Lezen

Vuur maar gerust

ik zag eens een cowboy ik zocht eens wat moed ik lag in de steppe zonder ondergoed ik droeg droge huid nog geen slangenvel ik zag eens een cowboy op facebook ik dacht bij mezelf wat doet hij hier nu in zijn tenu van de held met fotootjes prachtig hij prijkt op zijn paard misschien ja zo meende ik echt kickt hij op geweld uw steppe mijn vriend ik schreef hem oprecht ruilen het kan ik geef je één kans ik gun je mijn ziel schiet het liefst raak mik op geluk daarna op mijn hart ik maak al een gat in de de grond voor mijn lijk vuur maar gerust mijn dood doet de rest uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

26 0

boetegrut

boetedoening een franse boete kroop me zonet onder de nagelsik wou klauwen zetten, er als een vlaamse leeuwvechten om mijn brokke, correctie, hun brokkewant zij, helden, hadden het er voor het zeggen in oorlog zat ik met mezelf, en of het ertoe deedmuren vol te schelden, oneerlijk voelde als onrechtboete eigen schuld, en toch bleef knagen papierfactuur, overdreven dik, niet erg modern, franse elan al was onze staat (bewust niets met een hoofdletter)een nog ergere communicatiestaat, ontving ik boeteop papier en digitaal, en overdreven herinneringenin die e-box en over doccle, on top meerdere e-mail niet staat vergat me, vond me blijkbaar goed genoegook werd ik eens niet gedumpt, of in lauwe rij gezetals bijzondere mens, volwaardige gespuis, hun spijsdit alles toch, zuur geld, al blijk ik geluk te proeven voorbeeldige burger, reed volle veertig jaar zondermaar in wilde tijden, wilde facturen, boetes stromenstraks ontvang ik belastinggeld, echt klagen, niet ikalhoewel, onzekere ik, hopelijk dekt die de lading brokke, een kwestie van balans in geven en nemenover franse wegen ik niet langer wild, minder papierik liever hier het voor het zeggen, meer helden prijsook een ingesteldheid, eigen staat vaart er wel mee

de jutte acrobate

0 0

Zo.

Jij, wanneer je me los laat en me toch telkens weet te vangen wanneer je me bewaart in jouw hart oh zo vrij wanneer je kleur geeft aan de blos op mijn wangen zo, hou je van mij en ik en jij zo, is het goed samen met een lach die ons opfleurt met een fijn gemoed alleen jij kan dat beamen, wanneer grijnzen het enigste is dat we doen samen jij en ik.

Zonsondergangdromen

22 0

Olifantenpaden

Hoeveel mensen heb je nodig voor een olifantenpad? Olifantenpad, ezelsweggetje. Desire path in het Engels,pad van het verlangen. Free will way, weg van de vrije wil. Mensen krijgen hun bestemming in zicht, snijden de weg af,kiezen voor het kortste traject. Een daad van rebellie, anarchie,magie, van wie zijn wandelroute niet laat betonnerenen liever zelf zijn pad uitstippelt. Wie de platgetreden paden verlaatom een nieuw pad te vormen. Hoeveel mensen heb je nodig voor een olifantenpad?De eerste ziet het niet. De tweede ook niet. Ze volgengewoon dezelfde route, zonder elkaar ooit te kruisen. Vijftien is voldoende, lees ik, alsof iemand het experiment is aangegaan, het kritische punt heeft berekendwaarop het pad zich aftekent,zichtbaar wordt en meer mensen het durven te betreden,tot zich langzaam een Grote Atlas van de Olifantenpaden vormt. Hoeveel mensen heb je nodig voor een olifantenpad?Telkens opnieuw iemand die de eerste stap zet.

Felix Sandon

5 0

Buiten

buiten is waar mijn binnenste bloeit

Sabine M.

26 1

Verdwenen

tussen het puin een dolende kat - verdwenen straten

Margaretha Juta

3 1

kluts

kluts toren afbrak meerdere muren geklepelde klok, vale terrein hoop veranderde, na afbraak rots wilde ik, hield overeind torenval, in strijd vaardige ik klepel uit klok, iets begon er tegelijk en barstende muren niet dragen meer ik, zeiden me, oude vervormde stenen voor neerhalen rijp, mijn klok in horizon brandde de zon en het pad der eeuwigheid klonk grint naast put, nog diepere gat barstte, klepel brak watervlak net als de einder, school dauw in boorden rots, kabouterbed klaverrijk en vierde kerngetal uitwaaien, klaver mijn handen geluk zoende me niet torenvrij in pad gat gespoelde put, klepel bengelend hartzeer, eer vierkant zonde, voor hoop kluts genoeg in stenen sprekende muren rots er was peperkoek, toren toeriep getuige, er brood zonder naam klok greep klepel, einder al lag in tijd en horizon nimmer gelijk zot was kluts, er kabouterbrood

de jutte acrobate

0 0

afbijten

afbijten wacht maar tot ik groot ben, en sterk en veel kan kleurpotloden beet ik kapot, wilde er grauwe weg eentonige kleur in nonnenschort en meisjeskleren als op een jongen leek ik, bolle wangen, korte knip iets mankeerde, of potloden met zonder uiteinde of ik, de geschondene, mijn kinderhart meer kleur en gelijkheid tussen rijen banken, ik, strijder wel niet die heldin, in stilte beet ik af, stof van stoel weinige vrienden, er was ongelijk en denkpatroon aldus verging kleur, vervaalde roep, grauwe schort tot pen me terugriep, en ik al dameskleren droeg wascos vervingen kleurpotloden, afbijten kon niet

de jutte acrobate

2 0

Straks

mijn hart bevindt zich niet achter een deur er is een zonderlinge vrouw met geest apart zo erg dat ik direct bezweek alles begon een week of drie geleden toen ik haar met handen manen strelen zag het paard was zuiver zadelloos ik was gelijk verloren keek met half verlegen ogen liep toen blind volgde de wegen van de loutering ik kocht een kaart met alle steden die geen zachte zielen mijden schat, jouw huis het is gebouwd met milde stenen en er is een dak dat ons beschutting geeft er leefden redding zelfs wat troost in mij voorbij en achter de berusting daar verschuilt zich nog die mors die fors geslagen hoop lieve schat ik dweep niet langer schep de as van al mijn dromen stop ik laat het rusten in een pot die roest al lang verdraagt doch vraag mij niet waarom ik zo veel van je houd het is die nacht die mals die mij vermoeden laat dat jij zo’n ogen hebt die mij echt kunnen zien ook en wanneer de maan niet volop schijnen wil ik stel mij soms de vraag ja ik wil weten wat mij soms broodnodig kwelt het is mijn lief jouw lach ik zag hoe toekomst zich verstoppen wil achter jouw zoute tranen zal ik ooit die liphoek mogen kussen zoeken naar een druppel rust iets leeft verstopt zich nog diep in het dons van wolken of die pasgeboren kuikens straks voel ik de einder voor jou barsten traag en dan wanneer geluk mijn kin voorzichtig breekt weet ik dat ik bij jou gewoon als drogend hout zo hier en daar een beetje barsten mag ja want jij kent de code hebt ook alle sleutels echt er is mijn schat geen moer die moeilijk lossen zal mijn duimschroeven ze lijden en jij luistert altijd naar mijn huid dit vel er wordt vertelt dat aanspannen gefolter van zeernaïve ik op bange dagen mag gebeuren langzaam liefste want jij bent de enige die mij versnijden mag die lach ja die van jou hij mag ook doelloos op mijn lippen blijven kleven uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

6 0

Moeder Maan

Moeder Maan ik ben het kind van de maan alleen in haar donkerte, ben ik al weet ik, toch voel ik angst ik denk, schaduwkant gruwelijk wil verscheuren, meesleuren me in haar nest, als die kluizenaar niet opkijken, durf ik, weggeven me aan mijn, haar diepere laag herken ik, laag doorproefde ik alhoewel, niets lijkt me zeker of nog niet diep genoeg, groef ik lijkt me te bevragen, heldere ik in mijn nest, al meer kluizenaar niets te verscheuren, blaat angst donkere, wollige Moeder Maan niet weet ik, kind, wat me gruwt

de jutte acrobate

2 0

Prille liefde

jong koppeltje - hun schaduwen raken elkaar net niet aan

Margaretha Juta

11 1

vuurwantsen uit pangea

het vraagt een klok in een brein tikkend op het ritme van vergeten handgebaren hoe we blij werden van vuurwantsen het gerinkel van een sleutelbos uit ons hoofd kenden een oude golf breekt op mijn woorden romeo de witte circusleeuw wordt verkocht en opgezet vereeuwigd en gedicht in een jachtig artikel alles is in scène gezet in dit uiteengevallen pangea print me een huis in 3d als het water tot aan de lippen van onze kinderen staat vraag de kronkelende worm in hun hersenen hoe laat de laatste dag was volbracht

Jonas Beckers

14 1

Harde klappen

ze geeft zichzelf steeds hardere klappen - zoemende mug

Margaretha Juta

9 0

Stilte

Als de dag niet meer lacht en de nacht op je wacht, je roepen, tieren, schreeuwen wil, maar slechts heel zacht nog fluisteren kan, kil, niemand die je hoort, woorden gesmoord, het wordt donker, het wordt nacht, het wordt stil. #WorldSuicidePreventionDay

Sabine M.

27 3

De laatste gast

Mijn moeder koos de dood als gast bij haar verjaardag. Vijftig lange jaren reeds loopt ze in zijn schaduw. Niet bevreesd wel bedroefd. Ze redt zich door dit beproefde leven, met tegenzin blaast ze licht in de dag. Door sterk te zijn en niet te denken aan denken aan hoe of wat had kunnen zijn. In de duisternis van de eeuwige nacht ligt haar toekomstverstildals een ijssculptuur nog steeds als opde laatste dag. Ik wou dat ik haar wakker kussenkon al is het daarvoor nu te laat.

Thomas De Mulder

10 0

het rommelde

het rommelde in mijn berg rommelde het, mijn stenen wilden sprekenmaar aarde liet niet toe, wilde vrede bewaren, in stilte rustmaar stenen zwegen te lang, doorworstelden eenzame tijdwisten hart te vinden, enkel akkoord met aarde lukte niet eens trokken stenen vrijere plan, afbrokkelde hun bergvoor aarde een moeilijke tijd want die hield vast, het dnakleur en zuurstof voor plant en boom en verfraaide zichtpact had hemel met aarde en sterrenstof liet alles blinken maar aarde kampte met vermoeidheid en miskende kleurvrede en hoge schijn velden aarde, berg kwam te wankel toen stenen revolteerden haakte aarde af, gras werd valerbomen verloren meer blad en planten misten meer bloemen terwijl hield hart in berg zich stil, stenen zonderden zich af en aarde aanhield schone schijn, vrije plan, vermoffelde jastijd werd het voor herstel, stenen wilden weervinden aardewachtten lang, te lang in bergenogen, hart kende waarom hart wist waar liefde hing en kon aarde voor zich winnenberg herleefde, stap voor stap en aarde zag natuur floreren begreep ineens verschil, liet schone schijn voor wat die wasen stenen knipoogden naar hart en bereikten hun akkoord

de jutte acrobate

0 0

het aloude schaakspel

E4 is in codetaal een plaats waarbij de koningin wat ruimte krijgt, ook de loper vraagt de liefde voor wat voorsprong. Een vervolg laat zich raden, misschien ooit een rokade, een nieuwe ontwikkeling in een spel. De zwart-witte toetsen laten ons springen. Het antwoord ligt aan de overkant bij een koning. Ben ik nog prins? Zo’n twintig stappen zijn we nog verwijderd van het moment waarop misschien een koning een koningin ontmoet, niet in schaakmat, wel in het spel. Tom Veys

Tom Veys

21 0

maatwerk

maatwerk naar wie ik ben, luistert niemander zit ruis op gehoor, ik begrijpen weet beslist, ook ik pretendeerniet van leed van elkeen hou ikhet verwerken, nimmere ambitiedaarom ruis, ontwikkelde ook ik wat ik krijg, is wat ik verdienwie ik ben, weergeeft het beeldspiegel voorhoudt me logischbeluisterd worden, kan nietals mens luisterbereidheid misteenzelfde bord, eenzelfde ruis nog werk heb ik aan eigen leedhet aan hoogste torens hangenpretenderen vraagt verzwijgennaar leer beterweet ik beslistmeer innerwerk, ruis verdwijnt en ik, inkijken meer spiegels al hebben luisterende oren ietsdurven deugd doen, twijfel ruistik, nu en dan bord eerlijk delenpuikere spiegelwerk, beeldigeral prompt hier eigen verhaaltorenhoog, maatwerk benodig ik

de jutte acrobate

0 0

zomereinde aan de styx

na het avondmaal als menig lui en weelderig beest uitrusten in een boot van vergeten hout klopt de zandman zijn kleren uit en vraagt of de zomer ook een stem herbergt in haar meest verborgen stralen een stem van beslapen lakens die boeken voorleest aan grote mensen als niemand hem van antwoord dient vertrekt hij uit dit leven onder de zon spuwt een munt uit voor de natte voeten van de veerman die vraagt om zand te strooien in het water en zo een nieuw land te bouwen in het midden van de rivier nu de warmte inslaapt

Jonas Beckers

21 2

Tip

kolkstad

in kolkstad zijn gezichten schuw in kolkstad namen vlees in kolkstad lonkt vaart om elke hoek wij woelen 's nachts in kleine bedden slingeren door zwarte straten langs waterweg met windmolentjes, bijten in de elektrische leeuwenstaart kolkstad gromt om kaalkap, wij cirkelen rond op rubberlianen tussen trams en bussen opgejaagd door een zweep van nijlpaardenhuid er wacht verbranding met gom kinderen zeggen olifanten stofzuigen de straten wij worden zeesneeuw, na de extravaganza spiralen van wrede stilte, omgekeerde verrekijkers de aarde strand, huidhonger wordt huidhekel in de verte graaft de rivier een vallei uit verdwijnt met ons in haar wilde schoot

Jonas Beckers

143 6