Lezen

Come With Me

Your coffee's getting cold Will you eat that sandwich Or just watch it grow old How many years have you been Sitting at that table Indecisive and confused With nothing else to do Than wait for the night to come So you could go home Another day spent at the pub It's getting on my nerves You're paralysed But there are other things in life Than to keep living in the past Did he leave you Sleep with your best friend Will you accept a drink After I asked you your name 'Cause what would be insane Is you leaving the bar without me Come with me Dry your eyes and come with me 'Cause there's nothing here to see Come with me Come with me Dry your eyes and come with me 'Cause there's nothing on TV Come with me You see, it's easy If you were to choose between Mourning behind your big screen Watching some crappy chick flick Or laughing your ass off with me And I can be very funny The choice is easily made Now get your coat, it's getting late Finish your cigarette, I'll wait Fun is just around the corner Come with me Dry your eyes and come with me 'Cause there's nothing here to see Come with me Come with me Dry your eyes and come with me 'Cause there's nothing on TV Come with me

Gert Vanlerberghe
14 0

droomzicht

als regen valt lang uitgestrekt in plassen neer en vorst bevriest het gras dan kleurt het grasland donker ijs droomt het land weer zee te zijn en wakker wordt de dijk   er schaatst een kind alleen  

Nellie
25 0

Undar de Onbevreesde

Voorzichtig ging het beest nog een stap verder op het ijs. Het was bang. Het had de voorbije jaren al heel wat van zijn soortgenoten zien sterven. Allen dachten ze de oversteek te kunnen wagen. Het ijs zou dik en sterk genoeg zijn, het zou hem houden, het moest gewoon. Het beest keek voor zich uit, naar de overkant. Hoewel het een veel beter zicht had dan eender welke mens, kon het de overkant niet zien. Zover het oog reikte was er slechts een witte, besneeuwde vlakte, eindigend in een alles verhullende mistbank. Het beest wist maar al te goed wat er onder deze schijnbaar vredige vlakte schuilde. Een enorme zee van water, donker en wild, met metershoge golven en witte schuimkoppen. Maar nu was het bevroren, getemd door de extreme winterkoude van de voorbije maanden. De voorbije jaren merkte hij al dat het waterpeil steeds maar zakte, en toen kwam het pakijs. Ijsschotsen die langzaam maar zeker over elkaar schoven en aan elkaar klitten. De moedigsten onder hun volk waagden de oversteek, maar de weg was dun en verraderlijk. Allen faalden, totdat niemand meer durfde. Net als zijn soortgenoten kon hij niet zwemmen. Hij begon te hijgen, witte wolkjes makend in de ochtendlucht. Weifelend keek hij achterom, naar de veilige oever die maar enkele stappen achter hem lag. Duizenden van zijn volk staarden naar hem. Sommigen glimlachten gemeen, ervan overtuigd hem te zien sterven, een rivaal minder voor de troon. De meesten keken echter vol verwachting, met een mengeling van hoop en vrees. De spanning was voelbaar. Hij draaide zich terug om en rechtte zijn rug. Hij had zijn besluit genomen. Het was nu of nooit. Langzaam, stap voor stap, ging hij verder en verder, weg van de overkant. Eerst wandelend op twee poten, al gauw rennend op zijn vier machtige poten. Hij was snel. Maar hoe snel het beest ook rende, de mistbank bleef onbereikbaar, oplossend in de ijle lucht om zich tientallen meters verder terug te formeren. Nog nooit was iemand zo ver op het water gekomen. Het beest brulde de angst uit zijn enorme lichaam. Hoe lang hij gerend had, wist hij niet. De ochtend was haast onmerkbaar overgegaan in de avondschemering. Hij hijgde fel en zag kleurige vlekken voor zijn gele ogen opdoemen. Lange slierten kwijl dwarrelden uit zijn bek. En plots verschenen de kliffen aan de overkant. Hij herkende deze kliffen van de rotstekeningen in hun ijsholen. Grijnzend vertraagde hij en kwam langzaam terug op adem. De maan bood zijn ogen meer dan voldoende licht. Hij bestudeerde de steile rotsen, op zoek naar een ronde donkere vlek, net zoals op de rotstekeningen. Een tunnel door het gesteente. Eerst zag hij het niet, de paniek begon meester van hem te worden. Zonder tunnel zouden ze deze kliffen nooit kunnen betreden. En toen zag hij het, links van hem. Zijn hart maakte een sprongetje van ingehouden extase. Hij begon terug te kwijlen. Behoedzaam verhief hij zich op zijn twee achterste poten en richtte zich in zijn volle gestalte op. Hij snoof: de wind bracht enkel maar koude mee. Er was niemand in de buurt. De langzaam neerdwalende sneeuwvlokken bleven in zijn vuilbruine vacht zitten. Ze kwamen ook in zijn ogen. Hij had er geen last van. Hij overbrugde het laatste stuk naar de overkant. Op zijn hoede naderde hij de tunnel.

Kristof
0 0

BOORDwoord

de randwand krijtlijnen op gratis doek toogboek in katerkleur gelakt in verfRESTEN verwijderde herfstzonden snuisterzin voor omgekeerde zangvertalingen   ik zing geschreven verwarde taal

Djah Dou Ny
28 0

Tussen groen en zwart

Wat ben je van plan? Je verzamelt papiertjes waarop iets geschreven staat en laat ze aan de lucht om het vocht kwijt te raken, de rand kneus je voor een groter opervlak. Je gooit alles ondersteboven, kortstondig voor de volgende stap verhit je de bladen die oprollen, die je verpakt. Je kamt de winkels uit. Land is schaars in Japan.

Leen Pil
23 0

zonnige maandag

mooi zijn de bruinende blaren. Mijn vriend, de rozenkweker, looft dit gevallen loof als de beste bescherming voor deplantentegen de komende kouide..... De dik kleed van deze bladeren samen met niet afbreekbare kunststof laat een niet winterharde plant toe te pronken bij de nu zo bezongen lente. Afwachten zegt een late avondwandelaar: wij zullen zien!

De liegende Vlaming
0 0

IJSSPIJKERS

Ik spring naakt zonder kleren Gigantisch mijn veren Van top tot top Over de ijsspijkers van de Himalaya   Haar pure essentie vult de valei Haar haren dansen en kietelen mij En bloemen verleiden de bijtjes   Zo komen wij naakt saam Onder de stralende zon, Tot een hemellichaam op duizenden meters boven de ijsspijkers van de Himalaya   Maar winter koelt de passie En bevríest Daar-na  de tranen Om niet te hoeven schitteren als ijskristallen boven oorlogs- en liefdesveteranen   Nu val ik naakt zonder kleren gekortwiekt mijn veren en spat op de ijsspijkers van de Himalaya uiteen   in de ijle berglucht waar dwalen nog steeds Pollen, die reeds een bloem en een zoen en een klucht verloren.   Dan kleumen en reiken mijn handen Naar ’t naargeestig branden Van ‘t wonderlampje dat gulzig aan de laatste druppels olie zuigt   De vlam der herinnering bezweert schertsend de lucht Zij  wasemt haar laatste en eeuwige zucht   Mijn tranen verkleumen en spatten uiteen Boven de bergen, geweldig alleen   Overweldigend alleen   Wat vriest het vannacht De toppen van ’t gebergte kreunen en kraken terwijl ik denk aan vroeger ’t eind van de zomer   Toen ik nog sprong Naakt zonder kleren ontdaan van mijn veren Van top tot top over de ijsspijkers van de Himalaya

sinjab
0 0

Flora

Flora Zoen haar op z'n Vlaams In de vele toonaarden van Brell. Dartel als een boerenpaard en Raak op dreef. Draaf 's lentes met haar mee Door de weiden en de wulpse flora.

sinjab
0 0

AFORISMEN - MAXIMEN - QUOTES - BON MOTS

AFORISMEN - MAXIMEN - QUOTES - BON MOTS     SCHRIJVEN "Schrijven is twijfelende grootheidswaanzin." "Niets komt dichter bij de dichter dan het gedicht." "Je bent pas een echte schrijver als ze je vragen of je teksten autobiografisch zijn." "Tussen de regels leest het beter." "Schrijven is tegen de regels." "Sommige mensen schrijven van zich af, anderen naar zich toe. De eerste noemen we amateurs, de tweede noemen we schrijvers."     VERTALEN "Een goede vertaler kent zijn grenzen en alle mogelijkheden." "Vertalers zijn auteurs met een vangnet van papier." "De zichtbare vertaler is een oxymoron. Lang leve het oxymoron." "De schrijver schiet altijd eerst, maar soms mikt de vertaler net iets beter." "De heimat van de vertaler is het land van de beperkte onmogelijkheden." "Vertalen is in spiegelbeeld schrijven." "Vertalers zijn auteurs zonder vrees voor het witte blad." "Voor vertalers is xenophilie een noodzaak."     RELATIE "Kinderen beroven je van elke minuut en schenken je de eeuwigheid." "Soms is de honger groter dan het kind."   "Xanthippe was misschien Xanthippe niet geworden, was ze niet met Socrates getrouwd." "Als je zelf nog een kind bent, maak er dan geen." "Je mag je kinderen niet hun genen verwijten." "Workaholisme is maar een ander woord voor bindingsangst." "Achter elke succesvolle man ligt een uitgetelde vrouw."   PERCEPTIE "Het maakt de berg niet uit of je hem op klimt of af." "Achter iemand staan betekent niet noodzakelijk in zijn schaduw staan." "Het leven is een slager die vraagt: Mag het iets meer zijn." "Daar waar het glas halfvol is, ga zitten en drink." "Een aforisme per dag behoedt je voor elk isme." "De zon laat zich steeds van haar beste kant zien." "Je bent wat blijft als je gaat."              

Der Blaustrumpf
21 1

Blauwe woede

Inleiding Duisternis. Ogen gingen op zoek naar een streepje licht. Geuren, die niet meteen herkenbaar waren, vulden zijn neusgaten. Handen gingen op onderzoek; tasten de onmiddelijke omgeving af en werden gehinderd door obstakels Hij hief het hoofd op en liet het met een kreun op de grond vallen. Hij leek door een drilboor bewerkt te worden. Zijn ogen raakten gewend aan de duisternis en ontwaarden enkele vormen. Hij had tijd nodig om alles in zijn brein te ordenen. Boven hem bevond zich het gebinte van een dak. De balk, net boven zijn hoofd, kreunde onder het gewicht dat hij moest torsen. Uit een ooghoek zag hij de kofferbak van een auto die zich door de nok van het dak had geboord. De nummerplaat kwam hem bekend voor: dat was zijn eigen wagen! Verbrijzelde takken van een boom hadden zich door het koetswerk geboord. Johan trachtte zich wanhopig te herinneren was hem was overkomen. Waar had Max hem heen gestuurd? Neen, neen die periode lag al een hele tijd achter hem. De Smeets, ging het door hem heen. –Ik moet naar de Smeets.- Met een schok herinnerde hij zich terug wat hem was overkomen. Het onweer was zo onverwacht gekomen. Het ene ogenblik was de hemel nog stralend blauw nog geen kwartier later hing er een dik wolkendek. Een bliksemflits boorde die zich, als het ware, in de aarde. De donder volgde meteen. Hagelbollen zo groot al kwarteleieren bewerkten het koetswerk van de auto. Nog geen vijf minuten later was dat onwezenlijk geluid te horen. Hij moest uit zijn auto geslingerd zijn, besefte hij nu. Want het geluid was het laatste was hij zich herinnerde. Johan wachtte geduldig, er sterk van overtuigd dat hij vlug zou bevrijd worden. Het weer was niet meer wat het ooit was geweest. Hoe vaak had die zin de laatste jaren niet gehoord? Iedereen wist wat er aan de hand was, maar durfde, of wilde de werkelijkheid niet onder ogen zien. Zelfs de weermannen en –vrouwen hadden moeite om het woord uit te spreken ook al stond de media er bol van. De zomer was verzengend heet. De temperaturen deden aan Griekenland of Italië denken. Veertien weken zonder een bui die voor de nodige afkoeling zorgde, waarin zelfs de nachten maar weinig verkoeling brachten. Het briesje dat alles wat aangenamer maakte haalde het laatste restje vocht uit de bodem. Voor de zonneklopers as de zomer zoals een zomer moest zijn. De kust sprak van een uitstekend seizoen en ook de recreatieparken waren tevreden. Groentetelers spraken van een ramp. Zij leden onder de droogte. Vele oogsten mislukten terwijl de prijs laag bleef door de toevoer vanuit het buitenland, waar de oogst overvloedig was. Ziekenhuizen hadden de handen vol aan patiënten die de spoed werden binnengebracht. Uitdroging en hitteslagen kwamen het meest voor. Ouderen bezweken, net zoals bouwvakkers en wegenwerkers. Voedsel raakte vlugger bedorven en de hygiëne was niet overal optimaal. België telde in die drie maanden 10% meer doden Wanneer was men eindelijk tot het besef gekomen dat de opwarming van de aarde niet iets was voor in een verre toekomst? Wetenschappers, mannen en vrouwen met kennis van zaken, hadden hiervoor gewaarschuwd. Alles werd met een korreltje zout genomen. Overdreven, noemden ze het, het was niet nodig om de mensen in een staat van angst te doen leven. Dit doemscenario schreef men toe aan zwartdenkers. Johan moest toegeven dat ook hijzelf lang die mening had gedeeld. Hoelang had hij niet geloofd dat de opwarming niet meer dan een fabeltje was. Hoe, in Godsnaam ,kon de mens een rol spelen in het weerpatroon?    

Christa
0 0

Nieuwjaarskaart Creatief Schrijven 2014

Luister hoe de kinderen naar boven springen, zich verkleden en vervelen. Cijfers knippen uit het ijs. Af en toe valt een woord.Ze hebben iets sappigs in gedachten, iets donkers dat ze vasthouden, sms’jes in hun slaap.

Leen Pil
6 0

meisje

meisje slechts tien vingers groot alleen op de bank koud als de dood meisje schrijft begin van een gedicht in een boekje op haar schoot en doet haar ogen dicht meisje in een wereld van gedachten niemand die naast haar zit anderen die met haar lachten meisje staat op een sluit haar boekje gaat weg en kruipt in een nieuw heel donker hoekje Soetendaelle poëziewedstrijd 2002

Lyne Uytterhoeven
20 0

trefpunt

een wisselend podium onder struiken boven naakt takkenhout en gras in de morgen zonovergoten koffietijd in de avond een warme schaduwplek   als mozaïeken in beweging de geluiden van een zomerwind

Nellie
12 0

Godenkind

Godenkind   Speciaal voor jou, godenkind, sprankeling vol pracht. Mijn lippen heb je reeds bemind, ik bezweek van al jouw kracht.   Teder boeket van levend sap, pronkend met jouw ranke lijn. Al walsend ben je nog zo knap, het goud, omhuld door wijn.   Verspreid jouw frisse geur nu maar, na het toetsen der papillen, aanschouw die heldere kleur zowaar, geperst uit druivenschillen.   De fles bewaart zijn diepste klank tot het vullen van de glazen. Bewondert wordt die liefdesdrank die mij steevast blijft verbazen.

Ceepeetje
14 0

Er zijn er nog

Er zijn er nogZe plukt tien witte rozenom 't leven te verbloemendenkt na over de dingen:waarom hun doornenprikken, vechten voor hunbestaan, alsof ze echt ietshebben te verliezen en kijktnaar de sterren en de maan,vraagt aan hen waarom jijhaar niet prikte, of jij danwerkelijk niets te verliezenhad. Het leven gaat door,doch elke nacht wacht zegeduldig op de sterrenen de maan, om te vragenwaarom jij niet voor haar vocht en of jij hen dat ookwel eens vraagt. Overdagdoolt ze door de veldenen plukt ze rozen voorde onverbloemde dagen

Fuaran
0 0

Hier zwijgt men

Hier zwijgt men Op en dag stond ik op en bezocht een kerk -één van de velen in dit godvergeten land- om God te zoeken, maar hij sliep, hij is de wereld moe   Oorverdovend luiden de kerkklokken ik beleef de tijd van mijn leven en God, die slaapt door alles heen   Sttttttttt…

Fuaran
11 0

Schrijf

Binnen de stevige omlijstingvan dit gedicht, schrijf jijje neer op de zachte buitenkant van mijn ziel- in sierlijke letters, die ik lezen kan- en ik leef, zomaartussen je zinnen door. Ik leesje, en weet je: er is ruimtevoor zoveel meer. Schrijf.

Fuaran
0 0

De laatste tijd

Mogen zij die als goden gaan wonen nog eenmaal neerkijken op ons aard voordat de dag des oordeels kome al is dat maar een loos gebaar   De engel fluisterde woorden die geen mens begrijpen zou maar ze klonken duizendmaal mooier dan alle haat in onze taal   Het leger des heils komt ons halen met zilveren trompetgeschal alle schaapjes op het droge hun laatste mars naar het heelal   Mogen zij die als helden gaan sterven een laatste groet brengen aan ons hart voordat de dag des oordeels kome geldt dat vast als nieuwe start   De engel zong een wijsje vervult van onverholen smart tongen die het liedje hoorden zwegen terstond uit alle macht   De laatste tijd nadert met rasse schreden een nakend einde aan een droom die al eeuwenlang aansleepte sinds die ene hap uit de boom de boom… van het leven

BartDR
0 0

Zwemmend naar het grotere doel

Waan jezelf in een zwembad, zo’n plaatselijk bad waar je omgeven wordt door oudjes. Dat is wat ik tegenwoordig wekelijks doe, 34 baantjes zwemmen en mezelf heel erg jong voelen. Samen met een vriendin blijf ik op die manier fit. Een kilometer zwemmen, dat móét wel goed voor je zijn. Met in mijn hoofd: over 50 minuten mag ik weer naar huis en voel ik me goed en voldaan.   We hebben grote doelen: een diploma halen, een baan vinden, gelukkig worden. Dat doel hang ik naast het reclamebord in het zwembad. Hoog en altijd in het zicht. Maar zo’n groot succes haal je niet in één keer. Een baantje is slechts 30 meter en niet de kilometer die ik voor ogen heb. Dus stel ik tussendoor kleinere doelen. Mijn scriptie op tijd afhebben: één baantje.  Of kleiner nog, een voldoende op het volgende tentamen: een half baantje. Deze kleinere doelen brengen je altijd naar het grote doel.   Soms krijg ik water in mijn neus of ga ik even kopje onder. Dat is niet de bedoeling, maar gebeurt. Alleen als ik niet naar boven kijk, maar naar beneden. Niet naar het doel, maar aan een falen. Aan het ‘het-is-zo-zwaar-zullen-we-stoppen’? Eenmaal boven water kijk ik omhoog dan zie het doel in grote letters op dat bord staan. En weet je wat? Ik doe het niet alleen, er zwemt altijd iemand naast me.

Caroline
0 0

Alles al gezegd

Ik lag te kijken naar de sterren Aan de eindeloze hemel In het midden van de nacht Overtuigd dat alle waarheid In de sterren staat geschreven Stond ik op terwijl ik dacht:   Deze nacht wordt alles anders Zal de hemel tot me spreken Vannacht weet ik waar het leven over gaat Dus maan en sterren geef me antwoord Op de vragen die ik stel Zeg me waarom ik besta   Maar de lucht was leeg En de maan die zweeg En de sterren Hadden alles al gezegd   Zo stond ik daar alleen In het midden van de nacht Het antwoord van de sterren Was harder dan verwacht Dat het leven zin had Die illusie was ik kwijt In plaats van diepe woorden Vond ik … de eenzaamheid   Want de lucht was leeg En de maan die zweeg En de sterren Hadden alles al gezegd Om me heen was enkel stilte In mezelf alleen de angst Omdat niets nog zeker was Maar toen de stilte langzaam doordrong Tot het diepste van mijn hart Voelde ik hoe mooi het was   Om te leven met de stilte En eenvoudigweg te denken: Ik weet niet waaróm ik besta Want pas dán voel je het wonder Wordt het leven ongelofelijk Pas dan voel je dát je bestaat   Zo stond ik daar alleen In het midden van de nacht Het antwoord van de sterren Was mooier dan verwacht Dat het leven zin had Die illusie was ik kwijt Maar in ruil voor diepe woorden Vond ik … de onuitspreekbaarheid   Want de lucht was leeg En de maan die zweeg En de sterren Hadden alles al gezegd

Annemie Corens
7 1
Laad meer ...