Lezen

Winterstorm

Het statige herenhuis had al veel van zijn glorie verloren, maar voor Rosalie was het thuis. De plek waar de pijn niet bestond. Nog steeds hoorde ze zijn stem: "rotwijf! Trek die vodden eens uit!" Woest veegde ze de tranen uit haar ogen. "het is voorbij" sprak ze zichzelf streng toe.  Ineens werd er op de deur gebonsd. rosalie kromp ineen. Weer gebons, dit keer luider, dringerder. "Rosalie, doe open!" riep een zware manenstem. "august, ga weg!" schreeuwde ze terug.  "nee, doe open!" august bleef op de deur bonken.  Rosalie sprong op en gooide de deur open.  august keek haar aan : "ik kom het goedmaken" zei hij en deed enkele wankele stappen.  Rosalie gaf hem een duw: hij viel achterover van de trap en bleef doodstil liggen.  Rosalie trilde , de adrenaline stroomde door haar lijf. Snel liep ze weer naar binnen.                       

amanda allesie
6 2

1 januari 2024

op de eerste dag van het jaar gaf je me een plukje haar jij bent mijn loofboom alles groeit weer aan   ik zie je graag ook je kale kruin je kwetsbaar silhouet staat sterk in de koude grond   mijn lieve loofboom winters kunnen lang duren het is al koud en lente denken durven we nog niet goed   maar doen we wel je bent de mooiste boom in elk seizoen je wortels groeien diep in mij

Patries
4 1

Twee minuten

Het leek heel kort. Maar mens, wat je allemaal  wel niet kan doen  in twee minuten tijd! Ik sloot mijn ogen. Eerst danste ik  in gedachten met de meisjes van de klas.  Zonder op  hun tenen  te gaan staan.   Toen begon het te tollen in mijn hoofd en strompelde ik  terug naar mijn plaats.   Ik staarde uit het raam, nog altijd met mijn ogen dicht,  naar de andere kant van de straat.   Daar staan   mijn vrienden. Grote eikenbomen. Ze beschermen me voor de stormen in mijn hoofd. Ik zwaai naar hen als naar de soldaten die door ons dorp marcheerden. De bomen hier  doen me ook aan  de bomen van mijn  geboortehuis denken. We klommen in hun takken. We speelden in hun schaduw.   Mijn grootvader   heeft ze in de oorlog  één voor één omgehakt.  Voor vuur. Koude nachten zonder stroom… Smeulend hout.   Het voelde alsof  ons huis  geamputeerd was. Alle schaduw  in de tuin hebben we opgestookt.   Toen ik daaraan terugdacht,  kropen er koude rillingen over  mijn rug. Ik kreeg het niet   meer warm van binnen.    Snel deed ik mijn ogen open en stak mijn hand de lucht in.   Want dat had de docent gezegd;   ‘Als je denkt dat twee minuten  over zijn, open je je ogen en steek je je hand op!’   Het spelletje heette: hoelang zijn twee minuten?   Verdwaasd zag ik dat ik de laatste was! Iedereen keek me smalend aan.   ‘Goed gedaan Adam! Je kwam het dichtste bij twee minuten!’   De docent hield  haar stopwatch  als bewijs in de lucht.   ‘Twee minuten en vijf seconden!’   Er klonk een warm applaus.   Ik toverde een flauwe glimlach   op mijn lippen.   Diep, diep  van binnen, smeulde het verleden nog na. Ik wilde dat ik mijn ogen nooit had  open gedaan.                    

Margaretha Juta
5 0

Part of Han's Letter to Thomas

I have long searched for someone's thoughts I could recognize in myself. Until now, I could find only through written words an understanding of people. Desperation at the world around me led me to seek refuge in a realm of abstractions. I, too, have often found that I lose myself in my thoughts of the world, instead of living in it. I'd rather sleep reality away. Dreams are for me a means to escape my state of mind. For when nightfall comes, my eyes open to the pain echoing inside me during the day. We are at the mercy of the world's whims, as we are of ourselves. A sense of reality sustained only by words.

elsiepelsie
3 0

RE: On Writing and More

By now, I have gotten used to write letters left unsent. But since the content of your mail can draw out both the conscious and subconscious when getting into the depth of writing, I think I'd like to seek answers to questions otherwise unresolved. Even if I occasionally risk drowning in your sentences. 

elsiepelsie
3 0

Their Portrait

They woke up back to back, with butterfly kisses and morning hugs.  Watching their reflection on the TV,  they sat together on that tiny couch. The towels still wet from their morning shower.

elsiepelsie
0 0

Isabella

I traced the sun kissed skyline with my eyes. The ocean reflecting a red sheen reminded me of the blood I spilt. Isabela's image followed me into the deepest of myself, her lifeless form burned behind my eyes. This tale as old as time had befallen me during a crime of passion. It fell flat upon regaining my senses. Resolutions are silly things when you're old. When death is knocking at your door, achievements are the least of your concerns. The journey of self-denial finally coming to an end, I will await tonight's darkness to atone for my sins.

elsiepelsie
6 0

Praag aan zee pagina 47

‘Hou je mond.’ ‘Ik ook van jou.’   we kussen, we zeggen ‘dag’ en nog eens ‘dag’ We zien elkaar niet dagelijks.   Zwaait ze? Ik zie het  Niet.

Casper Hoogenboezem
19 1

O, apostrof

O, apostrof   O, apostrof Kom mij redden  Van dit geklieder en geklodder   O, apostrof Je vindt het niet meer tof Help!   O, apostrof Nu nóg een strofe? Oapostrofe   Catastrofe Geklungel te lezen Van boven naar onder Van links naar rechts Daarna geamuseerd Wakker liggen in jullie graf

Casper Hoogenboezem
3 0

Kreet uit de arbeiderswijk

De leuterende onbeschoftheid Het slenterende gelul en gezeik De verneukende incompetentie Het leugenachtig gekibbel Het zeverende lallen Het orerende, koude lawaai   Van onze politici   Kriebelen en jeuken Als slapeloze stinkscheten   Val allemaal Dood!

Casper Hoogenboezem
12 0

(rang)orde en begrijpen van de schikking.

Doe maar en ga maar. Maar ga voor je doet.  Ontdek en beleef. Ja, beleef voor je ontdekt. Dit slaagt nergens op, behalve voor diegene die begrijpen wil. Het gaat om de orde en de rangorde. Altijd... Alleen voor wie het snappen wil.  

SilkeGeerts
19 2

Sirenen

op weg naar huis  de lokroep van de Sirenen Starbucks koffie

Margaretha Juta
9 0

Vanacht droomde ik over jou (deel 2)

Vanacht droomde ik over jou. Dit keer was ik in de war. Ik had mijn handen van je gewassen, maar hoe schrob ik je weg als je onder mijn huid zit? Je ettert in mijn onderbewustzijn, maar de wonde is al genezen. Ik kan niet meer bij het deel van mij dat ziek is van jou. Ik heb mijn liefde voor jou verstikt met een kussen. Nu spook je door mijn dromen.   

Karen Hendrickx
25 3

Vanacht droomde ik over jou (deel 1)

Vanacht droomde ik over jou. Dat we samen waren, maar zonder gelukkig te zijn. Zelfs in mijn droom was er een afstand tussen ons. Een tergend, onbeantwoord verlangen. 'Wil me,' smeekte ik. Maar toen ik wakker werd, bleef er slechts een echo van dat verlangen over. Ik begreep eindelijk wat jij al lang wist: dat er nooit iets tussen ons was. Vanacht droomde ik over jou, maar nu ben ik eindelijk wakker. 

Karen Hendrickx
5 0

Papieren hart

Ik heb een hart van papier,  en ik bloed op iedere pagina. Er vloeien woorden door mijn aders. Zinnen die ik niet kan zeggen,  maar alleen kan neerschrijven.  Het zijn woorden die niemand leest.  Soms wil ik huilen tot de inkt leeg is. Zodat niemand zijn naam op mijn hart kan schrijven om hem vervolgens uit te krassen.    Mensen zeggen 'ja', maar eigenlijk bedoelen ze 'nee' . Net zoals bij een typemachine, kan je hun verraad niet uitgewissen. Je kan hen alleen doorstrepen, en dan op een nieuwe pagina beginnen. Een nieuwe bladzijde in mijn papieren hart, doordrenkt met bloed, Doordrenkt met inkt.   Verfrommel me niet, maar lees me.   

Karen Hendrickx
6 1

Ik heb jouw gezicht

Ik heb jouw gezicht neergelegd in een gedicht,jouw kenmerken gevat in woorden,jouw leven gebracht in beelden. Ik heb geprobeerd je hier te houden,Jouw ziel te vangen met mijn verbeelding.Je te laten zijn wie je was, hoe je was.Wat overblijft zijn fletse beelden,flauwe woorden en holle zinnen.Een vage schim van je warme zijn. Ik heb jouw gezicht neergelegd in een gedicht.Maar je ziel is door het metrum gesijpeld   Kunst en schrijven, zaterdag 30 decemberLeuven

PetraAli
10 1

Bio Jacob

  In het afgelegen dorp Santiago Comaltepec in Mexico, waar de natuur leed onder vervuiling, woonde een eenvoudige boer genaamd Jacob. Jacob is een man van 54 jaar en woont al heel zijn leven in dit dorp. Het dorp is altijd omringd door ongerepte wouden die mijlen ver rijken. Naast zijn werk van landbouwer is hij ook gids voor toeristen om ze door de wouden te begeleiden, anders zou je kunnen verdwalen.  Sinds de laatste 15 jaar ziet Jacob alleen maar wouden verdwijnen door aanleg van sojavelden. Deze worden beheerd door grote firma’s waar ook veel dorpsgenoten begonnen te werken. Er worden veel pesticiden gebruikt om de sojaplanten goed te laten groeien. Jacob die steeds zijn landbouw deed met respect voor de natuur kon hier niet tegen, het deed hem enorm pijn om dit allemaal te zien gebeuren.  Bezorgd om de veranderingen in zijn omgeving, overtuigde hij zijn dorpsgenoten om milieuvriendelijkere landbouwmethoden te omarmen en hij nam ze mee naar de vervuilde rivier om hun de gevolgen te laten zien. Ze zagen dat de vissen dood gingen in de rivier. Dag op dag stopten ze met het werken bij die firma. Samen met Jacob starten ze een biologische teelt van sojabonen met succes.  Met vastberadenheid inspireerde Jacob ook vele jongeren in het dorp om aan duurzame landbouw te leren doen. Samen herstelden ze stukje bij beetje de natuurlijke schoonheid van hun omgeving. De firma geraakte overtuigd door hun manier van werken en stopte met pesticiden. Ze veranderden hun naam zelfs naar Bio Jacob.  Jacob zelf kan nog jaren gids zijn in de natuurpracht waar hij in woont en dit delen met vele mensen.  Zijn inzet toonde aan dat zelfs één persoon een verschil kon maken in de bescherming van het milieu, en zijn verhaal werd een bron van inspiratie voor de hele gemeenschap.    Brecht Piessens Go mira Hamme 2EO

Brechtjeissterk
0 0

Invulling

escapisme via het raamwoorden die willen ontsnappen uit de ruimtehet schikt en het leeftalles achter de tralies niet

Nielsie2001_x
10 1

Bloot signaal

Iemand fluit mij na De straat is te breed De hemel te hoog Of was het een engel?   Dit is geen stad Waar tanks rijden Hier leest niemand gedachten Woorden zijn opgedroogd   Ra, ta, ta, taaa Hoe vermenigvuldig je dat? Ik zal het nooit weten Niemand zegt mij iets   Eenden kwaken mij aan Mijn lever gaat zwellen Morgen is het mijn verjaardag De dag erna ook   En dan komt het kindje Mijn hart voelt benauwd Voor duizend jaar Zijn er weer sterren   Laat mijn lijf maar gerust Met een pruik wordt het beter En zonder onderbroek Ergens lig ik te velde

Dorlan Slefficsroth
11 0

waterstofperoxide. a

Gisteren was het weer raak. Ik parkeerde mijn twintig jaar oude rammelbak tussen de glimmende auto’s en gooide het portier open. Ik was nog maar net met mijn ongeschoren kop en onverzorgde lijf uitgestapt, of ik hoorde het al: "Pas op, pas op, PAS OP! Pas toch op, man!"De bron was een vrouw van het type dat vaker bij de kapper zit dan bij haar eigen familie. "U bent met uw deur tegen mijn auto gekomen," snauwde ze."Dat heb ik niet, MEVROUW," kaatste ik terug."DAT HEBT U WEL!" gilde ze, terwijl ze theatraal over een deukje wreef. Ik deed mijn deur weer open om aan te tonen dat de hoogte van mijn portier totaal niet overeenkwam met de plek van de schade."Wat is er met u aan de hand? Hallucineert u, of is de waterstofperoxide naar uw hersenen gestegen?" Ze gunde me geen blik waardig, smeet haar eigen deur dicht en scheurde weg met haar geschonden, verminkte lichaam.    foto gallery VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
13 0
Laad meer ...