Lezen

Safety Play

op het ijs zien we het laken ingesmolten we graven gaten met de stokken en kijken vanaf de onderkant een paard van gras glijdt weg ongehinderd halen we het terug en bewaren het rechtopstaand alleen met onze arm leggen we netten over de rand spannen we onze vingers 

Leen Pil
15 0

Omdat hij het is

Ik loop door de bijna verlaten stad. Gelukkig, ik ben er bijna. Ik vertraag mijn stap om wat bij te komen van het avontuur. De laatste trein naar Amsterdam en uitstappen op een bijna verlaten perron. Ik merk dat ik mijn adem inhoud. Gauw de hal nog door en dan de deur naar buiten. Er rijdt geen tram. Het gevoel in mijn buik alsof mijn darmen zich samenpersen wordt sterker. Jongleren op het Spui! Het lijkt wel een weddenschap van durf ik wel of durf ik niet. Ik hou van reizen. Ik hou van circus maar ik ben niet in het circus geboren zoals hij. We hebben enkel die vreemde passie gemeen. Het gooien van allerlei dingen in de lucht en dit combineren met praten over dingen in de wereld maar vooral over wat ons bezig houdt. Ik voel me weemoedig worden of is het verliefdheid? Een mengelmoes van verliefd zijn op het verleden en weten dat dit nooit meer terugkomt. Ik zie hem nu weer onverwacht voor de deur staan. De herkenning en meteen de klik en mijn ja zonder nadenken tegen de uitnodiging. Ik ga wat harder lopen op de muziek van de straatmuzikanten in de verte en zie hem zwaaien. We zijn precies hetzelfde. Het zweet loopt over mijn rug en staat op mijn voorhoofd. De schmink zal wel doorlopen. Achter mijn vermomming houdt de angst zich schuil en alle andere gevoelens. De koffer met ballen zeul ik voort en ik voel nog even of mijn hoedje goed zit. Het elastiekje om mijn kin knelt. De gele pruik met krullen jeukt verschrikkelijk. Hee hoor ik mezelf roepen en stap veertig jaar terug.

Nellie
0 0

om vast te houden

ik vind ze als stenen om te bewaren in een hand   geef ik ze ook jou om mee te spelen   tastbare ideeën vingeroefeningen   van de ene in de andere hand laat ik ze gaan    

Nellie
0 0

Moordenaar

Ik staar in de spiegel. Heel mijn lichaam staat vol met dezelfde, donkere zwarte letters die samen dat donkere, vuile woord vormen. Mijn armen, mijn buik, mijn benen. Mijn hele lichaam staat er mee vol. Naar mezelf durf ik niet kijken, wil ik niet kijken. Een zonnestraal verblindt me. Ze schijnt via de spiegel in het lemmet van het grote keukenmes in mijn rechterhand in mijn ogen. even knijp ik mijn ogen toe, vergeet ik dit alles, maar al vlug overvalt de realiteit me weer. Daar zie ik mezelf weer staan. De letters op het ontblote lichaam. In de spiegel zie ik alles. Hoe klein ik ben in de gigantische slaapkamer. Waarom zou ik deze kamer verdienen? Ik hoor hier niet! Hij hoort hier! Niet ik! Ik verdien het grote, zilverkleurig bed niet dat bijna rijkt tot aan het pas wit geverfde plafond. Of de antieke bruine kast. Een kast met al meer ervaring, al meer verhalen dan ikzelf. Maar minder dan hij er had. Minder verhalen dan de verhalen die hij nu niet meer heeft, maar heeft doorgegeven aan zijn beminden. Waarom zou ik het tapijt verdienen, het gigantische tapijt waar ik als kind wel vaker op in slaap viel. Op de uitkijk naar de monsters onder het bed. Mij zouden ze niet verrassen, ik stond altijd paraat. Hoe kon het dat zo’n lief kind was uitgegroeid tot het monster dat hier nu voor de spiegel staat. Dit monster, momenteel getekend door de letters op zijn lichaam. Eeuwig geketend door zijn herinnering. Weer schijnt de zon in mijn gezicht. Ditmaal volgt hij het traject omgekeerd: via het mes in de spiegel, tot in een traan die over mijn wang rolt. Ik laat mijn blik nog voor een laatste keer op mezelf vallen. Nat van het zweet en de tranen sta ik te trillen, te beven voor de spiegel. Lees nog één keer de woorden die mij doen beseffen dat ik het hoogtepunt van mijn monster-zijn heb bereikt. Hoe vaker ik de letters lees hoe meer ik besef wat ik gedaan heb en hoe meer ik vindt dat mijn plan de juiste daad zou zijn. Het roestvrije stalen lemmet van het keukenmes wacht. Het wacht om tussen het vet rond mijn polsen te dringen en diep in mijn slagaders te dringen. Het wacht om de redder van mijn bloed te zijn, de verlosser van mijn geheugen. Het zal zowel mijn bloed als mijn herinneringen doen ontsnappen, ze laten gaan. Ik zou wel willen, maar kan het niet. De vogels die ik hoor fluiten achter het witte raamkozijn herinneren me aan mijn familie. Wat moet ik hen schrijven, hen nalaten? Wat kan ik hen als reden geven van mijn vertrek, van mijn plotse gaan? Ik kan mijn moeder toch niet vertellen wat haar zoon gedaan heeft.

Senne
0 0

waarschijnlijk

leer je brieven schrijven aan jezelf om als ontdekkingsreiziger een wereld te openen voor een ander

Nellie
18 0

Wachten op jou

Zeven dagen wachten op die glimlach van jou doet mijn  hart bevriezen van ellende in de kou   Zonder jou, zonder jou schijnt de zon veel minder fel zonder jou, zonder jou gaat het leven mij te snel zonder jou kan ik niet dromen zonder jou kan ik niet gaan en toch blijf ik zitten hopen dat je weer terugkomt… en gauw   Die dag vertrok je je sloeg de deur achter je dicht na een week zou je weer keren zei je sussend in mijn gezicht ik geloofde jou… met mijn ogen dicht maar ik besefte na twee dagen dat je me tot wachten had verplicht   Zonder jou, zonder jou vullen de dagen zonder hoop zonder jou, zonder jou ontneemt mijn leven zijn beloop zonder jou kan ik niet dromen zonder jou kan ik niet staan dus hier zit ik nog te wachten tot je weer terugkomt… en gauw   Ik belde je op zoals het hoorde niet te vroeg en niet te laat maar toch leek het je te storen toen ik vroeg hoe het met je gaat het kwetste mij... je koud verwijt dat ik niet wist dat al mijn twijfels enkel maar bitterheid vergaart   Zonder jou, zonder jou behoudt de zon nog steeds zijn schijn zonder jou, zonder jou zitten mijn gedachten op één lijn zonder jou blijf ik toch dromen zonder jou moet ik nu gaan waarom zit ik nog te hopen dat je weer terugkomt… en gauw   Ik moet je iets vertellen ik hoop dat je me niet haat toch lijkt het mij verstandig dat ik het verder zo laat je vertelde mij… dat je keren zou maar na zes weken wachten neem ik het niet meer zo nauw   Zonder jou, zonder jou vullen de dagen zich met hoop zonder jou, zonder jou neemt mijn leven zijn beloop zonder jou kan ik nog hopen zonder jou zal ik door gaan dus blijf ik niet meer dromen dat het nog goed komt… met jou

BartDR
0 0

Voor

Voor de platgetreden paden Voor de nieuwe frisse wind Voor de glimlach en de tranen Voor geluk dat niemand ziet Voor het denken en het dromen Voor het ingebeeld verdriet Voor het spelen en het zingen Voor de noten de muziek   Voor de toekomst in de verte Voor de tijd die stil blijft staan Voor het zweven door de leegte Voor de woordenloze taal Voor de waanzin van het weten Voor de waarheid die vergaat Voor de onvervalste vreugde Voor de deur die opengaat   Voor de lente die zal komen Voor de kleuren om me heen Voor het wankel enthousiasme Voor de onmacht het geschreeuw Voor de uitgestoken hand Voor de rust die ik nooit leer Voor de twijfel diep vanbinnen Voor bezieling telkens weer   Voor je onbegrepen woorden Voor het zwijgende gebaar Voor de onrust in je ogen Voor het zoeken naar elkaar Voor altijd opnieuw beginnen Voor de kracht om door te gaan Voor wat ik nooit zal kunnen zeggen Wil ik bestaan

Annemie Corens
12 1
Tip

God is dood

God is dood Is Hij rustig ingeslapen Kwam Hij vredig aan zijn eind Of was ’t onze blinde moordlust Waar de goedheid door verdwijnt Is Hij weggekwijnd van schaamte Jaloezie of haat en nijd Of hebben wij Hem zonder weten Doodgeknuffeld mettertijd   ‘t Was misschien de wetenschap Die ons allemaal verleidde Om de Schepper te negeren En Hem langzaam dood te zwijgen ‘t Was misschien niet onze fout Hij had maar beter moeten weten Om ons niet zoveel verstand En wat meer gevoel te geven   God is dood God is dood Ongelukkig overleden Maar Hij kan ervan op aan Hij komt zeker in de hemel   Waar ’t om gaat bij je communie Zijn cadeaus en mooie kleren De student die denkt dat kaarsjes Beter helpen dan studeren Mooie woorden en symbolen De traditie lijkt intact Maar uit al die koude drukte Is God al lang ontsnapt   God is dood God is dood Ongelukkig overleden Maar Hij kan ervan op aan Hij komt zeker in de hemel   ‘k Heb het gehoord van slimme mensen ze schreeuwen God is dood Wij zijn veel rationeler nu Wij zijn niet idioot Een man die over ’t water loopt Hoe haal je ’t in je hoofd Er is geen zinnig mens Die zo’n verhaaltjes nog gelooft   En God laat al die druktemakers Wijselijk begaan Hen leren wat symbool is Daar begint zelfs God niet aan   God is dood God is dood Ongelukkig overleden Maar Hij kan ervan op aan Hij komt zeker in de hemel

Annemie Corens
19 0

Ganzenbord

Gekleurde gansjes bij de start Kijken vrolijk naast elkaar Gezellig spel al eeuwen lang En het maakt je dromen waar Van eindelijk de winnaar zijn Maar al doe je nog zo je best Het lot doet steeds zijn eigen zin Alea iacta est   Ganzenbord, ganzenbord Leven dat is ganzenbord Heb je geluk dan kom je ‘r wel En anders, och ’t is maar een spel   ‘k Wou op een onbewaakt moment Eens even vriendelijk zijn Zo belde ik een eenzaat op Hing uren aan de lijn Mijn telefoon deed wonderen Hij werd een ander mens Zijn leven kreeg een nieuwe start En alles ging naar wens   Maar ik was door die telefoon Finaal geruïneerd Dat bellen naar het buitenland Heb ik nu afgeleerd Een torenhoge schuldenlast Mijn wereld stortte in Dan help je iemand uit de put En zit je ’r zelf weer in   Ganzenbord, ganzenbord Leven dat is ganzenbord Heb je geluk dan kom je ‘r wel En anders, och ’t is maar een spel   Na jarenlange arbeid Was het boek dan eindelijk klaar De schrijver bracht tevreden al zijn Vrienden bij elkaar Maar aan hun lachen merkte hij Er was iets grondig mis Hij had een boek geschreven dat Al lang geschreven is   Hij was totaal vergeten Z’n geheugen was een zeef Dat Marx in achttien en zoveel Het Kapitaal al schreef Dus alles was voor niks geweest Het leuke was er af De schrijver dacht toen laconiek Nu kan ik terug naar af   Ganzenbord, ganzenbord Leven dat is ganzenbord Heb je geluk dan kom je ‘r wel En anders, och ’t is maar een spel   Mijn leven was een ganzenbord De dobbelsteen mijn ziel Totdat ik zoekend naar iets meer Verbaasd van ’t bord af viel Nu zweef ik door het ijle heen Kies zelf de cadans Ik weet bij god niet wie ik ben Maar ik ben dan toch geen gans

Annemie Corens
21 0

Enkel lucht

Kijk me niet aan Je zal me niet zien Je kan me niet vatten Ik ben alweer weg Vergeet me nu maar En doe wat je moet doen Iedere keer Ontglip ik je weer   Want ik ben de wind Ik waai door het leven Vluchtig ongrijpbaar En altijd op zoek Naar nieuwe ideeën En oude verhalen Maar wat ik ook doe Ik blijf enkel lucht   Ik weet dat het dwaas is Je leven te dromen Hemelsver weg Van de werkelijkheid Maar wat is er mooier Dan je ogen te sluiten En jezelf te verliezen In wat nooit zal zijn   De richting verandert De tijden verglijden De wereld gaat verder Het duister wordt licht Geluid wordt muziek Een kind wordt volwassen De toekomst ligt open Verlangen gaat stuk Maar ik ben de wind Ik waai door het leven Vluchtig ongrijpbaar En altijd op zoek Naar nieuwe ideeën En oude verhalen Maar wat ik ook doe Ik blijf enkel lucht   Zo ben ik niet meer Dan een trilling een zucht Of wat er ontstaat Als je de snaren aanslaat   Ik ben de wind Ik waai door het leven Vluchtig ongrijpbaar En altijd op zoek Naar nieuwe ideeën En oude verhalen Maar wat ik ook doe Ik blijf enkel lucht

Annemie Corens
10 0

Breekbaar en zacht

Misschien dacht je wel Dat mijn vlijmscherpe woorden Of mijn schaamteloos zwijgen Een teken zou zijn Van gebroken verlangens En uitzichtloos dwalen Van een leven vol leegte En knagende pijn   Misschien dacht je wel Dat verwarde gedachten Mijn hart zouden sluiten Voor ieder gevoel En dat ik in staat was Een leven te leiden Ver van een ander En zonder een doel   Maar het is niet omdat mijn woorden Soms bitter zijn en koud Dat ik niet dezelfde warmte voel Die de dromen levend houdt   Het is niet omdat mijn handen De jouwe niet vinden Dat ik niet zoek naar dat Wat ons samen kan binden   En het is niet omdat ik zeg Dat ik niet kan geloven Dat ik niet bid voor jou En voor het vuur in je ogen   Want het is breekbaar en zacht Intens en verloren Geborgen en doelloos Bitter en zoet Vertwijfeld en tastend Ongrijpbaar dichtbij Beklemmend en luchtig En stamelend mooi  

Annemie Corens
21 0

De dans

Het was een kind als zo velen Dat de gave bezat Om het leven te spelen Ook al was het van glas Hij was vrolijk vol verbeelding Wat schuchter misschien Wie hij was had hij verzonnen Tegen beter weten in  Hij kon urenlang kijken Naar het razen van de wind Die alles doet dansen En met elkaar verbindt En hij danste vol vuur Met de wind mee en dacht Ooit dans ik de dans Waar de wereld op wacht  Dus hij stormde langs de hemel En hij speelde met de tijd Hij vergat hoe klein zijn hart was En hij dronk de eeuwigheid En hij proefde van de sterren En hij zweefde door de nacht Want hij zocht naar de dans Waar de wereld op wacht De dans waar de wereld op wacht  Zo verloor hij zijn kalmte Hij had nog maar één doel Alle mensen vervullen Met het warme gevoel Dat de dans hen zal redden Van ellende en pijn Door zijn dans zou alles Anders zijn  Na eindeloos zoeken Kwam toen de dag Dat hij dwars door het duister Het nieuwe licht zag Hij voelde heel zijn lichaam Leven en dacht Dit is de dans Waar de wereld op wacht  Dus hij stormde langs de hemel En hij speelde met de tijd Hij vergat hoe klein zijn hart was En hij dronk de eeuwigheid    En hij proefde van de sterren En hij zweefde door de nacht Want dit was de dans Waar de wereld op wacht De dans waar de wereld op wacht  Alle mensen juichten luid Toen hij de planken betrad En hij voelde de roem Die de twijfels vergat En hij dankte het lot Dat hem zo ver had gebracht Hij was klaar voor de dans Waar de wereld op wacht  Maar toen ging de hemel open En de zoete wind viel neer En bewoog zich door de bomen Net zoals die éne keer En betoverd door die schoonheid Viel hij lachend neer en dacht Dit is niet de dans Waar de wereld op wacht  Zo verdween hij van de planken Hij liet alles achter zich Zijn verbeelding en illusies En vraag op zijn gezicht Maar diep in zijn hart Bleef de onrust bestaan En zo werd hij een zwerver Die steeds verder moest gaan  En zo kwam hij op een nacht Op een plek ver weg van hier Waar geen mens ooit geweest was Waar niemand hem zou zien En hij zag weer hoe de bomen Dansten in de wind Hij dacht weer aan vroeger En zijn hart werd weer licht  En toen stormde hij langs de hemel En hij speelde met de tijd Hij vergat hoe klein zijn hart was En hij dronk de eeuwigheid En hij proefde van de sterren En hij zweefde door de nacht En hij danste de dans Waar de wereld op wacht De dans waar de wereld op wacht

Annemie Corens
6 0

Denk dan aan mij

Als je ’t hoog in de bergen hoort waaien En de wind je verhalen vertelt Die ik nooit met mijn woorden kon halen Omdat alleen maar het ruisen telt Als je ’s morgens de zon op ziet komen En haar warmte met warmte begroet Als de wolken je vluchtigheid tonen Als je zwijgen de nevel ontmoet  Denk dan aan mij Aan de snelheid van de straten Aan de stad die altijd lacht Aan mijn zoeken naar verbeelding Aan mijn dwalen door de nacht Aan mijn honger naar erkenning Aan de plannen in mijn hoofd Aan ’t geluk van zeker weten Dat ik mezelf heb beloofd  Ik die voor altijd had gezworen Nooit zo’n dwaas te zullen zijn Die de eenvoud is vergeten Van de berg en de woestijn Ik die voor altijd zou geloven In de taal van de rivier Vind mezelf hier nu terug In een wereld van papier  Als de rotsen het water doen stromen Als de bergbeek je hart zingen laat Op het ritme van klaterend dromen Waar geen twijfel of zeker bestaat Als de bomen je leren vertrouwen Dat gegrond zijn je levenskracht geeft Dat de Aarde je altijd zal dragen Als je dicht bij haar wijsheid leeft       Denk dan aan mij Aan de snelheid van de straten Aan de stad die altijd lacht Aan mijn zoeken naar verbeelding Aan mijn dwalen door de nacht Aan mijn honger naar erkenning Aan de plannen in mijn hoofd Aan ’t geluk van zeker weten Dat ik mezelf heb beloofd Aan mijn laaiend enthousiasme Voor dat wat nog niet bestaat Maar wat ik morgen zal bereiken Omdat de tijd hier nooit stilstaat  Ik die voor altijd had gezworen Nooit zo’n dwaas te zullen zijn Die de eenvoud is vergeten Van de berg en de woestijn Ik die voor altijd zou geloven In de taal van de rivier Vind mezelf hier nu terug In een wereld van papier  Maar die wereld is zo broos En de stilte laat zich zien En brengt me op een leeg moment De herinnering De herinnering wordt een lied Dat ik meegeef met de wind Die het zacht en zonder woorden Daar in de bergen voor je zingt  Dus als je ’t hoog in de bergen hoort waaien En de wind je verhalen vertelt Die ik nooit met mijn woorden kon halen Omdat alleen maar het ruisen telt  Denk dan aan mij

Annemie Corens
22 1

Passie

Een passie, nauwelijks herkend Als verveling (eerst bekend en uiterst efficient) impotent Maar ’t is zoeken naar diepe grond In ’t Al en ieder moment

Peter Gast
0 0

Wenen

Luisteren en zien Hier vond het woord In Berggasse negentien Wat verdrongen was en niet gehoord

Peter Gast
0 0

Emma

Zij ziet alles voor de eerste keer Ik al meer dan honderdduizend keer Zij gaat op Ik ga neer

Peter Gast
2 0

Freakshow

Let's celebrate our new guests! welcome welcome a lady with a beard? a man who can lift over hundred kilogram? an elastic girl? we've got it all  we've got it all welcome welcome do you want something to eat? une pomme d'amour pour madame? a hotdog or chips for the mister? we've got it all we've got it all Let's celebrate our new guests! because tonight we're going to eat you will hear people scream a sound breaks the rest of the dark but you won't find anything  because we'll already packing  when you'll wake up  you will be in a cage now you are the ones who people laugh at now you are the ones who's been mocked at so welcome to our new guests!

H.Ve
0 0

Uit de lucht gevallen

Zij staat er ook, de vliegtuigspotter. Klinkt net als psycholoog. Onzijdig. Jij doet dat ook, maar we praten daar niet over. Ik vertel jou ook niet dat ik wel van regen hou die in een ton klettert maar ook van zonlicht dat op kranten valt. Jij telt de types en ik droom liever. Als ik naar boven kijk zie ik de sneeuw en bergen ijskristallen. Ik hou ervan om me de dingen voor te stellen. Graag bedenk ik dat wat nog uitgevonden moet worden. Eigenlijk ben jij degene toch die dat begrijpen kan. De reden kan ik je ook vertellen. Zeekoeien en suikerwolken. Zeekoeien en wolken kunnen samenwerken. De zeekoe heeft een plant ontdekt die suiker maakt met dezelfde eigenschap als poedersuiker. Ze stuift op. Eén keer per jaar regent er daarom suiker uit de lucht. Je moet het wel weten om te kunnen proeven.  Ik schud de druppels van de plu met terugkerend moment voor een bizarre zin. De tandarts heeft me in mijn oor gelikt.  Ik wil voorzichtig zijn en niet teveel in types denken. Als vliegtuigspotter denk ik aan details. Dat is het leukste. Feilloos flamboyant  zoals zij. Ze heeft ons over Groenland en haar onderzoek verteld. Over de vrouwen die stil in de sneeuw gaan zitten.  En het raakte me. herwerkte versie kort verhaal naar zkv met behoud van vooraf gegeven titels naar een opdracht van creatief schrijven 

Nellie
0 0

Een vrouw had een weelderige derrière.

Een vrouw had een weelderige derrière. Zelf vond ze dat prachtig want als je van goede wil was, kon je letters en woorden onderscheiden op haar billen en mits een beetje oefening, kon je die letters en woorden tot zinnen vormen die dan samen een verhaal werden. De vrouw kon het verhaal zelf niet lezen maar ze liet het zich door haar minnaars voorlezen. Het was telkens een ander verhaal omdat iedere minnaar op een andere plaats begon met lezen en zelf bepaalde waar de woorden hem naartoe leidden. Soms gaven de woorden de richting aan maar het gebeurde ook dat er zoveel ruimte tussen twee woorden was dat je alle kanten uit kon. Toch wezen de woorden globaal gezien naar één centraal punt. Daar eindigde het verhaal. Als je tijdig van richting veranderde ontstonden er nieuwe intriges en verwikkelingen. Een happy end was niet altijd verzekerd want als de vrouw met haar billen bewoog, raakte je als lezer het noorden kwijt. Dat kon dramatische gevolgen hebben. De vrouw had een bruine getaande huid maar haar afkomst deed er niet toe, zei ze, want haar poep was multicultureel. Op haar linkerbil kon je van links naar rechts woorden in het Latijns alfabet lezen. Die woorden vormden meestal spannende maar soms ook hele mooie en ontroerende verhalen en een kundig lezer wist hier en daar een gedicht te ontwaren; het was alsof zo’n gedicht plots ontstond terwijl je even met de ogen had geknipperd. De vrouw hield het meest van de minaars die ook tot gedichten kwamen. Het stemde haar melancholiek. Op haar rechterbil kon je van rechts naar links lezen. Daar zag je Arabische tekens en wie ze lezen kon, verhaalde over prinsessen, volbloedpaarden en verre uitgestrekte woestijnen. In die verhalen kwam nogal wat moord en doodslag voor. Als je van boven naar beneden las waren het reclameslogans of Chinese tekens die je ook wel op menukaarten ziet. Wie van boven naar beneden las was altijd snel klaar en kon dan meteen vertrekken. Dat vond de vrouw niet fijn en dat soort minaars hoefde nooit meer terug te komen. De vrouw hield zelf het meest van de verhalen op haar linkerbil maar als de lezer te vlug naar de plot dwaalde liet ze een diep gegrom horen. Dan schrok de lezer. Sommige minaars konden zich herpakken en dwaalden nog lang rond tussen de punten, de komma’s, de vreemde ontwikkelingen en de heerlijke woorden die samen onafscheidelijke zinnen werden. Als een verhaal te lang duurde draaide de vrouw zich plots om en slokte de minnaar op voordat hij naar adem kon happen. Daar genoot de vrouw nog het meest van.

Le Claire
17 2

de vliegtuigspotter

ik ben feilloos flamboyant: een papierplooier ik plooi papier tot bootjes vaar ermee tussen zeekoeien ik vouw vliegtuigjes vlieg ermee tussen suikerwolken ik doe het jij doet het ook maar we praten er niet over sinds de dag dat de tandarts in mijn oor heeft gelikt omdat hij het ook deed en er wild van werd dat wij plooiden zo vouwen wij nu en niemand mag het weten alleen ik weet het en jij, want jij doet het ik doe het (en de tandarts ook) maar we praten er niet over

Shari Van Goethem
0 0
Laad meer ...