Lezen

Boom

Wanneer ik terugkeer, ben ik een boom.Standvast zonder meer, verankerd in de grond. Uit asse zal ontstaan, leven wortelt schroom. Traag als een lont, de wereld gade slaan. Wanneer ik nooit meer spreken moet, geen nood meer aan poen. Geen pen die doodbloed, geen zintuig meer van doen. De zon op mijn kruin, de regen die mij voedt. T’voelt aan als een fortuin, een boom die leeft wel goed.

Lijpe Lou

20 2

Toegangsprijs €24.99

Robin Hood en Jan Hoet zaten samen op een bankje. Nog een geluk dat Christophe Vekeman ontbrak. Hij zou verdorie mot gekregen hebben. Ware het niet van Robin. Van Jan, dan van de Duivel of mijzelf. Hij is begot een tollenaar. 24.99 EUR voor zijn hoop papier 'Tot God'. Zolang het brandbaar is. Zolang ik maar verlangen kan naar echte zonsopgang, verlichting en bevrijding. Helaas is Christophe niet zot want als Jan iets weet, dan is het dit. Er moet een zeer beminde vijs los zitten, wil je iets begrijpen kunnen en de kunst van vrijweg leven echt durven genieten. Duiding, man, van bovenaf. Blaadjes op je roze huid. Die kunnen je zelfs meer vertellen. Mannen zonder ballen zitten in een biechtkotje onnozelweg te masturberen. Stel je voor. Een bokaal vol augurken en een Grote Overheerser die de scepter zwaait. Ik zeg het U. De kleintjes smaken beter en het Grote is zo overrijp als Moedertje Maria. Nauwgezet en opgelet. Wie de kunst van dat geloven eenmaal onder de knie denkt te hebben. Wel voor hen is dit. De Ware Boodschap van het nietige. houdt het daar. Onder die knie. Bij voorkeur nog veel lager. Als eelt op een hiel die sterk verlangt geschraapt te worden en dat Heilige Schaap is samen met de Vrome door de achterdeur ontsnapt. Vastgebonden op een stoel hebben wij zijn schedelkap eraf gezaagd. Ja die van Christus Vekeman. Het stonk er naar geloof daar binnenin, zei Robin. Jantje knikte, spoog wat op die nare Geest. Beleefd geweest. Dat zijn wij niet. Het kunstwerk is toen haastig aan die Zot ontsnapt Het leeft nu in de wildste bossen. uit de nieuwe reeks 'Duivelsverzen'

Bernd Vanderbilt

1 1

Tjoolders

Gatver. Hij had beter de stiel van zijn vader geleerd. In plaats van rond te tjolen, meelopers te ronselen. En gatver. Altijd weer dat luid lawaai uit zoveel torens. Al het lood zakt in de schoenen als dat brons weergalmt. Zelfs op zondag. Erge dagen en ik ben het bijna zeker. Op zijn hondjes. Zo is hij verwekt. Meneer de Missionaris met Uw Edel Boek. Ik ben op zoek naar Waarheid. Heb mijn aflaat al geschonken aan een eenzaat zonder ziel. Gatver. Glorie aan de Duivel. Timmerman, mijn vriend wat hebt gij afgezien in die historie. Eeuwenlang een marionet in kerststallen. Eigen zoon het manke pad nooit afgekregen. Dat Grote Gelijk. Onbescheiden Prietpraat. Lelijk is de overmaat. Overal die hoofden weer doorboord met steeds datzelfde beeld. Eelt groeit op de geest wanneer men zelf niet deftig schraapt. Apentaal klinkt mij nog beter in de oren. Gatver en ja. Zo is het goed. Gewoon omdat ik het u zeg. Ik heb mezelf verlost van alle dogma's, at een hot dog met een meid die beestig naaien kon. Want mijn honger naar het echte bloedde danig en mijn vel lag open. Lekker. Branden wou de bodem. Horny kwam ze mij toen redden. Hemelloos. Ik voelde mij zo fijn verloren en we lagen naast de ratten. Bij riolen. Zo verrukkelijk en pittig. Rijpend de grond. uit de nieuwe reeks 'Duivelsverzen'

Bernd Vanderbilt

6 0

Op reis

de lucht is de zee de wolken de zeilen van de wind

Margaretha Juta

4 0

Brussel

Ik wandel door Brussel En zie de stront Op den trotoir Maar Ik trap er niet in

Eugene

10 0

Pornosterren aan de hemel

Avant la lettre. Maat, hij was allicht een goeroe met een bende fans. God, wie heeft die meiden overal geschrapt? Echt. Moet ik geloven in een troepje gasten op hun trotinetten? Een paar werkeloze zotten droegen toen sandalen zonders veters, noemden zich de uitverkorenen. Op weg naar beterschap, beter weten of een seksfuif in Jeruzalem. Avant la lettre. Tof. Zo'n rave in de woestijn. Moet er nog wat toebak zijn? Wat pasta of een zalfje door Hemzelf gezegend waardoor alles beter glijdt? God, mijn Vriend, ik vraag het U. Zo ook aan alle kloten op de wereld. Het sappige. Het grappige. Wie heeft dat toen geschrapt? Altijd weer diezelfde vier malloten. Idioot is het. Hoe alles lijkt geweest te zijn, terwijl er toen al lekker werd geleefd gelijk een zwijn. Te veel, mijn Vriend, is schoonweg naar hun hand gezet. Evangelie vijf. Het komt eraan. Het zit al in een pen. Het gaat over dat beestig leven. Pornosterren aan de hemel of een hel die helder schijnt. Iemand moet de waarheid durven sturen, dieper boren dan een worm ooit kwam. Zwammen zullen tieren aan het firmament. Verwend zullen zij worden. Geesten van onze natuur. uit de nieuwe reeks 'Duivelsverzen'

Bernd Vanderbilt

6 0

Schicksal

Roem blijft uit Zij sterft toch

Elle Hart

15 0

Dansend naar de maan

‘I wanna thank you for letting me be myself again.’ Het meisje op de dansvloer zingt keihard met Sly & The Family Stone mee. Ze zwaait en maait wild met haar armen om haar heen en gaat helemaal in het nummer op. Joost slaat haar vanaf een afstand gade. Hij besluit nog een biertje te gaan halen. Als hij langs de dansvloer loopt pakt het meisje zijn arm vast. ‘Ik ken jou. Jij hebt toch ook in Octavia gezeten?’ Joost kijkt verlegen naar de grond. Ze trekt hem de dansvloer op. ‘Je moet dansen. Dat is heel goed voor je.’ Wat onwennig imiteert hij haar dansbewegingen. Ze brengt haar mond bij zijn oor. Hij voelt haar warme adem. ‘Ik was destijds verliefd op je. Wist je dat? Of misschien wilde ik gewoon graag verliefd zijn om in ieder geval iets te voelen. Begrijp je?’ Ze zingt weer luidkeels mee. ‘Looking at the devil, grinning at his gun.’ Hij vraagt of ze ook een biertje wil. Ze knikt. Joost loopt naar de bar en bestelt twee biertjes. Als hij terug loopt met de glazen ziet hij dat ze bij een tafeltje is gaan zitten. Hij zet het biertje voor haar neer. Ze drinkt het met gulzige teugen op. Vervolgens klopt ze op de lege stoel naast haar. ‘Kom even bij me zitten.’ Als hij naast haar gaat zitten legt ze haar hoofd op zijn schouder. Zijn lichaam verstijft. Hij probeert te ontspannen. ‘Gaat het nu goed met jou?’ Hij knikt. ‘Met jou ook?’ Ze lacht. ‘Als ik maar blijf dansen dan gaat alles goed.’ Ze trekt hem overeind. Voor het eerst in lange tijd heeft Joost weer het gevoel dat hij leeft.

Elle Hart

18 2

Nieuwe dynastie

Je zou het moeten kunnen tentoonstellen in een waterdicht aquarium met heilig licht en eigen aura. In het sterke water staat te lezen, het onbekende van de lichte taal. Als bij het lachen in een spiegel naar enkel maar jezelf. Bij het vissen heb je altijd beet, en ze gillen blindelings wanneer je scoort. Maar een stierenvechter sterft te vaak omringd door eenzaamheid. Vanop zijn rode troon ziet de blinde president door zijn eigen oude ogen de laatste staats geheimen van zijn mannelijk arena-rijk. Een goede dictator kent zijn gelijke niet. Vergelijkbaar met een matig dichter die verzen viert alsof ze, al is het maar 3 reclames lang, de nieuwe wereld helpen tillen. Hij hoeft maar een teken te geven, en dit leven is geschiedenis.

Vince Noens

132 0

Vogels luisteren

plots het gezang van een wel heel vreemde vogel - ratelende fiets

Margaretha Juta

4 0

OUD IJZER, KOPER, LOODZWARE JOB

Voor de derde keer op rij passeert er vandaag al zo’n wagen door mijn straat die oud metaal ophaalt. Het zijn er telkens andere, want wat er uit hun goedkope luidsprekers ontsnapt is inhoudelijk dan wel gelijkaardig, er zitten nuances in die duidelijk onderscheid brengen in het landschap der schrootcollectionneurs. Het moet wel een lucratieve business zijn.Deze morgen was de eerste aan zet: ‘Oud metaal, oud koper, oude fietsen, oude stoven, oude batterijen’. Deze man hecht een waarde aan de oudheid van het materiaal dat hij ophaalt. Voor nieuwe fietsen of recent aangekochte kachels haalt hij zijn neus op. De cadans en de toon van zijn woorden werken als een mantra, haast hypnositerend. Waarschijnlijk lukt het hem om mensen die helemaal niet de intentie hadden hun oude fietsen buiten te zetten in een hypnose te brengen waardoor ze dat wel doen. En zodus zal opa zich in de haren krabben, wanneer hij die Gazelle die toch maar in de garage stond en die hij vorige week aan zijn kleinzoon had beloofd niet meer kan vinden. De tweede metaaljager daarentegen gooit het over een heel andere boeg. Hij onderbrak de stilte tijdens mijn lunch met de profetische woorden: ‘Oud aaazer, loewd, koper en zink. Platte batteries en wrakken van awtoos’. Deze man speelt meer in op de omgeving, door het eren van het plaatselijke dialect. Ook heeft hij meer aandacht voor het metrum, waarbij hij erg slim jambische versvoeten afwisselt met de anapeste variant. Persoonlijk vind ik die menging van hoge en lage cultuur erg tot de verbeelding spreken. Maar het is toch de laatste goudzoeker die me het meest doet mijmeren. Haar lokroep – een vrouw deze keer, die ook in deze sector moet opboksen tegen een masculien monopolie – klinkt nogal achteloos, maar het is niet alleen haar stem die scherp over de Ter Rivierenlaan schalt. Je kan ook duidelijk het geluid van een kleuter horen. Een klein meisje dat af en toe iets brabbelt of ‘mama’ zegt. Dat zet me aan het denken. Ik ga ervan uit dat het niet live wordt omgeroepen (dus niet zoals die grap met de aftelklok voor een bom in de respectievelijke Naked Gun-film) maar dat het een op voorhand opgenomen tape betreft. Dan kunnen er twee dingen aan de hand zijn. Ofwel heeft deze vrouw de tape opgenomen terwijl haar kind aan het tekenen was of riep om haar billen te komen afvegen en had zij het niet nodig gevonden om de opname eens te beluisteren alvorens te gebruiken. Ofwel was zij gewoonweg tevreden met het resultaat, wat ik toch minder geloofwaardig vind. Tussen ‘ijzer’ en ‘lood’ en ‘zink’ en ‘oude stoven’ hoor je telkens ‘mamaaa!’ Het kan ook nog een bewust statement zijn, waarmee ze met haar dagelijkse rondrit aanklaagt dat ze zelfs tijdens het opnemen van haar leuze niet even op haar man had kunnen rekenen omdat hij niet wist hoe hij op de kinderen moest passen. Tenzij het natuurlijk allemaal wél live gebeurt. In dat geval moeten we toch meer respect opbrengen voor dit harde werk. Vooral voor moeders die deze carrière kiezen.Stel je voor, je bent aan het rijden en je moet goed uit je ogen kijken voor zowel potentiële klanten als het reeds buitengezette ijzer. Je dient ook je snelheid aan te passen aan de bebouwde kom, en ook omdat je anders moeilijk kan stoppen voor wanneer iemand snel beslist oud ijzer uit zijn garage te toveren. En tijdens die intense focus moet je dezelfde leuze continu in je luidspreker herhalen (in de correcte volgorde, anders sla je een flater) en dat allemaal met een jengelende kleuter op de achterbank. Nou, niet simpel! Ik ben blij dat ik gewoon in het onderwijs sta.

Lennart Vanstaen

10 1

er woont niemand meer

kinderen krijgen tablet boomhut onbewoonbaar verklaard

Pieter Kesselaers

32 2

Varens hebben sporen

Varens hebben sporen. Net zoals locomotieven. Net zoals die mensen in wagons. Na de kaalslag. Na de ramp. Het meeste lijkt weer dichtgegroeid en toch. Ik zeg het hem. Meneer de machinist. Ik laat hier niets meer door. Het is genoeg geweest. Ze zijn al onderweg. Reuzenvarens en hun kleintjes zullen overwinnen. Maak best snel rechtomskeer met dat ding van U. Neem ze met U mee. Die wezens met die kerven in dat hoofd. Voer ze naar het einde en verlos ze van die marteling. Want. Ik heb het al beloofd. Stilte aan de bodem. Alle bomen. Alle takken. Echt. Ze willen het in al hun nerven. Ze verlangen zeer. Naar frisse lucht. Naar zomaar bos. uit de reeks ''Residu'

Bernd Vanderbilt

11 1

Korte monoloog

Dan zit ge op die bus en ge ziet een verfrommelde figuur afstappen. Bij de volgende halte gaat een nieuwe passagier op die plaats zitten en ge denkt "ge moest eens weten wie daar vóór u zat". En ge gniffelt, maar niet lang want al snel vraagt ge u hetzelfde af van de stoel waar gij op zit … bron foto: https://nl.freepik.com/premium-photo/vooraanzicht-lege-busstoel_32632034.htm

Anemos

19 2

alles begint met geritsel

alles begint met geritsel met een papiertje eromheen een boodschap in de bus snoep in je mond, een sigaret een telefoongesprek, een vergadering de geboorte van een kind

Pieter Kesselaers

21 2

Rouwrand

de straten hebben roze rouwranden - einde bloesem

Margaretha Juta

10 0

AA*

Drie weken voor de A.A. bijeenkomst begon ik te beseffen waar ik aan begonnen was. Ik stopte met joints, alcohol en andere versnaperingen. Drie weken later was mijn hoofd drie keer zo groot geworden van de ontbering. Vroeg in de ochtend stond ik te wachten op het perron van het treinstation in mijn kleine dorpje. Aangezien ik nog even moest wachten, besloot ik koffie te gaan drinken. Op zondagochtend in een klein dorp in West-Vlaanderen is er nu niet veel bedrijvigheid meer vergeleken met vroeger. Op zondagochtend was er vroeger een drukte van belang. Mensen gekleed in hun beste kleding stroomden de kerk in aan de ene kant van de straat en aan de andere kant van de straat stroomden mensen het café in. Maar nu niet meer. In het café zag ik alleen een paar andere mensen, zoals de voormalige burgemeester, die smekend naar me keek. Hij was ooit even beroemd geweest en wist inmiddels wat dat betekende. Naast de vriendelijke opmerkingen krijgen beroemde mensen ook vaak hatelijke opmerkingen naar hun hoofd geslingerd. Dat had de man niet verwacht. Ik knikte hem vriendelijk toe en hoorde hem opgelucht zuchten toen ik voorbij liep. Terwijl ik de vertrektijden bekeek, zag ik opeens een man van middelbare leeftijd in de richting van het station komen. Vanaf een afstand kon ik al horen dat hij binnensmonds aan het praten was, duidelijk nog de naweeën van de vorige nacht. Op zo'n moment is het belangrijk om iemand heel nadrukkelijk te negeren, dus ik keek zeer geconcentreerd naar het A4-velletje waarop de vertrektijden stonden aangegeven. Hij liep rakelings langs me heen terwijl hij in een onbekende taal mompelde. En toen deed hij iets wat niemand in ons dorp ooit deed: hij stak niet via het tunneltje de spoorweg over, maar liep over de rails, gewoon over de spoorweg heen. Na enig getreuzel kwam de trein die me naar Brugge bracht. Maar in het hele treinstation van Brugge kon ik nergens Mister Cach vinden. Pas drie kilometer verderop vond ik de eerste geldautomaat. Brugge, zo mooi en toch zo achterlijk. Na een paar uur reizen kwam ik aan in Antwerpen. Ik verliet het station via het Astridplein en werd overweldigd door het enorme plein dat door een of ander architectonisch trucje toch klein leek. Het hotel aan de overkant droeg daar waarschijnlijk aan bij. En na een paar stappen in de buurt waar ik jarenlange woonde kwam ik aan bij het ECO-huis. De knapste mannen die ik de laatste tijd had gezien liepen daar zomaar los, al die studs bleken de dichters en schrijvers te zijn. Ik was enthousiast en mengde me in het gejoel. Eén van hen vertelde me dat hij ooit gestopt was met drugs en dat maakte indruk op me. Er waren ook enkele vrouwen aanwezig en na een paar uur kennismaken werden we uitgenodigd om het huis te betreden en kon de kennismaking formeler verlopen. Toen ik daar was, werd mijn dichtkunst met enorm applaus en toejuichingen begroet, wat me tranen van vreugde bezorgde. Na ongeveer een kwartier was het voorbij en verliet ik het ECO-huis. Ik kwam de beroemde schrijver VITALSKI tegen en we omhelsden elkaar en kusten. Hij noemde me "VERF ED, de beroemde fotograaf" en ik vertelde hem over mijn bezoek aan de A.A.* en gaf hem een dichtbundel van de geniale schrijver B.V. die bekend was bij Sabine Luipaerts. Hij was blij met het boek en vertelde me dat hij in één van de krotten in de buurt woonde. Voordat hij vertrok, vertelde hij me dat hij de website zou bezoeken en als er een onbekende fb opduikt, weet ik waar het vandaan komt. Maandag was de dag van de flauwte door de hitte. Het deed me denken aan wat me ooit overkwam in Barcelona. Mijn reizen naar Barcelona begonnen meestal in Figueres, eerst het DALI-museum en daarna de stad Barcelona. Tijdens mijn eerste reizen leefde de GROTE MEESTER nog. In Cadaqués, waar de grote meester woonde, keek ik met bewondering naar zijn modernistische huis. Plotseling zag ik een schaduw toen ik mijn blik omhoog richtte. Ik staarde sprakeloos naar het gezicht van de oude MEESTER. Na een angstaanjagende stilte sprak hij me aan met de woorden "Hoe gaat het met je?". Natuurlijk sprak hij in het Spaans, maar mijn Spaans is niet zo goed, dus ik verstond niet wat hij verder zei. De laatste woorden die hij tegen me sprak waren "een cervesa ?". Ondertussen wist ik ook wel dat het niets met worsten te maken had. In Spanje drink ik nooit bier, dus ik antwoordde "een carajillo". Zijn ogen lichtten op en hij riep uit "FLAMENCO". "Ja, Vlaams en zigeuner", antwoordde ik. De MEESTER had me niet gehoord en liep wild en enthousiast de weg op naar zijn huis, luidkeels roepend "FLAMENCO", "FLAMENCO", "FLAMENCO". Plotseling begreep ik dat hij het had over de vogel. Maandag was goed begonnen met een tocht door Antwerpen. Ik vertrok vanaf mijn verblijf op het Kiel en liep via de Nationalestraat en Aalmoezenierstraat naar De Boer op het Mechelseplein. Daarna ging ik via het Elisabethziekenhuis naar De Wapper, waar het al druk was. Op de Meir was het een stroom van mensen en op de Ossenmarkt zag ik lummelende studenten. Nadat ik de Leien was overgestoken, kocht ik een friet met drie sauzen en een koude lookworst bij de frituur op de hoek. Met deze lekkernij in mijn hand liep ik het De Coninckplein op. Tot mijn verbazing werd ik hongerig aangestaard door zwarte medemensen. Ze hadden nog niet vaak een blanke man gezien die rondliep met een dikke, vettige stapel friet. Ik liet me bewonderen, maar toen ik het Rozenveldplein opstapte, kreeg ik een appelflauwte. Het immense plein was vol met mensen en de drukte benam me even de adem. Gelukkig kon ik veilig terug naar mijn logeeradres met de tram. *A.A., Anonieme Auteur FOTO BLAUWEN ********************************************************************** FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/ ***************************************************************************** Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen dommekloot

11 0

Veel te veel

Ik keek dan niet wegal eiste het van me opde door korsten grimmige vlekkende rode draad, soms veel te veel het stof voor bibberende benende roep benauwde de glimphet kleine stuk schurende weefselde kloppende hamer, soms veel te veel waarom het masker te dragenal keek ik dan niet weghet eiste van me ophet deed struikelen, soms veel te veel.

de jutte acrobate

8 0

Mag het even sneller gaan?

Ik ben de stagnatie beude fascinatie wil voorbij de grenzende neus in de ongeremde zakkenschrapen de pluizen van de wol. De Spartaan in me weethet is de juiste tijd. Ik wil me verdiepen in de gepaste boekenzoeken waar het sneller kanhoe de worm het hout nog vindthoe de vlaag nog de passende winden. De Balder in me weethet is de juiste tijd. Maar traag en als vergeten brandt het vuurde vlam heeft de neusgaten wijdhet hout slaat hoog opeenzaam luidt de kras. De zondeval raakt daar voorbij zo goed als in de tijd verloren. Ik kijk en ik kwijn wegik aarzel en ik blijf weer staande pluizen in de zakkende wormen in het hart. De Raaf in me weethet is de juiste tijd.

de jutte acrobate

6 1

Bosklassen

Juf Inge, hoe schrijf je heimwee?

rmampuys

26 1