Lezen

Vierkante wereld.

    Kleine of grote lenzen verlengen ons oogpunt; waarbij de zucht naar kennis evenredig wordt bevredigd door microscoop tot en met Hubbletelescoop. Waarneming met het blote oog lijkt nog enkel voorbestemd voor bioscopen of musea. Groot of klein, ons inzicht blijft beperkt tot we de wereld bekijken door een vierkant. Het concept is heel eenvoudig; een wit blad waaruit een carré wordt geknipt wordt  op iets naar keuze gelegd. Enkel het vierhoekige venster geeft uitzicht op een beperkt stukje van het voorwerp. Mijn keuze viel op een schijf hout die wordt gebruikt als onderzetter. De kleuren varieerden van lichtbruin, met kringen van oker die de jaarringen weergaven. Sommigen ervan waren breder, verweerd en pokdalig. Onregelmatige lijnen, dwars op de cirkelvormige rondingen, kleurden dan weer donker en gaven het hout duistere stralen of diepe ravijnen naargelang de grootte en diepte van de scheuren. En alsof de natuurlijke verwering nog niet voldoende was zie je de snede van de zaag die de boomstam opdeelde in mooie ronde schijven. Al die lijnen maken elk stukje hout uniek. Eeuwenlang schikken, ophopen en het vormen van plantaardige vezels, onderworpen aan de strenge regels van de schepping door evolutie ingegeven; hout. Een klein stukje dat deel uitmaakt van de natuurwonderen liet me beseffen hoe vernuftig alles in elkaar steekt dankzij de juiste levensvoorwaarden voor de planeet die de onze is; de aarde.

Fanny Vercammen
0 0

Tijd voor creativiteit

Wat doet jouw kind in het  weekend? Boodschappen doen. Hollen van sportclub naar muziekles. Tv-kijken. Een spelletje spelen op de tablet. Of mocht het languit op de buik aan de slag met Pritt, met plakband en schaar. Vreemde wezens knippen en scheuren. Hele avonturen beleven … Tijd om te experimenteren.  We hebben dat nodig. De technologische ontwikkeling zorgde voor een stroomversnelling.  Alles gaat snel. Altijd. Waar je ook bent.   Dat heeft een enorme impact op het dagelijks leven. Is er nog tijd voor kritisch denken, om te focussen op dat ene idee? Is er nog ruimte om de motivatie te laten kiemen, om het doorzettingsvermogen te laten groeien. Ruimte om tot een lumineus idee te komen of … te falen? Want om creatief en vernieuwend te zijn, moet je fouten durven maken. Hoe kan het ook anders als je onbetreden paden bewandelt? Tijd om te experimenteren.  Los van alle verwachtingen. Los van normen. Los van van etiketten als autisme of ADHD. “Hij heeft veel fantasie,” hoor ik op school. Ook dat klinkt soms als een vies woord. Zelf vind ik dat creativiteit nogal ondergewaardeerd wordt op school. Creativiteit hoort niet enkel thuis in kunst met de grote K. In alle domeinen van het leven is er nood aan creatieve oplossingen. En dus ook op de schoolbanken. Liefst niet als een vak apart maar als een sausje over alles heen. Het zijn juist ons kritisch denken en onze  experimenteerzin die de wereld maken tot wat hij is. Er is creativiteit nodig om vooruitgang te creëren. Om een antwoord te bieden op grote uitdagingen. En die zijn er: we botsen op de grenzen van het kapitalisme, van de democratie, van het klimaat. Maar kinderen groeien op in een alsmaar strikter gedoe van scholen en buitenschoolse activiteiten. Zonder tijd om buiten de lijntjes te kleuren. Dat is gevaarlijk. Toch? Creativiteit houdt risico in, onzekerheid, verandering en misschien wel conflict. En vooral… het kan niet gequoteerd. Maar creativiteit is ook leuk en opwindend. Verrassend. Het is de belofte die ik proef als ik mijn vijfjarige zoon begluur op zaterdagochtend. Druk bezig met schaar en papier. Een oplossing bedenkend voor zijn probleem.

Sarava
1 0

Ochtendkoffie.

Een heerlijke verse kop koffie. De drank geurt naar de ochtend, naar een nieuwe dag. Het kan nog alle kanten uit. De bonen zijn pas gemalen, maar de oude kop zelf getuigt van een eeuwigheid dienst. De grijze koele steen waaruit ie gemaakt is heeft de tand des tijds goed doorstaan, hoewel hij hier en daar beschadigd is. Een gehurkte kleine griezel siert één kant van de kop, als je het oor aan de rechterkant houdt. Het beest is naakt, grauw en angstaanjagend. Het lijkt een schreeuw te smoren en een waarschuwing in te slikken voor wat komen zal. Maar dat kan me niet deren. Het onaangename en onheilspellende uitzicht van de beker zullen me er niet van weerhouden elke dag mijn energieshot in te nemen. Al moet ik er enge mythologische figuren voor trotseren.   Opdracht Creatief Schrijven-wandeling: omschrijving van beeldje op het stadhuis van Brussel, toegepast op een kopje.

Larissa Wickx
0 0

aantekeningen bij tekeningen van Kees de Kort

Een toren brengt me van de wijs, de windhaan ontbreekt, er is een lege stoel en de hond zoekt een plek.   In het ijle hangen gebouwen in eeuwig roze, er hangt spanning in de lucht. Er is een hond in het kegelspel.

Tom Veys
0 0

Speaker's Corner

Things always seem bigger when you’re a kid, they say. And I agree; with one exception - always the exception - of outer space. When I was young, I used to think those stars were painted on a canvas, that hung behind our own sky, stretched on enormous splints and wrapping itself around our entire world. Splatters of purple and orange, random littering of white specks and a Pollockian way with some reds and yellows whenever a meteor shower would pass. Like a three year old finger-painting. And every night I thought little men and women would tug the curtain behind our stage a little further on, so the spectators might know we had arrived at a different scene, another day. It was a most wonderful feeling: as if with each night, all the lines from the previous script were erased and I could write a new one in my dreams overnight. I felt free as my characters stepped up on the stage, barefoot onto the bendy and young wooden planks, still at liberty to improvise in between the dialogues. They danced and laughed like there was no audience, which is exactly why it was entertaining. And every day I buzzed with what my night had dreamt up for the day to come, anxious to see it played out. I was unaware of the absence of my mother’s love, for in my younger days, under the painted starry sky that inched further on down, I had Ursa major as a mother. And I could wallow in her soft tan fur that caught the starlight. I was a child of nebulas and constellations and I could giggle and laugh and I could roll around and wrap myself in the black warmth of the Universe that seemed sticky beyond belief. I loved those days when I felt it close in all over me, when I was small enough for it to coat me just up to my fingertips. I felt the big bear’s claws around me, as I just - just - fit into the crevice of her chest. And then I grew up.  And I learned and I opened my eyes to the galaxies behind the galaxies and the words behind the words and the stars behind the eyes. And I got a script, and a strict director called Adulthood, which I despised the minute he walked in. And suddenly, I noticed the floorboards creak, and I noticed the stains and the hollowed out areas in the wood where I used to stand. Just like that, I felt like I was acting. Acting another part than my own. And it felt awful, because mother bear’s protective claws couldn’t reach around me anymore, for she had become the smallest thing in the sky right then. I rebelled in the darkness of the wings, whispering in the ears of my costars to start a revolution. In my case, the riot consisted of bringing on another player, from another company, and sneaking him into the coulisses, trying to get him on stage. It was you that took the challenge on, that dragged out a soapbox that made awful scratching noises on the flawed wooden floor. While looking Adulthood right in the eye, you put it in the middle of the stage. Your feet stepping on made an echoing sound that resonated in my bones. The breath you drew seemed eons long. The speech that followed, loud voice and rhetorics that would put Demosthenes to shame, was nothing less than a revolutionary call to arms.

bgoof
0 0

Crime passionnel

Why is it that kissing someone in the rain is universally acknowledged as romantic? Why is holding hands at sunset considered to be more beautiful than doing it at any other point in time? Why is it dubbed ‘caring’ when someone hands you their jacket, only to be miserably cold themselves? Why is it always 2am that makes us think about someone? Why is seeing each other in your dreams deemed better or more heartfelt than seeing each other for real? I would rather not get horrible wet hair sitting in between all the places we should be touching. The cold and wet would just make the kiss all wrong, rain running down our faces and sticking our eyelashes together. But I don’t want the rain to do it. It has no place to think it can do what we could do too, with nothing but the resonance of synced heartbeats. I’d rather kiss your warm and lazy lips awake and know they are still able to move with mine, even when the brain behind it was still but barely conscious. I liked knowing that kissing me was almost an instinct.  I’d rather be opening a bottle of wine at sunset, and only have our bodies touch through sipping from it’s neck right after the other’s lips had kissed it, or through the accidental brush of fingers over and under each other when we would pass it along. I’d rather let our souls entwine than our hands. We’d establish that by talking nonsense till the sun went down, sitting completely independently so we left room for our smoky breaths to dance with each other in the middle. I’d rather have you warm than for you to give me your jacket, because when I curl into your chest I want to be able to melt into your bones, like butter in a pan, and vaporise. I’d rather think of you as I take my coffee at 4pm, or when I see the sun come up onto a building in the morning, its perfection reminding me of your face. I’d rather not sit up at 2am, awake and lonely, and be obligated to think of you because the world is dark in the absence of alternatives. I’d rather have you right beside me than dream of you. Because it is the imperfection of reality I crave. I want the bits of your cheeks that you didn’t shave properly, because you were lazy or you were afraid you’d cut yourself since your hands were shaking with the thought of meeting me. I want the lines that start at the corners of your eyes because you spent your early mornings thinking about me and trying to squeeze your eyes together, hoping you’d juice my image out of them. I would rather have you with your hair in your face and the scars on your back than the way you appear in my dreams. I can never quite recollect the way your veins feel under my fingertips or the way your muscles move under my nails when I’m dreaming, all imperfect. I say we revolt against romance, and we create moments that will put it to shame for feeling superior to everyday life. Give me reality. Give me imperfection. Give me life.

bgoof
0 0

The Constitution of Heartbreak

No one tells you how it tastes, do they? No one tells you how bitter regret grabs your tongue at the back of your throat when you walk the streets at 3 in the morning. No one explains why it is the loneliest you’ll ever feel as you walk away from another person you would never love, but you had tried for a few hours. No one tells you why you'll do it again tomorrow. No one tells you how startling the paradox is: that everyone who walks the streets at this time of day isn’t there because they particularly want to be, and that although you populate the kerbs with like-minded spirits, it only seems to make everyone even more pathetic. Everyone looks at each other and thinks one thing: ‘I don’t want to end up like that.’ It’s a street full of tragedy. You realise you are reduced to someone a younger-you would have defined as exactly that. You’re shivering although it’s not colder out there than inside yourself. You’re only thinking of taking a shower and of taking these goddamn heels off that are killing your feet; but you’ll have to wait until you get home because there’s probably glass on the sidewalk. Traffic lights change for no one in particular, and in the strange changing coloured lights you can see someone walking in the shop windows. You look at her and she looks at you, and you imagine you must come out from behind her, because the person staring back surely isn’t you. Your eyes never looked that sad, your brow never frowned that way, your lips were never swollen like hers. No, she must be a brief companion through the night, a fellow traveler walking beside you and blocking your image. She couldn’t possibly be you. You promptly decide against using mascara from now on, because the way it has painted the colour of this girl’s soul onto her cheeks so visibly, like it branded her, is too violent to watch. Because yours isn’t as black yet, is it? You put your hands against the cold glass and she does too and it grabs you in the middle of your spine and squeezes. You study your new face and when you start feeling sick with the realisation it was you all along, you blame the alcohol and leave. You leave to find new arms or a bed that will warm you up to yourself again, hands of a human or the kiss of the bottle. You walk home past other addicts and thieves, and snicker at how well you fit their description and figure this too should be a felony. That would make the bad neon lighting and the cigarette buds that coughed out their last burning breath less intriguing, maybe. Or no, perhaps, it would even make it sweeter: because it makes you feel dangerous when you decide to commit the crime. It quenches the thirst for rebellion.  Breaking the law would be almost as satisfying, I think, as breaking hearts.

bgoof
0 0

Iemand vraagt waarom

“Het was vandaag een goede dag, want het had erger gekund”, zegt iemand. “Ja”, zegt iemand.“Zonder man voel ik mij geen vrouw”, zegt iemand anders. “Dan ben je jezelf nog niet tegen gekomen”, zegt nog iemand anders.   Een vrouw met kroezelhaar wordt wakker en vraagt wat hij net gezegd heeft. Hij herhaalt dat van dat snot. Zij kuist dat snot af en zegt “dankjewel”. Hij kijkt haar aan. Zij kijkt weg. Hij blijft haar aankijken. Zelfs al fluitend blijft hij haar aankijken.   Hij fluit een laaiende sirene na. Of, ik denk toch dat hij dat doet. Er was een politiewagen onze tram voorbij geflitst. Daarom denk ik toch dat hij dat doet, de man met het kroezelhaar. Net daarvoor had hij tegen een slapende vrouw gezegd dat haar kind met kroezelhaar snot had hangen. Al fluitend blijft hij haar aankijken. Deze tram, deze stad vol allene mensen grijpt mij van binnen uit naar de keel.   Een vrouw in kleurrijke gewaden zit te dicht bij me. Het heeft niets met haar te maken. En ik vind de kleuren die ze draagt wel mooi. Ze zit enkel te dicht bij me. Een jongeman met zijn haar in een kuif naar rechts gestreken, draait zijn hoofd naar links. Zo blijft hij een tijdje zitten. Een man met een aktetas zegt dat hij vandaag de neiging heeft om achteruit te vallen. Hij zegt het zomaar luidop in tram 81. Niemand weet tegen wie hij het zegt. Wie hier iets op dient te reageren. En wat juist.   Een vrouw met een roze Iphone praat erg snel. Ze zweert dat ze iemand anders het volgende gaat zeggen, en wel snel: “Ben jij aan het liegen? Weet je, mij moet je niets wijsmaken. Dat ik dat met javel moet kuisen… zal het gaan. Jij wil gewoon echt problemen veroorzaken”. Ergens is iemand het zwarte schaap. En ergens staat een bus onaangeroerd javel. Een Spaanse toeriste die gisteren Brugge bezocht, zegt dat ze alleen zegt wat ze denkt. Dat moet dan veel zijn, denk ik, maar zeg het niet. Een vrouw met een boek op haar schoot stopt niet met praten. Sommige gesprekken zouden moeten gewist kunnen worden.   Anderen dan weer bewaard. Iemand vertelt dat ze in een Worddocument het woord ‘thuisvoelen’ schreef. En dat ze het volgens ‘autocorrect’ verkeerd geschreven had op die manier. Het zouden twee aparte woorden moeten zijn. En volgens haar slechts één. Ze vindt thuisvoelen veel mooier zo. Ik ook. Een gladgeschoren dertiger belt naar huis, zegt ‘koekoek’ en dat hij later thuis zal zijn dan gepland. Iemand vraagt waarom. Een vrouw met kort bruin haar zegt nerveus in de telefoon “Ook al ben je bang, toon het niet aan de kat die in de boom klom en er niet meer uit wil. Dat zou projectie zijn. Ken je dat, projectie?” Blijf rustig. Ik kom er aan”. Ik stap de tram uit en blijf rustig. Iemand heeft mij eens geleerd niet te lopen, maar te wandelen over een zebrapad, herinner ik me onvermoed. De sluitende tramdeuren piepen. Ik hoor nog iemand van binnen uit zeggen dat ze van zodra ze kan, ze de ruimte zal gaan klaarzetten. Die zin had ik niet willen missen. Twee blinde mannen wensen elkaar goed thuis.   Het was vandaag een goede dag. Niet om van achterover te vallen, maar gewoon, goed. Al moet ik af en toe mijn keel eens schrapen. En de ruimte, kijk omhoog, kijk maar. De ruimte staat klaar.

Jill Marchant
0 1

Oe ist?

​​​​ Tekst huidige pagina: http://www.west-vlaanderen.be/kwaliteit/welzijn_/suïcide/Paginas/default.aspx   Oe ist?​Ook gehoord hoe Mieke Dumont je na een nieuwsuitzending op Focus-WTV vroeg 'Oe ist'? Daarmee gaf ze als ambassadeur de aftrap van de provinciale campagne 'Oe ist?'.Bekijk hieronder de filmpjes en deel de boodschap met familie en vrienden.Soms voel je je minder in je vel, maak je een mindere periode door of  word je geconfronteerd met een probleem. Toegeven dat je leven niet perfect loopt, is daarbij niet altijd makkelijk.  "Oe ist?": de vraag is een gewoonte.  Is het antwoord "Goed!" dat niet ook te veel?    Wist je dat: - Eén vrouw op negen borstkanker krijgt voor ze 75 jaar wordt?- Eén op vier Vlamingen in de loop van zijn of haar leven te kampen heeft met ernstige psychische problemen?- Er in Vlaanderen per dag gemiddeld 3 zelfdodingen voorkomen?- In België jaarlijks 8810 nieuwe gevallen van prostaatkanker opgetekend worden?- Eén op vijf leerlingen in Vlaanderen last heeft van pesterijen?- Eén of vijf Belgen niet tevreden is over zijn gezondheid?- Eén op vijf Belgen aangeeft slaapproblemen te hebben?- …Ook het gezin, vrienden of collega's, dragen de gevolgen.  De zorg voor elkaar is een zaak van iedereen.  Zorg start met praten en luisteren naar elkaar.  Met deze Oe ist? campagne willen we jou daarbij helpen.  Onze wegwijzer geeft je tips en toont je waar professionele hulp te vinden is.  Tips voor een goeie babbel:Durf praten.We praten te weinig over wat ons echt bezighoudt.  Toch is het goed om je gedachten te delen met anderen.  Praten lucht op.  Iemand die jouw probleem met een andere bril bekijkt kan wonderen doen.Je hoeft geen expert te zijn om te praten over wat je bezighoudt. We geven je een paar tips:   Luister. Een goeie babbel vraagt een goeie luisteraar. Je hoeft geen expert te zijn om te horen wat de ander echt bezighoudt.   Nu nood aan een gesprek? Hulp nodig? Je voelt je minder in je vel?  Je hebt net iets vreselijks meegemaakt? Of je ziet het helemaal niet meer zitten? Wacht niet om er over te praten.  Wees meteen eerlijk en open tegen jezelf en de ander. Vrienden of familie zien soms oplossingen die jij niet ziet.Wil je liever praten met iemand die wat verder van je af staat?   Bij Tele-Onthaal kan je terecht met al je vragen en problemen.  Je hoeft je niet bekend te maken.  Bellen kan 24/24 naar tel. 106.   De Zelfmoordlijn, 1813 is een gratis en anoniem noodnummer dat je dag en nacht kan bellen, ook in het weekend.

Peter Velle
0 0

Vorming voor leerkrachten

Leerkrachten kunnen ook vorming volgen bij de dienst Natuur- en milieueducatie.   Vraag vorming aan   Een teamgericht vormingsaanbod voor leerkrachten in het basisonderwijs en het secundair onderwijs. De vormingen zijn gratis en op locatie op vraag van de school. Ideaal voor versterking van je team op personeelsvergaderingen en pedagogische studiedagen.   MOS - het vroegere Milieuzorg Op School - brengt sessies rond de thema's afval, Natuur op School, duurzame voeding, klimaat, water en leerlingenparticipatie.  Voor inlichtingen neem je contact op met MOS West-Vlaanderenwww.west-vlaanderen.be/mos, Mos(at)west-vlaanderen.be, 050 40 33 80   De bezoekerscentra van de provincie West-Vlaanderen bieden kennismakingssessies aan over de modules die je met je klas kan volgen in het centrum. Bekijk de mogelijkheden op (link naar een database die nog niet bestaat of pdf van de folder)   Volg vorming in het open aanbod   In het schooljaar 2015-2016 kan je in januari en maart op MOS café. Een pakketje groen dompelt je onder in de natuur. Bekijk alle details op de MOS vormingskalender (link).   Schrijf je in voor de vormingen in de bezoekerscentra van het schooljaar 2015-2016 op de vormingskalender (link naar pagina met de vormingen).

DDEP
0 0

Liefde voor een man(darijn)

Oh mandarijn oh mandarijn, Hoe kunt gij soms zo zacht zijn? Zo'n fris en zoet stuk fruitWaar heerlijke jus uit spuit.   Zo hemels diep oranje hier en daar een witte franje. Maar oh zo wispelturig, smaak jij soms venijnig zurig.   Dan ben je hard en taai vooral zo ongelooflijk saai.  Of maak je ‘t nog spannend? Wat ben je toch verwarrend!   Want ook al zit je niet vol sap  of ben je echt geen lekkere hap, Je hebt wél pit zo'n stuk of 10, klein en wit.   Maar lieve mandarijn, je zorgt goed voor onze lijn,  ons welzijn,  voor iedereen, groot of klein.   Keer op keer als ik je pel geniet ik van iedere tel. 't Is net een spel: Wat zit er dit keer onder ‘t vel?   Mensen vragen dan Waarvoor die dingen dienen Dan zeg ik: weet jij daar niet van? Dat zit VOL vitamienen!   Zelfs al heb je appelsienenvel, is het goed als ik je bel? Want van zo’n sexy citrus Krijg ik graag een lange kus…   Ondanks kleine ergernissen, wil ‘k je nooit meer missen.  En gezien er zo weinig toffe mannen zijn, word jij misschien mijn MANdarijn?

Hans Desmet
0 0

Gênanteste moment uit mijn leven

Toen ik lesgaf in Londen, deed ik ‘day to day supply’, oh praise the Lord, wat een feest. Om 7 uur ‘s ochtends stipt mag je bellen: op welke school hebben ze me vandaag nodig? ‘ah Hanne, jij mag de metro nemen naar het treinstation, waar je een trein neemt. Je stapt af na een 45-tal haltes en neemt een bus, die je naar een manège brengt, waar je te paard door een bos verder moet. Op het einde van het bos zal je een kasteel zien met een prinses op de 19de verdieping. Het is de bedoeling dat je haar zo snel mogelijk bevrijdt en haar een anti-gif geeft voor haar ziekte, dat je bij de zwarte ridder moet zien te bemachtigen (geen stress, dat is niet zo moeilijk). Als je de prinses het anti-gif gegeven hebt, zal zij je voorzien van een fiets die je kan gebruiken om tot aan de school te geraken! Kortom, a ‘pretty straight forward journey’. Allé, have a good day, doei!’. Standaard een half uur te laat kom ik dan totaal bezweet, overstressed en doodmoe binnengewandeld, de indruk gevend dat ik te laat ben doordat ik me overslapen heb of zoiets, terwijl die lieve mannen van mijn agentschap daarvoor gezorgd hebben. Een klasleerkracht die mogelijk nog meer bezweet, overstressed en doodmoe is, legt me dan razendsnel uit wat er vandaag op de planning staat. Deze is compleet Chinees voor mij, maar mijn enige reactie is een geruststellende glimlach en een zelfzekere knipoog (terwijl ik subtiel mijn zweetsnorreke wegveeg).   Ik weet me telkens wel weer te behelpen met de kinderen, gelukkig is toneelspelen één van mijn kwaliteiten: gewoon doen alsof je pérfect weet waarmee je bezig bent en goed oefenen op serieuze, gechoqueerde blikken (alsof het kind iets uitspookt en jij de plichtsbewuste volwassene bent). Uiteraard ligt het gevaar altijd op de loer: niet te zelfzeker worden. Zo ook op een zonnige dinsdagochtend in ‘Year 5’, toen de kinderen moesten schrijven over de (blijkbaar zeer bekende) farao Toetanchamon. Deze stoute jongen is die dag in een mum(ie) van tijd de nagel aan mijn doodskist geworden. Nu ja, vrij belangrijk detail: geschiedenis is nooit één van mijn grootste talenten geweest, met de nadruk op het oude Egypte. Wist ik veel dat die man dé don Juan van zijn tijd was? Dus toen een jongen braaf opschreef dat Toetanchamon een trio had met zijn stiefmoeder en zus, begon ik gechoqueerd en redelijk hysterisch (oké extréém hysterisch) te schreeuwen en vroeg ik hem: ‘DENKT GIJ ECHT DAT DIT GRAPPIG IS??????’ De brave kerel keek mij lichtelijk verward aan maar schudde traag, met open mond zijn hoofd. De hele klas had zijn pen neergelegd en zat met trillende handen te staren naar mij. ‘We zullen wel eens zien van DE DIRECTEUR DAARVAN VINDT!!!’ en met grote ogen toonde ik zijn schrijfsel aan iemand van de support staff (ja, danku Karma dat er uiteraard op dat moment een andere volwassene in de klas aanwezig was, echt merci). Het moment dat zij mij vertelde dat de jongen effectief correcte informatie had neergeschreven, ja ik moet zeggen dat ‘gênant’ een zwaar understatement is voor deze situatie. Ik word nu niet snel rood maar bij het zien van haar verraste blik vol plaatsvervangende schaamte, zouden mijn oh zo geliefde aardbeien totaal verbleekt zijn. Ik wou verdwijnen, in een hol in de grond kruipen in plaats van gniffelende blikken te ontwijken en mij te verontschuldigen voor 60 spottende ogen. Maar ik koos voor de juiste weg, want dat is wie ik ben. En er was jammer genoeg geen hol beschikbaar.

Hans Desmet
0 0

Wat je wil

Je weet wat je wil En wat je ziet En wat je voelt, Maar de improvisatie Blijft onverklaard En de excuses Blijven achterwegen.   Rechtuit Zeg je wat je wil En wat je ziet En wat je voelt, Maar de oprechtheid Blijft verborgen En de kwetsingen Blijf je afvuren.

Masha
0 0

De Waarzeggers

Zeggen dat ik een waarzegger ben, zou me te veel tot eer strekken, waar? Ik bezit geen glazen bol, draag geen overmaatse oorringen, bind geen bandana om mijn hoofd en resideer niet in een woonwagen op de plaatselijke foor. En wat meer is: ik behoor niet tot de vrouwelijke kunne. Maar ondanks al deze schromelijke tekortkomingen, slaag ik er bij tijd en wijle in zeer nauwgezet de toekomst te voorspellen, waar? Zo weet ik ’s avonds reeds jaar en dag met zekerheid aan te kondigen dat er ‘s morgen een nieuwe dag zal aanbreken. Nog nooit gefaald, waar? En tijdens barre februaridagen durf ik me al jaren te bezondigen aan de gedurfde uitspraak dat het gauw weer lente zal zijn. Eveneens een voorspelling die me nog nooit zuur opgebroken is, waar? Om nog te zwijgen over mijn boude frase, dat na elke plensbui zonneschijn volgt. Deze zinspreuk bevat zoveel ontegensprekelijke waarheid dat hij reeds lang in een licht aangepaste versie zijn stek gevonden heeft tussen de wijsheden van wijlen Phil Bosmans, waar? Goed, ik hoor u denken: “Wat een wonderlijke waarzegger moet je zijn om met zulke alledaagse wetenswaardigheden voor de dag te komen. En wat een eergierigaard om te stellen dat dit straffe voorspellingen zijn! Dan brengt Frank Deboosere het er beter vanaf, waar? ” Waar! Ik heb geen enkele moeite om toe te geven dat het dagelijks weerpraatje van onze guitige weerman meer indruk maakt dan mijn goedkope dooddoeners. Tracht in een land met de oppervlakte van een forse reigerspetter maar eens drie dagen op voorhand te bepalen waar die ene zonnestraal de harten zal verwarmen en waar men de voeten niet droog zal kunnen houden. In vergelijking met mijn goedkope waarzeggerij is dat een heuse heksentoer, waar? Nee, ik heb geen enkele moeite om toe te geven dat ik geen Frank Deboosere ben, net zo min als het me zwaar valt om in een Jan Bardi of een Gili mijn meerdere te erkennen. Met mijn gedurfde quotes reik ik nog niet tot aan de enkels van deze hooggewaardeerde heren, waar? Maar toch wil ik even stipuleren dat de drie voornoemde brave huisvaders evenmin over bovennatuurlijke gaven beschikken als ik. Neem nu Frank Deboosere. Pak deze radde tong al zijn elektronische hulpmiddelen af en drop hem in het midden van de woestijn en zijn voorspellingen zullen al heel wat minder accuraat zijn. Hoewel de woestijn in dat opzicht misschien een foute keuze is, aangezien malse regenbuien daar niet meteen tot de alledaagse gebruiken behoren, waar? Schotland dan misschien? Ook niet, want daar regent het elke dag vijfentwintig uur aan een stuk, waar? Nederland dan? Of Duitsland? Of toch maar gewoon België? Welja, zet Frank Deboosere in het midden van een koeienwei in Ukkel, zorg dat hij over niet één van zijn hulpmiddelen kan beschikken en laat hem het weer eens voorspellen voor drie dagen en evenveel nachten door hem enkel een blik op de lucht te gunnen. Eens benieuwd hoe hij het er dan vanaf zal brengen!En Jan Bardi en Gili, hebben deze brave zielen zelf niet herhaaldelijk gesteld dat paranormaliteiten niet bestaan? Zij zijn niet meer dan verméénde waarzeggers; doortrapte schurken die op lepe manier truken van de foor aanwenden om de goedgelovigheid van de goegemeente op de proef te stellen, waar? Bovendien… Jan Bardi, van waar is deze illustere man afkomstig? Van Leuven of all places! Een wat uit zijn voegen gebarsten provincienest dat zichzelf al eeuw en dag de enige echte universiteitsstad van de Lage Landen waant, waar? Hoe kun je beschouwd worden als ‘waar’zegger als je niet eens durft toe te geven dat Gent als universiteitsstad op z’n minst Leuvens gelijke is?! Nee, dan komt Lieven Gheysen, alias Gili, al wat meer in de buurt van de echte waarzeggerij. Hij mag dan wel het levenslicht gezien hebben in Kortrijk en daarna tien jaar lang een café uitgebaat hebben in – hou je vast – Stasegem.  Sinds 2007 bewijst deze brave man zijn hoge intelligentie door zijn intrek genomen te hebben in een stulpje dat zich situeert in de fiere stede aan de samenvloeiing van de Leie en de Schelde, daar waar men met trots de strop om de nek draagt, waar? En als er nu één volk op de aarde is dat met recht en rede aanspraak kan maken op de titel van ‘waar’zegger, dan zijn het toch de Gentenaars, zeker. Waar?  

Lou Van Lier
0 0

MEE-ETEN

‘Ik heb een pik! Ik heb een pik!’ Mijn moeder zwaait met de rookworst. Ze heeft de ziekte van Pick, fronto-temporale dementie. De geriater zegt ‘piek’, maar mijn moeder zegt ‘pik’, omdat ze heeft gemerkt dat ze daarmee de boel op stelten zet. Ze blijft het net zolang herhalen tot een verzorgster ingrijpt: ‘Ja, mevrouw, nu weten we het wel.’De zes andere vrouwen en de enige man op haar afdeling kijken gelaten toe hoe de verzorgster de worst voorzichtig uit mijn moeders hand bevrijdt en in stukken snijdt. Ik eet mee, dus de stukken zijn vandaag extra klein.Mijn moeder is niet veel ouder dan de verzorgster. Regelmatig denken de andere patiënten dat zij ook een verzorgster is, eentje die er altijd is. Mijn moeder gaat mee in haar rol. Ze rijdt de mensen naar het toilet, raapt hun gevallen tijdschrift van de vloer en prakt de aardappelen fijn. Soms gaat het zo goed dat ook ik denk: wat doet ze hier? Maar daarna zakt ze weer weg.Ze kijkt me aan, vanaf de overkant van de ronde tafel. Haar mond gaat onophoudelijk open en dicht, alsof ze op het punt staat om iets te zeggen en zich steeds weer bedenkt. Ik knik haar bemoedigend toe, maar haar ogen worden troebel van onmacht.‘Gezellig hè, dat uw zoon een hapje mee-eet?’ zegt de verzorgster. Ze kijkt me samenzweerderig aan. Alleen al daarom heb ik een hekel aan haar, maar ik knik toch, voor mijn moeder.‘Heel gezellig,’ zegt een vrouw met een verschrompeld gezicht en handen vol levervlekken. ‘Hij is een schat.’ Iedereen knikt en kijkt me liefdevol aan. God mag weten voor wie ze me aanzien.Mijn moeder zet iedereen weer met beide benen op de grond. ‘Mijn zoon,’ zegt ze plechtig, ‘heeft een heel grote pik.’Alleen wij tweeën moeten daar om lachen.

Grand Foulard
0 1

VERMIST

Het afscheid was onafwendbaar. In oktober van het jaar ervoor waren we nog 10 dagen op reis geweest naar Egypte. De plaats heette Sharm-el-Sheikh, maar ik voelde me armer met elke minuut die er verstreek. Deze reis zou het ultieme bewijs moeten vormen van de onware kronkels in mijn hoofd die al langer een geest in het huis van de liefde bespeurden. Het bewijs bleef uit. De aanklager had gewonnen. Toch zou het nog een maand duren eer ze me de waarheid vertelde. November, koud…een café in het Antwerpse : de eenrichtings-confrontatie…nog kouder. De nieuwe baan had haar meer opgeleverd dan maaltijdcheques, een laptop en een GSM. Hij werd niet vermeld in het bonuspakket. We zaten allen in dezelfde branche : een driehoek in de expeditie-wereld. Dat maakte dat ik hem ook toevallig kende, echter enkel via de telefoon. Joviaal, vriendelijk, behulpzaam…té behulpzaam. Stilaan verdween de driehoek en werd het een rechte lijn tussen twee punten. Het derde punt werd als overbodig erkend. Kerstmis in hel… Alleen in een café op Linkeroever. Zij vierde het elders. Nee, niet bij hem : hij was getrouwd. Vreemd, laat ik nu denken : zij ook. Ze trok naar het kerstfeest bij mijn eerste vrouw. Ha, leuke speling van het lot ! Hoewel…  Was zij ook niet aanwezig bij de bevalling van een nieuw zustertje voor onze twee kinderen ? Ik had vrouwen nummer één en twee afgezet aan het hospitaal om meteen terug te keren naar Wilrijk, waar mijn maat stond te wachten voor een potje snooker. Mooie tijden… Een boze verpleegster stond mij op te wachten in de gang buiten de kamer. Of ik het normaal vond om nu te gaan snookeren ? Sorry, ben slechts huisvriend van beide dames, die een koppel vormen. Verpleegster verlegen… Ik niet ! Nieuwjaar in stilte…Kinderen naar hun respectievelijke vriendin en vriend. Op het allerlaatste moment : uithaal-Chinees…weggooi-Chinees. Weggooi-echtgenoot. Televisie, muziek, lezen, vuurwerk : Oh en Ah ! Slapen : zij in wat ooit ‘onze’ kamer was, ik op mijn inmiddels vaste stek in de logeerkamer. Het begin van een nieuw jaar…het begin van de ultieme nachtmerrie. Op vrijdag bleef de dochter altijd slapen bij haar vriend. Inmiddels 23 jaar…wat knaagt er dan verdomme nog steeds zo ? Op 1 februari kon ze een studio betrekken in hartje Antwerpen. Kwam goed uit : afscheid nemen van ‘mijn’ dochter zou te moeilijk zijn. Goh, plots meteen weer ‘mijn’ dochter ! De zoon woonde samen : ‘missing in action’. Nog een probleem opgelost. Bezoekers winnen : 1-2 ! Vreemd hoe zo’n wedstrijd kan lopen…binnen enkele uren : 0-3 ! Ze wordt omstreeks 13.00 u opgepikt door de té behulpzame man met de bedrijfscamionette. Inmiddels : zowat 1000 cd’s en niet één nummer helpt haar een laatste, onverwachte twist aan het verhaal te geven. Wel tranen…véél tranen. Ze zei : “Van verdriet”. Verdriet…over 18 verloren jaren ? Ik zei : “Van geluk”…(Chicago : ‘If you leave me now’). En de klok zegt ‘tik…tik’. Koffietijd ! “Weet je nog…. ?” (Lionel Richie : ‘Three times a lady’). “Goh ja, da’s waar…was ik vergeten, ha ha !”. De amputatie van haar linker-middelvinger. Jaren later, de microchirurgische ingreep om de wijsvinger van dezelfde hand te redden. Zelfs kanker kon het niet van ons halen ! Onoverwinnelijk : samen oud worden. Haar grapje : “makkelijk voor jou : jij bent al oud !”. 6,5 jaar verschil… De té behulpzame man is jonger dan zij (Dionne Warwick : ‘I’ll never love this way again’). De ganse hall van het grote appartement staat vol…Geen probleem : binnen enkele uren is alles weg…klopt als een bloedend hart. “Zal ik alles al naar beneden…” “Nee, nog te vroeg, anders komen ze weer zeiken van de ‘bond der eigenaars”. Geen bond aanwezig voor mannen in nood ? Sorry, een vrouw is geen eigendom ! Geen koffie meer…tijd voor iets sterkers (Bruce Springsteen : ‘Man’s Job’). “Ik zal nooit meer naar een Springsteen-nummer kunnen luisteren zonder aan jou te denken !”. Nooit duurt precies 5 minuten : een wandeling van de voordeur tot de radio in de verlossende camionette. En de klok  zegt ‘tik…tik’. “Oh ja, mag ik dit ook meenemen ? Oh…en dit ?”. “Tuurlijk, neem maar…” Krijg ik in ruil mijn hart terug ? Of nee, laat maar…heb het toch niet meer nodig. Een fucking ingerichte studio om een té behulpzame man te ontvangen, indien tijd, vrijheid en zin. Afscheid nemen voor dummies : “Is hij beter ?” “Wat bedoel je, ‘beter’ ?” “Beter in bed…” Wil het weten…Wil het niet weten ! Speelt geen rol : antwoord blijft – gelukkig - uit. Die baan was wegens werkzaamheden toch al tijdje afgesloten (Barry Manilow : ‘Even now’). 18 jaar eerder kreeg ik telefoon van een man van het bedrijf waar ze werkte en waar ik werd aanzien als goede klant. “U kent mij niet, maar ik zou U graag uitnodigen op ons eindejaarsfeest. Eten, drinken en…Clouseau ! U kent wel mijn echtgenote…” GSM dicht…GSM open : “Je hebt nooit gezegd dat je getrouwd bent !”. “Jij hebt nooit gezegd dat jij 2 kinderen hebt !”. Hoe ? Verdomd straf… Zou dat interesse betekenen ? Speurwerk in die mate…En vooral : elkaar nog nooit gezien ! Dat was pas in februari 1990 (natuurlijk ben ik niet naar dat feest geweest !). Opnieuw in maart, april, mei…29 juni 1990 trok ze bij me in. Een wandeling door ‘Memory Lane’, blootvoets door losse kiezels : pijn ! “We hebben nog een goed uur te gaan. Zal ik de fles nu openen ?” Zo ben ik : afscheid in tranen en stijl ! Moët & Chandon : fris gekoeld. “Zullen we maar niet toasten ?”. Zo stom, natuurlijk wel. Altijd klaar om mij in scherpte te nemen : “Op 18 gelukkige en onvergetelijke jaren !”. Kan ik mee leven… (Bob Seger : ‘It’s you’). Ha ! Had in mei 1990 op haar bureau een boeket rozen laten bezorgen, met een kaartje : “Alle rozen zijn hopeloze gevallen als je ze mag geven aan de mooiste bloem van allen !”. Zonder naam… Heel het kantoor op zijn kop…echtgenoot op de eerste plaats : Wie, Waar, Wanneer ? Nu, 18 jaar later, zelf gepakt op snelheid, romantiek en… juist ja, dàt weet ik niet natuurlijk ! Zowat 9 jaar jonger dan ikzelf. “Nog een glaasje ?”. En de klok zegt ‘tik…tik’. 18 gelukkige en onvergetelijke jaren…maar zakelijk steeds bij de les. “Wil jij meteen scheiden ? Ik niet !”. Hoop strooit confetti rond in beschadigd brein. “Wat ga je doen met het appartement ? Houden of verkopen ?” Wil er godverdomme iemand die confetti opruimen daarboven ?! Ik heb nu nog steeds alle 17 Valentijnskaarten… Wie doet beter ? Zij heeft er maar 16 gekregen (heb er nog enkele kunnen redden voor de ‘grote opkuis’). De 17e verscheen op woensdag, 14 februari 1996 op de voorpagina van ‘De Morgen’ : “Je kwam terecht in een kant-en-klaar gezin “Het was niet altijd makkelijk “Maar alles kreeg weer zin “We zijn nu 5 jaar later “Nog altijd bij elkaar “En steeds meer van je houden “Dus is de tijd nu daar “om te vragen : “Wil je met me trouwen ?” Tranen van geluk…inleiding tot tranen van verdriet, gemis… Ze is vermist en niet één opsporingsbevel brengt haar terug. Een scheiding en een huwelijk verder…Ze straalt van geluk op haar site. De tijd heeft geen vat op haar. Net als de kanker : overwonnen. Ik word gewoon ouder en had gelijk in verband met dat hart : heb het niet meer nodig gehad sindsdien. Nog één keer geprobeerd : ze werd helaas onderworpen aan het verschrikkelijke, maar onontkoombare vergelijkingspatroon, dat ze nooit kon halen. Het ergste van alles : we wisten het beiden van bij het begin !  “Mag ik het laatste glas ?”, snikkend…alsof het er toch iets toe doet. Een onuitwisbare tijd… Het glas is uiteindelijk ook gesneuveld tijdens de ‘grote opkuis’, schitterend georganiseerd door mijn eerste echtgenote, terwijl ik met een trechter op mijn hoofd door lange gangen liep, niet wetend waarheen. Wat zei U ook alweer, geachte psychiater : iedereen verdient én krijgt die 2e kans… Bent U écht niet moeten terugkomen in september ? If I coulda woulda shoulda, that's what folks always say If I coulda woulda shoulda, and it’s always too late 12.30 u…en de klok zegt ‘tik…tik’. De laatste om het af te leren : ons ’guilty pleasure’ nummer (Guus Meeuwis : ‘Het is een nacht’). Gaat verloren in de voltooid verleden tijd… “Zullen we alles maar stilaan naar beneden brengen?” Wanneer alles beneden in de hall staat, klaar voor de camionette van de té behulpzame man, komt ze nog één keer mee naar boven. Ik krijg, wegens bewezen diensten, nog een laatste knuffel, die eindeloos lijkt te duren…Tranen vermengen tot een plas…een bad…een bloedbad ! “We hebben samen toch maar lekker ‘Mister Kanker’ verslagen”, snik ik, alsof dit irreële wonder een onbreekbare band had moeten vormen. Er wordt beneden aangebeld. Ze laat me los en zegt : “Ik ga dan maar.” Flink zijn… Even flink zijn… Ik had nog recht op 10 minuten liefde, verdomme ! Jammer, die was de té behulpzame man in een onbewaakt moment al komen ophalen enige maanden ervoor. Paste maar nét in zijn camionette ! Ik sluit de deur, ga terug aan tafel zitten en schenk mijn eerste whisky in…de eerste van een onafzienbare rij die nog zullen volgen en waarvan de allerlaatste gouden druppel pas 3 jaar later door mijn keelgat zal glijden. Ik blijf naar de deur staren. Hoewel haar sleutels op tafel liggen, hoop ik de verlossende klik toch te horen. Zelfs nadat beneden op de parking zowat 10 minuten later een camionette mijn hart uit mijn lijf sleurt, blijf ik kijken…blijf ik herhalen : “Ga niet weg. Ik goud van jou”, vanaf het begin in onze beider ogen de overtreffende trap van ‘houden van’. De laatste keer dat ik het tegen haar zelf had gezegd, kreeg ik het ergste antwoord  mogelijk : “Ik weet het” ! De muziek valt stil… En de klok zegt : ‘tik…tik’.

Paul Smeyers
6 0

Zat van u

In een leegte van het glas drijft de bodem van je stem uit negentienhonderd en... ...vijfenzeventig flessen zonder etiketten drink ik dan tot ik je naam weer schenken kan

Sascha Beernaert
21 0

website sociale dienst

Sociale Dienst Als lid van de sociale dienst geniet je van heel wat voordelen en kan je deelnemen aan een mooi aanbod van activiteiten.   De ‘Sociale Dienst Provinciepersoneel West-Vlaanderen’ is een IVA (intern verzelfstandigd agentschap) van en voor de personeelsleden. Als lid kan je materiële, financiële en/of morele steun krijgen.   Jij en je gezin kunnen deelnemen aan een ruim aanbod van activiteiten, zoals workshops rond een bepaald thema, interessante lezingen, culturele uitstappen, doe-activiteiten, ...   Op die manier maak je op een andere manier kennis met collega's en geniet je van een fijne dag.   Bekijk hier de activiteiten     In de nieuwsbrief ontving je een code om in te loggen op de afgeschermde pagina ledenvoordeel. Daar zie je bij welke handelszaken op vertoon van je lidkaart korting krijgt, welke pretparktickets je kan aankopen, ...Voor de aankoop van voordelige Kinepolis Tickets kan je terecht op het agentschap op dinsdag-en vrijdagvoormiddag.   Heb je nog vragen?Neem contact op met het agentschap mailto: sdpatwest-vlaanderen.be                              

Joke van hulle
0 0

Mountainbiken in West-Vlaamse velden

‘In West-Vlaamse velden’ kun je naar hartenlust mountainbiken: bedwing de permanente mountainbikeroutes en neem deel aan georganiseerde mountainbiketoertochten. West-Vlaanderen telt 29 permanente mountainbikeroutes waarop mountainbikers zich 7 dagen op 7, 24u op 24 kunnen uitleven. Deze permanente mountainbikeroutes worden maandelijks gecontroleerd door peters en meters zodat je probleemloos en veilig de weg vindt. Dankzij het Europees project ‘Grensoverschrijdende Mountainbikeroute’ werden nog eens 1677 extra kilometers nieuwe mountainbikeroutes aangelegd over de provincie- en landsgrenzen heen.Alle info en de gps-tracks van deze permanente routes vind je op www.vlaamsemountainbikeroutes.be. Bij het ontwikkelen van nieuwe permanente routes wordt gestreefd om deze te verbinden met de bestaande routes zodat regionale netwerken gecreëerd worden. Mountainbikekalender in pocketformaat Naast de permanente mountainbikeroutes zijn er ook nog tientallen georganiseerde toertochten in West-Vlaanderen die worden uitgestippeld door mountainbikeclubs. De Provinciale Sportdienst bundelt tweemaal per jaar alle deze mountainbiketoertochten op West-Vlaamse bodem in een Mountainbikekalender die gedrukt wordt in een handig pocketformaat. Makkelijk om de weg terug te vinden in de meer dan 200 toertochten per jaar. App ‘MTB West’Daarnaast ontwikkelde de Provinciale Sportdienst een digitale variant van de West-Vlaamse Mountainbikekalender: een applicatie met een overzicht van alle West-Vlaamse MTB toertochten. De app laat toe om bij elke gereden rit je kilometers bij te houden en de kwaliteit te beoordelen van de rit. Zo krijg je ook een mooi overzicht van al je gereden MTB ritten, een totaal van de afgelegde kilometers en de gemiddelde score van de kwaliteit van alle ritten! • Download voor iOS: https://itunes.apple.com/nl/app/id838318026?mt=8• Download voor Android: https://play.google.com/store/apps/details?id=be.hosdi.mtbwest_vlaanderen.app&hl=nl_BE

Mathieu Verbrugghe
0 0

Jolien & Jenna

De tweeling Jolien & Jenna liep iedere dag school in een witte broek ondanks hun schooluniform dat uit een blauwe rok bestond. Wij zijn een eeneiige tweeling zei Jenna en Jolien is lesbisch dus ik ook. Hun leraar Nederlands-Frans had Jenna's twijfelachtige geaardheid al verschillende keren aangekaart bij de directie maar die opperde een identiteitscrisis van voorbijgaande aard. De voorliefde voor witte broeken achtervolgde de tweeling tot in de turnles op woensdagmorgenden. Daar waar in het schoolreglement toch duidelijk rode broek te lezen staat. Wij zijn verslaafd aan strips had Jolien gelachen en Jenna is kleurenblind dus ik ook. De directeur was door verschillende leerkrachten gebriefd over Jenna's zucht naar Lucky Luke maar die was daar doof voor geweest temeer omdat hij op sommige dagen meende dat Jenna & Jolien twee leergierige meisjes waren en op andere opperde dat strips van Jommeke voornamelijk leerrijker waren omdat daar een professor inzat. Jenna vroeg zich op andere dagen dan die van de directeur af wat er in diens groene broek zat op woensdagmorgenden want ze had gemerkt dat hij geregeld door de leraarskamer liep met een Kuifje-album onder de arm. Jolien had hier ook zo haar bedenkingen bij aangezien haar zus kleurenblind was en bovendien rezen er twijfels omtrent haar eigen geaardheid. In Kuifje zit toch geen professor wierp ze lucide op ofschoon Zonnebloem er wel degelijk een was. Zie jij dan niet dat ik val voor onze directeur op woensdagmorgenden tijdens het turnen? Haar zus schrok hier zo hard van dat ze de bok met beide ogen raakte bij het missen van de plint. Ze zag op slag én voor het eerst in haar leven een gekleurde twinkel in de blik van Jolien toen de directeur uit de leraarskamer voorbij kwam gewandeld met in zijn broek Kuifje in Tibet. Mede door het voorval in de turnzaal maar ook om verschillende andere redenen veranderde de tweeling de woensdag erna van school. Jolien werd er smoorverliefd op de directrice die door de lerares Frans-Nederlands gebriefd werd omtrent haar lesbische twijfels. Haar zus Jenna zit er iedere dag behalve tijdens de turnles op maandagmiddagen in de leraarskamer strips te lezen op zoek naar een professor. Witte broeken dragen ze niet langer. Omwille van een identiteitscrisis van voorbijgaande aard.  

Sascha Beernaert
0 0
Laad meer ...