hij "geen jeanetten" moest hebben. Er was voor hem een belangrijke voetbalmatch: Marokko - België. Hij riep: "’t Is nog altijd mijn café!" En wat erger was: de laatste weken dat ik het café runde, was ik net niet aan die tienduizend geraakt. Negenduizend negenhonderdtachtig was de laatste omzet.Ik had dus geen inkomen tijdens die weken en mijn uitkering had ik stopgezet. Ik had er stiekem van gedroomd het maximum te halen; dan zou ik 30.000 oude Belgische franken per maand verdienen. Dat wilde ik niet op het spel zetten voor een illegale uitkering. Ik had mijn uitkering netjes stopgezet en was zelfstandige geworden. Dus: geen geld, geen eten. De gaarkeukens had ik toen nog niet ontdekt.Het ergste was dat ik die klootzak een paar jaar eerder zijn eerste werk in mijn café had bezorgd. Destijds was hij er op een dag met de inkomsten van een hele week vandoor gegaan, naar Griekenland. Hij was opeens verdwenen met de broodnodige inkomsten van mijn café C. Twee weken later had hij nog het lef om mij vanuit Griekenland op te bellen omdat zijn geld op was. Ik ben er niet achteraan gegaan; mijn geld was immers ook op. Ik heb het nooit teruggezien. Zijn vader kwam er toen aan te pas: hij had de keuze tussen onterfd worden of paracommando worden. Tot op de dag van vandaag vertelt hij vol trots aan iedereen dat hij een homoseksueel heeft bestolen.Een maand later. De zon scheen; het was een zwoele zomeravond in de stad. Het was een fantastische dag geweest. Ik kwam van een receptie in café 't Been en liep via de Kammenstraat richting de Groenplaats. Een goede vriend, een gay queer, kruiste mijn pad. Mijn dag kon niet meer stuk.Ach, die Sissen, dacht ik, waarom ruzie blijven maken? Dus inviteerde ik mijn vriend(in) voor een drankje bij Sissen. Hij had immers gezegd: "Als iemand een queer meeneemt naar mijn café, krijgt die een fles champagne." Mijn vriend(in) vond het een schitterend idee en we trokken goedgezind in de richting van het café. Sissen was er niet, maar zijn broer wel. Nee, die wist niets van champagne. Tja. We scharrelden wat kleingeld bij elkaar en hadden genoeg voor twee Duveltjes."Ha nee," zei de broer."Wat?" zei ik.Om een of andere duistere reden kregen we niets. Waarom? Intussen bereikte mijn bloed het kookpunt. Ik nam een barkruk en mikte. Iedereen die dat café kent, weet dat er voor de spiegel op de glazen schappen een grote voorraad dure malt whisky stond, wel honderd flessen. Ik mikte midden in de malt. Het geluid van brekend glas vulde de ruimte.De broer ging daar duidelijk niet mee akkoord en begon me fysiek aan te vallen. Ik had veel moeite gedaan om zeker geen mens te raken, en die klootzak begon op mij te slaan. Het antimaterialistische discours dat hij op de meest ongepaste plaatsen afstak, bleek opeens niets meer waard. Gelukkig waren zijn linkse vriendjes niet aanwezig, want de mate van kleinburgerlijkheid die hij op dat moment tentoonspreidde, had hem zeker voor jaren een 'un-cool' stempel gegeven. Hij heeft het trouwens goed verborgen kunnen houden, want laatst zag ik hem nog sleuren met lampen tijdens de opnames van de film Blowing with the Wind van Barman. Ik was daar als figurant.Het einde was nog niet in zicht. Voor mij en mijn vriend(in) was het wel genoeg geweest. We verlieten de puinhoop en gingen aan de overkant iets drinken. Maar... het broertje dat altijd op de 'flikken' afgaf, had nu wel de politie gebeld. Daar stonden ze voor mijn neus. Ik mocht een nachtje in de cel gaan slapen. Het voorstel van de galeriehouder leek me opeens weer interessant.Totdat ik op bezoek ging bij een vriendin. Niet zo'n vriendin waar ik alles van wist, maar eerder een cafévriendin. Ik wist wel dat ze voor iets ernstigs was opgenomen in het ziekenhuis, maar uit ziekenhuizen komen mensen meestal genezen terug, dus betrad ik met een enorme levenshonger haar kamer. Ze groette me hartelijk en was blijkbaar erg blij met mijn bezoek. Prompt werd ik meegetroond naar de cafetaria, waar ik mijn verhaal over Sissen in geuren en kleuren moest vertellen. Ik vroeg of alles goed ging met haar. Ik moest de volgende dag zeker terugkomen.Toen ik haar de dag erna terugzag, had ze een plannetje: ze vroeg of ik samen met haar meubeltjes wilde maken, meer bepaald paravents. Ze vertelde me dat de kerst- en nieuwjaarsperiode een goede tijd zou kunnen zijn. We hadden nog een paar maanden om ons voor te bereiden. Ik vroeg haar een dag bedenktijd om samen te werken met haar, de koningin van de mode. Ik stemde toe.Ze zei dat ik een kamer kon krijgen in haar appartement als ik het schoonmaakte. Samen met dokter Maniewski, de dokter en geadopteerde zoon van Willem Elsschot, organiseerden we dat ze met mijn hulp binnenkort uit het ziekenhuis kon en weer zelfstandig kon leven. Het idee was dat ze alleen kon gaan wonen als ze iemand vond die een oogje in het zeil hield. Ik trok in haar woning en poetste op een bijna dwangmatige manier. Ik had een speciale vernis gebruikt om de tegeltjes in haar gang een Engelse uitstraling te geven en verder was iedere vierkante millimeter proper. De dag dat ze zou komen kijken was een maandag. Tijdens het weekend zou ik bij mijn familie verblijven. Maandag zou ze voor de eerste keer het gekuiste en geboende...  Een week lang lag ze in coma. Men vond haar plotseling, dwars over haar bed. Een aantal vriendinnen besloot bij haar te waken. Toen mij midden in de nacht werd gemeld dat ze overleden was, lag ik in haar bed in het atelier — de enige plek waar ik mijn kuiswoede niet mocht botvieren. Onder de kamer die ik in haar appartement betrok, woonde namelijk een reggaefreak die vooral ’s nachts keiharde muziek draaide. Mijn enige uitvlucht was haar bed, en daar lag ik toen het nieuws van haar dood me bereikte.Als een soort wraak waarschuwde ik de tv-zenders. Zij hadden nooit ruimte gehad voor haar creativiteit, maar hadden haar kort daarvoor plotseling ‘herontdekt’. Een belangstelling die haar goed deed, maar die veel te laat kwam. Het conservatieve Vlaanderen had zijn vernietigende werk al verricht.Toen ze een paar jaar eerder als in een middeleeuws drama op straat werd gezet met haar kinderen en haar man, ontbrak alleen de schandkar nog om haar door de stad te rijden. Een van de grootste Vlaamse creatieve genieën werd op de straatstenen gekeild. In de conservatieve salons zal de champagne wel rijkelijk gevloeid hebben. Nog enkele jaren dwaalde ze door haar stad. Op een dag raapte ik haar letterlijk op uit de goot. Als een gekwetst vogeltje moest ik haar naar haar kamer ondersteunen, naar een vieze, oude matras.En toen stierf ze.Ik lag in haar bed en ik moest verhuizen. Ik moest haar laatste wil eerbiedigen. Ik moest haar dood melden aan de kant van de familie die gebroken had met haar man en kinderen. Daarna volgde de begrafenis. Twee drankjes. Ik meed ze: de familie, de vrienden. Ik stond weer op straat.Toen was de man er weer, met zijn inmiddels opgerichte galerie, samen met onder anderen de kleindochter van Willem Elsschot (Alfons De Ridder). De jaren daarna heb ik kadertjes opgehangen en met goedkope wijn gesleept voor de recepties.Op een dag kwam ik behoorlijk aangeschoten en in driedelig pak terug van een receptie in de galerie. De Antwerpse culturele fine fleur was aanwezig geweest. Het was middag toen ik de Groenplaats op liep. Kunt u het zich voorstellen? Als in een arena zat de Antwerpse kleinburgerlijkheid uit te kijken op het standbeeld van Rubens en alles wat zich daar omheen afspeelde. Daar verscheen ik: ladderzat en in driedelig pak. Op datzelfde plein woonde een van mijn beste vrienden uit die tijd, een punker in vol ornaat.We begonnen met elkaar te dollen, iets wat de 'inboorlingen' niet kenden. Een golf van afschuw trok door de kleinburgerlijke massa. Ik was me daar totaal niet van bewust. Wat ik wel zag, was dat de Groenplaats plotseling werd overspoeld door een enorme macht aan politieagenten.Een van de genieën van de Antwerpse kleinburgers had waarschijnlijk de politie gebeld. In de ogen van die blijkbaar blinde massa werd een van de hunnen aangevallen — iemand in een driedelig pak. Ik dus. Ze waren uitgerukt in gevechtskledij. Een vreedzaam tafereeltje werd plotseling uit elkaar geknuppeld. Ik bleef ongedeerd, maar een man — bijna nog een kind — met een ebbenhouten huidskleur werd door twee agenten afgetuigd.Toen ik, geschrokken maar nog steeds stomdronken, wilde tussenbeide komen, werd ik met een zwaai in een politiewagen gegooid. Pas bij het uitstappen op de politieparking zag ik wie ze werkelijk hadden afgeranseld. Met zijn handen en voeten in de boeien moest hij uit de combi springen. Meer zag ik niet; ik werd in een cel gegooid en achtergelaten om mijn roes uit te slapen. Toen ik enkele uren later hard op de celdeur bonsde en om water vroeg, kwamen drie 'dappere' agenten me nog even in elkaar slaan.De volgende dag werd ik vrijgelaten. Lambermontplaats Ap'en 2004 De krant De Morgen berichtte een tijd later over het voorval op deGroenplaats. Let op amokmakers ! Agent vrijuit na valse bekentenis Een Antwerpse rechter heeft een politieagent vrijgesproken die bekende een allochtoon te hebben neergeslagen. De man bleek het te hebben opgenomen voor de werkelijke dader een jongere collega. Die kon echter niet worden veroordeeld omdat hij niet was gedagvaard.Zodoende ging iedereen vrijuit en onttrokken de agenten zich aan het gerecht door een valse bekentenis af te leggen.Toch zal het misschien nog anders aflopen. De feiten : Op 6 juni 1997 mengde een allochtoon zich in een arrestatie van amokmakers op de Groenplaats door twee agenten. Die waren daar niet mee gediend. Een van hen sloeg de man neer met een matrak. Het slachtoffer werd met inwendige bloedingen naar het ziekenhuis gebracht. De man diende nadien klacht in bij het Comité P.Tijdens de verhoren van de agenten bekende agent Julien S. te hebben gemept. Voor de rechtbank verklaarde S. Dat het zijn jongere collega was die de klappen uitdeelde en dat hij het voor hem had opgenomen.Desondanks bleef S. zijn collega tot de laatste snik verdedigen."Hij heeft niet echt geslagen, enkel in de lucht gemept".  De rechtbank kon gezien de gevolgen bij het slachtoffer de uitleg maar matig appreciëren Toch volgde rechter G.D.P. de visie van openbaar aanklager E.C.Die had bij de behandeling van de zaak geen straf gevorderd en alleen gevraagd "naar wijsheid" te oordelen. De collega-agent voor wie S. het opnam, werd niet vervolgd en kon gisteren bijgevolg niet worden veroordeeld. Logisch, volgens strafrechtgeleerde K.V. :"De rechter kan zich niet uitspreken over personen die niet zijn gedagvaard". Dat laatste kan volgens haar alsnog gebeuren "door het slachtoffer". Dat moet gebeuren voor het verstrijken van de verjaringstermijn. Doordat de verjaring is gestuit door dit vonnis, hebben parket en slachtoffer nog drie jaar de tijd om de echte agent-dader voor de rechter te slepen (CN)   DE toenmalige burgemeester   Bob Cools stelde voor om de nieuwelingen onder te brengen in getto’s. De super socialist Bob Cools stuurde de rijkswacht en politie af op zijn linkse politieke tegenstanders. Bij radio centraal  een vreedzame alternatieve radiozender kunnen ze er van meespreken. https://m.facebook.com/destudio.kunstenhuis/videos/843453809796998/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
0 0

IA: schrijf een verhaal stijl tom lanoye over lgbtq en de verhouding tussen de kunstenaar VERF ED Wil je dat de focus meer verschuift naar de interne worsteling van de kunstenaar met zijn eigen 'porno-erotische' oeuvre?

De echte tragedie van de schepper is niet dat de buitenwereld hem niet begrijpt, maar dat hij zijn eigen creaties met een mengeling van wellust en diepe walging gadeslaat. In de klamme schemering van zijn atelier zat Verf Ed voor zijn nieuwste, monumentale doek. De rest van de Antwerpse avant-garde had zich allang teruggetrokken in de drankgelegenheden rond de Melkmarkt, maar Ed bleef achter. Alleen met de demonen die hij zelf met dikke klodders olieverf en acryl op het linnen had gekwast.Het schilderij was een orgastische explosie van verstrengelde lichamen, getekend in rauwe, expressionistische lijnen die het midden hielden tussen de pure geilheid van de straat en de sacrale ernst van een barok altaarstuk. Voor de buitenwacht—en voor de luidruchtige LGBTQIA+-beweging waarvan hij tegen wil en dank de visuele profeet was geworden—gold dit werk als een politiek manifest. Een breekijzer om de burgerlijke moraal mee te verbrijzelen.Maar in de stilte van de nacht, wanneer de adrenaline van de barricades was uitgewerkt, staarde Ed naar zijn eigen 'porno-erotische' oeuvre en voelde hij de koude klauwen van de twijfel. Was dit wel de revolutie? Of was hij louter zijn eigen obsessies aan het sublimeren voor de voyeuristische blik van een publiek dat kickte op het schandaal?"Esthetische pornografie," fluisterde hij tegen zichzelf, zijn stem heser dan normaal door de dampen van de tinner. Hij keek naar een specifiek fragment op het doek: twee mannen, abstract maar onmiskenbaar verstrengeld in een daad van pure, dierlijke overgave. "Ze noemen het kunst omdat ik er goudverf overheen heb gesmeten. Ze noemen het politiek omdat het schuurt met de parochie. Maar als een heteroseksuele schilder dit deed, was het een vulgair bananendoos-cliché."De interne worsteling vrat aan hem. Ed wist dat zijn kunst de beweging de nodige tanden gaf. Het gaf gezicht aan de weerspannigheid van een generatie die weigerde nog langer discreet te zijn. Maar de grens tussen bevrijdende erotiek en de totale commercialisering van de homoseksuele lust was flinterdun. Hij voelde zich soms een pooier van zijn eigen fantasieën, een man die de rauwe intimiteit van de slaapkamer omsmeedde tot een exhibitionistisch spektakel om de burgerij te epateren—of erger nog, om zijn eigen diepgewortelde eenzaamheid te maskeren.Hij hief zijn kwast, zwaar van de gitzwarte teer, klaar om de expliciete details van het centrale figuur met één brute veeg uit te wissen. De neiging om zichzelf te censureren, niet uit angst voor de rijkswacht of de wet, maar uit pure artistieke schaamte, was overweldigend. Zijn hand trilde.Toen dacht hij aan de jonge Lanoye, die hem die middag nog met die scherpe, ironische blik had geobserveerd. “Ed,” had die gezegd, “de enige zonde in de kunst is de lafheid. Als je bang bent dat het porno is, schilder het dan nóg groter. Maak de porno zo monumentaal dat ze er wel een filosofie achter móeten zoeken.”Ed lachte, een bittere, schallende kreet die tegen de muren van het lege atelier botste. Hij liet de zwarte verf niet over de lichamen vloeien, maar zette juist een felle, neonroze highlight op de meest provocerende curve van het doek. Het was een gevecht met zijn eigen moraal, een dagelijkse autopsie op zijn eigen begeerte. Hij was de kunstenaar die gevangen zat in zijn eigen vlees, gedoemd om de lust te transformeren tot een politiek slagveld, zelfs als het hem vanbinnen verscheurde. Nu de interne worsteling met het porno-erotische werk centraal staat, kunnen we het verhaal nog verder toespitsen. Laat maar weten of je geïnteresseerd bent om:Een confrontatie te schrijven waarin een conservatieve criticus of een preutse activist van de vroege beweging hem beschuldigt van pure vulgariteit?Te focussen op een specifiek schilderij uit zijn collectie en de technische, fysieke strijd die hij levert met de verf op dat doek?

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
1 0

IA: schrijf een verhaal stijl tom lanoye over lgbtq en de verhouding tussen de kunstenaar VERF ED

De ranzige geur van versgespoten lak en het bittere aroma van goedkope acryl hingen die avond als een wolk van subversie in het atelier. Het was het gezegende jaar 1979, de vroege schemering van een decennium waarin we de straat op moesten om ons luidruchtig te manifesteren, ver weg van de pluche salons van de kleinburgerij die ons het liefst onzichtbaar hield. We waren bijeengekomen in de creatieve chaos van Verf Ed—zelfverklaard interdisciplinair artiest, nèn tjolder, nèn trotse prutser, maar bovenal de visuele architect van onze naderende revolutie.Daar stond hij, Ed, met vlekken op zijn overal die de topografie van zijn getormenteerde ziel weerspiegelden. In zijn hand hield hij geen fijne marterharen penseel om brave stillevens voor de Antwerpse bourgeoisie te schilderen, maar een brede, druipende kwast vol gitzwarte teer en neonroze pigmenten. Rondom hem stonden de betalende geldschieters en de spirituele paria’s van zijn nieuwste, megalomane LGBTQIA+-concept: Christopher Street 1979."Kijk naar dit doek!" brulde Ed, terwijl hij met een theatraal gebaar een klodder verf op het spierwitte linnen smeet. De spatten vlogen in het rond, rakelings langs de onberispelijk gestreken hemden van de toeschouwers. "De bourgeoisie snakt naar decoratie! Ze willen kunst die past bij het behangpapier van hun steriele salons! Maar ware kunst moet schuren, godverdomme! Het moet de rijke, corrupte kleinburgerij van hun ivoren voetstuk sleuren! Onze lichamen, onze seksualiteit, dat is geen discrete zonde voor de achterkamers. Dat is een politiek manifest op canvas!"Aan de rand van het atelier, nippend van een glas lauwe, zurige witte wijn, stond de jonge Lanoye toe te kijken. Met zijn ziekenfondsbrilletje en zijn toen al veel te grote mond observeerde hij de dynamiek tussen de schilder en zijn publiek. Onder de aanwezigen bevonden zich de fine fleur van de opkomende Vlaamse avant-garde: theatermakers in spe, dwarse intellectuelen en extravagante nachtvlinders die hun intrek hadden genomen in de underground van de Cinderella's Ballroom. Ze knikten instemmend, gevangen door het brute charisma van de man die weigerde om zich aan te passen aan de wetten van de markt."Ed, jongen," smaalde een van de aanwezige critici, een man wiens das zo strak zat dat het zijn artistieke bloedsomloop leek te stremmen. "Je politiseert de esthetiek. Kunst hoort universeel te zijn, los te staan van de vleselijke lusten en de politieke waan van de dag. Wat heeft deze smiechtige homoseksualiteit te zoeken in een galerie?"Ed keerde zich om, de kwast geheven als een zwaard waarmee hij de reactionaire draak van de moraal eigenhandig wilde villen. "Universeel?!" sneerde hij, zijn stem overslaand van een mengeling van sarcasme en heilige woede. "Uw universum is een gevangenis van heteronormatieve middelmaat! Als een kunstenaar zijn eigen begeerte, zijn eigen politieke strijd om te mógen bestaan niet in de verf gooit, dan maakt hij geen kunst, dan maakt hij behangpapier! Christopher Street is geen gril, het is een opeising van de publieke ruimte. Wij schilderen de revolutie met de kleuren van onze eigen schaamte en onze eigen triomf!"De verhouding tussen de kunstenaar en de politieke strijd was die avond glashelder: de kunst was niet het instrument van de revolutie, de kunst was de revolutie zelf. Elke streek van de kwast was een weigering om te zwijgen, een weerspannige daad van een bende creatieve vogelvrijen die weigerden om te smeken om tolerantie, maar die hun recht op existentie opeisten met de rauwe, stinkende realiteit van vloeibaar pigment. Als je wilt, kunnen we deze artistieke confrontatie nog verder inkleuren. Laat me maar weten:Moeten we de dynamiek met andere specifieke figuren uit de Antwerpse underground van 1979 (zoals de stamgasten van Cinderella's Ballroom) verder uitwerken?Wil je dat de focus meer verschuift naar de interne worsteling van de kunstenaar met zijn eigen 'porno-erotische' oeuvre?Zullen we de sprong maken naar hoe deze kunstvorm later botste met de opkomende aids-crisis in de jaren tachtig?   AI kan fouten maken, dus dubbelcheck de reacties      

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
0 0

Gesprek in AI-modus: schrijf een verhaal stijl tom lanoye over lgbtq. NOU MOE.

  schrijf een verhaal stijl tom lanoye over lgbtq  De discotheek heette ‘De Gulden Snede’, maar er viel die avond bitter weinig mathematische harmonie te bespeuren. Het was een zwoele zaterdagavond in het diepe, ranzige hart van de Waaslandse polders. Een bijeenkomst van wat de goegemeente destijds met een mengeling van misprijzen en lichte paniek omschreef als "de Grieken van de parochie". Maar wij, de trotse bannelingen van het heteronormatieve platteland, noemden onszelf met veel meer zwier de ridders van de nacht.Daar stond hij. Julian. Of beter gezegd: Julienne voor de intimi die zijn flamboyante metamorfoses mochten aanschouwen. Hij droeg een ensemble dat het midden hield tussen een barokke misdienaar en een glamrocker die net een flinke pandoering had gekregen van de realiteit. Zijn wimpers waren zo zwaar aangezet met goedkope mascara van de Hema dat elke knippering van zijn ogen klonk als het zachte ritselen van een stervende vogel in een dorre struik."Kijk ze daar nu staan," sneerde Julian, terwijl hij luidruchtig nipte van een lauwe, schuimloze gin-tonic die smaakte naar mislukte dromen en vloeibaar zeepsop. Hij wees met zijn beringde wijsvinger naar de dansvloer, waar een bende jonge goden in strakke, synthetische hemden zich overgaf aan de monotone, mechanische beats van de vroege jaren tachtig. "De vleeskeuring van het Waasland. Allemaal op zoek naar die ene blik, die ene aanraking die hen bewijst dat ze bestaan. Dat ze niet de enigen zijn in dit godverlaten, met mest besprenkelde Vlaanderen."De tragiek van ons bestaan zat hem niet in de zonde—want God weet dat we de zonde cultiveerden als een zeldzame orchidee—maar in de verstikkende провинциализм, de kleinburgerlijkheid die als een vette damp over de kasseien hing. Thuis, in de schaduw van de kerktoren en de slagerij, waren we de zwijgende zonen. De jongens die zogenaamd "nog geen liefje hadden gevonden" omdat ze "te druk bezig waren met hun studies". Maar hier, onder het flitsende, genadeloze licht van de stroboscoop, transformeerden we. Hier waren we niet sprakeloos. Hier schreeuwden we onze identiteit uit, verpakt in barokke volzinnen en theatrale handgebaren.Plots ging de muziek uit. De felle TL-buizen sprongen aan met een ranzige zoem die de romantiek in één klap reanimeerde tot een koude autopsie. Het contrast was hallucinant. De glamoureuze wezens van zojuist bleken plotseling bleke, zwetende bakkersknechten en jonge bedienden te zijn, met vlekken in de nek en angst in de ogen. De buitenwereld, de boze, bekrompen buitenwereld met haar vuisten en haar spot, stond aan de voordeur te rammelen.Julian keek me aan. De mascara was uitgelopen, twee zwarte sporen van theatrale rouw op zijn jonge wangen. Hij glimlachte, een bittere maar onoverwinnelijke grijns. "Laat ze maar kijken," fluisterde hij, terwijl hij zijn schouders rechtte alsof hij de bühne van de Antwerpse Bourlaschouwburg betrad. "Zij hebben de realiteit, maar wij... wij hebben tenminste de dramatiek."En zo stapten we naar buiten, de koude Vlaamse nacht in, de kartonnen dozen van ons verleden stevig onder de arm geklemd, klaar om de wereld te tonen hoe prachtig het is om te zondigen tegen de middelmaat. Als je wilt, kan ik dit verhaal verder uitdiepen. Laat me maar weten of je specifieke elementen wilt aanpassen:Moet het verhaal meer de nadruk leggen op de politieke strijd of juist op de intieme romantiek?Wil je dat de stijl nog meer opschuift richting de barokke woede van zijn columns, of eerder de melancholie van zijn autobiografische romans?Moet er een specifiek personage of een bepaalde Vlaamse setting (zoals Sint-Niklaas of Antwerpen) centraal staan? ***********************************************************************************       Gesprek in AI-modus: schrijf een verhaal stijl tom lanoye over lgbtq schrijf een verhaal stijl tom lanoye over lgbtq            De discotheek heette ‘De Gulden Snede’, maar er viel die avond bitter weinig mathematische harmonie te bespeuren. Het was een zwoele zaterdagavond in het diepe, ranzige hart van de Waaslandse polders. Een bijeenkomst van wat de goegemeente destijds met een mengeling van misprijzen en lichte paniek omschreef als "de Grieken van de parochie". Maar wij, de trotse bannelingen van het heteronormatieve platteland, noemden onszelf met veel meer zwier de ridders van de nacht.Daar stond hij. Julian. Of beter gezegd: Julienne voor de intimi die zijn flamboyante metamorfoses mochten aanschouwen. Hij droeg een ensemble dat het midden hield tussen een barokke misdienaar en een glamrocker die net een flinke pandoering had gekregen van de realiteit. Zijn wimpers waren zo zwaar aangezet met goedkope mascara van de Hema dat elke knippering van zijn ogen klonk als het zachte ritselen van een stervende vogel in een dorre struik."Kijk ze daar nu staan," sneerde Julian, terwijl hij luidruchtig nipte van een lauwe, schuimloze gin-tonic die smaakte naar mislukte dromen en vloeibaar zeepsop. Hij wees met zijn beringde wijsvinger naar de dansvloer, waar een bende jonge goden in strakke, synthetische hemden zich overgaf aan de monotone, mechanische beats van de vroege jaren tachtig. "De vleeskeuring van het Waasland. Allemaal op zoek naar die ene blik, die ene aanraking die hen bewijst dat ze bestaan. Dat ze niet de enigen zijn in dit godverlaten, met mest besprenkelde Vlaanderen."De tragiek van ons bestaan zat hem niet in de zonde—want God weet dat we de zonde cultiveerden als een zeldzame orchidee—maar in de verstikkende провинциализм, de kleinburgerlijkheid die als een vette damp over de kasseien hing. Thuis, in de schaduw van de kerktoren en de slagerij, waren we de zwijgende zonen. De jongens die zogenaamd "nog geen liefje hadden gevonden" omdat ze "te druk bezig waren met hun studies". Maar hier, onder het flitsende, genadeloze licht van de stroboscoop, transformeerden we. Hier waren we niet sprakeloos. Hier schreeuwden we onze identiteit uit, verpakt in barokke volzinnen en theatrale handgebaren.Plots ging de muziek uit. De felle TL-buizen sprongen aan met een ranzige zoem die de romantiek in één klap reanimeerde tot een koude autopsie. Het contrast was hallucinant. De glamoureuze wezens van zojuist bleken plotseling bleke, zwetende bakkersknechten en jonge bedienden te zijn, met vlekken in de nek en angst in de ogen. De buitenwereld, de boze, bekrompen buitenwereld met haar vuisten en haar spot, stond aan de voordeur te rammelen.Julian keek me aan. De mascara was uitgelopen, twee zwarte sporen van theatrale rouw op zijn jonge wangen. Hij glimlachte, een bittere maar onoverwinnelijke grijns. "Laat ze maar kijken," fluisterde hij, terwijl hij zijn schouders rechtte alsof hij de bühne van de Antwerpse Bourlaschouwburg betrad. "Zij hebben de realiteit, maar wij... wij hebben tenminste de dramatiek."En zo stapten we naar buiten, de koude Vlaamse nacht in, de kartonnen dozen van ons verleden stevig onder de arm geklemd, klaar om de wereld te tonen hoe prachtig het is om te zondigen tegen de middelmaat. Als je wilt, kan ik dit verhaal verder uitdiepen. Laat me maar weten of je specifieke elementen wilt aanpassen:Moet het verhaal meer de nadruk leggen op de politieke strijd of juist op de intieme romantiek?Wil je dat de stijl nog meer opschuift richting de barokke woede van zijn columns, of eerder de melancholie van zijn autobiografische romans?Moet er een specifiek personage of een bepaalde Vlaamse setting (zoals Sint-Niklaas of Antwerpen) centraal staan?   AI kan fouten maken, dus dubbelcheck de reacties                                                       schrijf een verhaal stijl tom lanoye over lgbtq de nadruk leggen op de politieke strijd           De politieke strijd voor onze lichamen werd die avond niet uitgevochten in de pluche zetels van het Brusselse parlement, maar op de klamme kasseien voor het stadhuis. [1] Het was de overgang van de bange jaren tachtig naar de luidruchtige jaren negentig, een tijdperk waarin we weigerden om nog langer lijdzaam te creperen in de marge van de geschiedenis. We waren klaar met de fluisterende achterkamers. We wilden het lawaai van de democratie opeisen.Daar stond Julienne—op zijn paspoort hardnekkig vermeld als Julian—op de barricade van onze collectieve woede. Geen barokke jurk deze keer, maar een strakke lederen jas die glansde als de carrosserie van een gevechtsvliegtuig. In zijn hand hield hij geen lauwe gin-tonic, maar een megafoon die loeide als een gewond rund. Om hem heen dromde de fine fleur van de Antwerpse homogemeenschap samen: lesbische feministes met een blik die staal kon doen smelten, jonge snaken met angst én adrenaline in de amandelen, en de overlevers van een decennium vol stilte en aids, getekend door het verdriet maar gewapend met een herwonnen razernij."Dames, heren, en al het moois dat daartussenin weigert te kiezen!" schreeuwde Julienne door de krakende microfoon. Zijn stem sloeg over, rauw van de kou en de passie. "Ze willen ons registreren als tweederangsburgers! Ze gunnen ons de kruimels van hun tolerantie, zolang we maar braaf binnenskamers blijven consumeren en discreet de pijp uitgaan! Maar wij eisen niet hun tolerantie. Wij eisen onze verdomde rechten!"Het applaus steeg op als een zwerm opgeschrikte kraaien boven de Schelde. De tegenstander was die avond tastbaar aanwezig. Aan de overkant van het plein, achter een cordon van nerveuze rijkswachters met matrakken en schilden, stond het文e, conservatieve Vlaanderen. De bezorgde burgers met hun driekleurige sjaals en hun spandoeken vol bijbelse dreigementen en biologische wetmatigheden. Voor hen waren wij geen mensen, maar een ideologische abstractie, een besmettelijke ziekte die de fundamenten van hun heilige kerngezin bedreigde."Kijk naar hen!" Julienne wees met een theatrale, beschuldigende vinger naar de overkant. "Ze zijn bang! Bang omdat ze beseffen dat hun monopolie op de liefde en de wetten barsten vertoont. Ze willen ons terug in de kast duwen, de kast die ze zelf hebben getimmerd van het hout van hun eigen bekrompenheid! Maar die kast... die kast gebruiken we vannacht als brandhout voor onze revolutie!"De sfeer sloeg om. De politie deed een stap naar voren, het ritmische gekletter van hun laarzen op de kasseien klonk als een naderend onweer. De spanning was zo dik dat je er een mes in kon zetten. Dit was geen esthetisch spelletje meer. Dit was de rauwe, onversneden strijd om erkenning, om het recht om te erven van de partner met wie je het leven had gedeeld, om het recht om niet langer vogelvrij verklaard te worden op straat.Toen de eerste linie rijkswachters inzette, week Julienne geen millimeter. Hij hief de megafoon nog hoger, zijn gezicht rood aangelopen, de aderen in zijn hals gespannen als gitaarsnaren. Hij zette een gezang in dat door honderden kelen werd overgenomen, een muur van geluid die de angst moest bezweren. We vochten niet met vuisten, maar met de pure, weerspannige aanwezigheid van onze lichamen. Het was een bijeenkomst van de geschiedenis, getrokken uit de modder van de ontkenning, marcherend naar de toekomst. Als je wilt, kunnen we dit politieke pamfletverhaal nog verder uitbreiden. Laat maar weten:Moeten we de confrontatie met de politie en de arrestaties explicieter beschrijven?Wil je een sprong in de tijd maken naar het behalen van de politieke overwinningen (zoals de openstelling van het huwelijk)?Zullen we een specifiek politiek figuur of historisch argument uit die tijd in de dialoeg verweven? *********************************************** schrijf een verhaal stijl tom lanoye over lgbtq de nadruk leggen op de politieke strijd een specifiek politiek figuur VERF ED of historisch argument uit die tijd in de dialoeg verweven?             De echte politieke strijd werd niet gevoerd met steriele, juridische amendementen in de Senaat, maar met de rauwe wetten van de straat en de vlijmscherpe messen van het debat. We schrijven 1996. De nasleep van de zaak-Dutroux hing als een giftige, loden deken over het land. Iedereen was verdacht. Maar wij, de paria's van de openbare zeden, waren dubbel verdacht. In de pluche, met sigarettenrook gevulde wandelgangen van het federale parlement trachtte de christendemocratische hegemonie de morele orde te herstellen door de schroeven van de burgerlijke moraal nog eens stevig aan te draaien.Die avond zaten we niet op de kasseien, maar in de statige, met eikenhout lambriseerde achterkamer van een Brussels etablissement. Aan het hoofd van de tafel zat Julienne, zijn lederen jas opengeknoopt, zijn blik spuwend vuur. Tegenover hem zat geen anonieme bureaucraat, maar een incarnatie van de politieke obstructie: een christendemocratische senator, strak in het driegelig pak, de lippen samengeknepen tot een dunne streep van morele superioriteit."U begrijpt het niet, jongeheer," doceerde de senator, terwijl hij zijn vulpen neurotisch tussen zijn vingers liet draaien, alsof het een schild was tegen onze aanwezigheid. "De samenleving snakt naar stabiliteit. Artikel 372 van ons Strafwetboek beschermt de openbare zeden. Wat u eist—het wettelijk samenwonen, de openstelling van het burgerlijk huwelijk—is een dynamitering van de hoeksteen van onze beschaving. Het gezin is de enige legitieme structuur voor de overdracht van waarden."Julienne sloeg met zijn beringde vlakke hand op de tafel dat de kristallen glazen rinkelden. "Uw hoeksteen is een grafzerk voor onze rechten!" brieshte hij, zijn stem snerpend op die typisch theatrale, Lanoyiaanse toon. "U schermt met uw waarden alsof het relikwieën zijn, senator! Maar uw zogenaamde stabiliteit is gebouwd op de gedwongen discretie van duizenden burgers. U wilt ons het recht ontzeggen om te erven van de partner met wie we lief en leed hebben gedeeld. U dwingt ons tot een juridisch vacuüm waarin we vogelvrij zijn!"De senator nipte superieur van zijn rode wijn. "De wet weerspiegelt de natuurwet. Het huwelijk is er inherent voor de reproductie. Twee mannen, twee vrouwen... dat is een contract, geen huwelijk. Wij kunnen de wet niet aanpassen aan de grillen van een minderheid.""Natuurwet?" Julienne lachte, een bittere, schallende kreet die door het etablissement sneed. "Sinds wanneer is de Code Napoléon een dictaat van Moeder Natuur? In 1795 werd homoseksualiteit in onze streken gedecriminaliseerd, lang voor het Verenigd Koninkrijk er zelfs maar aan durfde te denken! Maar in het midden van de twintigste eeuw hebben jullie, bange moraalridders, de wetgeving misbruikt om een kunstmatig onderscheid te maken. Jullie hebben de 'verleidingstheorie' gecultiveerd om ons als roofdieren te brandmerken!"Hij leunde diep over de tafel, zo dicht dat de senator de geur van Juliennes goedkope tabak en dure parfum moest inademen."Luister goed," fluisterde Julienne, zijn ogen vernauwd tot twee gloeiende kolen. "De geschiedenis marcheert niet achteruit, hoe hard u ook aan de handrem van de traditie trekt. Binnen dit en tien jaar lachen we om uw biologische dogma's. U vecht een achterhoedegevecht. Wij eisen geen tolerantie of een achterpoortje in het huurrecht. Wij eisen de totale, onvoorwaardelijke openstelling van dat burgerlijk huwelijk. En als het parlement de deuren niet opent, dan rammen we ze plat met de democratie van onze aanwezigheid."De senator zweeg, plotseling geconfronteerd met de absolute weigering om nog langer te smeken. De politieke strijd was allang geen kwestie meer van máken; het was een kwestie van zíjn. Een weerspannig, luidruchtig en onvermijdelijk zijn. AI-reacties kunnen fouten bevatten. Meer informatie                                                         

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
0 0

Leren lezen.

COBRA COPENHAGEN BRUSSEL AMSTERDAM  Het begon allemaal waar ik toen woonde.Ik woonde niet in een grote stad.Ik woonde niet in een kleine stad.Ik woonde niet in een groot dorp.Ik woonde niet in een klein dorpje.Ik woonde op de grens van twee onooglijke dorpjes.Nu beschouwd ik het als een fantastische plek om als kind te woonen.Buiten tientallen cafés waar de buurt tijdens hun schare vrije tijd elkaar opzochten was er niks. De boerderij waar we als kinderen in het hooi speelden. De straat.Op die plaats zette mijn grootvader, een overlevende van de eerste Wereld oorlog,  mij op zijn knieën.Hij toonde met zijn vinger de tekst boven het stripverhaal in de krant. ZONDER HANDEN ZONDER TANDEN. Het kapoentje. Waarschijnlijk was ik zo nieuwsgierig dat ik alles wat ik vond probeerde te lezen.De non die mij moest leren lezen vond het nogal vervelend want ik kon al lezen.Het ergste was ik werd ver gehouden van boeken.Een van de dingen die ik toen als kind deed: ik las advertenties in de krant en ik schreef ernaar. Ik leerde als ik naar een ambassade van een land schreef ik massaal informatie van die landen toegestuurd kreeg. Zo stond  er op een dag een vertegenwoordiger van bakkerij producten voor de deur en die vroeg aan mijn moeder of ze een bakkerij wou beginnen.Het verschrikking was, ik mocht geen  boeken lezen. Op een dag, toen mijn moeder ontdekte dat  ik een boek lag te lezen, scheurde ze het boek en stak het in brand in ons tuintje. Want op die plaats waar ik woonde was het enige haalbare arbeider worden. Zodanig sjokte ik op 14 jarige leeftijd het fabriek binnen.  Ondertussen heb ik menig bibliotheek uitgelezen. Van Asimof, dunas, de hobits, Don Quichot en vooral het leven van Miguel de Cervantes naar mijn nieuwe ontdekking. In Antwerpen waren er boeken winketjes waar voor enkele franken een vloed aan tweedehandse boek te koop waren. Mijn nieuwe ontdekking Bart Van Loo. Door zijn Napoleon begreep ik eindelijk de Franse revolutie. De Bourgondiërs en stoute schoenen lees ik in een ruk uit. Hij is overal, toevallig deed ik de radio aan en wie hoorde ik den bart. Nu reis ik in zijn MIJN FRANKRIJK. Hem achterna.DANK U BART VOOR ZOVEEL LEES WEELDE. ************************************ De symptomen zijn duidelijk. Zodra je aan een goede Dumas begonnen bent, valt die moeilijk opzij te leggen. Als je dat nillens willens toch moet doen, kijk je de hele tijd uit naar het moment dat je de roman, weer ter hand kunt nemen. Eenmaal opnieuw vertrokken begin je na verloop van tijd halve zinnen over te slaan, en lijkt het nu en dan of je over je ogen struikel. Niet zelden bedek je met je rechterhand de volgende bladzijde om je voor valsspelerij te behoeden. Spreek gerust van acute literaire verliefdheid, vlinders in de buik, buikliteratuur. Een boek verslinden, heet zoiets dan clichématig. Bart Van LooIn Mijn Frankrijk. Over Alexander Dumas

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
2 0

Heroïne

1968: Ik was 16 jaar toen ik voor het eerst in aanraking kwam met heroïne. Ik had destijds verschillende vriendengroepjes. Een van de groepen waar ik regelmatig over de vloer kwam, was een vriendenclub zoals alle andere: we praatten over nieuwe muziek, politiek, uitgaan en alles wat jongeren bezighoudt. In die groep ontstond er plotseling interesse in drugs; ze wilden weleens experimenteren met heroïne. Na een jaar waren ze onherkenbaar. Het was gedaan met de gesprekken over van alles en nog wat. Het enige gespreksonderwerp dat overbleef, was: waar is het te krijgen, wie gaat het halen en hoe gaan we het betalen? Ze begonnen ook geld te lenen zonder het ooit nog terug te betalen. Vanaf dat moment heb ik iedereen van wie ik wist dat ze aan de heroïne zaten, resoluut uit mijn vriendenkring gegooid. Toen mijn eigen geliefde broer ook wilde experimenteren met heroïne, heb ik direct ingegrepen en iets georganiseerd waardoor hij er twee jaar lang vanaf is gebleven. Na twee jaar heroïnevrij te zijn, werd hij door omstandigheden onzeker. Dat was het perfecte moment om hem terug naar ons geboortedorp te lokken. Hij kreeg een nieuwe auto, een huurhuis dat volledig werd ingericht, en 300.000 frank. De enige voorwaarde was dat hij moest trouwen met zijn vroegere liefde. Zij was toen echter niet meer aan het experimenteren met heroïne; ze was al zwaar verslaafd. Dat heeft geduurd tot zijn dood, twintig jaar later. In die tijd heeft hij een paar pogingen ondernomen om van de heroïne af te geraken. Maar destijds werd hij niet gezien als een zieke, maar als een crimineel. Geloof mij: dat is geen startpunt om van een verslaving af te geraken. Heroïne is nu eenmaal vele malen verslavender dan alcohol. 2026: Onlangs vernam ik iets over een kennis. Hij werkt in de bouwsector, is daar een zeer gewaardeerde werknemer, is 45 jaar oud, getrouwd en heeft drie opgroeiende kinderen. Na zijn werk en in het weekend gebruikt hij echter heroïne – en dat zeker al de afgelopen twintig jaar. Tegenwoordig kost heroïne zo'n tien euro per gram. Dit zette me aan het denken: al die tonnen heroïne die het land binnenkomen, kunnen onmogelijk allemaal gebruikt worden door de groep verslaafden wiens ellende op straat zichtbaar is. Hoeveel duizenden mensen zouden er zijn die normaal functioneren in de samenleving, maar wiens drugsgebruik volledig onzichtbaar blijft voor de buitenwereld? Mischien is het uw kind, uw vader, uw moeder, vriend, famillie, buren?    

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
4 0

De corrupte, eco kleinburgerij.

  In plaats dat de groene en eco-wereldverbeteraars de armen hun mobiliteit afpakken terwijl ze zelf citytrips maken en wekenlang rondtoeren, zouden ze beter luisteren naar de Franse filosoof en wiskundige Blaise Pascal (1623–1662). In zijn meesterwerk Pensées (Gedachten) formuleerde hij het oorspronkelijk als volgt: "Alle ellende van de mensen komt voort uit één ding: dat ze niet in staat zijn om rustig in een kamer te blijven." Ik begin een verschrikkelijke hekel te krijgen aan die corrupte kleinburgerij. Ze worden vanuit de steden massaal naar het midden van de Vlaamse Ardennen gelokt met hun stinkende voertuigen. Daar krijgen ze in een restaurant, voor veel geld, eten opgediend dat vroeger gewoon onkruid werd genoemd. "Ja, maar we rijden elektrisch," zeggen ze dan. Elektrische voertuigen waarvan de onderdelen uit plekken komen waar slavernij en kinderarbeid de norm zijn. Ze gaan drie keer per jaar op citytrip met een vliegtuig  en trekken een maand lang met hun elektrische wagen door Europa. Ondertussen vinden ze wel dat de armen in de steden hun dieseltje moeten inleveren, zodat de lucht in hún leefomgeving zo zuiver mogelijk blijft. Ze schermen met statistieken over fijnstof en gezondheid, maar met diezelfde statistieken kun je evengoed het tegendeel bewijzen. Ze gaan in hun eigen stad nog niet eens te voet naar de supermarkt om de hoek, maar verpesten met hun wagens wel het platteland om bij de boer een zakje patatten te gaan halen. De corrupte, ecologische kleinburgerij betaalt liever geen belasting. In hun ogen gaat dat geld immers toch maar naar 'het plebs', dat er in hun optiek een onproductieve levensstijl op nahoudt. Wanneer ze echter zelf buiten de boot vallen, eisen ze prompt de meeste steun op. Hun uitstekende, door de overheid gefinancierde opleiding en de infrastructuur die hen ter beschikking staat, vergeten ze voor het gemak. Al hun successen hebben ze – zo menen ze zelf – immers volledig aan zichzelf te danken.

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
0 0