Lezen

#novembervers scrabblegedicht dag14

Q als naarstige bries woei ikover letters, dia en diefen begaf me tot nestzonk, knellende, benenniet snoes, maar kussenwou me doen winnenmaar spel liet achter, mehees en zwerm woorden en punten verbeten mijn jas tot duw me naast dief zetteen ik weer punten zwolg verliezer wou ik niet zijnsec werd mijn nieuwe elanoei en ai kleurden mijn briesen teef neerlegde ik noestleek me niets te gunnenspel inde eigenaardige puntongeloof kroop me in benenen niet wou ik verliezenniet opgeven, woordspelmaar letters woeien puntenen me uit stoel, Q nekte me @linde20231114#novembervers2023#dag14

de jutte acrobate

0 0

Een verhaal over marginaliteit, verval & herval

Jan was de dagen alweer vergeten waar hij stuiptrekkend over de vloer wriemelde in een hagelwitte rivierlange gangspartelend . naar zijn kamerdeur de enige deur in het gesticht met een papier PAL in het midden van het deuroppervlak geplakteen simpel blad met als simpele functie dat hij de ingang van zijn kamermakkelijker zou terug vindenwat er op het papier stond speelde totaal geen rol het ging om het papier & voornamelijk dat zijn voordeurin zijn nieuwe tijdelijke woonstin zijn tweede verblijfzich dus onderscheidde van de andere patiënten hun gevangeniseen wit licht in de vorm van een A4 Oh Jan de ellenlange dagende tijden van bedwelming de zinvolle zinsverbijsteringhet platliggen onder atypische antipsychotica & robuuste bijzondere benzo’s overleven op ingedikte melk soep die altijd hetzelfde smaakt& ongezoete pudding suiker is te pijnlijkdoet zijn kapotgeknarste kiezen kletteren& zelfs in het zottenkotkan je de dag van vandaagniet bij de tandarts terecht Hij was de dagen al vergeten waar hij zichzelf vervloekte voor de zoveelste verslaving & voornamelijkom van die verslaving af te geraken Jan is chronisch terminaal verslaafd Hij was de dagen al vergeten waar hij een halve eeuw oud werd op dezelfde afkickafdeling hij was de dagen al vergeten waar hij nog goed at goed fastfood atvadsige vetzakkerij buchtvan ketens met epilepsietriggerende logo's & interieurde glimmende goudgele bogen Mcdo spek voor zijn bekJan is een McBro& natuurlijk de gouwe ouwe Quick Jan is ook een echte Vlaming Hij was de dagen al vergeten dat de heroïnewaas wegtrok & hij weer kon vertellen over de gouden jaren negentig de hoogdagen van The Stone Roses het vergeten one hit wonder van die tijd I wanna be adoredI wanna be kapotgesmoordFool’s gold Jan’s a fool and old Hij was de dagen al vergeten waar hij het positieve inzag van zijn job als dokwerker roken als een turkkon er ten allen tijde ge ontmoet wel ne man of vier vijf dagelijks& er valt goedkoop handel te drijven zowel de legale als de illegale middelen alleen collega Timmekedaar had hij het niet zo meete nuchterletterlijk& figuurlijk Jan was de dagen al vergeten van minispinnetjes die vliegensvlug krioelden over zijn ganse bovenlijf de flitsende schaduwen die hem achtervolgde in de gemeenschappelijke garage& die vreemde Marrokaanse verslaafde die zich verstopte in de koffer van de kanariegele bakkersautoa junk in the trunk Jan was de dagen alweer vergetenvan leven rondom kromme verroeste lepels & kapotte naaldende bunsenbrander die het te vaak niet deed& aluminiumfolie voor rond zijn vingers te draaiende lelijke luster in de living van zijn dode omamet centimeterdik ducktape er rond gewikkeldJan had niet zo graag camera’s in zijn lichtvoorzieningen - wat deed de brandweer daar ook alweer toen ? - Jan was de dagen al vergeten waarin hij niet zat vastgeroest in vervelend cynismemaar in zijn bloednuchtere wereld lag dat dichtbij vervelend realisme Jan was de dagen alweer vergeten dat hij terug zijn eigen moeder herkende zij herkent hem nu al lang niet meervoor de zoveelste keer Jan was weer te druk bezig met andere dingen zoekend achter datgene wat het snelste geeft sloffend & slenterendlangs de bouwbevallige bruingebladerde appartementsblokken aan den Beerschot het kiel de uitgeholde kies in het smoelwerk van Antwerpen de nagel aan burgemeester Bartje zijn doodskist & paljas Van Grieken zijn golden ticket het kiel met zieldie plek aan de randstadwaar de schimmel op het gemiddelde badkamerplafond meer leeft als de gehele buurt bij elkaar die plekwaar de doordeweekse inwoner nog in nihilisme gelooft & waar gentrificatie nooit in de mond zal genomen worden maar eenieder die het waagtzal het weten Hier minachten ze den Tourist want die man is van de Seefhoek & hoe kunt ge in vredesnaam zo teren op de miserie van een ander Sukkeleir ! alleen het kiel is real Hier in deze broeihaard voor de verworpenen der aardeis het kaffee op de hoek de trekpleister voor allerhande leven hiërogliefen die graag praten over den tijd van toen ‘Kaffee bodemloos’een zweterig zuiphol voor discussies over GSM gebruik Julliette gaf er eens een saflet aan Antoinettewant ze had haar angst weer teveel gevet op het internet kletterende gesprekken over non-binaire mensen & wokers – wat dat ook mag wezen - heen en weer gaand breinverkeer over al die mottige buitenlanders die ons land komen inpikken één bruisende boel van betweterigheidhet spel staat er nog & het leeft er nog maar hier verstaat men onder leven liefst zo snel mogelijk het huidige moment vergeten & het gemekker oh het gejank van de gemiddelde klantover hun verdriet doordrenkt met drank hier in dit kruipkotgroot hol zijn de oudste stukken meubilairde mensen die er de krukken warm houden oud & antiekauthentiekhun mentaliteit geurt ouder als dat de gemiddelde mens leven kanboerkesglazen bifiweusten oplosroycosoep & Oxo de Pitjesbak de beeldbuis de sigarettenbakken op den toog echtheid is hier belangrijker als beleefdheid hier weet men wat men wilt & wat men niet wilt hier hebben de mensen een mening die teltJan tussen de Jannen met de pettenhier kleuren de straten vijtig tinten grijs & vijftig tinten spierwit hier loopt geen Marokkaan , neger of tsjoef uit Borgerroco rond & diegene die er dan toch rondlopen zijn even halfdood als Jan in zijn ontwennigsperioden van weleer even diep even ver weg even ver van alles vandaan de blikken bier in de kant de zakken weed op het speelplein de gebroken spiegels in de brievenbus & paars veel te veel paars Jan is geen vrijdenkend man & al die getikte geitenwollensokkendragende yogasnuivers mogen naar Deurne-Noord Jan is geen ecologisch levend man maar heel zijn woonst ligt bomvol brol stinkend afval gerolde sigarettenpeuken & het geurt er naar ammoniak & penetrante putlucht Jan leeft op zijn eigen manier in een containerwoning desondanks zijn afschuw voor groen Hij had het weer veel te druk met staren naar het plafond in het scheve & schrijnende appartement dat hij had geërfd van grootmoederlief smack daar moest hij het tegenwoordig weer van hebben smack de coke die je kan roken daar diende je niet voor te prikken & na jaren kon hij zelfs niet meer in zijn voeten prikkenJan kent er al effe iets van een Junk in hart & nieren een Junk in menselijk verval een held in escapisme een held in herval oh zijn eeuwig junkieverdriet ! Jan nam de dingen terug zoals ze altijd al waren geweest Jan was het weeral maar eens niet verleerd

Schrikkentist

11 0

Fuji berg vanuit de shinkansen

station Ōmiya - middagzon en Fuji-san oogverblindend mooi de besneeuwde top van de Fuji torent uit boven de daken hij speelt hide and seek met treinreizigers, Fuji achter de huizen achter hoogbouw doemt de Fuji berg op - witte was op balkons door de netten van een honkbal veld; glimp van de Fuji achter de kranen van een gloednieuw stadion; oude Fuji-san

Margaretha Juta

2 1

#novembervers2023 - Zon en zee

Zon en zee Architectuur voor getroebleerden maar dan binnenshuis zonder mistbank

Thomach

5 0

novembervers 1411

ge hebt alles wat ge wilt mijn kleine meid warmte van het zeildoek dat broeit voor de eeuwigheid lees ik u voor uit ons lievelingsboek van de zweedse schrijfster dat gij in mijn voeten stapt verberg een muizenval vol ijver eet de kaas die gij mij toehapt

peter mmm Verreth

6 0

Ik proef destructie

De knokkels van mijn hand kloppen pas als mijn vuist gedaan heeft. Mensen die onder je huid kruipen krijg je niet weg met een muur als boksbal. En dat besef drijft me tot de volgende poging om dat op de proef te stellen. En nog één. En nog één, nog één, één, één, één, één, één, één, één, één. Ik proef destructie; onderscheid tussen mij en hen bestaat niet. Zout sijpelt in mijn mond en voedt de radeloosheid. De muur is onderdanig aan mijn rake klappen en bloost onder mijn opengehaalde huid. Ik stop niet. Ik voel de machteloosheid oprukken in de schokken die ik blijf geven. Ik stop niet.Ik vertraag, maar verhard. Ik stop niet.Ik stop niet. Ik weet niet of ik dat nog kan: stoppen.

Amarant Plas

23 0

NovemberVers 13/11

Hoe was ik het roest van de dagen, hoe trek ik ooit weer zon door de ramen.

APA

18 2

#novembervers geen onderwerp dag13

koren en kaf beter verberg ik helderheid het sterke is doordrenkt, en leeft lang centreert en harmonieert, koren en kaf misschien samengaan, misschien zoeken ik gebruik geduld en zonder uitputting, denk ik na voortschrijden bezit een plaats mijn patroon wordt helder, maar ik verhul zoetheid nadert, kaf, kennis nadert, koren gepastheid van een grote heer, gebruik ik niet mijn vleugels laat ik zakken soepel beweeg ik, geen kwelling sta ik toe poorten en kamers houd ik gesloten maar bewust verberg ik mijn licht veld geeft mee, draagt en maakt zich dienstbaar alles zwoegt en dient, ik zaai en oogst verdonker en verhelder, aldus corrigeer ik vlieg ik gepast, koren en kaf waait in de wind helderheid mag niet pauzeren @linde20231113 #novembervers2023#dag13

de jutte acrobate

0 0

Omhoog

de wolkenkrabber kleurt in alle tinten rood - klimop komt omhoog

Margaretha Juta

14 2

#novembervers2023 - 't Poske

De sluiting van café ‘t Poske Een lappendeken voor de geheelonthouder en de vrouw zonder geldpers

Thomach

3 0

hormoon-balans

De boiler buldert zijn laatste warmte. Het water blijft toch koud. Vandaag ga ik terug werken na een zombie-keelontsteking en de etter die ik de afgelopen week doorslikte lijkt zich nu te hebben getransformeerd tot ongelukkige collega's. Ik vraag niet door want ze doet een handgebaar dat ik interpreteer als 'nu niet'. Ik stel de foute vraag en het antwoord blijft uit. Een vroeger familielid vraagt me om hulp in haar onderzoek naar de ontrouw van haar voormalige man, mijn neef. Ik wil haar wel helpen maar anderzijds interesseert het me niet. Hij heeft ondertussen een kind met een ander, zijn collega. Ik heb dit soort spelletjes nooit gespeeld en ik ontwikkel een nieuw voornemen. De volgende keer dat mijn tante een debiele opmerking maakt over mijn afwezigheid schijt ik haar uit. Dan mag ze de etter vanuit de achterkant van mijn keel eens proeven. Hoe langer ik zwijg, hoe erger ze het te verduren zal krijgen en ik heb al heel, heel lang gezwegen. Het zal zo onvoortreffelijk vies zijn, ze zal door haar eigen egoistisch afgietsel zakken wanneer ze mij vraagt wanneer ik voor kinderen zal zorgen. Ze heeft er zelf bewust geen, haar rijkdom mag niet gedeeld. Over een halfuur mag ik met de fiets door het donkere bos naar huis en ik ben mijn hoofdtelefoon vergeten. Het is oke, ik kan mijn aanval al boorbereiden. Mijn lieve, lieve vriend maakt taco's vanavond en de boiler wordt herstelt. Wij samen zijn sowieso warm genoeg en ik barst van liefde met een mes achter de rug. Dat is voor wanneer de buurman zijn beklag komt doen over het weer.

Chloe synkineses

6 0

Gezapige en andere (zelf)observaties (over november)

Terug een uur dichterbij bij het natuurlijke donker De wereld draait voorbij voorbij Halloween Kerkhofeven stil op den elfste van de elfste Sinterklaas komt ook dra; rep u allen! Waar zijn die lange zomeravonden? Geen plant, boom noch dieren als het kon en mocht geen kind trekken zich iets aan van de mechanische klok omgevormd tot hedendaags digitaal donker wordt het toch alleen de warmte blijft langer het groen raakt oververmoeid alleen de haast blijft duren en geen plant, boom noch dierzelfs kind en mens vinden nog rust Zou december nog gekker zijn? AMK

Anemos

8 1

Huis

Alles gaat met een hijskraan en loopt vertraging op. Je denkt dat je hier woont.Er arriveren grote ramen Het raam is ongelofelijk zwaar.Geen gerinkel dat is fijn. Goed om een echo te horen.Dan zit het raam vast. Er wordt veel gedaanDat zie ik wel gebeuren. Het geheel past; ik hoor geen gevloek.Groot leven, nog voor weinig. Ik wil hier nu al logerenKom binnen het voelt of je in de zee staat. Rockwool-'n-Roll,dans om mijn eigen warmte. Het is zo heerlijk robuustZonder een schaduwlijn.

Govert van Bergen

34 1

Alleen je vrienden kies je zelf

Ik zit aan de keukentafel. Voor me ligt een verveeld wit blad, dat ongeduldig wacht tot ik er iets op schrijf. ‘Ken je personage,’ klinkt het door mijn hoofd, ‘beter dan je beste vriend. Je staat er mee op en gaat ermee slapen. Je houdt er meer van dan van je eigen partner.’ Na de cursus ‘Levensechte personages ontwikkelen’ en talrijke blogs en tutorials over het onderwerp, stuiteren deze tips door mijn hoofd. Helaas blijft het daar bij. Het witte blad wacht tevergeefs op invulling. Driftig denk ik na over de hobby's van mijn personage. En zijn kindertrauma, veroorzaakt door zijn ouders voor wie ik nog geen gepaste naam heb gevonden. Als ik eindelijk een paar zinnen uit mijn pen heb geperst, ben ik teleurgesteld. Mijn personage voelt onecht. Een vergezochte constructie die plat op het verder volledig lege blad neerligt. Levenloos. Verdrietig kijk ik naar mijn dode ‘beste vriend die ik beter ken dan mijn eigen partner’. Ik probeer hem nog één keer tevergeefs te reanimeren door hem ruzie te laten maken met de buurvrouw. Terwijl ik zwoeg over een plausibele reden voor dat conflict, wordt de doodsoorzaak plots duidelijk. IK HEB HEM VERMOORD! Een personage laat zich niet boetseren. Het kiest zijn eigen weg in het verhaal. Het enige dat ik moet doen is het de ruimte geven. Om me te verrassen met een wonderlijke tocht die ik in geen van mijn eerdere verhalen heb gemaakt. Hoe langer ik mee loop, hoe meer het personage zich blootgeeft. Ik zou het liefdevol kunnen sturen als het de verkeerde kant opgaat. Het herinneren aan het veilig uitgestippelde kader dat ik ervoor maakte. Of ik kan niets doen. Alleen maar toekijken als het in een ravijn stort. Wanneer het op de bodem ligt, misschien met een rare knik in de nek, kan ik voorzichtig afdalen. Om daar te ontdekken dat het me zonet heeft toegelaten in de diepste krochten van zijn geheimen. Of ik die geheimen nu spannend, prachtig, magisch, afschuwelijk, verdrietig of stinkend rot vind, verwonderen zullen ze me zeker. En voor ik het besef, staat er een volledig mens van vlees en bloed op mijn papier. Mijn nieuwe beste vriend? Niets van! Je vrienden kies je zelf. Maar je personages? Daar heb je niets over te zeggen! Ze bouwen zelf hun weg en geven geen sik om wat jij daarvan vindt. Trek je dat echter niet aan. Als het resultaat je niet bevalt, kan je je personage nog altijd in een strak regeltjeskader vastsnoeren om het daar langzaam en pijnlijk te vermoorden.

Amanda Bos

48 3

Maria Pijpelincxstraat (#novembervers2023)

Acht uur in de M. Pijpelincxstraatde daagse drukte voor en paraatZoevende meeuwen van ‘t staden een jonge zwarte katBenieuwd naar wat de ander begaat foto: @emmeli.m

Lazy Midday

52 0

Stilte

het getik van een wandelstok in het bos - diepe stilte

Margaretha Juta

11 0

wat me zei

wat me zei niet wist ik, wat me zei keer om en kijk niet terug banden stroef en ik naar eigen kunnen, niets hoefde nog zei het me, loop richting leef hoogste goed, aanprijs ik stem best aardig en toch naar en zinnen fijn, ik werd mak als lome hond, me sleurde ik uit mand, richting richting ogen draalden, was weg nog was nog weg terug, ik zweeg het het niet gezegd, kreeg ik voor straks misschien, dacht ik maar wat het me zei, niet was naar, ik liep geen weg terug

de jutte acrobate

4 0

Winterblues

Soms wandel ik door de stad op zoek naar herinneringen. Vaak ga ik bewust op mijn doel af en draal ik dan voor een of ander gebouw dat betekenisloos is voor andere voorbijgangers, maar niet voor mij. Ik schaam me dan ook een beetje. Wat moeten ze wel niet denken als ik wezenloos sta te staren? Ik kruip dan in mijn hoofd. Zo kom ik bij een wijnbar die gesloten is voor het jaarlijks verlof. De luiken zijn naar beneden gelaten en verdorde blaadjes liggen opgehoopt in de portiek. Op een handgeschreven blad: "Wij zijn er even tussenuit. Terug open op 16 november." Door de glazen deur zie ik de opgeplooide parasols staan. Afgelopen zomer was er een terras. Daar dronk ik een glas witte wijn. Met mijn ogen gesloten proef ik het nog. Voor altijd is het augustus in de wijnbar die nu gesloten is.

Véronique Scheyvaerts

42 0

#novembervers het fotoalbum dag12

album het lag mogelijks aan de rode kleurkleur van liefde, er mocht dat tikkeltje meerin foto's verging, ergens mijn stem en vage herinneringen wistentussen zwarte lagen en pergamijnkon, bewaren vredig, en tijd, een afstand nemen het lag mogelijks in gelijkheidwij, allen gelijk, eenzelfde schoen, eenzelfde kleedkleur droeg ons, weergave van verbondenheidonze familieband werd er gesmeed, en tijd liep meeergens, tussen zwarte lagen en pergamijnkon, vredig afstand nemen het lag mogelijks aan mezelfik, anders, wou weervinden, vrederood, kleur van liefde, dat tikkeltje meerin foto's herinneren, weerwind en kinderlijke onschuldmaar tijd liep mee, verging, wist ergenstussen zwarte lagen en pergamijn, herleefde mijn stem @linde20231112#novembervers2023#dag12

de jutte acrobate

0 0

Gebed (#NovemberVers)

Leg je handen om mijn huisspreid je vingersspaar een klaarte voor het lichtspiegel zeezichtin klare lucht Pieter Van der Schoot Foto: (c) Pieter Van der Schoot

Pieter Van der Schoot

7 0