Lezen

Blank wit

Laat leeg ... zijn Vul stilzwijgen op met rust Kies om je oren te omhullen met ijs Deel een luchtverplaatsing voor je de grond raakt Sluit aan voor je afsluit Gooi de losse eindjes op een hoop Daal af in nederigheid Kies de toon voor het belsignaal Gebruik niet...geef niet...sleep niet voor je kleurig vergeet te benoemen Smaak de klank die afwijkt en geen droom kan opwekken Zucht om kleine stralen afkomstig uit verstoring Op het licht drijft hoop die zelden verzilverd wordt Je gedacht die gevuld lijkt schudt bleek in verlaten verlies Afmaken zal nooit om het einde gaan en steeds om het vertrekpunt van een nieuwe maagdelijkheid

Djah Dou Ny
0 0

Verstoppertje

Op de oprijlaan ligt een grote, zwarte plastiekzak. Behoedzaam stapt de man naar voren en gebiedt het kind binnen te blijven. Onheil hangt in de lucht en de nabije onthulling versnelt mijn ademhaling. In een poging het onvermijdelijke te voorkomen, sla ik mijn handen voor de ogen. Mijn lief raadt me aan niet te kijken en in het donker vallen de tranen met tuiten in mijn handen. Om de bittere wraak en de weltschmerz, die plots de huiskamer binnenwaait. Stiekem, misschien zelfs onbewust, weef ik een onverklaarbaar brokje pijn. Ik huil om een ander zijn verdriet. Of niet? Mijn lief kruipt een beetje dichter en legt zijn hand op mijn gesloten zelf. Hij kan de gemeenheid van een ander niet rechtvaardigen, maar biedt troost met al het goeds dat in zijn borst rust. Achter gesloten deuren ga ik gebukt onder het ondraaglijke verdriet in de wereld en valt mijn gereserveerdheid van me af. Ik ben een zwaaier en een voorstander van ghosting. Met gespitste oren vaak gênant woordeloos. Bij nieuwe ontmoetingen sta ik op de achterste rij, waar ik waak over mijn persoonlijke ruimte en ordening. Terwijl het wel en wee van een ander me wel degelijk kunnen overmannen. Ik kan het alleen niet tonen met mijn lijf, wel met een briefje. Ik wacht op de volgende scène. In stilte geborgen, met de handen voor de ogen. (Foto: Christopher McKenney)

Katrien Meermans
0 0

Van de liefde gesproken

Van de liefde gesproken. schoon kan het zijn als ge d'er naar lacht Als ge het omarmt en eens stevig vastpakt Schoon zal het eeuwig blijven Als ge het steeds opnieuw versiert Een knipoog naar de liefde En ge zult er altijd over spreken

An Spoelders
26 1

Dichterlijk orgasme

Met woorden bedrijf ik de liefde: Mijn vingers strijken complimentjes door jouw haar en ik lik je met superlatieven: de knapste, liefste, tofste, grappigste,... Ik streel je zachtjes met clichés, iets van 'dieper dan de diepste zee' Ik masseer je met vergelijkingen en fluister in je oor: ... tot de maan en terug Mijn lichaam siddert en beeft Wanneer jij mijn hart kust met jouw lippen!

An Spoelders
9 1

Portret

Zo blijven zitten en niet bewegenik schrijf over u een gedichtEn zo blijven kijkenprobeer niet te lachenwant woorden voor uw glimlachvindt men niet licht

Kathleen Verbiest
126 7

verrassing

vandaag heb ik een mens verstaan een klein gelukje in niet denken   aan die lege doos als hij het in mijn handen legt en zegt:   vandaag is het een dag voor kool, morgen voor andijvie   en dat het mij herinnert aan iets anders

Nellie
0 0

De eikenhouten kast

tien uur 's morgens “Hoe kan je nu zo dom zijn?” “Moest ik het dan rieken? Hij sprak heel goed Nederlands. En toen hij zijn naam zei, was de afspraak eigenlijk al gemaakt. Hij komt om één uur.” Yilmaz, dat is de naam. Zo'n vreemdeling dus. Die mannen komen met heel hun familie. De ene onderhandelt over de prijs van de kast, de anderen kijken rond. Of er nog wat te rapen valt. Al dan niet goedschiks. En maar praten, en je verstaat er geen jota van. Maar hem zullen ze niet liggen hebben. Zowaar hij Raymond heet. De woonkamer gaat op slot, de Peugeot in de garage, de poort toe. De portemonnees en de diamanten ring van Maria in de kluis. Ze mogen alleen de trap op naar de logeerkamer, daar waar de kast staat. Maria loopt voorop, ik achteraan. En onderhandelen kunnen ze in de keuken. Als ze tenminste ècht geïnteresseerd zijn in zijn kast. Een degelijke eikenhouten kast, niet te verslijten. Dat komt ervan, de prijs van zo'n schoon kast laten zakken. Dan krijg je dat soort volk. En hij moet Willy bellen. Vragen dat hij hier samen met zijn zoon 'toevallig' op bezoek is. Je kan niet zeker genoeg zijn. Gewoon goede voorzorgen nemen. één uur 's middags Ding dong. Ze staan stijf van de adrenaline. Willy heeft daarjuist nog zo'n verhaal verteld. Ook niet slim. Nu heeft Maria nog meer schrik gekregen. Toch is zij degene die de deur open doet. De afspraak is tenslotte door haar gemaakt. “Goedemiddag mevrouw, heren. Ik ben Yilmaz. Aangenaam. Ik heb met mevrouw gebeld om eens naar die kast te komen kijken.” “Kom binnen meneer. Bent u alleen?” “Ja, ik kom eerst gewoon kijken. Als ik de kast goed vind komen mijn broers helpen om ze op te halen.” kwart na één 's middags Het ging goed. Hij zal vlug gezien hebben dat er hier niets achterover te drukken valt. En die vlieger van “Ik haal mijn broers” ging ook niet op. “Merci Willy. Goed idee om die kast direct uiteen te vijzen en naar zijn auto te dragen. Subliem.” “Ja, we zijn er om mekaar te steunen hé!” “Als ik eens iets voor jou kan doen? Je weet me wonen.” half twee 's middags “Ben je al thuis? En? ” “Ik heb ze gekocht. Een mooi stevig meubel. Niet te duur. Lieve mensen ook. Ze hebben de kast zelfs direct uiteen gevezen en samen in mijn auto gestoken. Niet dat ze nog jong waren. Maar dat ik Idriss en Öner zou halen, daar wilden ze niet van weten. – Nee,nee, dat is niet nodig, meneer. Het is zo gebeurd. Daar moet je toch je familie niet voor lastig vallen. Wij doen dat met plezier! – Echt! Heel vriendelijke mensen! “

ria massy
0 0

Vasthouden

Maken we ook een selfie als de steen valt - wat betekent armlengte hier - en onze handen openvallen onder het gewicht van het menselijke licht waarnaar we staren? Onderlijnen we de kaaklijn die platgeslagen is? Of knijpen we onze ogen lichtjes dicht en staanwe te springen op de stenen waarover we gestapt zijn en die een ander opheft om massaal te delen? 

Leen Pil
0 0

het zal er zijn

het regent hier en het stormt, de houtjes zijn gehakt de kachel brandt een kou de kamer uit als vroeger de kolen   en in de zomer speelt ze bij de sloot schone modder mag spatten op een jurk ze wrijft er met haar vingers over   er wil een kind de bocht om lopen het zwaait en blijft nog even staan als een gister in vandaag   ergens zal een naaf zijn die de uren vasthaakt aan de jaren   als die van de kleine fiets, de motorcrosser en vliegeren aan zee   ergens zal er het gebied zijn voor een vader en een moeder om het kind te zien   in een oogopslag een schaterlach in vragen die geen antwoord kennen

Nellie
0 0

een ander buiten

over zijn rug kruipt de regen in de zon hoger nog achter zijn sporen aan als daar beneden alles stil staat een winter wordt verwacht   zoveel vlakken markeert een landschap in verf die wij niet mengen we benaderen het zilvergrijs en dobberen in golven tijd

Nellie
27 0

Roos en de Makelaar in Ontroerende Goederen. Aflevering 3: Roos ontmoet Witse.

Net twee weken nadat ik me officieel akkoord heb verklaard met de openbaarlijke verkoping van mijn hartengoed, krijg ik een eerste ontmoetingsvoorstel in m’n mailbox. Hans De Koning, lees ik, is een “aantrekkelijke man met een sympathieke en toegankelijke uitstraling. Hij is 1m87 groot en slank gebouwd. Hans heeft kastanjebruin haar en bruine ogen, hij draagt een fijne bril. Zijn kledingstijl is ‘smart casual’, stijlvol en naar de gelegenheid.” Mmm. Klinkt niet slecht. Ik scan vlug verder, registreer, absorbeer: 3 kinderen, goede band met moeder, leidt fusies en overnames in goede banen, brede muzieksmaak, houdt van theater…”, en nog voor ik het einde van het A4-tje bereikt heb, klik ik al door naar Google.  Niettegenstaande mijn initiële, plechtige voornemen om dit VOORAL niet te doen. De afknapper is groot. Ik zie een afgeborsteld McKinsey type, inclusief maatpak, das en een onbeholpen grijnsglimlach. Tom Cruise in The Firm, maar dan zonder innemende looks. Het weze duidelijk: een profielschets kan fantastisch mooi op papier klinken, maar deze man is niets voor mij. Help. Wat zijn m’n ontsnappingsroutes? Optie 1.HARD WEGLOPEN. Tijdens het intakegesprek vroeg ik beleefd aan de koppelaarster: “enne, als een ontmoetingsvoorstel me niet meteen wat lijkt, mag ik dan verstek geven?” Waarop het antwoord beleefd maar resoluut: “Nee, dat is niet de bedoeling”. Zucht. Ik streep door. Optie 1 = geen optie.   Wijfelend dubbelcheck ik nog even met mijn trouwe raadgevers van dienst en stuit op hetzelfde verzet: “Nee, Roos, dit lijkt echt niets voor jou. Veel te stijf”. Eh. No pun intended. Optie 2. KOEL NEGEREN. Ik besluit cool en tactisch af te wachten. Maar tactiek was nooit Roos’ sterkste kant, dat had ze vooraf kunnen bedenken. Na drie dagen radiostilte capituleer ik en mail een voorstel naar Hans om naar een hippe, actuele theatervoorstelling te gaan kijken. Dan hoef ik, als het meezit, in de fluwelen duisternis van het theater, hooguit even beleefd te glimlachen naar McKinsey, een compliment te geven op zijn fijn gesteven maatpak, en kan ik nadien beleefd en welvoeglijk afscheid nemen. Mission accomplished. McKinsey reageert koel maar correct op m’n mail: “ongetwijfeld een mooie voorstelling, maar het eerstvolgende vrije moment dat ik kan afspreken is pas binnen een maand”. Het paard van Roos steigert. Het lijkt wel alsof ik een sollicitatiegesprek dien af te dwingen bij een drukbezette manager. Grrrr. HOOG tijd voor de volgende ontsnappingspoging. Optie 3. BLOKKEREN. Ik mail naar het makelaarsbureau met de voorzichtige vraag om op grond van klaarblijkelijke langdurige onbeschikbaarheid van de tegenpartij dit ontmoetingsvoorstel af te breken. Slimme zet, al zeg ik het zelf. Maar de koppelaarster is alsnog slimmer. Ik krijg een sussend en tegemoetkomend antwoord: “Roos, dat is inderdaad niet zo fijn. Ik vermoed dat het een tijdelijk tijdsprobleem is bij hem, zou het dan ook niet afbreken, maar ik kan ondertussen zeker nog voor een ander voorstel zorgen. Zitten wachten is niet direct bevorderlijk voor het goed gevoel…Wat denk je?” Goed dan. Roos laat zich ompraten. En maakt tegen haar zin een afspraak met McKinsey. Meer daarover later.   De koppelaarster houdt intussen woord en bezorgt me een nieuw ontmoetingsvoorstel.  “Een fijne, jongensachtige man met ruime interesses en een grote ontvankelijkheid”, belooft ze me. Ik adem opgelucht, en ga na ontvangst van de profielschets opnieuw op Google-verkenning. Warempel. M’n stand-in voor McKinsey heeft geen LinkedIn account, geen Facebook profiel, geen Google account, geen Skype account, geen Flickr account, nada. Als mysterieverhogende factor kan dat tellen. Stiekem ben ik opgelucht. Wat niet weet, niet deert, toch?  Dus mail ik meteen en krijg binnen de minuut een boodschap terug die geen antwoord is op mijn uitgaande mail: gekruiste correspondentie. Daar wordt Roos vrolijk van. Geen slecht begin. En evenzo vrolijk vibreert het aan de andere kant van de virtuele lijn: “ik heb hier meteen een goed gevoel bij (of mag ik dat nog niet zeggen?)”. Gevolgd door: “Ik zie je zondag, enne, verwacht geen man met snor”. Roos zit intussen op de punt van haar stoel. Zondag ontmoet ze Witse. In levende lijve. En zonder snor. Roos Wordt vervolgd: Aflevering 4. Een schot in de roos?

Roos
0 1

Overleven

  Overleven     je zit op straat, draagt vier broeken, een muts, een jas, soms is het zoeken naar waar je bent en wat je wou, barre lijnen lopen van je haviksneus naar je wangen, zo intens verlaten sneed de kou   je vertaalt met sleet aan je zijn, hoe je een lepel in de olie draaide en dan in de gemalen tijm hoe je hierop overleefde en al wat ontbrak, verzon tijm en olie, olie en tijm, de weerhaak van de smaak   een bord herinneringen levenslang oorlog zonder pardon           Patricia Opsomer

Patricia Opsomer
4 0

fotografie

    een dag misschien met weinig flatterend licht neem ik je mee naar wolken hoog zet ik mijn oog aan jouw objectief open je sluiter   ik streel je voortaan op celluloid

tjen1953
9 0

Op de bovenlip een lichtere streep

Bewijzen dat je geen meisje bent, hoe doe je dat? In de grond verschillen we niet zo veel van jongens. We fluiten als kikkers, al neigen we naar rood als we verlegen zijn. We sluiten aan en gaan gemakkelijk mee. Flarden in een polder. Snippers. Zelfs masseuses weten niet precies hoe het zit, loszinnig als ze zijn. Ze kennen het terrein, weten waar we kunnen schuilen, waar het droog is. Ze zetten hun kleine vlugge vingers en wij bewegen weer, veranderen doorlopend in een ander. Maar onszelf verliezen? Omklemd werkt onze platte kop nog door, kijken we naar het wit in de kelen van de mannen, zijn we op ons mooist. Broos, maar op ons mooist.

Leen Pil
0 0

verkiezing

verkiezing waarin je niet te kiezen hebt je wordt gekozen soms verkozen boven hoe hard je ook blaast op het mondstuk om uit te bazuinen het akkoord is vals

tjen1953
7 0

ZonneLepel

is het werkelijk eenvoudiger om - zonder clichés - te dichten over een lepel, dan over de ondergaande zon?   in de jam een opscheplepel, ongepoetst, zwart op de canapé een overjarige schoenlepel buiten een lome lepelaar op één poot een lepelhapje scampi saffraan op het galabal en wij die lepeltje lepel slapen, onbelemmerd, bloot   denk je dat iemand in zijn fantasie spontaan een zonsondergang waarneemt als de langzaam afzwakkende lichtstrepen het bloemetjesbehang delicaat versluieren en met een zweem van een belofte dwepen   is het cliché als je op een avond in juni geduldig hurkend in het kruimelige zand een foto neemt, in sepia of kleurecht net op het moment dat de zon zich plechtig in de kromming van een zilveren pollepel te rusten legt    

monique bol
15 0

verwondering

vuile kopjes op het aanrecht een kliekje in een koekenpan resten kruimel op het toile cirée weg wou ik en snel nu ik steeds meer open de lippen stijf de ogen gesloten nooit meer, roep ik tegen de donkergroene schort die verlost eerst ademen, pits me maar, pers rustig nu. het komt wel goed ik wil niet. steek het terug nog even. ik zie het kopje al geluk: ze lacht ik ween

monique bol
2 0

Verbomanie

Verbomanie: de aan waanzin grenzende voorliefde voor dwaze woordspelingen Playboyhippybeweging: een groepering van jongeren die de commerciële middelen niet schuwt bij het verkondigen van diens bebloemde boodschap, hierbij zich bewust is van het feit dat seks verkoopt. Wildeboomplasser: een minder ingeburgerde benaming voor de scoutse knaap die kwistig met de verfborstel tegen boomstammen straalt. Pingpongpoenschepper: iemand die zo bekwaam is in de nobele kunst van het tafeltennissen dat die er bakken geld mee verdient. De term was voor kort enkel in China bekend. Missiebegrepen? : de suggestie bij uitstek als alternatief voor het moegesproken “snap je?” en “snappie?” Zwaluwvluchtimitator: de medemens onder ons die bijzonder winterschuw is en bij het minste sneeuwvlokje met het vliegtuig naar warmere oorden trekt. Tripletippelaar: hoerenloper en liefhebber van “manège à troi” Van stapel strompelen: wat volgt op “te hard van stapel lopen” Kleptoemaan: iemand met een ziekelijke drang tot het in de kiem smoren van alle kritiek.

BartDR
0 0

Familieverhalen

'Nondedju!' Gensters springen uit de machine. Beteuterd bekijk ik mijn bebloede duim. Toch wil ik het nieuwe kruidenrek nog ophangen. Ik wandel even naar Peter om zijn boormachine te halen. Onderweg suf ik wat. Wat raar, er staat een Volvo op de oprit. Ik bel aan. Geen reactie. Dan gaat de deur toch open. Een mij onbekende vrouw kijkt me aan. 'Hallo, eh, Jef? U lijkt sprekend op uw zoon. Kom binnen.' 'En wie bent u, als ik vragen mag?' 'Annie', zegt ze. 'Waar is Peter?' 'Naar de Vogeltjesmarkt om dadels'. Wat gek, hij lust geen dadels. Hij haat markten. Annie schenkt me een kop thee in. Ze gebruikt het beste servies van mijn vrouw. Na haar dood gaf ik het aan Peter. Als herinnering. Ik zie het voor het eerst weer. 'Bent u niet wat oud voor mijn zoon?', vraag ik haar. 'Ik hou van jonge goden. Jij toch ook, niet?' Hoe gênant is dit. Wat weet ze nog over mij? Ze beantwoordt mijn vraag al vooraleer ik ze gesteld heb. 'Je zoon kan niet zwijgen over jou. Je werk, je favoriete thee, het slippertje met een man, zelfs de maat van je onderbroek ken ik. Sorry hoor.' Dit beklemt me. 'Hoe hebt u hem leren kennen?' In de sauna. Hij is opgietmeester. 'Opgietwat? Ach, laat ook maar.' Ik loop naar de hal om de boormachine alvast te nemen. Ik open de schuif. Het werkgerief heeft plaatsgemaakt voor seksspeeltjes. Bah, ook dat nog. Ze lacht onwennig als ze beseft wat ik net zag. Ik wil weg en wel nu. Snel loop ik naar de voordeur. Te laat. Langs buiten wordt de sleutel in het slot gestoken.

monique bol
0 0

Winterslaap

Het huilt droevige dagen Zelfs de geitenwollensokken lokken me niet uit mijn hol Energie steek ik enkel in mijn winterslaap, vleermuisgewijs, poten omhoog Beroep doende op mijn vetreserves, Kom ik de volgende weken door. Maak me pas wakker Als de zon weer kleurt als licht pikante curry En smaakt als zoete dromen!

An Spoelders
10 1
Laad meer ...