Lezen

zwarte dromen, roze rust

Amelia zat op de  kruk doodstil  geblindoekt. de koude sneed door haar hele lichaam. de stank van rot hout en sigarettenpeuken werd haar bijna te veel.  Ze probeerde haar gedachten op iets anders te focussen: Jens en zij hand in en hand wandelend door Brugge. stevige voetstappen brachten haar meteen naar het heden. Ze verstijfde toen ze z'n adem in haar gezicht voelde. 'wie ben jij?' vroeg ze. Geen antwoord Ze voelde de punt van de sigaret in haar huid dringen, beet op haar tanden om niet te schreeuwen. 'je bent een taaie, maar dat zal niet lang meer duren' sprak hij bij haar oor en gaf haar een kus op de wang. 

amanda allesie
6 1

sneeuwblind

de ijskoude nacht bracht geen verlichting, de pijn bleef. Rolf riste zijn slaapzak open en greep naar het flesje wodka  in zijn zakken en dronk gulzig. De roes bracht rust, voor even. 

amanda allesie
7 1

Het fictieve gitzwart.

Hij keek naar de serene top van de berg, werd plots moedeloos. Nooit eerder had hij zo'n moedeloosheid gevoeld. Op een rotsblok zeeg hij neer. Met de ogen dicht zat hij daar. De tijd vloog voorbij in een vogel, zwart verenkleed. Na enkele minuten rust vielen de enorme cactussen hem op. Vreemd dat hij ze niet had gezien, ze stonden echt overal! Er groeiden vruchten aan. Hij keek er naar, gebiologeerd als een kat naar een muis. Zou hij? Het avontuur dat hij was aangegaan leek bij die gedachte stekelig en onverstandig, het karakter van een thriller. Eergisteren scheelde het niet veel, een korte regenbui had zijn klim gevaarlijk glad gemaakt. Hij was uitgeschoven maar niet gevallen, goddank. Een deel van zijn bagage was naar beneden gedonderd. Twee liter water was hij voor altijd kwijt. Hij keek weer naar die ene cactus, naar de vrucht die misschien wel sappig was. Zijn dorst twijfelde maar niet hij, niet Hendrik! Hij was steeds bedachtzaam. Met de handen in het haar kon hij nog net bukken voor een gitzwarte vogel met kwaadaardige ogen.

Ingrid Strobbe
8 0

'Misfit'

Ik ben een ‘misfit’ op àlle gebied. Ik pas niet in het systeem en ik ben er gelukkig om. Ik heb er genoegen mee genomen. Ik hoef niet als een mak lammetje in de pas of in het gareel te lopen. Het goede nieuws is: iedereen is een misfit, al beseffen de meesten dit nog niet. Ons brein is niet gemaakt om zich aan te passen aan het systeem, het systeem moet zich aanpassen aan onze breinen. ( Idriss Aberkane:’ Het Vrije Brein’). En het systeem, dat zijn wij collectief als individu.  Een kind is niet gemaakt om urenlang op een stoel te blijven zitten, aandachtig te luisteren naar de leerkracht. Kinderen moeten, net als volwassenen trouwens, kunnen bewegen en eens wandelen door de klas. Dat is gezonde lichaamsbeweging. En niet alleen tijdens de sportlessen.  Veel mensen passen gewoon niet meer in het ‘traditionele schoolsysteem ‘, uit de jaren stilletjes. De misfits die we zijn. Peter Henk Steenhuis pleit in zijn boek ‘Veroordeeld tot Succes ‘ of laat tenminste iemand aan het woord die scholen opricht(te), voor hoogbegaafden en kinderen die gewoon niet hun gading vinden in de traditionele scholen in Nederland. In deze scholen leren kinderen auto didactisch, op zelfstudie gericht en de ‘ begeleiders ‘ treden op als coach om deze kinderen zo goed mogelijk in hun studie te begeleiden. Soms weten deze kinderen meer dan hun coaches.  Ik pleit ook voor een hervorming van het Belgische (onderwijs) systeem, het is te zeggen, de Belgische systemen tout court: het politieke en justitiële apparaat, het onderwijs - en arbeidssysteem…. Want er is veel voor verbetering vatbaar in België, vind ik persoonlijk.  Zal deze regering die we nu hebben de geschiedenis ingaan als meest incompetente ooit? Door hun verkeerde beleidskeuzes, hun gekibbel en ik weet niet nog wat allemaal. Maar dan kun je zeggen dat vorige regeringen en beleidsmakers ook keuzes hebben gemaakt die in se veel rechtvaardiger konden zijn. Dat is correct. Door de opeenstapeling van al die beslissingen zitten we nu met de problemen waar we nu voor staan. Discriminatie is dé grote boosdoener en oorzaak van veel ellende en miserie voor veel mensen. Niet alleen vreemdelingen, zieken, gehandicapten, werklozen, de LGBQTA+ gemeenschap,... worden gediscrimineerd. Alles wat afwijkt van de norm of enigszins afwijkt wordt afgewezen, verworpen of gediscrimineerd. En de misfits die we met z’n allen zijn, weet u nog?  We horen allemaal hetzelfde stereotype mainstream denken te vertonen, als je een mening of gedachte hebt die er radicaal tegen indruist ben je niet goed wijs of goed zot. Wat houdt ‘ out of the box denken ‘ dan in? Ik ben echt blij dat ik een misfit ben. Ik besef het en de dwaze domme commentaren van anderen neem ik er dan maar bij zeker? Zij zijn geconformeerd, ik ben en voel me vrij. Je altijd moeten conformeren is toch vermoeiend, niet?   Pascal Claes aka The Canniball  7/12/2025©    

Canniball
13 0

Maïke ( de LaChateau

Mijn nieuwe wereld bestaat uit klinkende koffiekopjes en ander ochtendgeruis. En dit om 5u ‘s ochtends.   Ik had nooit gedacht dat ik hier zou stranden. Als je aan mijn jongere zelf had gevraagd, waar ik op mijn 35ste zou wonen. Had ik nooit gezegd: Hotelkamer 34 van Hôtel LaCHATeau. Ik zou nooit zeggen: “mijn huisbaas is een jong Katmens en mijn lief een Weerwolf… net als ik.” Ik zou je eerder in je gezicht spuwen of in je nek bijten, als je dit zou beweren. Maar helaas… het is zo. En mijn koffie is al lang koud.    Het is allemaal zijn schuld.  De man die nu naast me zit. Met zijn hand op mijn bil, de andere om zijn mok: “Beste PETER ooit”. De 40-jarige Thomas met zwart- grijzende haren, strakke kaaklijn en zachte gouden wolvenogen. Door die op-maat-gemaakte chauffeurs kostuum krijg ik het nog steeds warm. En ik ken hem al maanden!   Ach… Als ik Thomas niet had ontmoet in mijn café, had ik waarschijnlijk niet aan deze lange tafel gezeten. Dan zou ik nog in mijn eigen bed hebben geslapen. In mijn eigen appartement- met eigen keuken. Boven mijn café “De Lustige Morgen”. Dan had Celine, mijn nichtje van zestien, tenminste een eigen kamer. Toen ruziënde we wekelijks over de badkamer, maar nu ruziën we dagelijks over het bed. ‘Aan wie is het om op de mat te slapen?’ Blijkbaar, deze tante hier!    Nee Maïke, denk ik bij mezelf, zonder hem lag je waarschijnlijk weer te bibberen in het bos. Of op straat. Het verlies van je café? Allemaal je eigen schuld… en van die stomme Phillip. Mijn ex-huisbaas. Maar ach… nu hoef ik me niet meer zorgen te maken over mijn café. Nee. Of hoe ik het einde van de dag overleef, met die zagende klanten. En al helemaal niet over de administratie- waarin ik zo goed in ben. Oh, nee! Wat ik nu moet doen- volgens mijn nieuwe huisbaas- is bekomen van mijn problemen en proberen mezelf aan te passen. Maar de vraag is; hoe? Hoe is dat zelfs mogelijk op deze plek? In dit vreemd Hotel. Waar geheimen zo door de muren zweven! Oh, Maïke, waar zijt ge in Wolfsnaam beland?     “Bonjour Tout le monde!” “Bonjour Madame Anik.” Alle vijftien koppen steken hun tas in de lucht als mijn nieuwe huisbaas de ruimte binnenkomt. Qua attitude doet ze me denken aan een aristrokaat in tweedehandskleren. Maar dan een met een beige vacht, lange grijze staart en grijze, pluizige puntoren- die onafhankelijk los van elkaar bewegen. Heel schattig- volgens Celine. Toch, geef ik haar ongelijk. Aniks houding is altijd serieus (en katachtig), haar gezicht nog serieuzer- met hier en daar een kleine glimlach. Celine noemt haar Autistisch, ik noem haar arrogant. Maar wel “Plezant arrogant”. Het is immers dankzij haar dat ik hier zit. In deze… Harry Potter-eetzaal, zonder ramen of zwevende kaarsen Met alle tafels op één lijn. Ze gunt me welgeteld 1 blik: Een kleine hoofdknik en een kleine glimlach.   Ik knik snel terug en focus me weer op de koude koffie.    Op mijn bil voel ik Thomas zijn hand bewegen. Ik verstijf meteen. Nee! Pleas nog niet. Ga nog niet weg op je stomme route! Laat me niet wachten als een hond! Zo hard als ik kan knijp ik erin. Hij gromt. Zachtjes. Ik grom terug gevolgd door een zacht, klagerig gejank. Natuurlijk is het meteen stil. Natuurlijk staart iedereen ons aan. En natuurlijk komt Anik naar ons toe.  “ça vas?” vraagt ze met gefronste wenkbrauwen. “Yep, m’k u mar geen zorge”.  Thomas glimlacht van haar naar mij. Ik went snel mijn blik af. Tegelijk voel ik de hare op me rusten. Goed bezig, Maïke!, denk ik, Doe vooral zo verder! Dan vindt iedereen u raar. Straks wordt je toch nog buiten gesmeten. Al op uw eerste dag!   Een warme hand neemt mijn schouder vast. Ik voel de scherpe randen zo door mijn shirt prikken. Langs de ene kant wil ik grommen, happen- mezelf los schudden. Maar als Thomas rechtstaat, wil ik er vooral in knijpen. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat het Anik is. Haar gezicht is vlak, maar haar ogen lijken zacht. Dus ik blijft verstijfd zitten terwijl er binnen me een oorlog woelt. Ik wil janken, huilen- piepen. Ik wil Thomas krabben, bijten, maar vooral vastgrijpen. Als hij naar de deur slentert, spring ik recht.  Voordat hij kan reageren, duw ik hem tegen de muur. Ik duw mijn lippen op de zijne, voordat hij iets zal zeggen als: 'Maïke, ik moet gaan’ of ‘Maïke, ge zijt hier niet alleen.’. Snapt hij dat dan niet? Zonder hem voel ik me alleen. Zoals een hond, dat op zijn baasje voor de deur zit te wachten. Alstublieft Thomas, verlaat me niet. Niet weer. Niet nu.  

Nore Van Acker
6 0

Wurgketting

Ward prieels was er klaar voor, de laaste hinderis kwam in zicht. Hij spoorde z'n paard pegasius aan, de sprong was perfect. Ward was in de wolken.Met een brede glimlach ontving hij even later zijn trofee. Ida vernier keek met ingehouden woede toe. Blaaskaak,dacht ze, alweer jij maar  niet voor lang meer!   

amanda allesie
4 1

Die periode van het jaar

De periode van het jaarWaar de opritten groen uitslaanHet puntje van mijn neus roodEn mijn vingers net spierwit Waarin de spinnen de brievenbussen versierenDe regendruppels de spinnenwebbenDe mensen hun gevelsHun donkere huizen, bomen en pakjes  De mist hangt laag vandaagHult alles in een laagje mysterieMysterie, vocht en kouMaar gelukkig ook in licht.

annakdotes
4 0

Een kop thee als de nacht valt

De uitnodiging viel die ochtend in de brievenbus. In sierlijke letters stond er:geachte mevrouw, u wordt verwacht op het landgoed sobory op 10 december aanstaande om 20 u . Deze uitnodiging tonen bij de ingang. Elfriede kreeg het ijskoud: nee, de geschiedenis mag zich niet herhalen! Dacht ze 

amanda allesie
9 1

dood op maat

De atticus lag aan de aanlegsteiger te blinken in de herfstzon. Milly keek door haar verrekijker en speurde het dek af : niemand te zien. Ruben  waar ben je? dacht ze 

amanda allesie
1 1

paardenbloem

Ze sloop als een kat langs de raam tot ze haar doel had bereikt. Behendig opende ze het raam   en kroop naar binnen. Julien  lag vast in slaap. Trudy gaf hem een por met de loop van het wapen: 'wakker worden!' schreeuwde ze. Z'n ogen vlogen open, hij keek recht in de loop van het wapen: 'trudy, nee niet doen! we kunnen toch iets begon hij. 'geen sprake van, ik hoef je bloedgeld niet!' tierde ze en haalde de trekker over. Julien  bleef roerloos liggen. Ze nam enkele paardenbloemen uit haar rugzak en gooide ze op het bed.Tot nooit meer dacht ze en verdween in de nacht. 

amanda allesie
4 1

mistsluires

Waar moet  ik  beginnen? bij de mist die plots in mijn hoofd is gekomen of de twijfel van alle dag: wat ga ik doen vandaag? dacht Albert , zuchte en keek doeloos door het raam van zijn kamer. Ineens werd de stilte verbroken door een doordringde schreeuw op de gang:'Antonie  is vermoord!' 

amanda allesie
4 1

gedicht voor het meisje van de onschuld

gedicht voor het meisje van de onschuld

Koen Vlerick
15 1

Melkmeisje

Wonderlijk  Hoe je op zoveel verschillende manieren thuis kan komen   Bij een geur Bij een geluid Bij een persoon   Een gevoel Een huisnummer  Een huisdier dat wacht aan de deur   En hoe het op meerdere plaatsen tegelijk kan In je ouderlijk huis Of in zijn armen Tussen de gevels van het huis  Waar je samen elke dag de t voor zet   Bij je ouders Is het in hun verhalen De geur van het melkmeisje  Dat nog in de badkamer hangt Het badschuim dat mama altijd kocht   Ik neem je een beetje mee naar bij mij Een scheutje in het badwater  Om nog even door jou vastgehouden te worden Gewiegd net zoals vroeger Met warmte omhuld.

annakdotes
5 1

Gedichtenwereld

Ik vertoef regelmatig met mijn hoofd in de wolken   Ze zijn zo'n pracht voor het dromerige brein   Langzaam veranderlijk steeds nieuwe vormen aannemend   Zachtjes wegdrijvend op de wind alsof ze een stukje met je mee willen reizen   Een reisgenoot waar je je eigenlijk graag in zou wentelen   Waar je helemaal in weg zou willen zakken Moest je dat ook maar even kunnen   Wanneer ik van mijn wolk afzak dan wikkel ik me graag in poëzie   Eens je die gedichtenwereld binnenstapt herken je de schoonheid  in de kleinste dingen om je heen.

annakdotes
0 0

Frappant

Frappant vind ik het dat er mensen zijn die dat woord gebruiken zonder enig greintje ironie.   Wat is er mis met opvallend? Is dat niet opmerkelijk genoeg?   Waarom kan het niet gewoon  in het oog springen? Of je met verstomming slaan? Dan is het altijd raak.   Voor het woord puik vind ik deze vragen  trouwens ook treffend.   Markant dat mensen  zoiets in de mond nemen.   Vind je het ook niet merkwaardig Hoeveel verschillende woorden we hebben om er dan zo weinig mee uit te pakken?   Ronduit frappant.

annakdotes
0 0

Gebreide sokken - #novembervers

De vraag luidt Zit ik vast in mijn hoofd omdat het daarbuiten te koud is om lang te vertoevenOf omdat het zo donker is dat ik naast mijn gedachten niet veel andere passanten kan onderscheiden? Gaat het even minder omdat ik al 72u aan een stuk dezelfde gebreide kousen draag of draag ik al 72u aan een stuk dezelfde gebreide kousen omdat het even wat minder gaat? De winter stond niet plots voor de deur, maar viel (akkoord, een academisch kwartiertje later dan andere jaren) met de deur in huis en heeft me een beetje overvallen. De koude die me 's ochtends als zweepslagen in het gezicht tegemoet komt gefietstNatte zoutsporen uit mijn ooghoeken naar boven druktVingers die schommelen tussen meer kleur dan gewoonlijk, of een totaal gebrek aan kleur. Ik nestel me achter de stoof, liefst in een deken gerold, met een kat op schoot.Een boek om ook de gedachten even buiten af te laten koelen, en thee om ook de binnenkant even te verwarmen. Wat meer kan je eigenlijk verwachten van een zomerkind?

annakdotes
5 1

Zilver papier hartje

Oktaaf vouwde het stukje zilverpapier in de juiste vorm en legde het voorzichtig in haar koude handen. Zonder omkijken liep hij weg. 

amanda allesie
2 1

Waar geen bloem kan groeien

Ik weet, denk en vergeet,want voelen, onthouden en durvenzijn dingen die ik liever observeer. Ik denk genoeg,veel te genoeg,alles om de echo’s te dempendie anders mijn hart zouden raken.Denken maakt je sterk,maakt je scherp,bouwt muren zodat niemand zietdat de wolf toch al binnen zat.Niemand zal zijn verblijfsduur durven vragen,ik ook niet. Ik ben slechts de toeschouwervan hoe mijn brein door hem verder wordt geduwdin een lus zonder einde. Ik was oudvoor ik jong mocht zijn,en de wereld toonde mij eerder schaduwendan vormen.Sindsdien zie ik scherper dan de meeste blikken kunnen dragen,en soms zie ik meerdan ikzelf kan verdragen.Ze zien het oppervlak van de zee,niet de diepte waar ik al jaren zwemzonder adem te halen,niet hoe ik word meegesleurddoor stromen waarin ik verdrink als ik stop met zwemmen,dus ik zwem. Mijn brein is mijn pronkstuk,het enige dat onaangetast lijktdoor het virus genaamd kennis.Het gloeit, zo feldat de glans op het schermde ruis op de achtergrond verbergt.Men noemt het talent,maar het voelt eerder als een handdie zacht maar zekerop mijn nek rust,een hand gevormd uit verwachtingen, eisenen honger naar perfectie,die mijn stembanden zo stevig vastgrijptdat zelfs ik mijn stem niet meer hoor. Mijn hoofd is een nachtelijk landschapwaar de sterren te veel vragen stellen,waar geen bloem kan groeien,alleen gedachten die zich vermenigvuldigen als insecten.De maan schijnt er genadeloos op,de zon wacht al maandenop een kans om toch te schijnen. Gevoelens zijn water,en ik heb nooit goed leren zwemmen,rationaliteit zijn mijn zwembandjes.Dus blijf ik denken,om niet te verdrinken,al weet ik zelf maar al te goeddat het denken mij onder water duwt. Maar misschien weet ik wel te veel.Ik weet hoe het weten mij wurgt,hoe denken vreet aan mijn denken,hoe wijsheid mij eigenwijs maakt.En ik weet dat het fluistert,aantrekkelijk maar dwingend,tot mijn gedachten niet meer de mijne zijnen ik liever mijn ogen sluitvoor het beeld dat ik te zien ga krijgen. Misschien moet ik eens stoppenmet al dat denken.Wat denk je?Ben ik alweer te ver aan het denken?

Nootje
0 0

Woordzoeker

Geef me een woord Eentje dat jou diep raakt Een woord dat af en toe Je dag beter maakt   Een woord dat je mooi vindt Of net heel erg haat   Geef me een woord Dat je telkens aan het denken zet Eentje dat je als kind Verkeerd aangeleerd hebt   Een woord dat je tenen doet krullen Een woord dat je van de daken wilt brullen   Eentje dat in je hoofd blijft draaien Dat je voor het slapengaan niet los kan laten Een woord dat de gemoederen op doet laaien Of een dat nog bedacht moet worden Dan vullen we samen de taalgaten   Geef me een woord uit jouw hersenpan  Ik brouw er een gedichtje van

annakdotes
17 0

Liefde zonder taal

Een van de mooiste dingen die ik vandaag de dag heb. Waarschijnlijk het dichtste bij mijn hart. Het diepst onder mijn vel gekropen. Mijn gewoontes binnengedrongen. Mijn dromen in gedoken. Mijn huis ingepalmd. Net als mijn digitale filmrol.    Een liefde zonder taal, of in elk geval niet dezelfde. Hij zegt niet zoveel, lijkt wel te begrijpen welke onzin ik uitkraam. Hij neemt de moeite om mij te leren kennen en past zijn gedrag eraan aan. Soms dik tegen zijn zin. Meestal probeert hij de rollen zelfs om te draaien. Want wat is overgaan naar het winteruur meer dan je aanpassen aan de meute? En dat terwijl hij honger heeft.    Zijn liefde, die het meeste betekent. Want hij heeft geen andere motieven. Zijn vriendschap, aanwezigheid, vertrouwen in mij.    Twee grote ogen die me aan blijven staren, terwijl ik hem een liefdesbrief schrijf. Want, vrouwmens, mag dat scherm nu dan eindelijk weg?   [Hij wilt aluminiumfolie-voetbal gaan spelen, ik gehoorzaam].

annakdotes
16 0
Laad meer ...