GOEDE KANTEN
PROLOOG
't was zo'n zielig zicht, medelijden als nagedachte, uren later.
z'n hoofd, verkruimeld, verschrompeld, een mix van de twee, en te denken, nog niet zo lang geleden had hij die zware voorhamer niet eens kunnen opheffen, laat staan zwaaien met enige precisie. een mens verandert wel degelijk.
WANDEL
'wat scheelt er?'
'ach god, niets, 't is dat ik zo'n hekel heb aan die plastic zakken.'
'hoezo?'
'ach ja, ze stropen altijd zo op, en snijden in je vingers. 't is verdo...'
...
ze wandelen langs een muur. daarachter lag een oude lijmfabriek, dooie koeien, stinkend leer, haken en ogen, kleverig spul. nu is't een beschermde woonwijk. getuige de camera's die vantussen de prikkeldraad, waarschijnlijk onder electriciteit staand, alles filmen. of niks, als je daar je onbezorgd leventje leeft.
...
ze durft weer, spreken, vragen.
'wil je er niet eentje overnemen?'
hij kijkt haar niet eens aan, houdt zijn pas. resoluut.
...
auto's razen voorbij. nu en dan een brommertje, zwaar claxonerend. ze wandelen de halve stadsring om, links verkeer, rechts nietszeggende gevels van minderzeggende flatgebouwen. in zo eentje wonen ze. om de zoveel kilometer een rood licht, een tunneltje voor fietsers, bromfietsen en voetgangers, niemand. niemand die hier ooit wandelt. tenzij in een dronken roes op zoek naar thuis, wat dat ook mag betekenen. dat betekent dat ze weet dat hij hier nachten in het duister rondstommelt.
...
de zon is een ijverige gier, wacht niet, doet het vuile werk zelf, stroopt de prooi, dood haar zelf wel. het duizelt haar voor de ogen, maar ze zet door. het is duidelijk dat het vandaag geen zin heeft om vragen te stellen, begrip te verwachten. soms, dan wel.
...
ze probeert, al wandelend, een flesje water uit een van de plastic zakken te krijgen. de ondingen zijn zo zwaar, zo onhandig, ze begrijpt al dat zij het is die onhandig is, nog voor de pot aarbeienjam barst op het fietspad. nog voor de klap in haar gezicht, landt. ze vecht de tranen terug. bijt niet op haar tanden, wil niet dat hij haar kaken opeen geklemd ziet. dat nodigt enkel de volgende klap uit.
...
het is niet ver meer. als de realiteit is wat ze is, waarom niet vastklampen aan wat zelfbedrog? iedereen maakt zichzelf wel wat wijs, in meer of mindere mate, maar maakt dat wat uit? maakt de mate van zelfbedrog echt uit, als ze net niet wil overslaan in de richting van opname in een of andere psychiatrische instelling? thuis, en wat dat ook mag betekenen. dat betekent dat ze weet welke uitweg rest.
...
ze weet waarom ze aan hem begon. ze weet waarom ze bij hem blijft. niet om z'n zich verbergende goede kanten, die af en toe vertederend opduiken, dat doen ze niet. niet om een verleden dat anders was, dat was het niet. niet om z'n geld, dat heeft hij niet. wraak, dat is het. niet om wat hij haar ontnam, hij ontnam haar maar wat ze hem gaf. niet om wat hij haar of anderen aandeed, niet om wie of wat hij is, niet omdat het iets met hem te maken heeft. wraak. omdat het haar een rol heeft gegeven, een personage om te belichamen, omdat het iemand van haar maakt. en niet niemand. wraak.
...
het is de enige manier waarop ze zichzelf begrijpt. en daar is ze hem dankbaar voor. haar onzekere passen, het schichtig rondkijken, de toeters van wagens die haar opschrikken, ze wist wie ze was. wie ze altijd geweest is, als ze zo rond haar keek en nooit kon geloven wat ze zag. nooit de mensen begreep, hun lef. ze wist dat ze bang was, altijd maar bang.
....
iemand die slim is, doet daar iets mee, wordt wat, een dokter, of advocaat, of iets met computers. iemand die sterk is, doet daar iets mee, wordt een sporter, of soldaat, of zoals hij. wat wordt iemand met angst? wat doet iemand met angst? wat zijn de keuzes? die zoekt thuis, wat dat ook mag betekenen.
EPILOOG
in de verte duikt hun appartementsblok op. het is echt niet ver meer.
'heb jij de sleutel', vraagt hij.
