Lezen

Novemberpoëzie -dag 1 -Winteruur

Op de tafel woont een zooi en de was ligt nat te wachten naast de keuken waar het kookvuur dient gedoofd. De vuile kopjes borden pannen spelen Jenga. Eén kopje en glas verloren nog voor ze de stapel bereikten. Er moet nog brood gekocht voor bij het beleg en het vuilnis moet naar buiten. Het kookvuur brandt zich aan mijn vinger en als de kraan drupt moet ik denken aan een liedje uit een film. De vriend die ik bel weet vast welke ik bedoel. Terwijl we praten, regent het ideeën en moet mijn vinger nog onder de kraan. Winteruur voelt als een uur langer dus alle tijd om nog iets te doen. In de maand november schrijf ik elke dag één gedicht. Nadat ik het kookvuur heb gedoofd.

Vanessa Daniëls

44 1

Ted Talk

Wordt geen vechtersbaas dat is niet nodigEen scherpe tong maakt gebalde vuisten overbodigToch is't belangrijk dat je kan slaanEr zullen altijd van die idioten in je weg staan Zoek de waarheid in je hartLeer jezelf kennenEen goedpraatmonoloog Dat kan snel wennen Voor je het weet ben je de weg kwijtEr zijn duizend synoniemen voor spijtGeluk is niet iets dat verslijtOude mannen praten zo als ze zich zienDenken: ik krijg alleen wat ik verdien Da's niet helemaal waarHet is wat je denkt te verdienenDaarom zie je klootzakken die het zó vindenNiet het soort dat elk nieuwjaar voornemens heeftBesffende dat het nooit lang heeft gekleeftIedereen heeft uiteindelijk altijd in het nu geleefd Een gewoonte maken duurt 40 dagenHou gewoon een koers aan en leer jezelf te gedragenOeps, ik bedoel verdragenEn stop met klagenEet gematigt: je bent geen koe met zeven magen Spreek jezelf aan alsof je respect verdientEn je zal zien: je maakt een ja van een misschienRelativeer en zoek de humorEen slechte cel is niet perse een tumorEen lach trekt mensen aan, bovendien Hou je niet bezig met slim of domJe weet niet wat het inhoudWees niet bezig met meningen Voordat de mening zich met jou bezighoud Leer te genieten van de twijfelsElke optie is een oneindigheid aan veelheidEen veelheid aan oneindigheidOnzeker zijn is de enige zekerheidJe jeugd is je leertijdDurf te kiezen voor jezelf en je zit al op de helftAch is ook een synoniem voor spijt Soms heb je stilte nodig, dat zijn de momenten dat je lawaai opzoektWel, herken die vloekSoms is niets doen het moeilijksteZoals in een ruzie alles uitschreewen wat in je komtHet gevoel gelijk te hebben is domheid goed vermomd Het leven is een landschap van gramschap en verdragenJe hebt een droom nodig om het duister te verjagenHou je hoofd omhoog en kijk naar de sterrenEen wolk kan het zicht maar tijdelijk versperren Je wordt zo traag volwassen, je gelooft dat je 't al bentHet is dat hersens zo snel wentJe wordt wijzer maar hoeft niemand aan te duidenHet spook onder je bed zijn je eigen ademgeluiden Het verleden sijpelt door de kieren en verzuurt het hedenLeer wandelen zonder bagage mee te nemenJe bent niet je gedachten laat ze linksJe bent niet interessant, laat je links Ego is een synoniem voor spijt, net zoals ervaringIk wou je wat dingen meegevenNiet alles rijmt in dit levenZie hier mijn openbaring

Stelselmatig

10 0

Dave & Lennard

Een kleine vijftien jaargebrek aan transparantiehadden ze nodig voor in te ziendat na meer als dertig jaarenkel & alleen hun brillenécht lijken op elkaar

Schrikkentist

13 0

Zoon

Mijn zoon van mijn leven, je ligt daar zo rijk.Ik zit hier en kijk,dit duurt maar heel even.Want dan spring je recht, loopt weg van het kind dat ik heb bemind. Ik steun je oprecht. Je volgde je voeten, jezelf te begroeten alsof je vergat dat ik hier ooit zat, je groei te bekijken, je toekomst te ijken met staafjes geluk van liefde nooit stuk. Kunstwerk 'De Hagedis' van Antoine Félix Bouré - in MSK Gent Zin in musea, Creatief Schrijven, 24 oktober 2021 Foro: Lumes

Lumes

67 1

Libanonceder

voor velen vooral reusachtig straatmeubilair met feelgood-effect en trottoirtegels als opperhuid vermolmd gemompel speelt het idee van de zaag fantastische verhalen verborgen onder zijn schors houden ons warm, redden al eeuwen zijn huid

Annet Zaagsma

22 0

Drempel

Zelfst.naamw. (m.) Uitspraak: [ˈdrɛmpəl] Een drempel is een zichtbare of onzichtbare verhoging opgebouwd uit azobé, meranti, vuren, lafheid of leugens. Ook een lucifer kan een drempel vormen. In zijn natuurlijke vorm een verondieping over de volle breedte van een riviergeul veroorzaakt door sedimentatie of een erosievaste laag. Bij het hardlopen wil men liefst de anaërobe drempel verleggen. In horizontale vorm op hoogte vergelijkbaar met een glazen plafond. Oorspronkelijk ook wel onderdorpel. Zie ook drempelvrees, drempelwaarde en bedremmeld.

Annet Zaagsma

3 0

Het bekertje

je drinkt elke dag water evenveel als ik als ik bij je ben kan ik het niet laten dan drink in je leeg tot op de laatste druppel En dan sta je daar in mijn kast te wachten op de volgende keer dat ik je eruit haal en vul met het heerlijke water zo heerlijk als het zoete snoepje uit de kast van mijn zoetje

ADINO

2 0

Ons bedorven koninkrijk

Laat ons alvast beginnenbij waar het stoppen zalhet is groter als onzelfniemand is graag eenzaamwe spreken uit ervaringwe spreken onszelf tegenvanuit een gebrek aan ervaringdrie tongen die kletterenwanneer het kan wanneer het magdrie tongen die al veel te vaakveel te veel tegen zichzelf hebben gepraathet onbeminde wordt het onbekende& wij kennen alleen onszelf beter als elkaarde dag van vandaag kan alles& niemand is graag alleen niemand is graag eenzaamde kille stilteonder lakens waar de huisstofmijthet meest van al leeftbepaalt zelf ons beeldde warme gloed van melancholieversleten stilzwijgen en verbeten rancunebepaalt ons zelfbeeldwij dromen overdag wij denken teveel 's nachtsliggen wakker van onze dromendie zo onbereikbaar (b)lijken te zijn& altijd maar blijven onderweg zijn naar verloren lopende lege stoel op het perronde vloedgolf aan verlangenons weeral maar eens te laten vangeneen vertoning dat speelt op twee vlakkenniemand is graag alleen niemand is graag eenzaam& wij doen alleen nog echt ons best nuom elkaar terug zo snel mogelijk uit het oog te verliezenwachtend op het volgende valse imperiumals het allemaal opnieuw kan beginnen& dan , dan spreken wij nog eens

Schrikkentist

0 0

900

Eeuwenlang staan zein de grond, hun wortels trouw. Van alle rituelen,woorden en gebaren kennen zij de oorsprong,bewaren die in hun ringen en de mens reist beneden voorbij,kerft namen in hun stammen. Eeuwenlang dezelfde rituelen,woorden en gebaren.

B.P. Arend

16 1

Tip

Soms droom ik

Soms droom ik van kasjmier, mijn langste benen, elegante zwanen, galante mannen, erudiete vriendinnen en saffraan op tafel. Soms droom ik van oranje en roze en alle oranje en roze daartussenin wanneer we wolken voorbijvliegen, onderweg naar Wenen of New York. Soms droom ik van gladgestreken hemden en gepoetste naaldhakken. Soms droom ik van velours, mahonie en marmer. Soms droom ik van op-maat-gemaakte tegels en geen keuken maar cuisine. Soms droom ik van schaak, golf of paarden, een onontdekte troef die uitgespeeld wilt worden. Soms droom ik van de stilte, zoek achter al dat glimmende. Soms droom ik van al dat glimmende op zoek naar stilte. Soms droom ik van eenvoud en van water. Gekoelde flessen tussen rijen appels, tomaten en kazen. Soms droom ik van olijfolie en haar velden. Soms droom ik dat ze uit Andalusië komen, maar als me dat niet verteld werd droom ik soms van de vlaktes nabij en hun vruchtbaarheid zonder regen. Tranen vloeien er. Soms droom ik van groene thee én olijfolie en ben ik tevree dat het me langer helpt leven. Soms droom ik dit alleen maar en droom ik van het tegendeel. Soms droom ik van het simpele. Soms droom ik van afgeknipte boeketten en het bloeien van tulpen en zondagen. Soms droom ik van lossere haren en een hand die door ze graait, op zoek naar een wonde nabij geheeld. Soms droom ik van mama en haar hand die twee seconden op me rust. Soms droom ik dat het er twintig zijn en voel ik me twintig jaar geliefd. Soms droom ik van dauwdruppels op het gras en soms op de daken. Soms droom ik van de sterren en vind ik ze overal. Soms droom ik van verdriet en pijn die in de controleerbare plooien van woorden vallen. Soms droom ik van de stilte in de woorden die op mijn lippen liggen. Soms droom ik van een nacht met wie ik vroeger was, ik zou haar beminnen zonder minachting. Soms droom ik van vandaag, hoe de plooien van het laken rond mijn benen vallen en hoe ik droom van een lach die me wakker kraait. Soms droom ik van amandelen, treinabonnementen en mensen die hun ramen op dezelfde dagen poetsen. Soms droom ik van voldoening, groei en daadkracht. Soms droom ik van doem en besef ik dat mensen op andere manieren naar buiten wandelen. Soms droom ik dat ik voel, beweeg en bibber. Soms droom ik van dromen en verhalen, vuren en vliegen. Soms droom ik van geuren, fris en vrijgevig, bloemig en sensueel. Soms droom ik van wit en soms droom ik van zwart en wat ze met elkaar gemeen hebben. Soms droom ik van donker en licht en hoe ze ons steeds twee stappen voor zijn. Soms droom ik van Tunesië, Tsjechië, Turijn of Tibet. Soms droom ik van Kaapstad, Kopenhagen, Kyoto of Kos. Soms droom ik van Zweden, Zaïre, Zakynthos of Zonnebloemdorp. Soms droom ik van alle onbekenden en bekogel ik hen met pennen — laat het klinken zeg ik ze — waar je vandaan komt, waar je staat, waarheen je je begeeft — troost me met antwoorden op vragen die ik je nooit zal kunnen stellen.

Aerin Thijs

310 1

Dagementen

Mijn engagement ligt ergens,zijn roes te beslapenna een thé dansant die op de duvel draaidewie weet waar op de achterbank misschienin een achterkamer van een salonvan een bruin caféin een versleten nachtjaponvan barmeid drie Hij is uitgerust en klaarom te gaan comazuipen

Midas

16 1

Feniks

Mijn lichaam schreeuwt het uit. Ik breek onder jouw wellustige baldadigheid. The day after kondigt zich onheilspellend aan. Ik doe niet alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Mijn littekens, door jouw poging tot karaktermoord, zullen langzaam helen. Ik vertrouw er op dat mijn innerlijke kracht mij als een feniks uit de as zal laten herrijzen. Met opgeheven hoofd en pronte borst draag ik trots mijn nog steeds kostbare vrucht. --- Kunstwerk: Carel Willink Museum voor Schone Kunsten, Gent Zin in Musea, Creatief Schrijven, 24 oktober 2021 Foto: Elise Eos

Arabella Renée Rosée (A.R.Rosée)

67 4

Tip

als ik naar je zwijg

als ik naar je zwijghaal de spellingsfouten uit mijn gedachten de ruimte tussen ons twijfelt de vlakte kleurt eindeloos de gedachten besmeurdmet welvingen van jonge meisjeswe verrimpelen de tijdwe ontluiken en blijven stil als ik naar je zwijghaal de spellingsfouten uit mijn gedachten

M@rl1

123 8

Ovenvers

Op middagen als deze, vergeven van bakken regen en andere waren (buiten woedt de markt) stormt het weer hier binnen om honger van te krijgen, denk ik dan, of is het goesting in consumeren - ongebreideld - zoals alleen wij dat kunnen, als in een vers als in een kraakvers ovenvers

simon s.

5 0

als aan lava

ik lijk een berg wanneer ik cassante dingen zeg scherp en hard maak ik brokken maar onzichtbaar zijn de schokken doordat alles raakt aan een gevoelige laag als aan lava in een vulkaan

saskia van laere

17 0

Huis in huis

Laatst kochten we een instrumentde verhuis was, jongens, niet evident.Het werd een piano uit derde hand,van een gezellig koppel uit de groene rand. Een deskundige heeft ze intussen getemdde piano klinkt opnieuw vredig gestemd.Nu vult ze het huis kamerbreed met muzieken toch was er even paniek. Want dat is wel een mooi huisjeen niet in het minst voor een muisje.Terwijl zij knabbelt aan de snarenstrelen de noten vakkundig haar haren. Maar ach, wat zouden we doenzolang het muisje zich gedraagt met fatsoen.Muziek in de oren doet iedereen deugd,hoe meer zielen, hoe meer vreugd!

katrien de nil

27 0

. brut

met brute zachtheid ontkracht tot ik twijfel aan de nacht slaap zacht ik leg mijn wilde haren te slapen doe niks wacht en zelfs dat de ochtend komt vanzelf haal het zoete uit mijn dag schudt me tot nacht met brute zachtheid ontkracht

M@rl1

17 1

Jaloers op Doornroosje

Ze klinkt als een lp die blijft hangen als een kluwen wol in de war als een vijg met slechts een tikkeltje vocht als een glanzende Granny Smith vanbinnen kapot gevreten door een worm Een kortsluiting doet de wervels scheuren uit haar pyjama wentelt haar in zelfbeklag Zaffranax Sleep walst in haar maag glibberig als een aal Het wrijven van haar krullen tegen de katoenen stof van haar kussen vult de monotone kamer met klank Ze reist lichtjaren door visioenen klapt dicht als een oester Ze vecht tegen spleten in haar blikveld fobieën die krioelen als sigarettenpeuken doorbeuken als een metronoom Het is alsof ze in één tel 100 jaar is geworden

Fatiha Berrazi

21 1

Langs het Heuvelpad

De volle maan wiebelt over lavendelblauwe heuvels op uitkijk op hun rug speelt een leeuwerik verstoppertje met korenvelden het geel licht kruipt op de poten van Knienke, kweekt rust in het najaar Haiku’s klinken als oer stilte in de Kemmelberg zonder overlast zaaien dichters op schaal een plek waar verzenresten zichzelf recycleren