Zonder kleuren te begrijpen koopt de moed een ladder. Duizend sporten. Lang genoeg voor elke regenboog.
Een aarzeling verklaart hem gek want tussen zwart en wit leeft enkel grijs. Zoiets weet een monochrome camera.
Ik doe het toch, fluistert de hoop. De oversteek is link. Het zwart laat moeilijk los. Langzaam door de sneeuw.
Overnachten moet men in een bruine kroeg. De waard hij heeft een glazen oog. Daar is geen vraag die leeft.
Ik ben het zeker. Ja. Zelfs koffie zal hier niet ontkennen. Nergens bestaat zuiver zwart.
Nacht en sterren weten. Fonkelingen drinken te veel vreugde. Dronken zal het uur niet worden van een beetje licht
Overal hetzelfde. Nuances hebben er de boel besmeurd. Ik moet hier weg. De duisternis wil mee.
Één stuiver wordt gevraagd voor het gelach en ik kan gaan. De zon komt op. Blijft netjes wit. Omdat een berg dat wil.
Het kerkhof dat ik zoek voor de begrafenis van de verleden tijd. Het ligt ginds aan de achterkant.
Daar waar de pas verdwijnt. De horizon een inzinking verdraagt. Ginds zal het zijn. Het einde van de reis.
Een clown. Een niet bestaande circustent. Onmogelijke trouw aan rood op wangen van de hartenzot.
Iedereen en alles zal mij daar ontvangen met gebroken armen. Kom maar mee. Vergruis hier maar die smart.
De littekens vergaan tot stof. Een indianenkind verbergt het in een zadeltas.
Wees gerust, zegt er een stem. Zebra's zijn gevonden voor het trekken van de kar.
De lijkstoet zal niet volgen want men is te moe. Het paard kan dat alleen.
Eindelijk. Weer. Draven. Vrij. Ver weg van hier.
Met in die zadeltas geleden tijd.
Voor nog een overtocht.
uit de reeks 'Reizen met Ricky'