Lezen

Hand in hand in hand in hand

"Hand in hand in hand Een noodzakelijke band Tussen ons komt noch de tand Des tijds maakten we elkaar ook niet van kant Nee, wij houden stand Vrouwen, hand in hand: onvoorwaardelijk briljant." Voor 8 maart, International Women 's Day 2026

Zonsondergangdromen

6 0

Perron zeven

Ik tel de uren, minuten en seconden weg terwijl ik naar buiten staar.Ik probeer mijn brein af te leiden door aan iets anders te denken,maar wanneer ik mijn ogen sluit, maken mijn hersenen bezwaar.Het wilde bonken van mijn hart probeer ik te negeren,waarbij mijn playlist me ondersteunt om deze lange rit te overleven.Ik denk dat niemand mijn gemoedstoestand kan lezen,afgezien van mijn draaiende rechtervoet en mijn bevende benen.God...Ik kan niet meer.Ik moet weer naar het toilet.Fuck.Zo typisch.Een hele rij voor een gesloten deur.Bezet.Ik neem mijn gsm en kijk naar de tijd.Dertig seconden lijken momenteel een eeuwigheid.Angst, nieuwsgierigheid en verlangen vullen mijn wagon.“Mevrouw?”Ah juist, mijn ticket.Och, waarom gedraag ik me toch zo stom...Het lijkt alsof alles in mijzelf volledig is ontspoord.Mijn emoties, hormonen, spieren,...of zit dat allemaal maar in mijn hoofd?Een eerste klas piekeraar, al m’n hele leven lang.Als iets nog maar te luid werd, wou ik weg en was ik bang.Maar ondertussen heb ik mijn puberteit getrotseerd,en mezelf de nodige stresskillers aangeleerd.Het leven is een aaneenschakeling van risico’s en nieuwigheden.Dus blijf niet als een pakezel rondzeulen met bagage uit het verleden.Ik adem uit en ga ervanuit dat dit gewoon is hoe het moest zijn.Die gedachte helpt, geloof me, net zoveel als een glas wijn.Sommigen geloven in toeval.Voor mij voelt ons bestaan aan als een goed doordachte routeplanner.Ergens wacht er een bestemming,maar voor nu ben ik de onwetende reiziger.Anderhalf jaar later kijk ik met een lach terug naar het ongeduldige vooruit staren.Toen wist ik nog niet dat die uren wachten nog maar het begin waren.Het begin van mijn leven met jou. Silke Van Rompaey12/02/2025

Silkevr

0 0

Ik voel dus ik eet

Ik voel dus ik eetIk voel me boos, boos, boosdiep in mijn hoofd, daar zit een bomIk leg de hele wereld omIk voel het al een poosIk voel me boos, boos, boosIk voel me blij, blij, blijIk wil iedereen een knuffel gevenHoe prachtig mooi is toch het levenIedereen een kus van mijIk voel me blij, blij, blijIk voel verdriet, verdrietIk overstroom en ik loop uitEen traan die rolt, maakt geen geluidEn waarom weet ik soms nietIk voel verdriet, verdrietIk voel de angst, de angstDe vrees dat er iets ergs gebeurtDoor elk scenario meegesleurdDruk in mijn hoofd en geen ontvangstIk voel de angst, de angstEn dus ik eet, eet, eetBlij het lachen, grommen of het snikkenProbeer ik de emo weg te slikkenIk geef gewicht aan emo-leedEn dus ik eet, eet, eet

TineDudette

0 0

wegwerpavonden

ik lees "ik leg de avond in een la" * en wou dat ik daarmee dit blanke, dit lege had kunnen vullen, maar avonden laten zich bij mij niet netjes opvouwen en in lades leggen ik ben ook niet zo'n vouwer en laat te veel slingeren, gooi het daarna weg als het in de weg ligt - het is lente, er moet weer een nieuwe adem door dit huis * Han Kang, "Ik leg de avond in een la"

Hans Van Ham

7 1

Afstand

kom niet te dicht bij zegt ze bij binnenkomst - hooikoortsseizoen

Margaretha Juta

5 0

I'm gonna be... a bee

ik loop straks die vijfhonderd mijlen met een nijlpaard op mijn rug ik slaap daarna nog eens diezelfde afstand in de buidel van een kangoeroe om dan eindelijk de man te zijn die duizend mijlen overleefde om te proeven van de nectar op jouw tong vrij naar: I'm gonna be (500 miles), The Proclaimers, 1988 uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' ...en met dat te korte potloodje, met het tanende opschrift Ikea, noteer ik nog op de kaft van Bernds verzamelde werk: 'Zondag 8 maart 2026 was de meest ijverige schrijfdag in het leven van mijn vingers' ...als herinnering aan die betere illusies.

Bernd Vanderbilt

3 0

Lood lichter dan lucht

de raaf rond mijn nek vliegt hoger dan voorheen het lood in dit bloed zoekt een weg wil niets dat lichter lijkt nog verder dragen de draak in de lucht kan ons onmogelijk verleiden tot vervlogen vuur het is voorbij de dageraad vernevelt morgen al wat rest is slechts dat lege galgenveld uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt

4 1

bak vol roest

niets is heel veel jouw baldadigheid en mijn liefde van geroep en geschater de krokusjes zo kwetsbaar in de voortuin tussen de fietswielen er is heel veel heel veel te zien er is veel zwarte roet en een bak vol roest gemorst op schoenen aan de oren van het opperhoofd hoor je groffe woorden en nog veel meer echt heel veel meer dan dat veel komt er nog in glazen over je zwarte haren je wacht in de hoek met veel ruimte tussen je benen we hebben veel kleren nette nieuwe veel en heel veel het zal hier altijd een overvloed zijn een verdronken tunnel een grasveld zonder sprietjes een nieuw driedelig pak gemorste cola in de draagzak wat wordt het weer veel vanavond laat niets over van heel veel er is veel huid over het lijf dat lijf van een oud wijf je kan roepen je kan bluffen je kan veel geven alles tegelijk zwemmen tot je kramp krijgt vallen van een vals plafond ik blijf even kijken naar de vele sterren de bak vol roest en oud porselein herstelde speelgoedpopjes en heel veel rimpels onder de voeten doet het pijn

peter mmm Verreth

5 0

Dokter Bibber kan niet zwemmen

in het oude wateroppervlak verschijnt een rimpel het is een dikkop een koperen klok die wrede echo uit het hart uit de tijd van grijze kikkers onder die stilte van het oude wateroppervlak leeft een verleden tijd die een deining zocht een eindeloos begin uit de nieuwe reeks 'Foute titelatuur'

Bernd Vanderbilt

3 0

Dokter Bibber heeft een olifant

in het geheugen van de pijn in de kruin van de treurwilg in het nest van de koekoek in het hart van de leugen onder de wolken van weleer in gewonde smart die verderleeft gelukkig Dokter Bibber heeft mij al gerustgesteld, verteld hoe men zonder snijden toch een olifantenvel kan delen gelukkig het is met een muis het is gedruis, die echo van een oude dood waarin nieuwe hoop weerklinkt in de oren van die pijn in het hart van teder hout aan de wanden van de leugen hangt een spiegel voor de koekoek onder die wolken van weleer sterft het meegedragen leed nooit helemaal probeer geluk Dokter Bibber heeft de dood gerustgesteld de muis hij zal niet eten van mijn brein de olifant hij mag in zijn grijs geloven zelfs de zwarte nacht vertrouwen uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

0 0

Six word story tweeling eerste vervolg

Tweeling is méérling zuchtte de moeder.

Anemos

0 0

Vissen met vergeten vinnen (2)

niet elke pijn schreeuwt soms baadt hij in stilte soms leeft hij in de nerven in bomen die niet snel plooien zullen voor de storm voor het onweer voor een donderwolk voor de regenvlaag die nooit één druppel vergeet weet rivier wees gerust monding de zee voelde je komen een hart verdraagt het zout elke pijn rust op een droge bodem het wrak is van een duikboten schepen die wegduiken voor het daglicht voor een lentebries voor de wilde voor de zachte golven elke pijn zwijgt tussendoor lange tijd of zelden de gekwelden weten het er is gelukkig nog die lentebries die golf met regendruppels ze proberen soms zo goed het kan die ene traan te evenaren mee te varen naar de monding op de rug van witte vissen pijn met lang vergeten vinnen uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

0 0

Als een boom

In het duisternis In het licht Gevoed met Warme blikken Van passanten Veranderlijke seizoenen Omarm ik Met mijn takken Mijn bladeren zingen De getijden Van het leven Ik blijf staan Ik blijf geven en Ontvankelijk delen

Céline M.

0 0

Dankbare weg

Treden van vertrouwen In het licht Trap om op te bouwen Met mijn ogen dicht Het leven is niet altijd Rechtdoor of rechtvaardig Maar Met mijn handen in de jouwe Stap ik blindelings Op het warme pad van liefde Telkens jij een lach Tovert op mijn gezicht

Céline M.

0 0

Thermidor aanbidt Saturnus

Thermidor hij heerst vandaag hij wacht tot rivaliteit vrijheid verscheurt, Saturnus opnieuw zijn kinderen verslindt (Thermidoriaanse Reactie, Parijs, 1794, en haar echo's door de tijd) uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt

4 0

Kikkerwit

Zwarte kikkers dwaalden naar de grijze vijver, om er te zwemmen, onder witte wolken. Kermit keek toe, vanop de oever, vanuit het ongerepte gras. ~ zwarte kikkers dwaalden naar de grijze vijver om er te zwemmen onder witte wolken kermit keek toe vanop de oever vanuit het ongerepte gras uit de reeks 'Kleinood'

Bernd Vanderbilt

0 0

Revolution in Nirvana

in het manifest lagen vele vormen vast ~ in een wintertuin verging de loutering kook straks, deerne, nog een keer met vuur ~ verbrand die vele goden en hun dogma's straks na de revolutie kom ik bij je langs ~ binnenkort dan ben je misschien zwanger van de ware aap, de gloed die in mij leeft ~ voel je nog mijn hoop, die stille ziel doof je straks de avondzon, mijn lieveling ~ in diezelfde wintertuin slaapt straks een mol het zwart van nachtelijk geluk, het ademt nog ~ zo traag jij dat wil, zachter dan ooit kon ~ zullen slechts, die kleine hemelpoortjes opengaan uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt

0 0

Casa obscura, casus cinereus

via toegangsdeuren die zelfs hun scharnieren ooit hebben verraden het was met wentelingen naar een ondergang misschien een keldertrap door de sluwe gangen met een tegelvloer voor mank geschaak naar de tuinen waar de ondergrond met veel ongemak de tijd verteert weg zijn de bloemen en ze verschijnen weer die boomskeletten raven hebben er hun nesten, de gebroken takken zijn getemd is er iemand die de doornstruiken snoeien durft, bloed graag proeft wil de hemel mij nu zeggen waar de rode pannen zijn gebleven wil het maanlicht schijnen, de gordijnen met wat tederheid bekleden waar is het bed zonder die spijkers, geef die kaars nooit meer vals vuur laat me rusten in de weemoed, slapen op die asse van verkoolde tijd adieu wereld, fout been en fontein vol treurnis, het is tijd ik moet weer moedig opstaan, durven, steigeren gelijk een mier het is naar die gebarsten regenboog, weg van hier, dat ik trekken zal onderweg naar overmorgen, via gisteren, opnieuw door dat gellegat door die boringen gemaakt voor kleinigheden in de bast van treurwilgen naar die stervende rivier, met zijn heen- en weerwolf op dat vlot grauwe nevel doet de wanhoop goed, de regen is voorlopig echt voor hoe lang nog, voor welk duister doel, loerde ergens ooit geluk heeft de toekomst ooit gebloeid, roeide ooit een lichte bries me tegemoet was er ooit een kans dat er larven zouden dansen op het wateroppervlak vraag me nu niets meer, verdwaalde uil, mijn vingers worden liever stil ik wil dit plot verlaten, proeven eten van het dunne winterlicht uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

2 0

Ringelding en luisterbeest

gelijk een draaischijf voor tovermiddelen analoog met tien gaten voor alles in de buurt van nul drie zes en negen zo'n ding was het, lichgrijs, opgehangen aan de muur een waar toestel met talent voor lange stilte, soms een gesprek met een ideaal geruis ja, ik ben thuis vandaag, ik zal je mogelijks niet horen rinkelen mijn tuin is lang en zelden eenzaam ik weet het, ringelding, mijn onachtzaamheid voor je doorgaans onberoerd bestaan, het moet wat zijn voor een luisterbeest met slechts één hoorn uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

5 0

Een totem voor Eva

Is De Moeder werkelijk weerom zwanger van een vlinder, fladderden in een schele schaduw sluwe engeltjes rond de Totem van de Vruchtbaarheid? een Sapphische strofe uit de reeks 'Hormonoloog'

Bernd Vanderbilt

0 0