Lezen

Kreten van de kreeft

  Natuurlijk en helaas. Ik ben ik de bossen ingekropen. Dat was toen vallen mij niet los kon laten. Nochtans. Het woud ligt niet in een vallei. Zeker niet in een enge kloof. In dit bomenrijk kan ik nog leven en het einde van de wereld zien, mijn lieveling. Het zijn enkel bladeren die hier vallen, wanneer zomerhitte hen danig heeft gesloopt. Woorden verliezen hun dove trekken. Niet één discussie schept onrust. Hier zijn geen machinekamers van de welvaart. Ik kan de nachtvorst zelfs het ijs aanbieden dat een oude winter jarenlang verborgen hield. Alles is milder dan in jouw wereld, dat raderwerk met zijn onleefbare regels. Er is geen wirwar, zieke meccano die zonder lieve reden groeit. Bovendien. Lijfwachten bleven mij daar schaduwen. Het was niet om mij te beschermen. Integendeel en ik vermoedde. Het waren handlangers van jouw ouwe peer met zijn wrede meningen. Misschien kan hij in dat herenhuis zich het witte van kalkrotsen, die zuivere horizonten niet meer herinneren. Toen in een koffiehuis de melk zich niet langer zomaar mengen liet, wist ik dat het zure mij zou blijven achtervolgen. Te min was ik voor hem, dat heerschap met zijn nare drang naar rang. Het zijn dergelijke lieden die neerkijken op het ondoorgrondelijke, die geen angsten kennen en terreur aanbidden. Zij zitten er goed bij. Ze eten met dubbel bestek. Kreeft en kaviaar. Reebok en ijsvogelpaté. Liefste, jouw stem kon mij daar nog kalmeren, fluisterend vertellen hoe graag je mij wel zag. Jouw tonen konden mijn oren nog enigszins bekoren. Maar ik kon mijn hoofd niet richten op een wijze die de rest verdoven deed. Er was maar één ziel die mij mee kon nemen naar de kelder waar in een glazen bol een zon kon schijnen, zo klein dat vier ogen naar het vuur mochten staren zonder pijn te voelen. Het was daar stil, zo geruisloos dat zelfs de muizen vluchtten uit onzekerheid. Leegte leek hen te gevaarlijk. Hoorbare wind zou hen naar de buitenwereld niet meer kunnen leiden. Ikzelf, ik hield ervan. Geluiden konden ginds mijn geest niet eens versnijden. Tot ik verdreven werd.     uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'        

Bernd Vanderbilt
5 0

Lambiorix (9)

  Lambiek en geuze zijn de enige echt Belgische bieren! De Zennevallei is de enige Belgische bierstreek! Al de rest is copycat! Namaak van fletse pils uit Plzen. Nageaapt tarwebier naar Beiers recept. De platvloerse Vlaming noemt het domweg 'witbier'. En die heerlijke bieren van hoge gisting... dank aan het Grote Brittannië! Gelukkig hebben de Pittemse Krulbolvrienden een ware anglofiel als erevoorziiter. Johnny, geboren te Brugge als Joannes Van Huele, is een man van goudwaarde, niet alleen voor de club, de krulbolsport, maar ook voor de Vlaamse biercultuur. Zonder Johnny en zijn angelsaksische bierbrouwtalent, zou er geen Brouwerij Sas bestaan hebben te Bredene. Zonder Brouwerij Sas, zou er geen Sano-bier gebrouwd zijn en dat die Waalse patertjes dat recept dan stalen en het ging verkopen onder de merknaam Orval... het zijn uilskuikens die één van de grootste wandaden in de Belgische biergeschiedenis pleegden! Wat een ploerten die dit betere brouwsel vernoemden naar een zeekoe? Intussen is Johnny 135 jaar oud, maar nog steeds een aap-komt-uit-de-mouw-bierbrouwer.  Bepaalde talenten mogen niet verloren gaan en nog belangrijker: Hannelore en ik, wij willen blijven genieten, niet alleen van elkaars lichaam en geest, maar ook van Lambiorix. Alles dankzij Johnny en zijn Krulbolvrienden. Johnny moet blijven leven! Hij moet met zijn maten in dat hoop- en hopvolle clubhuis Lambiorix blijven brouwen! Mijn dagboek heeft dat beslist.     uit de reeks 'Roeland Wittebolle'

Bernd Vanderbilt
0 0

zonder titel

                                                                  de hemel met mijn handen                                                                                                                                    pakken                                                                                                                                                                          zoals ik hier in mijn keuken                                                                                                                                    sta                                                                                                                                                                                                                                              hem openscheuren                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  en eindelijk zijn hart eens kunnen zien                                                                                                              zijn ingewanden                                                                                                                          en hun glanzende baarden                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

Eliot Blohm
15 0

Angelo's dochter

Angelo’s dochter                                                 ‘Wat! Kom je met de feestdagen niet thuis?’     ‘Nee pa, sorry, er is wat tussen gekomen. Ik ga met Fred op vakantie naar Schotland.’ Angelo drukt de telefoon vaster tegen zijn oor en zegt  geïrriteerd: ‘Maar je zit al een half jaar in Londen. Is het nou niet tijd dat je een keer naar huis komt. En wie is Fred dan wel? Ik wist niet eens dat je een vriend had.’     ‘Ik begrijp dat jullie het niet leuk vinden dat ik niet kom… Maar door Fred is mijn leven nogal veranderd en dat…’     ‘Ja, ja, ja, je kent hem dus pas en nu ga je al met hem op vakantie, zonder dat je moeder en ik kennis met hem hebben gemaakt. Wat is het voor iemand? Hoe oud is hij, wat doet hij voor de kost en is hij vrijgezel?’       Angelo kijkt veelbetekenend naar zijn vrouw die ingespannen de woorden van haar dochter probeert in te vullen.      ‘Ja, hij is vrijgezel en erg sympathiek, jullie zullen hem vast heel aardig vinden. Hij is wel wat ouder dan ik.’     ‘Wat bedoel je met wat ouder?’     ‘Nou ja, hij is achtendertig jaar.’      ‘Wat zeg je! Dan is hij twintig jaar ouder…? Wat moet mijn dochter met zo’n ouwe kerel? Dat kun je je ouders toch niet aandoen?’     Angelo brult het bijna door de telefoon. Zijn hoofd is rood gezwollen van kwaadheid. Zijn vrouw komt geschrokken naar hem toe en pakt de telefoon uit zijn hand.     Marit liefje, met je moeder’       'Hallo mam, zegt ze snikkend. Waarom gaat pa zo te keer. Ik ben toch geen klein kind        meer. Ik ben achttien jaar en ik wil mijn leven zelf indelen.’      ‘Ja meisje, je vader is nu eenmaal driftkikker dat weet je, maar vertel eens hoe is het met je?’      ‘Heel goed mam, ik heb een man ontmoet. Hij heet Fred en ik hou van hem.’     Angelo ergert zich aan zijn vrouw die met haar dochter praat of er niets aan de hand is. Demonstratief loopt hij de tuin in naar de schuur. Heb ik daar nou al die jaren voor geploeterd, om dat kind aan de eerste de beste ouwe smeerlap  mee te geven?     Als hij voor zijn Harley-Davidson staat bedaart hij. Liefdevol streelt hij met zijn hand over het zadel, pakt een doek en gaat de toch al glimmende machine verwoed verder oppoetsen.     Als hij drie kwartier later weer binnenkomt, legt zijn vrouw net de hoorn op de haak.      Angelo loopt naar de ijskast, pakt een blik bier en zet het aan zijn mond.      ‘En…, ben je nog wat aan de weet gekomen over die vent. Wat doet hij voor de kost. Of is het weer zo ‘n klaploper als die vorige verkering van haar?’      Zijn vrouw kijkt hem met een spottend lachje aan en vraagt: ‘Angelo, schenk mij ook eens wat in?’      ‘Zo midden op de dag? Dat ben ik niet van je gewend.’     ‘Die Fred waar jij zo een probleem van maakt is een  hardwerkende man. Hij is zo bezig dat hij miljonair is’     ‘Wat zeg je me nou?’      ‘Ja… en nog iets. Hij is de grootste importeur van motoren uit Japan en de Verenigde Staten in Groot-Brittannië’      ‘Wel allemachtig!’      Angelo zit er verslagen bij. Zonder dat hij het merkt drukt hij zijn halfvolle blik bier in elkaar.     ‘Uit Amerika…? Dan importeert hij ook Harley-Davidson!’       ‘Inderdaad en ik heb met Marit afgesproken dat zij na hun vakantie een paar dagen naar Holland komen. Of vind je dat geen goed idee?’     ‘Uhhhh…, ja natuurlijk dat lijkt me geweldig. Weet je wat, ik zal haar kamer een verfje geven. En als ze er zijn kunnen we gezellig met zijn allen mosselen gaan eten in de bowling. Misschien is het ook leuk om een dagje naar Volendam te gaan, daar kun je in klederdracht op de foto dat lijkt mij leuk voor zijn familie.’   

Krasslanskyp0⁰
7 1