Lezen

matte weg

matte weg   lampionnen hingen in bomen, dicht paden verslingerden een matte weg huizen uitnodigden, al leek verlaten  het deel van de stad, kil werd het al   waar we landden, niemand keek op wij best, doodgewoon, onopvallende matte paden verslingerd, naar bomen dicht, in lampionnen leefde ons lied   middelpunt werd, ons overstroomde  waarheid, potdichte tent, geen speld  valavond viel, applaus niet onze weg al illusie, geen poort hoefde gedicht   in oprollen matten, onzichtbare punt er was een weg terug, refrein drong door rauwe huid, ongewone klanken eigen kleur, niet meer en niet minder   aldus hielden we het en op meer lied mat kaboutermodel, niemandse blik onze onderweg, naam doodgewoon in spel dichte pionnen, andere kleur  

de jutte acrobate
4 0

Doodeerlijk

Hoe vind ik nog mezelf Na jaren afdwalen Van het enige echte Ze was doodeerlijk Zegden ze Dachten ze En dat was waar   Maar na jaren Afdwalen Hoe kon ze nog Zichzelf vinden Als niets dan Doodeerlijk Was dat overbleef   Doodeerlijk Eerlijk tot de dood Was wat haar restte Geen vlinder die ze zag Mocht aangesproken Geen bloempje dat ze rook Mocht aangeraakt   Mensen praten Praatten En zij was weg Geraakt van zichzelf Geen vlinder Geen bloempje Kon iets veranderen daaraan   Weg van zichzelf Van de weg geraakt Weg gespoeld Weg gegeven Ze had zichzelf weg gegeven Aan anderen dan zijzelf   Weg van de Realiteit Weg van zichzelf Alleen Eerlijkheid Restte er nog   Waar was ze Heen? Waar was ze? Weg in al haar Eerlijkheid Dood eerlijk

HildeA
8 1

Welk uur brengt de ochtend.

13 uur viel me zwaar. Zo hevig dat ik mijn schrijven nodig had. 17 uur, moe, maar al kleine momenten van warmte. 23 uur, geschrokken van gelach en dit .. komende van mezelf. Blijdschap misschien? Wat brengt nu de nacht? Ik droom over het 23 uur gevoel, maar alstublieft laat het weer niet 13 uur worden.

Joosen.N
3 0

Kleurrijker wonderland

En toch, hier ben ik weer, aan het schrijven. Sommige dagen voel ik me te veel, melancholie.  Als mijn botten en gewrichten ziek en moe zijn van alles wat me probeert te belasten. Ik ren niet meer, ik rust, mediteer en  verdrink in mijn eigen gevoelens.  Een prachtig wonderlandWaar elk levend wezen met respect wordt behandeld en gelijk is aan een ander.Waar elk levend wezen het recht heeft om een eerbaar leven te leiden.Niet alleen een leven van overleven.Eindigend, stervend op een eindeloze weg in een helse woestijn als enigste begraafplaats. Ik ren niet meer, ik kruip alleen nog maarop deze dagen.Alles wat ik voel is intenser,kleurrijker en luider.Ik raak, ik bloeden ik huil. Deze dingen maken me tot wie ik ben.Al kan je proberen me neer te halen met jouw eigen woorden,een wolf kan je niet doden door een stuk van je eigen keel af te bijten. Ik huil gewoon tot op deze menselijke wereldde laatste persoon sterft.Er zal geen slechte wereld meer zijn.Want niemand van ons zal overleven. Tot een kleurrijker wonderland ons de ogen opent.

Zonsondergangdromen
39 0

Met de vlam in de pijp

                                                                                                                  foto: Vlad Vasnetsov Net voor de kerstvakantie organiseert onze studentenvereniging een ‘verlengd weekend’ in de Ardennen. Het openbaar vervoer van mijn geboortedorp naar de studentenstad is  bedroevend, dus lift ik veel. Je doet er mensenkennis mee op, het is goedkoop en meestal snel. Zoals die keer dat een dame met een Engelse luxewagen mij vliegensvlug thuis bracht. Zij hield zich nochtans aan de snelheidsbeperking van 70km per uur, tot ik mij realiseerde dat haar Jaguar miles en geen kilometers aanduidde. Sommige oudere studenten bezitten reeds een wagen of lenen die van hun ouders. Pech, als eerstejaars moeten we zelf uitmaken hoe ter plaatse te geraken. Wij beslissen ons in groepjes van twee op te splitsen om liftend de enkele honderden kilometers af te leggen. Een bevriende studente gaat samen met mij op pad. Het is half december en het is bitter koud. Het liften vlot niet.“Wil je je wat opwarmen?”Verbijsterd vraag ik wat mijn vriendin daarmee bedoelt en dan tovert ze een flask met jenever uit haar rugzakje. Na een eerste verwarmende slok, stopt een reusachtige vrachtwagen voor ons. Ik til mijn medestudente in het gevaarte en kruip haar achterna. De trucker kijkt ons geamuseerd  aan en vraagt zich af waar wij in dit hondenweer naartoe willen. Neen, we zijn géén liefdeskoppel op de vlucht, maar wij gaan ons bij onze vrienden in hartje Wallonië vervoegen voor een weekendje 'gezonde lucht inslaan'. We merken de binnenpretjes van de man wanneer hij al snel de alcoholwalm in zijn cabine gewaar wordt. Wij verzekeren hem dat wij elk maar één slokje genomen hebben en stellen honderduit vragen over het truckersbestaan. Al snel blijkt hoe zwaar deze job is en houden de adem in als een verkeerslicht net op oranje springt wanneer we een kruispunt oprijden. De chauffeur legt uit dat bruusk remmen met zulk een gevaarte geen optie is en dat veilig rijden met dergelijke mastodonten door velen fout begrepen wordt. De hele reisweg lang praten we over de risico’s en gevaren van het beroep. Ja, er gebeuren soms vreselijke ongelukken,  maar dan is er de wereldwijde solidariteit en kameraadschap tussen collega’s, de lichtsignalen die lichtpuntjes zijn in hun harde bestaan. Na een gulle handshake  worden wij op onze bestemming afgezet. We vinden dat  alle hardwerkende  truckers verdienen om eens in het zonnetje gezet te worden. Jaren na datum wordt de dag van ons avontuur officieel uitgeroepen tot 'Dag van de vrachtwagenchauffeur'.  

Vic de Bourg
11 1

De pot op!

Je hebt van die dagen Waar iedereen je wat vraagt Kun je dit? Wil je dat? Zou je willen? Ik moet je iets vragen? Heb je even tijd? Kan je voor mij? Als het voor je past? Kun je straks langskomen? Bel je me even op? Stop onderweg en koop effe … Te veel om op te noemen en het komt meestal ongelegen! Je bent ook maar een mens en geen robot. Op dat moment moet je durven zeggen De pot op!

Guy Van Damme
21 1

Lentedagen

Bomen om mij heenZijn nog groener dan het grasDe natuur geeft rust

Deejay
13 0

De afspraak

Zij maakt mij dagelijks blij, jawel Een blik op haar tovert steeds een glimlach, haast een mirakel   Daar waar ik ga, ver of nabij Krijgt zij aandacht, pronkerij   Samen op stap Daar kijken wij ernaar uit, zet je schrap   Door Belgenland, voluit Of waar dan ook, maakt niet uit   Zachtjes genietend Langs bos en weiland, dromend   Een afspraak maken Eenmaal per jaar is een noodzaak, moeten   Zonder Verlies ik haar, loser   Vandaag is het de grote dag Geslaagd, een topdag   Nog één jaar, telling Dan rij ik opnieuw met mijn voiture naar de autokeuring

Guy Van Damme
52 1

Hou het kort

Omdat hij mort Zeg ik onverkort  “Hou het kort”   Dat is wel superkort!

Guy Van Damme
26 0

't is maar een luchtbel

Steeds het groot woord willen hebben en de hele reut verknoeien Zich bezighouden met zaken van een ander, daar hoeven zij zich niet mee te bemoeien Denken dat ze onmisbaar zijn zonder iemand te boeien Acteren enkel in het bijzijn van iedereen om anderen te vermoeien Dringen zich ongevraagd overal op, maar ’t is eerder loeien Willen ten koste van alles in de gunst van de baas komen, 'k voel iets broeien  Alles beter weten en nooit doorgroeien   Dit ego-ballonnetje wordt echter vlug doorprikt, 't is maar een luchtbel

Guy Van Damme
17 0

TUSSEN DE SPOREN

Ik zit op het kleinste treintje dat ik ooit heb gezien, dat van de Efteling meegerekend, van Spa naar Verviers. De derde keer al wordt de trein opgestart. Twee wagonnetjes, een tiental mensen. Er lopen twee NMBS-medewerkers voortdurend heen en weer, en dat mag je erg letterlijk nemen aangezien de trein maar veertig meter (?) lang is. De vrouw is telkens wat zenuwachtiger en iets roder aangelopen wanneer ze me passeert. Ze worstelt in het Frans met haar innerlijke demonen maar blijft stoïcijns in haar gezichtsuitdrukking. Een kerel zonder officieel pak met een man bun staat naar de achterkant van het kleine treintje te turen met zijn IPhone tegen zijn slaap gedrukt. Ik overhoor iets van een ‘fuite’ en moet daarbij zowel denken aan een lek als aan een vlucht. Het duurt nu al bijna een uur, zullen we dan maar vluchten? Mijn vrouw en ik voegen de daad bij het woord en maken ostentatief aanstalten tot vertrekken, in de hoop een lichtend voorbeeld te zijn, maar tegelijkertijd na-ijver te kweken bij de andere passagiers. Zie je, wij gaan gewoon te voet: nu jullie. We zijn nog maar vijftig meter aan het wandelen met een niet misplaatste trots wanneer we een herkenbare slinger mensen ons zien volgen. Man bun heeft het dan toch opgegeven. Hij praatte nochtans erg vaak in zijn toestel. Hij had waarschijnlijk geen moersleutel bij zich, iets wat ik nochtans wel verbind met zijn keuze van haarsnit. Het volgende station in Spa blijkt slechts tien minuten stappen, hadden ze dat nu niet vroeger kunnen aankondigen? Terwijl een nieuwe conducteur – de vrouwelijke van het minitreintje was samen met ons mee opgestapt – eveneens in het Frans maar met een verraderlijke Vlaamse tongval kosten noch moeite bespaart ons zeer luid welkom te heten, ben ik in gedachten verzonken. Door het raam zie ik hoe men de vangnetten van staaldraad met enorme pinnen heeft vastgeboord in de rotswand, tegen rollende stenen. Zouden ze ook iets tegen die vervelende kevers hebben? Je hebt immers mensen die de rollende stenen boven de kevers verkiezen, zoals mijn vader. Er valt me plots iets op tijdens het verwijlen. Ik houd mijn pen enkele centimeters boven mijn notaboekje, waarin ik over treinen schrijf, en kijk naar buiten. Ik vraag me af waarom ik de natuur hier plots zo vertederend vind. En dan daagt het. Oké, dichte bossen en weidse landschappen zijn een verademing wanneer je van een grootstad komt. De meanderende klotsende steenstroompjes, de vossenhollen en de geur van nat loof vind je niet in een metropool. Maar ik vind iets troostends aan de plaats waar natuur de menselijke aanwezigheid ontmoet of zelfs opzoekt. Hoe de reiger niet opschrikt terwijl we voorbijrazen, alsof hij wachtte op de trein van 13u20 en de daarbij horende frisse wind die hij zich laat welgevallen. Hoe een mees een servet van het spoor plukt en er vol trots mee komt aanzetten bij zijn vrouwtje om hun nest in de holle eik wat warmer te maken. Of hoe het onkruid en gras hardnekkig een plek opeisen tussen de treinsporen, waar andere planten het al hebben opgegeven. Het antwoord op mijn vraag is eenduidig: ik ben zoals de reiger als ik geniet van een kudde galopperende paarden; ik ben zoals de mees wanneer ik een mooie stok vind in het bos en die trots aan mijn kind of zelfs vrouw laat zien; en ik ben vooral zoals het onkruid en het gras, want ik zoek een plek waar het moeilijk is om te wonen: exact overal tussen.

Lennart Vanstaen
7 4

Wat tijd

Heb je even wat tijd wat tijd voor mij Wat tijd ... Tijd zoals in verleden, heden en toekomst Het verleden is niet meer De toekomst is nog niet En het nu Het nu Het kloppende hart van de tijd Niet beschikbaar, onbereikbaar Tijd gaat voorbij Het huidige, toekomstige en ten slotte het dodelijke voorbij Een alles verslindende tijd Tijd, de zin van het zijn God … Sorry, of ik wat tijd heb voor u Ja, natuurlijk Voor jou maak ik tijd Voor jou trek ik mijn horizon open Open tot het grote voorbij.  

Yvo
0 0

Honneurs aan Frederik

Het moet mij van het hart Al lang loop ik met het idee rond, bedaard Iemand verdient meer dan een bloemetje, awel Het is Frederik, jubel Hoe moet ik het zeggen, oftewel   Wel, hij is...   Een kerel uit de duizend, vertel Ja, toch wel n'en echte Hollander bijna Amsterdammer Eerlijk en recht door zee, logicaal Heel joviaal   Grappenmaker en leuten om mensen te verblijden en dichter bij elkaar te brengen Voor Frederik, heel vanzelfsprekend, ageren   Veel levenswijsheid, algoed gegaard door wereldreizen, verwoed Anekdotes in overvloed   Slechte tijding Plots gegrepen door het ongeneeslijk kwaad, fucking Gedreven door positiviteit, feeling Is levensblijheid zijn sterkste troef, sharing Ongeëvenaard, bewondering   Frederik Jij bent een vechter Een zin die jou typeert, temeer "Gelukkig ben ik een positivo", zozeer Een drijfkracht voor velen, waardeer   Fijn dat ik jou vriend mag zijn!

Guy Van Damme
62 1

Verwonder mij

onderweg zal ik vertragen me te grazen laten nemendoor mijn jonge infantiele vreugde  het is frappant van waar we komen naar waar we gaanwaar we ons begeven  ik staar me tot een aanzienlijke hebberige menigte klampend met ogen naar grijze stoep het verstikt en perst verbazing tot krampachtige luchtdeeltjes het zijn lijkt hierdoor te verdampen  ondanks er altijd meer zal overblijven   voor zij die willen zien en ontmoeten  diegene die staan te giegelen om te huppelen uit te breken om de regen met open mond te vangen 

Stef91
0 0

Authenticiteit

Soms heb ik vertrouwen, geef ik mezelf bloot, durf ik écht te zijn en voel ik me heel groot. Maar hoe authentiek ook ik m'n eigen leven leid, het schrikt nu en dan af hoezeer ik mezelf smijt. Helaas voel ik me dan erg nietig, klein en leeg, en wou ik dat ik niet altijd alleen maar zweeg. Maar 't vreet zo'n energie ieder woord te wikken en alle eerlijkheid in te moeten slikken. Dus blijf ik immer streven naar oprechte openheid, want 't is een ware zegen: authenticiteit.

Sabine M.
27 3

De buurvrouw van nummer 7

Ooit stond zij in het onderwijs In het kleuteronderwijs Nu is zij grijs en wijs   Bloemen en planten Zonder lanterfanten Worden diamanten   Zij is heel behulpzaam Minzaam Aandachtig bedachtzaam   Haar kinderen en kleinkinderen bovenal Bovennormaal Is haar grootste kapitaal   Een praatje met de buren Over hun reisavonturen Met die van nummer 9, doet zij in haar vrije uren   Hoe is het met Vera? Vraagt zij over de haag Hoe is het met je en Koen? Is de wedervraag Zulk gedrag ziet men graag   En ja… zo is Gerda… de buurvrouw van nummer 7

Guy Van Damme
15 0

Dat gevoel… zalig!

Plots in de nacht… wakker worden Door een onbekende kracht aangetrokken worden om op te staan Op blote voeten wandel je in je pyjama naar buiten in het safari gras Daar sta je dan  Alleen op een hoge heuvel middenin het onmetelijk safaripark Mburo National Park in Uganda Omringd door een ongerepte natuur waarbij het nachtelijk hemellicht afwisselend accenten tovert van schaduw en licht op het heuvelend landschap, haast feeëriek Een heldere nacht, duizenden heldere sterren fonkelen aan de hemel... voor zover ik kan zien Enkel de wind vergezeld van dierengeluiden ... kortbij en verder af... zijn mijn metgezellen Geen enkel teken van menselijke beschaving valt te bespeuren Je voelt je nietig in dit machtig  natuurschouwspel… eindeloosheid Zo moet de aarde bij het begin van het leven eruit hebben gezien Het overmant je, je laat je meeslepen door dit gevoel... onbeschrijfelijk Zalig!

Guy Van Damme
17 0

Aangetast

'Aangetast, niet gebroken. Zacht helen!' eigenliefde heeft gesproken.

Zonsondergangdromen
34 0

ZuiderZinnen

ZuiderZinnen lééft! De campagne heeft gewerkt, de ambitie is gesterkt.Dromen bleken haalbaar,voornemens worden tastbaar.De buit is meer dan binnenvoor die verzamelde zottenvan ’t Zuid! Zij blikken vooruit nu.Ze smeden de plannen wijl anderen wachten, desnakkende, smachtendevrouwen en mannen:verzamelde zotten van 't Zuid— en daarbuiten.  Want ZuiderZinnen gééft: Bezingers van de nacht!Prekers der passie en strelers der zinnen!Dichters vol geestdrift!Zang die door merg,been en harten straks klieft! (En tot overmaat van surplus:het feestje gaat doortot de ochtend gloort.) Dus meesters van het woord,nu bijeen in congregatie:vergeef me, alstublieft,mijn roekeloze sollicitatie.   © Marc Terreur, 23 juli 2023

Marc Terreur
239 3

Falderie joho

dat kunnen we doen wandelen langs doel en het verdronken land van saeftinghe een pedalo voorzichtig stelen wegvaren of eerst wat eten   misschien meloen gehakt van een wild zwijn konfijt met vers jolijt   we vinden echt wel iets zo’n hut met vlindertuin of we kunnen samen een broodjeszaak beginnen in een dorp dat altijd honger heeft   daar wil ik aan je buik voelen hoe je van mij houdt we stichten ons gezin maken traag een kind   of we beginnen een gesticht voor al wat wegliep van het groot geweld echt we kunnen doen alles wat je wilt veel hopen liedjes zingen falderie joho jodelen en juichen leed te slapen leggen in een bakje vol met stro   in het begin mijn schat toen je nog deed alsof ik schele oren had kon ik ze niet verdragen dagen die je misten en als je me verliet meestal op een donderdag had ik verdriet   mijn hondje sprak altijd weet je wat kunnen we doen wandelen langs doel en het verdronken land van saeftinghe       uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt
3 1
Laad meer ...