Lezen

de lijkschouwing door prof. dr. Jacques Timperman UGent

de lijkschouwing door prof. dr. Jacques Timperman UGent

Koen Vlerick
25 1

Bericht aan mezelf

Je mag ook scheef zitten en toch gezien worden.Je mag ademen zonder uitleg.Je mag niet weten wat je moet zeggen,en toch iets zeggen wat blijft.

Piet V.
42 2

sprookje 43

Het kind vouwt haar vader in vieren, stopt hem in een bananendoos. Als hij zwijgt, verpulvert ze hem tot hij in een lucifersdoosje past en laat hem dan varen over water. Ze droomt hem altijd tot hij krimpt , vrij van zijn reuzenhand.

Ariane Vergult
61 2

Middelheim museum & hittegolf

het parkhek open - de zon baant zich een weg tussen de bomen haar armen over   de hoofdsteun van de ligstoel - lommeraanbidding  de eenden rusten  op het gras tussen het volk - vijver in de zon     in de boomschaduw  het ritselen van een krant - ochtendnieuws de koivissen zwemmen verloren rond - eerste hittegolf    bij Icarus - ze vond het koelste plekje van het beeldenpark    fietsen aan de kant - op hun bank in de schaduw  lezen ze een boek    beeldenpark - de ijsbeer kreeg een staanplaats  in de volle zon de hoge zuilen die zachtjes water sproeien  lijken op kaarsen      

Margaretha Juta
18 2

Een sprookje

Er kwam eenseen heks genaamd Lucinda langs. Een groene reiger keek op. Er hingen spruitjes aan een touwtje uit zijn snavel.De heks googelde spreuken op haar telefoon. ‘Tsjoep!’ Weg was het beest. Ze kon het niet: googelen en goochelen.

Tine M
88 5

de randzoeker

de randzoeker

Koen Vlerick
27 1

tweedehandsboekenbeurs

tussen de stoffige boeken, duizenden titels en verhalen, loop ik verloren en vraag   - ik kies amper, ik word gekozen, neem te veel mee -   aan mezelf hoe ik hierover kan verhalen en of, en of de warme, zure geur kan   gevangen worden en ten- toongesteld in woorden

Hans Van Ham
17 1

8 000 000 bef

Met de urne tegen zich aangedrukt smijt ze de autokoffer dicht. Koffie zus? Ja hoor! Ze komt binnen met natte wangen, het was een betraande rit. Ik neem de urne van haar over, zet mijn moeder op het salontafeltje. Mijn zus zoekt een zakdoek die ze niet kan vinden, ik reik haar de rol keukenpapier aan. Ik zet twee tassen neer, sla mijn arm om haar schouder, mijn blik op de urne gericht. Bij het opruimen, snottert ze, in één van de dozen vond ik het zwart op wit. Ze huilt nu luider, geeft zich over aan verdriet.  Waar heeft mijn zus het over? Het lijkt zo ongepast om nu koekjes op tafel te zetten. Haar huilbui neemt af, vertraagt als een trein die op bestemming aankomt. Vertel, zeg ik. Mama, onze mama, erfde acht miljoen in negentienvijfentachtig! Ik moet terugspoelen. Wat zei mijn zus zojuist? Dat onze mama veel geld heeft geërfd toen Dorianne 19 was, ik 24? Waaaat? Ik werp een blik op de urne, mijn moeder kijkt me niet eens aan. Ik denk, jij vals mens! Ik vond het bewijs, zegt ze. Mama was rijk. Twee jaar later stonden er appartementen te koop, nieuwbouw, ze had er vier kunnen kopen. Ik slik iets weg, misschien is het as? Je méént het niet? Toch wel.  En je bent niet boos? Nee, zegt ze, en leunt achterover in de bank. Ik buig me naar een kop, sta recht, neem de thermos koffie. Ik hoor dat mijn zus rustiger wordt. Waar zetten we de urne? Geen idee, zeg ik. Eigenlijk interesseert het mij niet maar dat verzwijg ik. Mijn moeder moet nu echt wel uit de weg, de koppen willen op tafel! Bij die gedachte grijp ik de urne en loop ermee naar de keuken. Onze poes doet me struikelen, de urne valt uit mijn handen, dit is zo voorspelbaar.  Oh god, roept mijn zus uit. Ik denk: Oh poetsvrouw zuigt mijn moeder op.  

Ingrid Strobbe
14 0

Fontein Den Brandt

de fontein ligt droog - de nimfen dansen rond de zinderende lucht 

Margaretha Juta
6 1

Hittegolftrivialiteit

Ik ben gered! houd het koel in de schaduw in de kelder aan de noordkant in het zwembad in de ijskast onder een boom zonder zweetlast in de zee op een berg en neem mee  een plantenspray AMK 

Anemos
15 1

Hittestress

Het zindert Het hindert Het schroeit Het vermoeit  

Elle Hart
26 1

de aftelling

de aftelling

Koen Vlerick
37 1

Cellofaan

ik volg sporen, zo diep gaat dat ik doe tijd, is spelen, nodig om te praten, om te zijn in jouw muren zo ver weg laat jou kruipen over mijne scherm wat af, hecht cellofaan  zo oppervlak pulserend zo langzaamaan pus zwerend bind aaneen van overblijven met woorden, komma’s, spaties en bovenal dat ademen door poriën in lucht hangend  in poriën door lucht hangend is waar we moeten zijn 

Robin Tytgadt
16 2

Babel. Of het voorgeslacht van Ikaros

In de warme woestijnlucht aan de oever van de Eufraat hangt rozenwater, vanille, oranjebloesems en jasmijn. In het mythische Babylon groeit een gigantische ziggurat, een door mensen gebouwde toren, een opgestoken middelvinger naar de Schepper. Er klinkt geroep, de werklieden hijgen en kreunen terwijl ze zware stenen omhoog hijsen met katrollen. Ezels en kamelen sjokken tussen de werken door. Mannen die uitgeput neervallen worden weggehaald en prompt vervangen. In de smidse brandt dag en nacht het vuur. Het gekletter van hamer op aambeeld, van metaal op metaal klinkt onafgebroken. Het heuvelachtige landschap lijkt in het niets te verdwijnen achter de toren en achter haar belofte van wat zal zijn. De hitte blaakt op hen neer, alsof de zon tracht te verhinderen dat het voorgeslacht van Ikaros dichterbij komt. Terwijl de bewoners van Babylon werken en sleuren en afzien en nog meer werken en sterven en worden vervangen, is er één man die met strenge blik alles gadeslaat. Op een nabijgelegen heuvel kijkt hij toe hoe zijn bouwwerk vordert. Zijn mantel en hoofdbedekking zijn vervaardigd uit dure ossenbloedrode stoffen. De staatsmantel wordt van de grond gehouden door een jonge knaap. Nonchalant leunend op zijn staf, luistert hij naar de verslagen van zijn raadsheer. De man heeft donkerbruine ogen, een verzorgde zwarte baard, een olijfkleurige huid met strakke gelaadstrekken. Hij is Nimrod, de Allereerste Koning van alle mensen, de Gigant, het legendarisch archetype voor alle jagers, degene die rebelleert tegen God, zoon van Kush, kleinzoon van Cham, achterkleinzoon van Noach, incarnatie van Marduk, echtgenoot van Semiramis. Hij heerst over Babylon, over Uruk, over Akkad en over alle steden.

LeenB
25 1

Hier

Wil je hier zijn Bij mij Jij mag Hier Blijven Want jouw zijn  verwarmt me

An Spoelders
22 1

In de trein

als oorbellen  getatoeëerde sterren - ook haar ring is inkt  

Margaretha Juta
16 1

Ongezien in zacht verzet

haar wimpers druipen van dromen die ze 's nachts niet heeft kunnen sluiten   ze trilt waar het licht haar kust alsof elke vezel nog onthoudt hoe donker het was   achter haar oogleden schuilt het gewicht van woorden die nooit adem mochten worden die zich nooit mochten uiten   en toch  wanneer ze knippert wiegt de lucht zachtjes terug

Tineke777
15 2

De tuin der poëten *

Ge kent dat wel zo’n dag die een oase biedt  Ge kent dat wel zo’n dag waarin ge een doel hebt en daar gaat ge heen of dat gaat ge doen zonder meer gewoonzonder boe, bah weggelaten, komt ge in uw ritme dat ge dan aanhoudt want ge weet dat de koelte, relatief gesproken voor de tijd van het jaarvan korte duur is en ge uw ramen nog moet sluiten om al te veel hitte te voorkomen wanneer de zon daar opwarmtge stapt intussen door, want ge hebt uzelf ook laten verleiden,de stappenteller af en toe controlerend en ja, bijna ja bijna is het zover en ge komt dan voorbij een koel briesje dat u uitnodigt en loktbijna schaamteloos bij zo’n heet voorspelde dag en ge volgt dat en deoase omarmt u en uw ritme blijft  uw snelheid smelt en dat is niet erg wantiemand sproeit de oase die al dorstig is en de snelheid spoelt weg en hier en daar in de oase-omhelzing blijft ge stilstaan omdat ge voelt  het doet iets met u ge neemt een foto en nog een en bij een gedicht blijft ge staan en de sproeiman isgeduldig tot ge gezien hebt wat ge wilde zien en vastgelegd wat ge wilde vastleggen  Een boom of struik of bloem en een gedicht natuurlijk  Ge kent dat wel zo’n dag die een oase geboden heeft. * een gedicht van Peter Holvoet-Hanssen (titel van mijn schrijfsel staat in het grote kader)

Anemos
8 0

Verjaardagsmythe

In plaats van 70 herinneringen op te sommen,  schenk ik je zeven verzen die alles verbloemen.   Hoe je me liet ontwaken met een handvol  geurige verjaardagskaarsjes. Ik geloof niet  dat ik ooit mooier uit mijn tent werd gelokt   dan toen met kamperfoelie. Op de camping  was je God in Frankrijk, hier floreert de mythe.

Ingemar Spelmans
86 2

Pluk

bij het plukken komt ze zonder aarzelen los  de rijpe framboos   

Margaretha Juta
25 1
Laad meer ...