Lezen

Ezels

Langoren balken. In de stilte van de nacht, een I-aria.

Opgeluisterd

windvoerders denkvouwen noden in vragen waar schijn lijken de vliegende tijger maaakt je herinneringen in een terugkeer van plastiek en tanken vertrouwen in Saudi-Arabië vergangenissen mogen blijven als ze overgaan

Anton Nymand

14 1

Oprit

in de ochtendzon - de kat rollend over ‘t beton van onze oprit

Margaretha Juta

15 0

Moederdag 2023

Een handje met een wijzend vingertje komt stilletjes naar mijn gezicht. Twee oogjes volgen het vingertje en de frons op het voorhoofdje verraad de concentratie waarmee dit alles gebeurt. Het vingertje duwt tegen mijn neus terwijl een zacht stemmetje ‘da da da’ fluistert. Ik ben jouw mama Het hele handje gaat nu open en knijpt in mijn neus. De scherpe nageltjes doen me eraan herinneren dat er nog een knipbeurt moet gebeuren. Een diepe zucht komt uit het mondje terwijl de oogjes in mijn ogen kijken. Het mondje begint te lachen en zegt ‘ga da dadaaaaa’. Het eindigt met een klein schaterlachje. Ik ben jouw mama Ik geloof niet in roze wolken. In geforceerd optimisme. Ik voel me soms overweldigd, te kort schietend, vermoeid en gestresseerd. Maar nu voel ik me vooral dankbaar. Want ik ben jouw mama. En met alle oprechtheid die in waarheid en ware liefde schuilen, mama zijn is het mooiste dat me ooit is overkomen. Sprakeloos kijk ik naar dit lieve gezichtje dat me aan kijkt. Getroffen door de onvoorwaardelijke liefde tussen ons twee. En enorm dankbaar dat ik jouw mama mag zijn. Ik Ben Jouw Mama

Marianne Lens

8 0

voor even

voor even wou ik dat ik dicht was dicht bij mezelf, me kon wiegen naar Overkant naar daar waar het stil mocht, ik even rusten er Einder omarmen er plukken Sterrenas er verven mee Hemel Wolken en druppelen hun aan Tranen teveel er was er eb noch vloed er was er stilte, er altijd voor even, wilde ik me er niet te lang, ik miste te gauw leven, lawaai er aldus even zijn met mezelf, er vooral niets zeggen, er leren wilde ik, er weer luisteren naar eigen stem

de jutte acrobate

3 0

Adagio

Mals en sappig valt neer in adagio het natte goud absorbeert Moeder Aarde opstaan in pyjama buiten fijn stof spoelt af huid, haar, hoofd, hart weer zuiver Licht straalt doorheen mijn huid

Anemos

11 2

Tip

Wasknijpers

zwarte wasknijpers klemmen de blauwe lucht vast - kraaien op kabels

Margaretha Juta

72 5

De oude man en het kind

De oude man en het kind stap voor stap op pad Het pad was nat geasfalteerd Maar kijk Wat vliegt daar Kleine schouders op en neer Een eend een papa eend Eendjes zwemmen in het water Pas op Een pier De oude man bukte zuchtte Pier gered En het kind Het kind is kind.

Yvo

2 0

In de handen van zij die leed hebben geleden

Eenentwintig jaar van wensen en walsen,wijn en weerzien, woede en wonden. Ik weiger mezelf voor te stellen als een naam.Ik zou mezelf niet kunnen benoemenanders dan mezelf. Ik ben geplukt en geperst en gerijpt en getrokkenin een glas, met een hals zo strak.Een gebotteld vat ervaringendat wil schenken en morsen. Vloeienin de handen van zij die leed hebben geledenen zij die kunnenhet minste beminnen. Ik zal ademen. In,omdat de zon brandt en de regen valt. Uit,omdat de aarde draait en mijn middelvinger adequaat uithaalt. Als ik dicht, dient dat voor een hoger doel. Ik herinner me de rijmpjes nogwaarbij we om beurt in elkaars handen klapten.Is dat de eerste vorm van intieme contacten?Ons laatste gesprek is van mijn geheugen verdwenen.Zijn we nog vrienden? Ofstel je die vraag enkel aan vreemden? Tijd gaat zo traag dat je mist wat het vraagt tot je mist wat het nam. Ik heb nooit eerder gesprokenover de avond dat ik mijn schoen zette voor Sinterklaasen de volgende ochtend volwassen wakker ben geschoten. Nog tot mijn 15 heeft het geduurd voor iemand mij aansprakmet “mevrouw”. Ja, de verjaardag van een jeugd gevlogen vraagt om rouw.

Amarant Plas

10 0

Spookhotel in de bergen

een hangende D, ijspegels aan het dak, après ski feesten voor ronddansende geesten, potdicht het SNEEUWPARA-D-IJS

Margaretha Juta

11 0

groenere gras

groenere gras deze keer was ik pertinentniet zijn wou ik die tweedekeuze, niet meer vechtenvoor mijn plaats, ik gooidemijn handdoek in zijn ringbedankte vriendelijk en ikkeerde mijn rug, niet meerde energie wou ik erin stoppen, niet overtuigenvan wie ik was of zijn kon genoeg was ik en genoeghad ik van mijn drang naarovertuigen, als stom sterkzag ik het, niet langer wildeik, ik was en mocht gezienals het niet als die eerstekeuze kon, hoefde het nietik bedankte en keerde omhet grasveld mocht aan deoverkant groener lijken niet langer het mijne wouik laten zien, zijn keuzeniet de mijne, of was ereen teveel aan keuze dieik niet zag, stom sterkzette ik me te snel vasteen foute keuze alsnogaldus snel gecorrigeerdniet langer wilde ik hetals die tweede keuze er floreren op eigen veldeven groen, die knopendurfde ik er doorhakkenal werd het een vreemdegewaarwording, ik hadniet te kiezen, stond nietalleen, in een dergelijkepatroon floreerden meerschone ogen alom, ookik kon, erin verdrinken als stom sterk ontnam ikme meerdere kans, tochbedankte ik, ik wist hoewreed betovering riepals die ene, die tweede keuze was ik al, de rugkeerde ik om, mijn veldgroen zag in, zijn knoopkon ik niet doorhakken

de jutte acrobate

4 0

Laat nog even hangen

Ook bladeren laten nu en dan los. Al laat ik ze nog even hangen. Totdat ze klaar zijn om te vallen op de bodem, verstrengeld met het mos of besluiten te worden opgevangen in een vangnet en vervolgens liefelijk worden opgeruimd. Toch staar ik er verdwaasd naar en stel me de vraag: “Waarom zoveel onnodig werk verrichten, als mijn takken van de losse bladeren toch worden ontdaan, en voor een blik op de horizon worden verruild?" Want bladeren die besluiten te vallen, vallen traag, maar vooral: graag. Gestaag gaan ze naar de bodem en blijven ze daar even liggen. Ze weten dat zij composteren en de volgende lente plaats zullen maken voor nieuwe frisse bladeren. Het valt immers niet allemaal aan diggelen. Wanneer alles doorheen de seizoenen naar een continue verandering lijkt te gebaren, ook wanneer tranen van de ongedwongenheid van geluk of juist de complexiteit van de liefde op mijn schors biggelen. Weet ik, ook dit zal, doorheen de seizoenen van het leven, plaats maken voor groei en geleidelijk aan bedaren.

Zonsondergangdromen

27 0

I BELIEVE BIG

Koen Vlerick

11 0

De halsstarrige man (grootvader) 2020

Ik hoor ze spreken En ik denk Wie is deze man? Want deze herinneringen zijn niet de mijne Alsof de spiegel Heel flets Contouren wazig Zo weinig van u hebben gereflecteerd Vervormd door pijnlijke herinneringen Misvormd door oud verdriet Gekwetst door boosheid Om een gebroken ziel Waar u vastberaden leek Wandelend op een geschropt pad Overtuigd en overtuigend In het opsluiten van eigen hartzeer En daar stond opeens Een treurwilg Bladeren gestreeld door een Kempische bries Komende uit het oosten Hartzeer en spijt Maken zich meester van mij Want waar ik eerst het portret zag Van een halsstarrige man Zie ik nu Gemiste kansen En Onuitgesproken woorden Wat ging er toch in u om? Wat van u herken ik in mij? Welke takken van u Vormen mijn wortels? Zo overtuigd van het beeld Dat u voor uzelf had gecreëerd Om buiten te sluiten Wat u vanbinnen verteerd En nu vraag ik me af Heeft u zichzelf gevonden? En vooral Heeft u zichzelf al vergeven? Daar onder de treurwilg Ziel gestreeld door de bries Als een zucht en een traan En pijn in het hart

Marianne Lens

8 0

Ik zeg geen vaarwel (overlijden papa) 2021

En zo zie ik ons zitten Op een terrasje In de zuiderse zon Met de smaak van Pastis nog in de mond Provençaals geklater om ons heen Grapjes makend, verhalen vertellend Terwijl de geuren van het zuiden Door dringen in ons geheugen Gouden handen Gouden Hart Ik zeg geen vaarwel Want jij reist nu met mij mee Het getjirp van krekels De geur van lavendel Oneindige keuze aan heerlijke kaas Die ons gehemelte streelt Toerist uithangen En geschiedenis opsnuiven Terwijl herinneringen zich nestelen Als een soezende kat Gouden handen Gouden hart Ik zeg geen vaarwel Want jij reist nu met mij mee En ook al is mijn hart gebroken In duizend stukken uiteen Elk stukje doordrenkt Met liefde voor jou En ook al kan ik oceanen huilen En het uitschreeuwen van verdriet Toch zie ik ons zitten Op een terrasje In de zuiderse zon Met de smaak van Pastis nog in de mond Gouden handen Gouden hart Ik zeg geen vaarwel Want jij reist nu met mij mee Altijd en eeuwig

Marianne Lens

7 0

Fles wijn 2023

Ik ging Gewoon Om een fles wijn Rood Wit Rosé Maakte niet uit Ik ging Gewoon Om een fles wijn Maar Ik had me niet voorbereid Op de tijdscapsule Dat onze kelder is De geur alleen al Triggerde miljoenen herinneringen De opgeborgen spullen Als reflecties van een leven En toen Zag ik plots Het bier Ongeopend in een hoek Vol stof En webben En vuil Vergeten Nog gekocht door papa Dacht ik meteen Ik bekeek het Terwijl mijn hart zwaarder werd De aanblik Van het wijnrek Karig gevuld Drukte me opnieuw op de feiten De Bourgondiër is weg En dat verlies Werd koelbloedig benadrukt Door de weinige flessen wijn Hetgeen nog over was En vooral Wat ook met de tijd Nog zal verdwijnen Geschokt en verdrietig Bleef ik staan Ik ging gewoon Om een fles wijn

Marianne Lens

10 2

Laf

“Het is laf buiten.” Laf in de zin van benauwd of zwoel. Alsof degene die aan de knoppen van het weer zit, te laf is om te kiezen tussen warm en vochtig. Ik weet niet in welke streek u woont, maar hier zeggen ze dat zo. Dat het laf is. Het is mijn vrouw die het uitspreekt als ze van haar werk terugkomt. Ze neemt de kraag van haar blouse vast, wappert er even mee en blaast een zuchtje wind naar beneden. “Binnen ook.” Dat zeg ik. De handdoek die ik heb gebruikt om de aardappelen af te gieten, hangt over mijn linkerschouder. Ik veeg er mijn zweet mee af. “Toch niet met een keukenhanddoek”, zegt ze. Het is me na al die jaren nog onduidelijk welke voorwerpen ik in welke omstandigheden niet mag gebruiken. “Ik stond toch in de keuken”, zeg ik. Ik denk dat het een laf antwoord is. Laf in de zin van flauw.

Rudi Lavreysen

26 0

Lekkage

daklekkage - regen druppelt in emmers, het huis vol muziek

Margaretha Juta

8 0

Over chocolat* en bruine labradors

Ja. Omdat wij toen een hond wilden. Zo een bruine. Uit België. Enen die goed luistert. Dat wilden wij. Die onze planten niet opeet. Waarmee wij de straat kunnen oversteken. Over een gewoon zebrapad. Die regenboogkleuren. Dat hoeft niet voor ons. En met papieren. Wat zijn wij daar allemaal niet mee tegengekomen. En maar trekken. Ik kon dat niet aan. Die was veel te wild. Ik lag bijkans in de gracht. Die kon niet normaal doen. Amai. Wat hebben wij daarmee afgezien. Echt? Ja en we kregen ons geld eerst niet terug. Want dat was niet goedkoop. En zeker die bruine. Je had dat moeten zien. In de keuken. Alles willen pakken. We hebben hem toen weggedaan. Nu kan ik weer. Op mijn gemak. Cake bakken. Met goeie chocolat*. Van die donkere. *De 't' uitspreken alstublieft. uit de reeks 'Dialogen met monsters en dia's'

Bernd Vanderbilt

6 0

Pannenkoeken

pannenkoeken dag - kratervormige manen vliegen de lucht in

Margaretha Juta

17 2