Lezen

Net (niet) als toen

Terugdenken, mij in gedachten verplaatsen naar iets dat ik vroeger beleefd heb. Het overkomt mij regelmatig en neemt toe naarmate de jaren verglijden. Robbert Welagen schreef op pagina honderdnegentien van zijn tweehonderdtwintig pagina’s tellende ‘Verre Vrienden’: Misschien is het terugdenken aan een tijd belangrijker dan het beleven van die tijd. Daarvoor hebben gebeurtenissen plaats gevonden: om ze te herinneren, te bespiegelen en erover te mijmeren. Je hebt maar een paar gebeurtenissen nodig, een handjevol plaatsen, geuren, tinten, geluiden en indrukken, als brandstof voor de rest van je leven. “Opa wat vertel je nu? Wij zijn amper met vier en hebben drie toiletten en twee douches. Jij beweert dat je maar één toilet had en geen badkamer in een huis waar jouw ouders met acht kinderen samenleefden.”Toch was het zo, ik was amper drie toen wij het huis betrokken waarin enkele maanden later mijn jongste broertje geboren werd. Mijn kleinkinderen vinden dat ik teveel fantaseer wanneer ik hen verhalen uit mijn jeugd vertel.“Het was een nieuwgebouwde woning, maar er waren nog geen verharde straten en geen nutsvoorzieningen dus geen leidingwater, riolering of gas. We hadden twee waterputten, één met drinkbaar en één met regenwater. Die werden bediend met mechanische pompen. Voor ik naar school ging moest ik om mij te wassen eerst een teiltje water pompen aan een stenen wasbak.”“Wat?! Hadden jullie geen stortbad?”“Neen, maar wij waren altijd netjes gewassen en gekleed, hoor. Alle slaapkamers lagen op de eerste verdieping. Wie ’s nachts moest plassen ging daarvoor niet naar beneden. Op de overloop stond een nachtemmer met een deksel, wij noemden het de pispot. Soms werd ik in het midden van de nacht wakker en hoorde het geklater van een van mijn zussen op de gang.”“Stop, opa, nu overdrijf je echt!”

Vic de Bourg
18 2

Magische maandag morgen

Op deze magische maandag morgen Tel ik wolkjes Zonder zorgen Treed ik uit de schaduw en volg ik de zon En keek ik op en dacht 'Ik wou dat iedereen dit kon'   Mijn maandag morgen in woorden en beelden: https://instagram.com/stories/lies_vanderbauwhede/3123312652977452369?utm_source=ig_story_item_share&igshid=MzRlODBiNWFlZA==

Lieschrijft
48 2

DE DICHTER IS BLOEMENZOT

DE DICHTER IS BLOEMENZOT

Koen Vlerick
19 0

Tokio station

het Tokio station - een onophoudelijke, opzwellende stroom mensen die me meevoert, deel laat worden van de grote golf, ik ga kopje ondergronds  

Margaretha Juta
13 1

enkel aan ons

wanneer de zee wegebt en enkel aan ons het oneindige strand schenkt waar anderen nog niet gingen beginnen mijn zolen te zingen

saskia van laere
13 1

in duisternis

in duisternis weet men vaak niet, slaat men verrot onzichtbare  hunkert men naar waarheden, wil men uitwringen dat ene gegeven houdt alles tegen, geluk, voortgang, rust in hoofden alom schreeuwt men, in duisternis verhult waarheid zich diep tussen lagen geplooid honger naar weten, groot hart tegen dek laag tegen grond schuift men zich, ontluikend, koud maar stil durft men te begeven, zich te bevragen, ontrafelen weerwerk erin rust gegeven waarheid, het licht knippert verrot, hoofd weten te vinden die hapering onderweg een teveel aan koud  in stilte teveel duisternis, hart uitwringen nog even weet men  er dwaalt schreeuw onzichtbare hunkert, pas erna komt geeuw

de jutte acrobate
4 0

Waldorf en Statler

Als je vertelt dat je vroeger graag naar The Muppet Show keek, verraad je direct weer je leeftijd. Maar ik keek heel graag. Mijn favoriete personages waren Waldorf en Statler. Heerlijk, die twee oude mannetjes die vanaf hun balkon alles bekeken en overal commentaar op leverden. En ‘boeh’ riepen naar iedereen die zich maar op het podium waagde. Ze waren wel eerlijk in hun opmerkingen, ze vonden iedereen slecht. Soms voel ik me ook een beetje als een van hen. Niet dat ik mezelf oud vind, dat niet. En ik denk dat ik ook best nog redelijk moderne denkbeelden heb. Daar moet je natuurlijk wel mee uitkijken, want dat vind ik zelf. En dat toets ik aan mensen van mijn leeftijd. Wat natuurlijk wel gevaarlijk is. Misschien dat mijn jonge collega’s me achter mijn rug meewarig bekijken en denken “ze kan het allemaal niet meer zo goed volgen, ach gussie.” Maar zo lang ze dat niet tegen me zeggen, leef ik in de vrolijke veronderstelling dat het allemaal nog best meevalt. En toch gebeuren er dingen die ik niet kan volgen en niet kan begrijpen. Ik denk dat dat nog niet eens zo zeer met leeftijd te maken heeft. Want waarom moet iedereen altijd maar afgefakkeld worden. Mensen maken iets, schrijven iets of doen iets en de hele social media-wereld valt er overheen. Hele verhalen worden geschreven door mensen die anderen hun mening willen opdringen. Ook zitten ze bij de vele praatprogramma’s die iedere avond ons televisiescherm vervuilen. Altijd weer dezelfde experts, dezelfde zogenaamd kritische mensen. Heerlijk elkaar bevestigen. Want ik snap het wel, de makers van zo’n programma nodigen natuurlijk wel de gasten uit waarvan ze denken dat ze hun standpunt delen. Of waarmee een leuke discussie gevoerd kan worden. Tenslotte wil je je kijkers niet wegjagen. Angela de Jong kan dan nog net. Daar kan het social media-publiek een dag later dan op los. De enigen die redelijk onafhankelijk reageren zijn de mensen van VI. Althans, dat hoor ik, want ik kijk al jaren naar geen enkel praatprogramma meer.  En ik ben niet roomser dan de paus hoor, ik vind ook overal iets van. Maar ik vind mijn mening niet dermate belangrijk dat ik die met de hele wereld wil delen. Ik zit liever op mijn balkon, daar heeft niemand er last van als ik ‘boeh’ roep.        

Machteld
50 0

Memo-blaadjes

aan de keukenmuur hangen memo-blaadjes - ‘t is herfst in opa’s hoofd  

Margaretha Juta
17 1

Champions League - Bal der kampioenen / miljoenen

De Champions LeagueDe Champions LeagueHet bal der kampioenenHet bal der miljoenenDe dans van de vedettesDe dans van de eurotekensDaar waar dromen uitkomenDaar waar dromen uiteen spattenEn sportieve onsterfelijkheid te winnen isEn het gros van Europa achterop raaktGeen niemandsdalletjes meerGeen verrassingen meerAlleen maar topaffichesAlleen maar dezelfde namenMet eeuwige roem in het verschietMet een eeuwige bijrol in het verschietWilt niemand de Champions League missenKan niemand de Champions League missen   Vanavond staan Manchester City en Internazionale tegenover elkaar in de finale van de Champions League(C) Schrijven is ook sport

Schrijven is ook sport
5 0

zomervacht

Augustus stond in brand. Toeristen keerden uit het zuiden terug. Hij droomde die nacht van een bevroren poolzee, veertig graden onder nul. Ze staken het plein over en strandden aan een tafel om te baden in de schaduw van een parasol. De kelners hadden de terrassen al vroeg uitgeklapt om de dorstigen te laven en de kas te spijzen. Hij vroeg de drankkaart aan de kelner, depte het zweet van zijn voorhoofd en keek haar voor het eerst die dag intens aan. Ze droeg een vliesdunne zomerjurk, haar zomervacht. Na een kort overleg bestelden ze twee cocktails die verdacht snel werden opgediend. Aan de overkant reed een ijskar langs met een riedel die de kinderen lokte. De hitte deed naar adem snakken. Vliegen streken neer op de rand van haar glas. Het riep herinneringen op aan hun eerste nachten samen, lakens klam van zweet, een worsteling in krampen van genot, twee wellustelingen, verbonden voor de duur van een vlam. Nu, maanden later, luisterde hij naar haar smeekbede, de dalende lijn van haar stem. Het schemerde al en ze staarde naar een gevel aan de overkant. Het was die tijd van de maand dat ze meer onder druk stond. ‘Ik heb weer geen oog dicht gedaan’ zei ze. Een onbestemd verlangen hield haar in de ban. ‘Zullen we straks in het park zitten?’ vroeg Frank. Ze zei niets, speelde met de voet van haar glas. Hij nam haar gezicht in zich op, keek langdurig naar haar gestifte lippen. 

Wim V
16 1

Failliet

f*ck; faillissement! glazen buiten het café,  gratis meenemen!

Margaretha Juta
14 0

Afscheid (afscheid grootvader 2020)

Ik kan niet zeggen‘Ik heb u gekend’Want zo complex Was uw karakter Alsof de spiegelHeel flets, contouren wazigZo weinig van u werkelijkHebben gereflecteerd  Glimlach vervormd Door oud verdriet Smart om een verloren liefdeDie uw woorden kon verharden Ik kan zeggen‘Ik heb u gekend’Want woorden en verhalenDoorgronden de diepe tonen van uw stem En waar mijn vaders profielHet uwe raaktIk kan zeggen‘Ik heb u gekend’ Nu zie ik u staanDe complexe manMet meer facettenDan de zeldzaamste diamant Terwijl uw sigaarLange rookpluimen vormtNaar de oranje hemel toeUw ondergaande zon  Zo lang op de vluchtOvertuigd van uw gelijkMaar uiteindelijk Toch toegevend Uiteindelijk toch zeggend‘Hier hoor ik thuis,Hier wil ik rusten,Bij haar’ Geritsel van torenhoge populierenEn geruis van de vredelievende windOmzoomd nu uw hartDe rookpluim verdwijnt  Ik heb u gekendEn ook weer nietHet was een genoegenEn het ga u goed Tot ziens  

Marianne Lens
31 3

even alleen zijn...

Ik wil even alleen zijn Niks anders, gewoon zijn

Eigenzinnig
13 0

Geuren

Het is acht uur dertig en ik heb net mijn zoon van tien afgezet, een beetje op automatische piloot wegens de heftige dromen en het gebrek aan zin om de dag te beginnen. In de laan met beuken slaat dat gevoel plots om. De doordringende geur van vossenpipi brengt mij naar de bergen en de rust, ver weg van de onzin. Ik sta stil en kijk naar boven. Het zonlicht valt door de hoge kruinen en ik glimlach. Net op tijd. Ik ben een geurenmens. Als kind nam ik overal mijn doekje, mijn chaudchaud, mee. Die nam dan alle geuren op. Bij groot verdriet wou ik alleen maar mijn gezicht in dat doekje begraven, niets anders kon mij troosten. Pas op mijn tweeënveertigste ontmoette ik iemand met diezelfde uitgesproken band met geuren. Ik dacht dan ook dat ik hem gevonden had, mijn grote liefde. Maar plots was hij weg, zonder verklaring. Zoals mijn dromen abrupt aan een einde komen en me leeg, uitgeput of vol verlangen achterlaten. Af en toe nog een gewaarwording of vage herinnering van wat geweest is, maar nooit duidelijke beelden. En onduidelijkheid sluimert en knaagt voor altijd op de achtergrond. Als een onaf verhaal. Aan het einde van de laan blinkt de maan in de zon. De ongehoorzame maan die niet enkel haar taak om licht in het duister te brengen wil uitvoeren, maar wil mee genieten van het ontwaken van al het moois op aarde. Ik twijfel of ik net als de maan ongehoorzaam zou zijn en alle plannen  maar moet afzeggen om de hele dag in het parkbos door te brengen. Mij bloot te stellen aan geuren, licht en wind, mijn rust. Terwijl ik de baan oversteek voel ik mijn zachte billen tegen elkaar aan glijden. Niets fijner dan rokjes en kleedjes en een warme zomerwind. Ik voel terug zijn vingertoppen over mijn huid, mijn vingers over zijn huid. Er zijn maar weinig aanrakingen die zo volmaakt zijn als de wind.  Ik loop over een tapijt van bomenpollen, hier geen geuren meer. Er ligt nog steeds een stuk schuimisolatie in de vorm van een octopus. Ik foeter op de stad omdat ze bomen in het midden van het toch al veel te smalle voetpad gepland hebben en ik mezelf in een bocht moet wringen om te passeren zonder dat mijn gezicht door de fijne takken gestriemd wordt. Wie komt toch op zo’n ideeën? Het buurmeisje passeert me en wandelt een stukje mee. Ze vertelt dat ze enkele jaren terug met haar papa op dat voetpad is gevallen, op het stukje waar losse kiezelsteentjes over het verzakte smalle voetpad liggen. De ziekenwagen had hun beiden opgehaald. Maar het pad ligt er nog steeds hetzelfde bij. Wellicht moet er eerst eens iemand uitschuiven op het moment dat er een bus komt aangeraasd. We komen voorbij het huis van de buurman dat te koop staat. De buurman is de voorbije tijd meerdere keren gevallen en zit nu in een woonzorgcentrum. Dat is de vierde buur waar we afscheid van nemen, op veel te korte tijd. Met één van hen had ik een grootvader-kleindochter band. Een fiere mooi geklede man met artistieke kantjes en een hoop frustraties en rebellie. Maar als hij mij zag verscheen zijn glimlach en sloeg het gefoeter om in bezorgdheid en complimenten. Ik was nooit goed in afscheid, maar het valt me steeds zwaarder merk ik op.    Net voor mijn eigen huisdeur realiseer ik me dat ik mijn sleutel in de tas van mijn zoontje vergeten ben. Ik zit duidelijk nog half in dromenland. En eigenlijk heb ik geen zin om eruit te komen. Dus ik ga vandaag nog eens doen zoals de maan, me niks aantrekken van de regels en vanuit mijn droomwereld kijken naar alles wat rond me beweegt. Vanop afstand, tot ik helemaal verdwijn.  

Fien SB
63 1

Koffie branden

Zeven uur ‘s ochtends, in de koffiezaak worden  bonen geroosterd, zoet de uitlaatgassen  van auto’s in de file!

Margaretha Juta
18 1
Tip

Zorgen

Al bij de deur. Onverwacht haar vraag: "Mama, wat is dood?"

Sarah
119 4

De gezichten

"Wanneer het stopt zijn er overal mensen die krioelen. Vermoeide gezichten, gestreste gezichten, blije gezichten.   Dit zijn de zeldzaamheden, die af en toe gezien worden. Slechts een paar waar het geluk afstraalt van hun glimlach.   Ik kijk en weet afhankelijk van de situaties herken ik me in al deze gezichten.   Ik observeer en laat me wegdrijven, geleid door de rust van het landschap dat voor mijn blikveld voorbijglijdt. De trein die rijdt verder en ik, ik sta even stil bij die indrukken."

Zonsondergangdromen
23 0

Verkleurd het vaderland

oma in Japan vraagt haar België aan te wijzen, op de wereldbol;  ze draait de bol rond, met haar vingers zoekt ze naar haar land, om er snel achter te komen  dat het niet meer bestaat, de tijd heeft het weggevaagd, blootstelling aan direct zonlicht heeft Europa zo verkleurd, dat het één is geworden met de zee.

Margaretha Juta
6 0

Onherroepelijk veranderd (2023)

Als ik mij probeer te herinneren Hoe de dingen ook weer waren Hoe geborgen ik me voelde God, dat lijkt een heel ander leven   Als ik mij probeer te herinneren Hoe de dingen ook weer smaakten En hoe de dingen roken God, waarom is dat zo moeilijk?   Zo moeilijk om afscheid te nemen Van wie ik was Van wie jij was Van hoe wij waren   Zo moeilijk om los te laten En te parkeren Zoals anderen dat noemen Onmogelijk   Want voor mij is dat loslaten Aanvaarden dat je weg bent Aanvaarden dat je nooit terug komt Aanvaarden dat alles anders is nu   En meer dan dat Aanvaarden dat ik nu anders ben En eigenlijk helemaal niet meer weet Wie ik nu eigenlijk moet zijn   Onherroeplijk veranderd 

Marianne Lens
10 0

Miskraam (2018)

Ik verlies Ik heb verloren Verloren En op zoek naar   Het antwoord op Waarom Geen idee De vraag zweeft onbeantwoord    Ik verlies Ik heb verloren En ik begrijp het niet Ik begrijp niet waarom   Verlies maakt verdriet Verdriet soms stil Als lenteregen Verdriet soms razend Als een winterstorm    Want ik verloor En dus ben ik soms stil En dus ben ik soms razend Want ik wil weten waarom

Marianne Lens
10 1
Laad meer ...