De zomer van 2025 zal voor altijd de boeken ingaan als de zomer van de papieren vliegertjes, urenlang zwevend boven de auto's van het achterstraatje. Het zal de zomer zijn van broer en zus, van kabelbanen en lange avonden in het zwembad of ergens tussen tuin en zomerbar. Deze zomer zal de zomer zijn van 5 km lopen, van Marokkaanse muntthee en van de verbanning van brood. Het zal de zomer zijn van spaghetti op maandag, van elke dag mamadag, van veel -maar toch te weinig- boeken, de zomer van Frankrijk, de zomer van grenzen verleggen en de zomer van het kamp. Ik zit op een bank en kijk naar de zoveelste vliegertjesavond van mijn kinderen en ik hoop dat het zal blijven duren. Hier, in deze achterstraat is geen wrede wereld, hier blijven de kinderen leven. Ik voel hoe het verdriet onder mijn vel zit, ik moet me maar een schaafwonde oplopen en de dijken zullen breken. Er rest me nu niets meer dan muntthee drinken en kijken naar mijn vliegerende kinderen. Hier, in deze doodlopende straat blijven alle kinderen leven.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.