Lezen

Duisternis

Duisternis om je heen Niet wetende waar je bent lig je neer op de grond Je kan jezelf niet bewegen Je voelt je aan de grond genageld Schaduwen bewegen Ze komen dichterbij Het word steeds donkerder en donkerder Gevaarlijker en gevaarlijker Je probeert te roepen maar het lukt niet Bedrijgende duisternis valt je aan Het grijpt je naar de keel Je krijgt bijna geen lucht meer Moordende duisternis Plots hoor je een geluid in de verte Het komt op je af Het geluid slorpt je volledig op Opeens word je wakker Badend in het zweet In bed Het geluid van je wekker op de achtergrond

Liwilo
3 0

Wachtend op het schaap

wachtend op het schaap, het schaap van de vaak terwijl de tijd traag vooruittikt alle schapen geteld,  meerdere malen voorbij gekomen één schaap ontbrak, het schaap van de vaak wachtend op het schaap, dat me naar dromenland zou leiden

Liwilo
0 0

HeksJuf

Daar kwam ze dan, de heks. Iedereen staat muisstil in de klasrij. Niemand durft te bewegen want anders tovert ze je om in een kikker.   Haar adem stinkt verschrikkelijk naar rotte vis, waardoor we bijna flauwvallen.   In haar haar groeien slangen die ons willen verslinden.   De stem van de heks zorgt ervoor dat glazen, spiegels en ramen barsten. Wanneer ze een vraag stelt en je weet het antwoord niet dan snijdt ze met een bot mes één van je vingers af, die hangt ze dan op in het klas lokaal als versiering. Als je gebuisd bent voor een toets moet je vijf regenwormen opeten.   Afschuwelijk lelijk is nog een te mooie beschrijving voor hoe ze eruit ziet   Niemand durft haar tegenspreken, degene die haar toch tegenspreken worden opgegeten door haar huisdier Meneer Spin   Iedereen is doodsbang voor haar.   Haar man (die niet durfde weigeren om met haar te trouwen) heeft ze omgetoverd in een mier en daarna heeft ze hem vertrappend, omdat hij ongehoorzaam was. We haten haar allemaal heel erg, maar niemand durft dat te tonen. Wat die lelijke heks met onze vorige juf gedaan heeft weet niemand. Misschien heeft ze, ze wel in stukken gesneden en opgegeten. Wanneer de heks voor goed zal verdwijnen weet niemand, hopelijk heel snel.   Ik heb gewenst dat ze op haar bezem terug zal vliegen naar waar ze vandaan komt en dat wanneer ze eenmaal aangekomen is, ze opeens tweehonderd kilo weegt, waardoor ze nooit meer terug kan vliegen.

Liwilo
0 0

Ooh BH-Boom

Geen droogrek zo handig zo krachtig zo praktisch zo fantastisch, als mijn bomen in den hof over mijn bomen niets dan lof   onder mijn bomen gezellig wegdromen   aan mijn bomen hangt alles mooier schoner hoger droger   onder mijn bomen van een drukke dag bekomen   wapperend in de wind niets dat ik meer bemind   zo heb ik een BH-Boom Ooh BH-Boom Ooh BH-boom wat zijn uw takken wonderschoon   uw versieringen flatteren amuseren   uren kan ik er naar turen gluren   nu moet ik gaan strijken mijn andere bomen bekijken

Liwilo
3 0

Afscheid van Jonathan en Nathalie

    Er was Bas die te vroeg bessen zocht in het bos, mama waste de boontjes terwijl ik alle rare kunstjes die ik in het winkelcentrum gezien had, probeerde te vergeten. Ook de chiwawa, 50 cent voor de lavatoire, kon er twee ticketjes Walibi winnen, pretparkplezier.   Als ik boter kocht, vis misschien. Jonathan en Nathalie zou ik naar Zaventem brengen, Antalya vol pension volle koffers in de volle zon om enkele dagen het hoofd te ledigen. Ze moesten nog kiezen, Venezia Palace, Titanic Beach of Kremlin Paradise en dat was niet gemakkelijk.   Getrek aan het lijntje gelik geluk want een burger voor één euro, Mexicaanse saus, de brokjes zwellen. Diep. Beslist, ik zou er niet meer komen, onhaalbaar, bengelde enkel nog tussen hondsdolheid en berusting, of aapte een koalabeertje na als ik slapen wou.   Ik zou ze uitzwaaien, een zachte badjas kopen nadat ik harde druppels voelde, naar mijn cassetjes luisteren, geluiden van parende walrussen, het gebrul van een dronken leeuw, zwierige bloemensalade loven, de blaadjes plukken.        uit de reeks  'Reizen met Ricky'  

Bernd Vanderbilt
0 0

Maanziek, fragment 2 uit het boek 'Maanziek'

[...] Op dat moment gaat het lianengordijn helemaal dicht en wordt het licht gedempt tot een schemerduister. Het onheilspellende gevoel in mijn borstkas wordt steeds sterker. Dan klinkt dezelfde krakende stem als daarnet door de luidsprekers. 'Beste deelnemers, in principe is er maar één regel voor het spel. Degene die hetlangst weet te overleven, wint.' Er valt een doodse stilte. Dit is niet grappig. Dan, vanuit het niets, komen er hoge golven opzetten... Wil je meer lezen? Maanziek, fragment 1: http://azertyfactor.be/tekst-lezen/5721/maanziek-fragment-1-uit-het-boek-maanziek Maanziek, fragment 3: http://azertyfactor.be/tekst-lezen/5828/maanziek-fragment-3-uit-het-boek-maanziek Blijf je graag op de hoogte van de avonturen van Mathis? Volg 'Maanziek' dan op Facebook (Maanziekhetboek) en Twitter (Maanziek_boek)

Eva Linden
4 0

onbestelbaar retour

geen stoplicht staat op rood er is geen liftverkeer niemand die er iets van weet geen kreet vindt een uitgang draadloos  zwalkt de blik heen en terug

Nellie
30 0
Tip

Monoloog van een meisje dat nooit meer spreken zal

Nu scheelt er dus iets met mij. Ik heb geen woorden meer. Ik kan alleen nog denken, voor de rest van mijn leven zal ik niet meer vlot praten of schrijven. Afasie, zeggen de dokters. Alsof een duur woord zoiets beter te begrijpen maakt. Dure woorden of niet, ik begrijp het nog steeds niet. Waarom ik? Als ik ’s nachts wakker word,  vraag ik mij af wat ik in het ziekenhuis doe en heb ik het gevoel daar niet te horen, maar een ogenblik later komt het besef alweer: ik ben gehandicapt, kapot, dus ik moet ‘revalideren’.  Nog zo’n duur woord om te vertellen dat ze alles zullen doen om mij op te lappen, maar dat ze mij niet meer kunnen repareren. Ik heb hier niet om gevraagd, ik wilde helemaal niet aangereden worden. Ik wilde jong zijn, leven, en vooral veel praten, babbelen, tateren, fezelen, fluisteren, mompelen, roddelen, roepen, wat dan ook. Ik wil gewoon normaal zijn. Ik hoef zelfs niet eens meer zo speciaal te zijn, als ik maar niet abnormaal ben. Als ik nu maar geen freak gevonden word. Daar ben ik bang voor, dat mensen mij nu raar gaan vinden omdat ik zo raar praat. Geloof mij, ik vind dat zelf ook niet tof, beste mensen, ik zou zelf ook liever luid en uitgebreid over niks praten, net als jullie allemaal, maar hé, een of andere onnozelaar vond het nodig om zijn auto tegen mij te parkeren, dus nu kunnen mijn hersenen dat niet meer! Leuk, he? Bijzonder, niet? JA, vind het maar allemaal héél erg voor mij, ga daarna maar weer door met jullie kortzichtige leventjes, vergeet mij en mijn praatgebrek maar weer, ik zal jullie blikken ook wel weer vergeten. Ik hoef geen medelijden, maar als je iets niet kan, hoort dat er blijkbaar bij. Tenzij ik natuurlijk gewoon niet meer praat. Dan kan ik ook niet raar klinken. Dan ben ik hooguit een beetje vreemd. Stilletjes, misschien, maar ik zal geen freak zijn. Dan wordt papa er ook niet meer mee geconfronteerd dat er met zijn dochter iets scheelt, dat iemand het enige dat hij nog overheeft sinds mama weg is, beschadigd heeft. Dan heb ik zelf de controle weer.  

Rinke R.
181 1

Where I'm from

  I am from two different places From pain and sorrow From joy and pain   I am from two different places From doubts and thinking From love and trust   I am from two different places From lies and hiding away From truth and being myself   I am from two different places So how can I be one ?   I am from two different places But I know that you are one   I am from two different places But you tell me I am not I am from one place, you tell me From a place where pain and sorrow are transformed in joy and pain   I am from one place, you tell me From a place where doubts and thinking Disappear in love and trust   I am from one place, you tell me From a place where I can hide away To find my true self   I am from one place, you tell me From a place where I can be one   I am from one place, you tell me From a place where I am one   I am from one place, you tell me From a place where I am one in you                              

Wendydidi
0 0

The broken bridge

The bridge is broken I cannot cross I stand still and only see This big broken bridge   I know deep inside I cannot stay At the other side is my home I need to cross   I open my eyes I move on and see A small bridge That is not broken   I need to let go What belongs to this side What has its home here And is too heavy to carry   Only than I can cross To arrive home At the other side Light and free

Wendydidi
0 0

Listen to me

Listen to me Carefully Try to find out What I most Want to say Slowly It takes time For my heart To speak truly   Than come to me And tell me What I told you What I long for What I need   Come to me To tell me What I so much Need to hear That you listen to me That you know me That you long for me   But come to me Carefully Slowly If not I will run away Before you get the chance To tell me What I so much Need to hear

Wendydidi
0 0

No words

  No words        No eyes           No heart can say            can reach        can love your smile       so deep            so true   No eyes           No heart          No words can reach        can love          can say so deep            so true             your smile   No heart          No words        No eyes can love          can say            can reach so true             your smile       so deep

Wendydidi
0 0

Terrasje met twee

Ik zie haar eens graag; je mag die eens schrappen. Ik gooi waarheid tussen mijn grappen, kijk hoe ze reageert, probeer op te meten hoe ze mijn droombeelden verteert. Ik, de man die observeert. Ze praat oppervlakkiger, hak-op-takkeriger, meer basaal. Het is des te dieper dat ik mijn woorden haal, maar ik besef: ik hengel zonder hengel, zwengel zonder zwengel aan, krijg de stroom niet meer op gang. (Is hier wel ooit een stroom gegaan?) Elektriciteit? Ja, maar nog slechts een stroompje (dan toch – maar nooit een vonk gezien) Toekomstplannen? Ja, maar nog slechts een droompje (maar wil nog graag, als zij nog wil misschien?)

Tim Van der Heyden
0 0

Wisselwerking

Ik kan je een gedichtje schrijven over hoe je haar golft als de zee bij twee beaufort, vier indien net geföhnd. Jij kan mij herinneren als de man die je altijd heeft gesteund.

Tim Van der Heyden
0 0

ON-AF

zou ik zal ik zal ik zal zou ik zal ik … ik zal zal je zal je zal je zal je zal, je zal, je zal ...   in dauw, in dauw, in dauw, in dauw de avond gloedt belauw, belauw, belauw, belauw de middag vloedt in dooi, in dooi, in dooi, in dooi in bloed

Robijn Bodijn
0 0

Waar leggen we het nu

Afronden. We moeten het afronden. “Als het moet, dan moet het”. Wacht even. Ik vraag me af waarom het moet? Want ze zeggen toch evengoed “Alles mag, niets moet?” Wat klinkt het luidst? Wat echoot, wie fluistert, wie voegt werkelijk iets toe aan de stilte, wie zwijgt? Bon, mijn vragen spartelen tegen en tegenspartelen gaat steeds slechts voor even. Uiteindelijk is het altijd voor ieder een kwestie van accepteren. We moeten dus stillekes afronden.   Nog een vraag. Het komt niet voort uit uitstelgedrag, ik wil het echt graag weten: wat is dat dan, afronden? En hoe doe je dat met iets piekerig, iets dat zich niet laat vangen, dat gloeit, dat waait in de wind en danst op muziek. Kneed ik het het best samen? Het prikt een beetje. En prop ik het zo binnen de lijnen van een cirkel? Ik probeer het eens.   Ik geraak stilaan buiten het afgeronde geheel. Als voorbij een hek waaraan ik mijn kleren scheurde. En ik hoor het nog woelen achter mij. Ik wil dat het stilt. Ik wil dat alles zou kunnen stillen. En dan weer na een tijdje zijn eigen geluid aanneemt. Maar vanaf dan ook steeds weer kan stillen. Als iemand wil dat het stilt.   Zo, het zit er in, in de cirkel. Het is er in gepropt en opgeborgen. Zou het daar nu veilig zitten? Daarbinnen blijft het nog bestaan. En woekeren. Dat kan niet de bedoeling zijn. Tenzij het na een tijdje stilt, want iemand wil dat het stilt. Bovendien, waar leggen we het nu. Deze cirkel is slechts schijnbaar rond, er zullen nog vragen komen.   Het zou moeten kunnen doven als een smeulend vuurtje – want het is waar dat het warmte gaf. Neen, want dat het als as uiteen valt, dat wil ik niet. Dat het vervliegt en verdampt, evenmin. Weg is zo... weg. Het zijn geen stappen waarop je kan terugkomen. De theepot 'Himalaya' die we leegdronken, kunnen we er toch ook niet terug uitgieten.   Weet je wat het mag van mij? Het mag zoals een zonsondergang gaan. Mee met de zon onder gaan. En wanneer de zon terug opkomt, zal het er deel van geworden zijn. Want het is waar dat het straalde. En het werpt vanaf nu mee een nieuw licht op de te komen nieuwe dagen.

Jill Marchant
0 0

Een minuut stilte voor zij die zoekend sterven

Hij krijgt geen kieuwen, zal allerlei bewegingen maken die hem dieper naar dat eindeloze gat trekken tot de pracht van een straaltje zon door het wateroppervlak meer heeft van een slepende terminale ziekte. Hij zou tinnitus verkiezen boven de rust en stilte die hem overgiet hij zou zijn longen willen volzuigen, eventueel met teer. Een keer goed inademen, zijn jawoord geven aan zuurstof. Een doosje “Echte zeelucht’ zou hij koesteren zoals dat hoort (in een glazen buffetkast). Hij zou willen branden in de zon en de vuurrode brandvlekken er graag bijnemen. Maar de oppervlakte en de gezegende die hem geduwd heeft lijken verder weg dan ooit wanneer hij beseft dat nadenken over wat hij wilt het zinken niet stopt. Hij is geen held en wil er geen zijn. Hij voelde zich veilig op de saaie vaste grond en weet dat ‘ergens willen komen’ de vervelendste, slopende wil is die er bestaat. Hij is een antiheld die in zijn droog vuistje lacht wanneer hij mensen ziet zoeken naar iets en wanneer ze het gevonden hebben op zoek gaan naar iets nieuws tot ze zoekend sterven. Zo heeft hij beslist dat hij al ergens is. “Anders kom je nergens” weergalmde vanaf het droge zuurstof-bevattende oppervlak waar de duwer stond. Wat was die bodem lelijk. Terwijl hij voelt hoe onbevredigend het is om je longen dorstig met water op te blazen kerft hij met zijn plots-heel-erg-oude rimpelige vingers het zand vol met waarheid voor alle leeghoofdige drenkelingen die ook geloofden dat je geboorte er nog niet voor zorgt dat je ergens bent." De enige manier om te leren zwemmen is in het water springen "… maar niet iedereen wil ook een vis zijn. 

Lot
0 0

Il leoncino

Ze zaten niet stil als kerels op de vinkenzetting die bomen in het kapbos. Holy shit neen, vertellementen histories sprekende parabels maar die dag, toen die zot weggekropen was naar zijn kot, was het stil. Mans eigen pasgevallen bloedspoor kan men niet volgen, grapte ongepast de zomereik.   Bij de keel, de adamsappel gegrepen en dan toch verwijderd dat kleinood van de aangeslagene; men moest het niet verzwijgen want niemand die het wist, behalve de bomen, een opgeluchte pruimelaar en de verdwaalde vrouwen gingen elders.   Nochtans, in veelbelovend kookvocht was hij ontstaan, als een pareltje zonder recept, op een onnozele nacht. Vandaag vloog hij. Schier dodelijk. Als een boomerang, net niet voorbij het kruis en daarna hij is in de blauwe M.A.N. gekropen, die met de initialen in het logo van de blekslagers, ooit fier gewrochten, opgewerkt.   Er zat een wachtende spin in de hoek van de voorruit en de ratelberken zwegen als hij keek. De andere vrachtwagen in de tuin was een O.M. Leoncino, met huif en vergane glorie die nooit starten wou -hij had de sleutels niet- om daarna weer gewoon het kachelhout te zagen, de man te zien wegdraven naar het hospitaal, met zijn pummeleindje in de hand misschien, dat kon.       uit de reeks  'Roeland De Roover'

Bernd Vanderbilt
0 0

Confuus

                                                                                             Beduusd Bedremmeld, verward. Onthutst: ben ik dit? deze lust, deze oerkracht?   Deze vrouw, zo vol van lichaam en geile woorden? Ze aarzelt, heel erg, maar blijft doelbewust. Taal, alleen taal. Warme oorden, onze lust.   Ik denk nu alleen aan u Dit is zo zoet. Gij zijt een manbeest van vlees, van bloed en van heerlijke geest.   Lees mij: ik geef u graag mijn moeilijkst zegbare woorden Opdat ge Hierdoor, langzaam, naar mij zou komen,   Ik ben een vrouw. Dat geslacht dat gij zo eert. Zacht, teder, sterker dan ooit. En in uw woorden, enkel nog was.   Ik lees u. Alleen door uw taal, Ga ik mentaal, niet één, niet twee, maar wel drie maal.   Wat doen wij met elkaar? Wie zijn wij?   Gij zijt een man Ik ben een vrouw En wij, wij zijn woordgeil.  

Nathalie
6 0

Maanziek, fragment 1 uit het boek 'Maanziek'

'Kom op Mathis, dit kan je niet menen! Ben je echt zo'n watje?' Ja, ik ben echt zo'n watje. 'Wil je alsjeblíéft nog één laatste keertje van de wildwaterbaan gaan?' Axel kijkt me smekend aan met zijn zielige puppy-oogjes. Hoewel hij al jarenlang mijn beste vriend is, probeert hij me toch te overhalen om een tweede keer mijn leven te wagen in die gestoorde glijbaan. Niet toegeven nu, Mathis, prent ik mezelf in. Je wilt niet nóg eens doodsangsten uitstaan en jezelf belachelijk maken voor de ogen van al die mensen. Ik kijk omhoog en zie hoe Axel aan de rand van het bubbelbad staat te springen, van het ene been op het andere. Sinds wanneer kan het me iets schelen wat andere mensen denken? 'Binnen een uurtje sluit het zwembad en dan moeten we naar huis', gaat hij verder. 'En vanaf morgen zitten we weer opgesloten in die stomme school. Trouwens, een warm bad kan je thuis ook nemen maar een supersnelle glijbaan zoals de Moonstruck vind je nergens anders!' besluit hij zijn pleidooi. Hij trekt aan de onderkant van zijn lichtblauwe zwemshort en gluurt naar enkele meisjes in bikini die voorbijlopen. 'Dit is geen bad, maar een jacuzzi', wijs ik hem terecht. Axel rolt met zijn ogen en haalt zijn schouders op. Een andere belangrijke reden waarom ik er weinig voor voel om mijn plekje te verlaten, zijn drie knappe meisjes. Ze zitten in de aangrenzende jacuzzi en genieten ongetwijfeld van hun laatste vakantiedag. Vanaf dit punt heb ik een perfect uitzicht op twee van hen, meisjes met lange lichtblonde haren en een lichaam waarmee ze modellenwerk zouden kunnen doen. Echt het type waar Axel op valt, denk ik bij mezelf. Het derde meisje zit een beetje afgezonderd van de rest. Omdat ze met haar rug naar me toe zit kan ik haar gezicht niet zien, maar ik kan me zó voorstellen dat ze de knapste van de drie is. Jij bent veel te verlegen om met een meisje dat je niet kent te praten, brengt mijn brein zichzelf in herinnering. 'Mathis, please?' Ik word uit mijn mijmeringen gerukt en slaak een diepe zucht. Wat mij betreft heeft het warme water van de jacuzzi veel meer overtuigingskracht dan de woorden van Axel. Ik voel hoe duizenden belletjes langs mijn benen omhoogdrijven en ruik de heerlijke lavendelgeur die ze verspreiden. Dan speelt Axel zijn laatste troef uit. 'Ik keek er zó erg naar uit om de Moonstruck te proberen...' Dat is de druppel. De wedstrijd is beslist in het voordeel van de gigantische waterattractie. Je bent veel te aardig. Ik hijs mezelf met tegenzin uit het heerlijk geurende water en ril van de plotselinge kou. Terwijl ik het prikkende chloorwater uit mijn ogen veeg en mijn natte haren fatsoeneer, probeer ik een glimp op te vangen van het meisje met de lichtbruine krullen. Op dat moment krijg ik een krachtige duw die me doet wankelen op mijn benen. Bijna val ik recht op mijn gezicht, maar Axel kan me nog net bij een arm grijpen. 'Hé, niet omvallen', lacht Axel. Ik schud mijn hoofd en probeer te ontdekken wie me zo bruut omver probeerde te stoten. Er is niemand te zien. Vreemd. 'Iemand duwde me', verbeter ik Axel. 'Wie doet nu zoiets?' Het is voor mij soms moeilijk om te begrijpen waarom mensen iets doen. Vaak voel ik me alsof ik helemaal alleen op mijn eigen geïsoleerde eilandje zit. Een halve minuut later staan we aan de ingang van de wildwaterbaan. 'Pff, zo veel volk', zucht Axel. Een rilling loopt over mijn rug. En het is niet van de kou deze keer. Axel heeft gelijk, de wachtrij staat inderdaad bijna helemaal vol. Waarom vinden al die mensen dit zo leuk? vraag ik me af. Wat is er fijn aan een smalle, donkere buis waar je tegen een duizelingwekkende snelheid doorheen vliegt? Een laatste keer kijk ik omhoog, naar de tweehonderddrieënvijftig trappen die we moeten beklimmen vooraleer we de top van de Moonstruck bereiken. Een onheilspellend gevoel maakt zich van mij meester. Doe het niet, probeert het stemmetje in mijn hoofd nog. Ik verman mijzelf, grijp de trapleuning beet en begin aan de beklimming. Wil je meer lezen? Maanziek, fragment 2: http://azertyfactor.be/tekst-lezen/5760/maanziek-fragment-2-uit-het-boek-maanziek Maanziek, fragment 3: http://azertyfactor.be/tekst-lezen/5828/maanziek-fragment-3-uit-het-boek-maanziek Blijf je graag op de hoogte van de avonturen van Mathis? Volg 'Maanziek' dan op Facebook (Maanziekhetboek) en Twitter (Maanziek_boek)

Eva Linden
27 0
Laad meer ...