Lezen

#novembervers2023 schrijven is lezen dag20

Gedicht waarop ik me baseerde: Wolkenkoekoeksoord, In Nephelokkugio, van Peter Holvoet-Hanssen (uit gedichtenbundel Santander, Ontboezemingen in het vossenvel, p. 20-19, eerste strofe) I Kosovoska trekt de wolken open, spreekt mij toe Je laat je vallen, witte duivel van de koorddiep in de put, dan goed de kussens opgeschudVrouw Holle wenkt - verwacht geen pluim, ga door de poort Mijn antwoord: en zeg: Wolkenkoekoeksoord, hier ben ik danduivel van zuiverste kleurik liet me vallen in jouw oordoverlaad me met kussens en wenk me dangeen pluim kan me verslaanzie de duivel en mijn koordhoud je eraan vast, Vrouw Holleen wees nimmer nog bedroefdik, duivel van koord trek wolken openhap toe, maar wees best ras! Witte duivel van de koord schraapte de keelras, bedroefd, niet ik begrijp, en waarom die hap?Wolkenkoekoeksoord biedt me geen brood en honger heb ik bestmag ik even wachten? Kosovoska werd erg stilVrouw Holle blijft het probleemniet de duivel in haar ken jebeter trek je je gordijnen dicht en verdwijnen trek er straks je wolken open Witte duivel van de koord keek nog even naar de puten klopte zijn laarzen droogsoms, in luisteren ligt een vreemde lesmaar niet elk oord ligt op mijn koordmijn dank, Kosovoska @linde20231120#novembervers2023#dag20  

de jutte acrobate
10 0

Wegwijzer

Op sommige dagen scheer ik meik wil er goed uitzienOp andere scheer ik me wegomdat ik het niet verdienOp sommige dagen was ik memaak me klaar voor het feestOp andere was ik nieten ben ik ook nooit geweestOp sommige dagen kam ik mijn harenen weet ik wat ik wilOp andere kam ik gebieden uitop zoek naar mijn eigen zielOp sommige dagen spring ik vernog verder dan ik konOp andere verspring ik enben ik terug waar ik begon

Lennart Vanstaen
32 2

Meten is weten

Metenis wetenAls door de waarheidgebetenof een antwoord op wanhopige kreten Om te wetenwaaromhet maalt in je hoofden je niet in God gelooft Om te metenwaaromje quasi uniformafwijkt van de norm Wetenis testenin nummers gevatom je te ten langen lestete vertellen dat… [ik je onmetelijk liefhad]

Véronique Scheyvaerts
42 0

#novembervers2023 - Met de voetjes op de grond

Kom naar beneden en haal je hoofd uit het gewelf even blijven staan even afwegen lijkt me ook goed voor jezelf.

Thomach
11 0
Tip

kus de inhammen van mijn ruggengraat

Ik droom dat ik zijn liefde inslik. Een warme veiligheid valt over me en ik vergeet mijn onvermogen om open te barsten zoals hij dat kan. Ik mis vroeger omdat mijn liefde toen geen grenzen had, ik mezelf liet verdinken en zonder problemen terug boven kwam tot ik ooit bijna onder het oppervlak vast kwam te zitten. Tussen al mijn knopen vind ik degene die ik lossen moet. De draad is te fragiel om aan te trekken of mijn nagels in te zetten. Kan iemand me opereren en deze herinnering voor me ontknopen?  Noem het trauma, onverwerkt verdriet, verliefdheid, ik wil hem nog één keer zien om hem de rug toe te keren. Kus de inhammen van mijn ruggengraat en steek me maar. 

Chloe synkineses
134 6

oranje #novembervers

Wat kan oranje hard zijn Schreeuwerig venijn Veel te luid in donkere dagen Waar we liefst de stilte vragen   De pompoen is doorgezakt Het lichtje afgezwakt De grijnzende mond Een etterende wond   Een druppel spat Uit elkaar Wat Als ik staar   Naar dat blad Dat onbepaald Neer dwarrelt En vertaalt   Wat we voelen Deze dagen Wat we bedoelen Zonder vragen   Als Het de aarde raakt Het geval Het vechten tegen de wind Heeft gestaakt Opgaat in alle kleuren En geuren Van de grond   Dan wordt zelfs oranje Zacht En vallen Kracht   Lief troostend herfsttapijt Je schold de hardheid kwijt   Ik hoor ze vallen tussen zacht gefluit Want Soms   Is de stilte   Luid

Troja!
14 1

Synesthesie #novembervers

Synesthesie Raakt de kleur van drie   Een osmose van Getuigen en zintuigen   Het twisten Of we wisten   Dat je je kan prikken Aan een vierkante vorm   Je je wonde moet likken En afwijkt van de norm   Dat rood pijnlijk voelt En het zachte blauw het goed bedoelt   En dan hoor je geel schreeuwen   Dat het blij wil zijn Erbij wil zijn   Ook wil proeven   Van al het gezucht Van het romige wit in de lucht.  

Troja!
19 1

#Novembervers2023

Toen de tijd week noch maandjaar, uur noch dag opdeelde Was november toen een naamvoor kale bomen en bruin-rood-gele solide bodems?   AMK

Anemos
24 1

De papiertjesmensen

In de trein valt mijn oog op het papiertje dat ik als bladwijzer gebruik. De roman beschrijft op voortreffelijke wijze de ondergang van een wereldmacht. Ik zie dat de mevrouw tegenover me leest wat er op het papiertje staat geschreven. Net zoals in het boek behoren wij tot de laatsten van een soort, namelijk de papiertjesmensen. Thuis is het nog een communicatiemiddel. Boodschappenlijstjes, verlanglijstjes met Kerstmis, notities op de papieren kalender of verjaardagskaarten. Het kan allemaal digitaal, maar het moet niet. Daarbij komt dat papiertjes een hulpmiddel zijn voor mijn legendarische vergeetachtigheid. Mocht het een erkende aandoening zijn, ik behoorde tot de hoogste categorie. Mocht er een zelfhulpgroep van vergeetachtigen zijn, ik werd meteen lid. Als ik niet vergat om naar de bijeenkomsten te gaan natuurlijk. Boodschappenlijstjes maak ik in tweevoud, waarbij er eentje in mijn jas verdwijnt en de andere in mijn achterzak. Mocht ik die in mijn achterzak vergeten, is er mijn jas nog. Als ik die tenminste niet vergeet aan te doen. Afijn, het is een probleem. Mijn vrouw vraagt me ’s avonds ooit om een elektrisch toestel uit te zetten voor ik ga slapen. De vaatwasser of de wasmachine. Al die lampjes moeten inderdaad niet blijven branden. Ook hiervoor gebruiken we papiertjes. Een post-it aan de deur of een papiertje op mijn hoofdkussen. Daarna krijgen veel van die papiertjes een tweede leven, zoals een bladwijzer. Zo vond ik in een oud kookboek van moeder nog het recept voor de wafels die naar vroeger ruiken. Het is ondertussen een onbetaalbaar stukje papier geworden. Maar terug naar de trein. Tegelijk met de mevrouw tegenover me zie ik dat op het papiertje ‘droogkast’ staat geschreven. “Ik ken het”, zegt ze, nog voor ik kan uitleggen waarvoor het papiertje heeft gediend. Ongetwijfeld ook iemand van de vergeetachtigen en de papiertjesmensen.

Rudi Lavreysen
12 1

Buitenlander in Japan

de buitenlanders buigen bij binnenkomst - lange lichamen

Margaretha Juta
16 0

#novembervers scrabblegedicht dag19

laatste speeldag borden kon ik deze keer ordenen en tent werd pandoevers werden tof, jaar dan gaaf en woord weed pastegrom werd lom en zein, nun en pom mochten van suedat ik verloor, werd intussen eerder gewoonte vaal herbegon ik, meer woorden had ik nodigvoor hitse rolf en geklad gedicht kon water verdragenwoef en moei droegen pic en int, iets verderop cosse zetomme werd geen rommel, maar end hield me droog dus weerhield ik schop onder scrabble computerkontlaatste spel kon in schoonheid, nooit solitair gezindwerd ik, meer dankbaar voor woord, iets verscherpteverzen, kregelige klop, braaf werd ik toch nimmer @linde20231119#novembervers2023#dag19

de jutte acrobate
4 0

#novembervers2023 - Acid

Oma nam eens acid  en telde de Marsrepen en dadels in haar sok    

Thomach
8 0

Turquoise

Ik voel Een oase Van turquoise Appelblauwzeegroen Het summum van helder Het mineraal, de kleur, het water Het voorbij hier en nu en toch niet later De geur van turquoise raakt mijn ziel, blauwig groen streelt mijn gezicht Turquoise moet niet kiezen, appelblauwzeegroen is uitgestrekt, levend en vrij Turquoise lest de honger van mijn ego, verdrukt gulzigheid en dorst Appelblauwzeegroen geeft me ouderwetse rust De kleur zucht water en lucht Het is een verteller Van wat was En komt  

Troja!
22 1

mijn gedrag #novembervers

  Tien koffies Of honderd keuzes, kies   Twintig kinderen die gillen En ieder zou wat anders willen   Een snelle ochtendrush in dertig minuten Wat wil je eten, doe je kleren aan, schoenen aan, wat heb je nog nodig aan schoolattributen?   Bijna veertig jaar, drie kinderen klaar en ik bijna gaar Hé, waar zijn mijn sleutels, zijn ze daar?   Vijftig vragen op een dag En de draagkracht van slag   Waar is mijn slijpschijf, mijn cirkelzaag, mijn schroevendraaier, jouw vaatborsteltje om pleister weg te schrobben?   Laat je ons toe een momentje te tobben?   Of mag ik even Buiten in de regen   Mezelf uitwringen En afschudden, de stressdingen   Mag ik even heel hard schreeuwen Zoals een peuter doet, ter imitatie van leeuwen   Mag ik dan voor een seconde of – durf ik het – een hele dag Gewoon losgaan    In exuberant gedrag?

Troja!
16 1

collisie

Collisie   Onze lippen raakten En de collisie   Ontstak de lont Het ontplofte, het rilde Tot boven en onder Het kussen en tussen   De zachte tast implodeerde En verstrengelde   Onze tongen   We likten  Onze wonden   Verbonden Stonden    We als twee verwarden Week te verharden   Omdat we in al dat lonken Teveel verdronken   Geen voorspelling Een stroomversnelling   Een sprong naar de kant Met je volle verstand   Terwijl ik Nog steeds Meespoel Met het gevoel   En ik in je   Ver Water Val          

Troja!
11 1

't Lucht op

’t Lucht op   De ovenkoeken waren niet luchtig op Deze ochtend Ze waren mislukt Bedrukt Plat en droog En omdat ‘t teveel woog Op me Ging ik ‘m smeren Met veel boter, veel vet Lekker smerig  Lekker pret ’t Lucht Op

Troja!
17 1

Er is weer trammelant...

...Hij is weer in het land.

wilco bosems
30 0

Hotelkamer

een hotelkamer  met retro meubels tijdloos het uitzicht

Margaretha Juta
14 0

#NovemberVers2023

Niets anders dan een wolk aan de grondwaar jij ooit stondRagfijne draden om je heengesluierd van kop tot teen Niets anders dan warme lucht die over koude stroomtterwijl jij van verdwijnen droomtIngesponnen als coconzoals menig leven ooit begon Niets anders dan de wind die de wolken doet verdwijnenzodat de zon opnieuw kan schijnenOntpopt na al die tijdzonder dat je de mist iets verwijt

Véronique Scheyvaerts
15 1

De baring van eenzaamheid

De gammele poort naar een angstig onbekende, opende zich met een macabere verlokkelijkheid. Het ritmisch gebonk van twee snel pompende hartslagen weergalmde in de mistige hemel. Ze wist dat er geen weg terug was, hoezeer ze ook verlangde de twee bonkende drummen in harmonie te laten musiceren. Ze voelde de uitgedroogde grond onder haar blootse voeten wegschuiven en besefte dat het haar zou zou meesleuren en de kleine trom met haar.  Toch bleven haar tenen stevig in de korrelige aarde verankerd. Een verguld bordje op de met mos overgroeide grijze stenen die het groenmetalen hek in houdgreep vastgekneld hielden, trok haar aandacht. "Een poort die genadig is. Een poort hunkerend naar bijzin. Een keuze wordt gemaakt. Een hart voor een hart. Twee tikkers tikken binnen. Één hart tikt weg. De keuze is aan u." Een eenzame traan baande zich een weg door de in haar gelaat gekerfde vermoeide rimpels. Iemand zou het levenslichtzien, vergezeld van een kwellende eenzaamheid. Wiens eenzaamheid dat zou worden, lag in haar handen. Ze lichtte voorzichtig haar rechtervoet uit de onderaardse korst en treuzelde het licht achter de poort tegemoet. Ze plaatste met stevige bibber haar linkerhand op de dreigende poort en sloot haar ogen. Een flikkerend licht ontrok zich uit haar borst en zweefde enkele beknopt langdurige seconden voor haar donkergroene ogen. Toen ze het wilde aaien, schoot het weg in de dampige nevel. De poort draaide met een scheurend geluid dicht, terwijl een nieuw gloeiend heet hartje de metalen staken versierde, terwijl de geur van verscheurde hoop de lucht vulde. De drum zou eenzaam verder kloppen. Eenzaamheid werd geboren.  

Yvan Van Heyst
11 0
Laad meer ...