Lezen

Gek?

Het getik dat enkel ik kan horen Waarom? Ik ga op zoek naar de oorzaak Gevonden, maar niets aan te doen .. Niemand anders kan het horen Word ik gek.. ? De geur dat enkel ik kan ruiken Waarom? Ik ga op zoek naar de oorzaak Gevonden.. gelukkig .. wel iets aan te doen! Toch.. niemand anders kan het ruiken Word ik gek .. ? Het felle licht dat enkel mij stoort in de ogen Waarom? Ik ga weer op zoek Gevonden.. ik blijk het probleem te zijn Niemand anders kon het zien, ruiken of horen .. Enkel ik .. ik.. mijn zintuigen .. ik.. ik denk .. ik ben gek !

Joosen.N

0 0

#novembervers2023 - Die armzwaai

Na een armzwaai is de fagot gelijk een gelatineblaadje in water in de benedenloop beknot

Thomach

2 0

#novembervers het fotoalbum dag9

voor voeten of ik het onderwerp van de week leuk vind, weet ik niet eerder betwijfel ik het, maar voor voeten mag gegooid niet zonder reden, bedenk ik, wordt aan mijn boom geschud neem nu dit album, een allegaartje van foto's, oubollige outfits er is die immere voor en na, en het leven dat me ontglipt novembervers, vandaag besef ik ineens wat morgen komt ik huiver en doorslik waarheid, mijn boom verloor aan pracht en voorbij is voorbij, maar zie meer schatten en hun glimlach niet zonder reden, bedenk ik, gooi die me voor voeten en ik smelt @linde20231109 #novembervers2023#dag9

de jutte acrobate

3 0

Huilen is voor straks

Dus ik moet opnieuw beginnen. Ik kan niet anders. Op een bepaald moment is mijn leven gescheurd. Iemand had mijn leven in handen als was het een boek waar bladzijde na bladzijde werd uitgescheurd en versnipperd. De snippers waren voor mij. Ik moest ze bij elkaar zoeken en tegen het licht houden. Ik snapte er niks van. Ik moest mijn hoofd erbij houden. Nadenken. Puzzelen. Passen. Uitdokteren. Begrijpen. Beseffen. Dat laatste is het moeilijkste. Vandaag is weer zo'n dag waarop ik besef. Begrijpen gebeurt in mijn hoofd. Beseffen in de rest van mijn lijf. Ik verstijf. Ik voel het vooral in mijn benen. Ik bibber. Alles tintelt vanbinnen en in mijn keel nestelt zich een gevoel dat voorafgaat aan huilen. Dat huilen is voor straks. Uit mijn voeten en handen komt ijs. Ik mis iedereen. Ik werd vakkundig verwijderd toen de waarheid begon te dagen. Achteraf gezien was het niet zo slim van mij om hardop vragen te stellen aan de gelovigen van dienst. Maar wat wil je ? Wat doe je als je op je grondvesten davert ? Als de waarheid waarin je geloofde een leugen blijkt te zijn ? Als niks nog is wat het altijd leek ? Toen mijn vader viel, viel ik ook. Alsof hij degene was die me altijd al bijeenhield. Toen hij uiteenviel, ik ook. Er klopte niks meer. Ze hadden mijn vader vastgebonden. Hij wrikte zichzelf los en wandelde in zijn pyama de koude herfstnacht in . Naar huis. Maar dat vertel ik later. Misschien vertel ik beter eerst iets over mijn tegenspeelster. Die was ook niet waar, zo bleek achteraf.

Ann Henri

40 2

novembervers 911

huil nu het zal goed doen en kijk niet meer naar mij ge moet me vergeten zoals die dokter martens botinnes diep weggestopt n de kitbag je lange blauwe kleed aan de kapstok je buikje weggemoffeld en je haar als cleopatra en dan zal je me ooit weer ergens tegenkomen en niet meer weten wie ik was

peter mmm Verreth

6 1

Wat ik voor je voel ?

Blijfheid.

DqM

27 2

Op dit uur

Op dit uur Is niets meer juist. Kansen vergaan Honden bijten De uren weg. Uren die nooit Hoeven te bestaan. Toch zijn ze er. En trippelen ze zich Een weg. Een baan. Ver weg van waar De klaroeners staan. Van waar ik wil. Van waar ik weg. Een bundel Een krans, Een ader lang. Waar ben jij? Ik weet het wel!

Stef Van Overstraeten

5 0

De gever is de krijger

wanneer je ogen blijven rustenop m’n handen bij m’n hoofdzonder schroom en zonder angstendan zie ik wie in mij gelooft wanneer je handen zachtjes strelenlangs m’n mond en langs m’n wangdan verlang ik om te gevenzonder krijgen of belang want de gever is de krijgereen zalige ervaring keer op keernemen zonder gevenis voor jou en mij geen optie meer wanneer je ogen mij bekijkenen ik zie een glimlach om je monddan verlang ik om bij jou te blijvenen zijn al m’n twijfels ongegrond want de gever is de krijger

mopoltoch

10 0

Herfstwind

mijn natte japon kronkelt in alle bochten - sterke herfstwind

Margaretha Juta

10 1

NovemberVers 8/11

De nacht kleurt een bedde maan snijdt het grasik luister een gevel Ik hang lichtjes op. Stilte keert me de rug toetoch stop ik zadenin aarde. Ik puzzelik lijm de scheurenaan elkaar.

APA

9 1

Toxic

“I’m addicted to you, don’t you know that you’re toxic.” Giftig. Haar venijnige opmerking had zich in haar hoofd genesteld en haar langzaamaan verlamd. Zoals altijd had ze het niet verwacht. Was het omdat ze omdat ze nagelaten had goeiedag te zeggen aan de keukentafel? Of omdat ze haar kleren had laten rondslingeren? Ze had er het raden naar. Met haar moeder kon je het onmogelijk weten. Haar gezichtsuitdrukking verried geen enkele emotie. Soms had zij de indruk dat haar moeder zelf een puber was. Dat zij, Aimée, voor haar moest zorgen en haar morele kompas moest zijn. Zij was degene die haar emoties moest bedwingen. Terwijl haar moeder degene was die last had van mood swings waar noch kop, noch staart aan vast te binden was. Haar moeder was een bloedmooie vrouw. Eentje waarvoor je als een blok zou vallen met haar betoverende verschijning. Iemand van wie je gemakkelijk hield maar die niet van zichzelf hield. Kennissen, buren en Aimées vrienden omschreven haar als ‘joviaal’, ‘uitbundig’, ‘goedlachs’ en ‘attentvol’. Het woord 'authentiek' was zelfs eens gevallen. Haar moeder stond altijd klaar voor iedereen met advies, tips en een luisterend oor maar dit bleek haar manier om mensen op een afstand te houden. Als een afleidingsmanoeuvre om niet te dicht te komen. Want vroeg of laat botste je op een muur zodra je haar spiegels voorhield. Dan veranderde ze in een andere persoon. In iemand die koel, afstandelijk en onvoorspelbaar was. Iemand die bij de minste trigger klaar was om uit te barsten en je te overstelpen met vernietigend kritiek. Dan moest je zorgen dat je uit haar buurt was en je zo klein mogelijk maken. Dan voelde ze zich zo waardeloos en stom in haar bijzijn. Was haar moeder emotioneel onbereikbaar zoals haar vriendin Jeanne had geopperd? Aimée had toen haar schouders opgehaald maar haar opmerking was blijven hangen. Was het erfelijk? Een jongen uit haar klas had haar gezegd dat ze best wel mooi was voor a brown chick. Ze had toen op dezelfde manier gereageerd: ze had haar schouders opgehaald. Wat moest ze voelen? Soms leek het alsof ze geen toegang had tot haar gevoelens. Alsof haar emoties achter slot en grendel waren. Zijn emotioneel onbereikbare personen gemeen? Dat was ook één van de vele vragen die ze zich stelde. Haar moeder kon poeslief zijn maar ze wist nooit of het oprecht was. Of hoelang de show duurde. Want vroeg of laat keerde het zich tegen haar; zoals die keer in de supermarkt.

Ckaisala

11 0

Soorten wandelaars met hond (NovemberVers)

Wanneer ik aandachtig mijn blik laat glijden over onze laanmerk ik dat er twee soort wandelaars met hond bestaanOpvallend is: ze komen bijna altijd samen voorDe ene soort is lui en langzaam, de ander loopt stevig door Zo is er de gehaaste man, moet altijd ergens heenHij loopt in een draf, of doet toch zijn best en is meestal snel te beenDit soort wandelaar gaat gepaard met een hond die niet wandelen wilDeze hond lijkt nog niet goed wakker en staat constant overal stil De andere wandelaar die ik heb gezien is van een heel andere soortHij wandelt niet echt, hij slentert bezwaarlijk, met moeite sleept hij zich voortHet is nu niet de hond maar de wandelaar zelf, die maar staat te dralenMaar dat is buiten zijn hond gerekend, die topsnelheden wil halen. (NovemberVers)

Lennart Vanstaen

10 1

#novembervers2023 - De show is afgelopen

Het graskalf is verzonken Het stempelmerk is gezet Er is wederliefde geklonken alleen vandaag is er dolle pret

Thomach

6 0

novembervers 811

surf over zompige dalen onderzoek het ongedierte dat krioelt in een wirwar onder de eeuwige duisternis van een zwarte bontjas

peter mmm Verreth

8 0

Je had mij ijsland beloofd

je had mij ijsland beloofd één kus op de schouder er werd warmte geroofd louter voor mij dit hart wilde dooien en onder dit vel leefde nog hoop de wereld zou smelten mijn ijsbeer zou sterven jouw lippen ze proefden het zout ook de bittere waarheid de strijdende krachten verloren begrip de vorst ook mijn milt ze kenden de steken het scheuren van einders hetgeen niet wil stroken tracht zelden te vechten de tocht viel mij tegen ik had nochtans dromen jouw ogen ze keken recht in mijn ziel zij planden de reis het zou ons bevrijden van twijfel die pijn en wankele tijden je had mij ijsland beloofd uitzicht op rustige bergen sneeuw die kon zorgen voor reine gezichten niets zou nog afzien ik voelde het troebele stierf mijn schat, ik kon leven te midden kristallen de vele verhalen de woorden ze werden gesprokkeld door handen twee zielen die dwaalden ons overvielen vulkanen ze durfden verrassingen baren overal lava vurig verlangen we gingen zelfs vliegen voorbij horizonten zonder te vrezen we zoenden we keken nooit meer achterom er vloeiden zelfs dappere tranen over de wangen langs al het leed dat wij voortaan deelden uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

10 2

#novembervers het fotoalbum dag8

mijn fleur herinnering van één, naar zes, naar tien lijkt op, wie niet weg is, is gezien album, klamme blik en ik, die me afvraag waar is tijd naartoe en waarom kleffe zeer zeker, halfbakken was ik en hinderlijk legde me voor voeten, teveel zwart-wit daar over doopvont smet, ging het al mis en toen nog vader die opfleurde dan kanten ik, en poppetje broos geel geruit kleed en pofmouwen hoop dan leefde ik woord en meerdere hoofdrol en tijd ging naartoe en kleffe al was maar hoop leefde mee en halfbakken denken werd heldere blik en ik die me afvroeg wie ben ik dan echt, in foto slechts greep en kleur wordt fleur, welgezien, niet weg ben ik @linde20231108 #novembervers2023#dag8

de jutte acrobate

0 0

In het bos

een rode loper van herfstbladeren voor de boswandelaars

Margaretha Juta

10 0

#novembervers2023 - Spijtig

Aphrodite, onze Miss Martino Onze Big Bak De liefde voor groen maakt haar geen podoloog Het wordt een drukke kioskavond

Thomach

8 0

#novembervers het fotoalbum dag7

#novembervers2023 Naar onderwerp van de week: het fotoalbum ommezwaai uit dozen, guitige gezichten, op springen, ommezwaai album en ik, duik en stoot me, op pak oude postkaarten en beelden van hoe het was en daar waar ik opgroeide er is kleur en zwartwit en wat in kleur was, niet meer als stuifzand oplicht mijn dorp, me en jeugd van toen fijn zand verkorrelt mijn kijk, ook ik, ben niet meer weg jeugdbeweging, school, vrienden en dat dorpscafé weg thuis, niets nog bindt me er, er leeg liep mijn fles eens ontkurkt, ontglipte pak me, werd schare ommezwaai er is het muffe dat typeert, postkaarten en herinneringen beelden van hoe het was, vale, oude dorpslicht scheen en fijn stof benevelt mijn kijk, ook ik, ben niet meer @linde20231107 #novembervers2023#dag7

de jutte acrobate

0 0

Blessuretijd

De horde was verdwenen jouw lichaam een gat in de dag op een onbeslapen bed ik liep niet om het rauwe vlees heen Ik raapte je ledematen bij elkaar joeg de kraai de kamer uit terwijl ik je op schoot nam een oud kind met wartaal in de mond De lakens en stootkussens waren zoek met de zoom van mijn hemd stelpte ikjouw woorden die uit hun oevers traden naakt en glanzend rood De afgrond glimlachte scherpe randen trok ons dichterbij als zusterbloed toegewijd peuterde ik de kogel uit elke rafelige lettergreep

Elise Vos

46 4