Lezen

De baard

Er was een oude man met een lange baard die zei: “Het is precies zoals ik vreesde!” “Twee uilen en een hen, vier leeuweriken en een winterkoninkje, ze allemaal hun nest in mijn baard gesticht!”

Autisme Storm
11 0

Ik loop naar jou

Er was eens een jonge dame, genaamd wicht wiens snelheid veel sneller was dan het licht ze vertrok op een dag zonder iemand het zag en keerde de vorige nacht weer terug

Autisme Storm
21 0

Door de winden

Door de winden die haar naakt achterlieten zagen we een man langskomen en tenzij we ons vergissen zit die haar nu lekker te bespieden

Autisme Storm
15 0

Meesterlijk en machtig

Er is een woord, volgens Disneyhet ik er nog nooit van gehoord Ondanks de rotzooi, de regen en te felle zonzal de mus weer opstijgen uit een dikke laag sneeuw als ie kon Wanneer de duif de andere koerend verleidten de tak van de boom met meer gezelschap verblijdt Wanneer de maan eens zo vol zachtjes vernieuwten ik toch opsta en zie wat mij elke dag benieuwt Als ik me nog heerlijk ergeren kan aan snerpend straatlawaaien energie heb om te zoeken en naar stilte graai Als ik nog eens ruik en proef en evenwicht wil zoekenzelfs hier en daar heel stug kan zijn, revalidatief vloeken Wanneer de woorden blijven komen zelfs in grote drommenen ik van de wereld weg ben, in een of ander verhaal geklommen Ook mijn vader nog alle woorden kent, al zijn ze soms wat traagen wij samen lachen nog, om gisteren of toen, een beetje om vandaag Geselecteerd voor een schrijfproject, hoe mooi kan ’t leven zijnen al is er maar één mens die mij kennen wil, ik ben niet van porselein Wanneer het praatcafé op Zoom – dat proefproject - succesvol gaaten ieders verhaal, mooi of slecht, toch gewoon bestaat Wanneer de plannen niet, zoals de ton, in duigen vallendan is er veel meer licht, is u dat ook al opgevallen? Als dan toevallig onverwacht een deur zich zo wijd openten nieuwe inspiratie lonkt, zomaar binnenlopend Iedere keer, dat leven, (even) meesterlijk en machtiggewoon, wanneer ik echt goed kijk Superformiweldigeindefantakolossachtig !

Anemos
29 0

Bazig

Een deugddoende vakantie buiten beschouwing gelaten, is er geen beter middel om de werksleur te doorbreken dan een driedaagse cursus. Betaald! En met een warme lunch! Ik heb er zin in. Dag een. Kennismaking met de begeleidster en de andere deelnemers, allen tot voor kort onbekende of verre collega’s. Inleidende theorie en interessante gesprekken. Ruimte voor persoonlijke verhalen. (Het is dát soort cursus.) Gelach. Lekker eten. Kortom, het is leerrijk én de sfeer zit goed. Dag twee. De cursusleidster polst openlijk of ik me comfortabel voel in deze groep, als enige vrouw tussen de mannen. (Het is dát soort cursus.) Attent, maar de groep en ik verhouden ons prima. Ik vind de vraag zelfs een beetje gênant. Het is niet omdat dezelfde constellatie in een andere tijd of ruimte geheid op een gewelddadige groepsverkrachting zou uitdraaien, dat ik me ongemakkelijk zou voelen tussen vijftien mannelijke collega’s. Dag twee kabbelt verder. De humorist van dienst heeft opnieuw de lachers op zijn hand. Mijn glimlach verslapt wat na de zoveelste zijdelingse opmerking over het leven van de getrouwde man. Aka: het einde van je leven als man. Maar hé, ik ga toch geen bezwaar maken tegen wat onschuldige grapjes, zeker. Het moet gezellig blijven. Bovendien: ik ben geen gehuwde vrouw. Waarom zou ik me aangesproken voelen? Dag drie. Het repertoire van onze geestige gezel is nog niet uitgeput. Helaas is het ook niet erg gevarieerd. Het lachen is mij intussen vergaan. Ik pareer elke uitlating met een sarcastisch steekje in zijn richting – 'dat jij met zo’n chef ‘doen en laten’ nog zonder chaperonne mag buitenkomen' –, maar hij lijkt het niet te horen. Ik stel me voor dat deze 'nieuwe' man en jonge papa een pracht van een vrouw heeft. Hij mag zijn pollekes kussen. Een laatste opdracht om onze tijd samen af te sluiten: een uitnodiging om elkaar een compliment te geven. (Het is dát soort cursus.) Meneer is zo galant mij te prijzen voor het opnemen van de leidersrol in een vorige oefening. Ik heb dat goed gedaan, zegt hij. Ik was totaal niet bazig of zo. Hij meent het oprecht. Mijn frank valt pas terwijl ik door de vroege novemberavond naar huis fiets. Bazig? Zou hij dat woord ook gebruikt hebben tegenover een man? Plots word ik razend op mezelf. Omdat ik de betekenis van zijn woordkeuze nu pas inzie. Omdat ik mijn groeiende ergernis tot het einde toe heb opgekropt, uit een misplaatst soort flinkheid. Goed en wel thuisgekomen, vraag ik me af of ik misschien niet overdrijf. Al bij al stelde het weinig voor... Er bestaan veel ergere dingen. Groepsverkrachtingen, bijvoorbeeld. Ja, ik maak me weer eens druk om niets. Het was waarschijnlijk niet eens kwaad bedoeld, toch? Juist. Maar waarom voel ik me dan zo rot? Eerder verschenen op boekenblog This Is How We Read

Mart
12 0
Tip

Liefste Melancholie

Het waait. Het raast. Het kruipt, waar het niet gaan moet. Tot het overgaat. 

Zonsondergangdromen
182 3

Daar wacht hij

Daar wacht hij bij het raam, starend naar de fluwelen zomerhemel, op zoek naar haar favoriete fruit, fluisterend nadenkend Alleen de lijster antwoordt: het ultieme deuntje van de zomer Ondanks treurnis glimlacht hij, blij dat het geluid in de kille nacht, zijn eigen gedachten overstemt Alles is beter dan stilte

Autisme Storm
23 0
Tip

De keuze

Op elk gegeven moment heb je de macht om te zeggen, dit is niet hoe het verhaal gaat eindigen

Autisme Storm
90 3

Liefde

Probeer te spreken over liefde en je zult je verstand verliezen

Autisme Storm
19 0

Hypochonder

Er is dan wel de melanoomstabiel tot nu, dat is heel gewoonverder is het wel okédat valt dan weer mee Wat een wonder, wat een wondervoor de rest ben ik alleen maar hypochonder Op dat akkefietje na toen, die pijneven niet meer in evenwicht zijndat adertje in mijn kopsprong zomaar kapot Wat een wonder, wat een wondervoor de rest ben ik alleen maar hypochonder Alleen ben ik echt al tweemaalonder ’t grote mes gegaandie kleintjes doen niet meeplaatselijk doof was het idee Wat een wonder, wat een wondervoor de rest ben ik alleen maar hypochonder Wat met mijn hoogsensitieve kantdat is soms wel iets te plezantzo zegt mij mijn migrainewat is dat toch een chagrijn Wat een wonder, wat een wondervoor de rest ben ik alleen maar hypochonder Als ik het zo bezie, is dat litteken op mijn knieof dat jeukje op mijn vel, waarover ik nooit vertelof de droge huid die krasjes laat en het niezen mij zelden verlaatof de kromtrekkende rug, de energie van olifant tot mug helemaal niet zo bijzonder, al dat gedonderwant … Wat een wonder, wat een wondervoor de rest ben ik alleen maar hypochonder

Anemos
30 0

Miezerige dag

De brandende sigaret en een kop koffie,mijn metgezellen weerSombere dag,lawaaierig verkeer,geen enkel mooi meisje te zien:de poldernamiddag op zijn mooistNiets anders te doen dan aan een pijp lurkenen dit gedicht schrijvenMijn poging tot creativiteitmet een geest onder invloed engedachten die op hol slaanIk zou een kerk kunnen beginnenmaar in plaats daarvan ga ik slapen

Autisme Storm
4 0

Koud

De winter sneed door mijn polsen Krassen bezoedelt vrieswater die mij deden huiveren dat het einde slechts het begin was van een seizoen dat mij smoorde . De winter wurgde mijn strottenhoofd Als een volmaakte killer zonder ooggetuigen, weg van de commerciële zender en breedbeeld-tv . Als winters konden praten, dan zwegen ze … . Als winters konden geeuwen, dan spuwden ze vuur . Maar winters zijn bedrogen minnaars die auto’s bekrassen des avond, brand stichtten met een kaars en lippen verdrinken met vurige mond . Gemeen als een kogel verborgen een vogel geen leven mag komen alleen sterven daarboven . Winters zijn gemeen als een slang in november die blijft kronkelen tot maart . Winters lijken eeuwig en eeuwig is lang . https://wordpress.com/view/autismestorm.home.blog

Autisme Storm
24 0

wat was

gisteren dacht ik aan morgen ooit zal er   morgen zal ik denken aan gisteren nooit was er   vandaag vouw ik wat was in laagjes in de kast en plooi me zonder gemis naar wat is

saskia van laere
4 0

HET IS EEN MANNEN PROBLEEM

Mannen, Kunnen jullie nu alsjeblieft ophouden met de verantwoordelijkheid voor jullie wangedrag neer te leggen bij de slachtoffers hiervan? Bij de vrouwen dus want daar komt het in de praktijk op neer. No more. Ik weet dat ik ALLE mannen aanspreek, dat is ook zeer de bedoeling. Voor je nu begint te steigeren dat je je niet gezien voelt en onterecht beoordeeld wordt, duik je beter maar eens écht in dat gevoel. Laat de verontwaardiging ervan over je heen komen. Dompel je onder in de onrechtvaardigheid. Vrouwen weten namelijk maar al te goed hoe dat voelt. Is niet fijn hé? Hou dat vast. Ook als jij je zelf niet direct of bewust schuldig maakt aan seksueel grensoverschrijdend gedrag, je kent vast mannen die dat wel doen. Of lacht erom. Kijkt weg. Zegt dat vrouwen mondiger en weerbaarder moeten zijn of dat ze tegen een grapje moeten kunnen. Bedenkt protocollen waarin vrouwen de misstanden moeten melden. Geeft een collega een reprimande en laat hem vervolgens weer los op de werkvloer waar hij opnieuw schade aan kan richten. Omdat jij niet begrijpt hoe het is om je kwetsbaar te voelen. Dat gebeurt jou namelijk nooit. Jij bent het gewend om serieus genomen te worden, dat er naar je wordt geluisterd. Dat je sterker bent dan de andere sekse helpt ook. Draai dat nou eens om en dan heb je een beetje een idee hoe dat voor vrouwen werkt. Tegen werkt. Vrouwen verantwoordelijk maken voor het melden van misstanden is laf. Nog erger is het om te beweren dat jíj niet goed op de hoogte kunt zijn als zíj hun waffel niet open trekken. Heb je dan niet gewoon heel erg zélf poep in je ogen? Vrouwen aanstellen als meldpunt is vast enorm drempelverlagend bedoeld maar maakt het wederom een vrouwen probleem en dat is het niet. Het is een MANNEN probleem. Van MANNEN, die zijn probleemeigenaar, verantwoordelijk, schuldig. De MANNEN die hun broek en hun mond niet dicht kunnen houden. Dus niet de vrouwen. Ik herhaal het nog maar een keer in de ijdele hoop dat de boodschap eens over mocht komen. De oplossing voor grensoverschrijdend gedrag ligt niet bij het weerbaarder maken van de vrouw. Dat geeft namelijk TOTAAL de verkeerde boodschap. We zouden helemaal niet weerbaar moeten hoeven zijn. Er  zou niet eens een grens aangegeven moeten hoeven worden omdat JIJ behoort te weten hoe JIJ ruimschoots binnen die grenzen kunt opereren. Daar ben JIJ namelijk verantwoordelijk voor. Hoe JIJ signalen leest, hoe JIJ die interpreteert, hoe empathisch JIJ je opstelt. JIJ als in: MAN. Zeggen dat een vrouw duidelijk nee moet zeggen als jij je totaal onaangekondigd op haar stort en is hetzelfde als zeggen dat de voetganger STOP moet zeggen als jij keihard met je auto op haar in komt rijden. Op de een of andere manier is dat dan wel duidelijk. Dat je dat niet doet. Kijken hoe ver je kunt gaan totdat een meisje NEE zegt is sowieso een HELE VERKEERDE MANIER van seksualiteitsbeleving. Die gaat namelijk uit van alleen JOUW plezier en het is op zijn minst verontrustend te noemen dat je überhaupt plezier hebt wanneer de kans groot is dat zij dat niet heeft. Dat je je gewoon tussen de verstijfde ledematen door wrikt. Gadverdamme. Verstijven tijdens seksuele activiteiten is alleen bij mannen zeer lokaal een pluspunt, bij vrouwen is het dat niet. Ik kan me niet voorstellen dat ik seksuele handelingen bij een man zou verrichten zonder af te stemmen. Dat ik ondanks zijn van pijn vertrokken gezicht en tot vuisten gebalde handen stug keihard aan zijn piemel blijf trekken en de verantwoordelijkheid voor de teleurstellende ervaring vervolgens bij hem leg. Omdat hij niet heeft GEZEGD dat hij het niet fijn vond. Dat is gek he? Als je het zo bekijkt. Voel je, je nu kwetsbaar omdat je voor je gevoel zomaar als verkrachter kunt worden beschuldigt? Goed zo. Ervaar dat gevoel maar eens. Zo voelen vrouwen zich namelijk altijd. ALTIJD. Laat dat op je inwerken. Vrouwen zijn ALTIJD kwetsbaar omdat er mannen zijn die zich over hun grenzen heen manifesteren en dat kunnen omdat ze sterker zijn en/ of meer macht hebben. Ben onderdeel van de oplossing in plaats van het probleem en neem je verantwoordelijkheid. Voor jezelf, voor de sfeer, voor de cultuur, voor je vrienden, voor de mannen die je kent. Los JULLIE probleem eens op. Wij vrouwen zijn er klaar mee.

Marleenvandecamp
85 2

Arno Hintjens is oud nu maar zijn lever heeft het klaarblijkelijk overleefd want hij word alleen maar ouder nu

Langs de linkerkant de linkse rattenLangs de rechterkant de rechtse rakkers& de Limburg ligt pal in het middenEendracht maakt machtl'union fait la forcevoor vorst voor vrijheid & voor rechtendoor             het gepolariseerde volk eist gehoor!rood geel zwartde triptiek van tragedierood geel zwartde kleuren van ons harthand in hand oog in oogalle kleuren van de regenboogden overkant schijt best omhoogtijd voor een ommekeerwant we keren keer om keerelkaars woorden omwe planten vlaggenroepen het van de dakenieder huis zijn eigen kerk& niemand is écht altijd blijpessimist realistiedere knappe kop& ze denken luidophoe het zit met de overkantgeen gedacht vanmaar ons gedachtwat dacht ge daar van ?La vie en rose , la vie en naar de kloteje ne regrette rien & dit eindigt weer bij Edith Piafwe smijten onze weltschermz                    in elkaars facade & de politiek houdt steevast aan zijn facaderechts is the right way to go& links laat niemand links liggenchristendemocraat & Vlaamsde cunts dicks & vagina's . De CD&V .het heuse midden ligt volledig stil& de aarde keert langzaamaan om zijn baanextreem groen ligt te brallen van de zijkant :MY DEAR PEOPLE SAVE THE EARTH EAT YOUR OWN TURDwant duurzamer kan je namelijk niet leven!verwittig de filosofen& zeg ze , jongens leg de boeken neer!het boeit het volk allemaal geen halve reet meermummificeer de demagogen & liefst zo snel mogelijkwant het is allemaal al ingewikkeld genoeg zo mannekesliefzeg de drieste poëten voor de pennen nat te likken& zich ermee voor het uiteinde van de ravijn in een rij te schikkenzeg de intellectuelen voor het beter te weten zoals altijdmaar voor wikipediawijsheid heeft niemand geen tijdgemuisvingerd op het eilandde straten worden te kleinde fabrieken kunnen niet volgenAntwerpen is een parking& menig schooier berooft elkaarer zijn te veel mensenmaar geen mens dat daar aan denktEtienne Vermeersch = doodde beste man verliet het leven al lang& niemand gaf een halve zier om de man zijn zwanenzanger zijn veel te veel mensen& geen mens is teveel anno 2023iedereen mag zijnniets hoeft nog normaal te zijn& mijn god , mon dieuxwat is het hier toch niet fijnLangs de linkerkant de linkse rattenLangs de rechterkant de rechtse rakkers& het trage & bedachtzame Limburg ligt pal in het middenArno Hintjens id oud numaar zijn lever heeft het klaarblijkelijk overleefdwant hij word alleen maar ouder nuhij danste & tierdein de straten van Oostende& kankerde zichvan Marbelle tot in Bruxelles ma Belle                               Bruxelles ma Belle hellholewaar Tommeke Tommeke Tommeke toch Van Griekenop de laatste zwarte zondag spontaan de Sirtaki begon te dansengevolgd door een veel te grote SouvlakiMythoske daarbij , de bruine mannen langszij& dessert Donald Trumpsnoeihard bij de foef grijpenmet langs de zijlijnde heuse heen & weer hoppende huppeltrut van het Vlaams BelangDries aka trekvlek Van Langhenhoveschild & begint er opnieuw mee vriendbekakte zeikstraalPutain Putain zong Hintjensgenoeg leed voor de wereldteveel leed voor de wereldtijd om te besteden in de wereldtijd om te kneden in de wereldtijd voor een ommekeerwant keren elkanders woordenkeer om keer omlinks kijkt linksrechts kijkt rechtsmaar ze kijken beide weg& allen slaven van het kapotalismelinks kijkt linksrechts kijkt rechtsmaar ze kijken beide wegonze vergulden middenweg

Schrikkentist
33 0

Nieuwjaarsbriefje van de pen aan het papier

Je weet het dus nog? Ik ging kopje onder in het bakelieten potje door het gaatje, dat net zo groot was als de omvang  van mijn dikste kleurpotloodvriend in de pennenzak. Vol met donkerblauwe inkt werd ik aan het randje afgestreken opdat ik geen vlekken op je maagdelijk witte velletje zou maken. Soms vergat men mij af te strijken en kon ik het niet helpen dat je een klodder inkt te verwerken kreeg. Dat speet mij zeer, vooral wanneer jij dan plotseling als een prop in de papiermand terecht kwam.  Gelukkig was er ook jouw zachte roze vriend die vloeiend de inkt opslorpte waardoor ik je verder mocht vol pennen. In de tijd dat de houder waarin ik werd geschoven nog wat bibberde en ik nog moest leren welke letters ik moest schrijven, had jij nog fijne blauwe lijntjes. Later verdwenen ze en kreeg ik het moeilijk om alles in rechte banen te leiden. Wat was jij prachtig toen ik aan de doopmeter van mijn bezitter de allereerste nieuwjaarsbrief schreef. Jij schitterde gewoon, met jouw zilveren sterretjes en kleurenprenten van kinderen die speelden in de sneeuw. Mijn geschrift was mooi, maar beverig en ook al had ik alles eerst in klad voorgeschreven maakte ik toch een foutje, dat ik dan maar doorstreept heb. Hoe gek klonk de beleefdheidsformule die ik van mijn tienjarige eigenaar moest schrijven: ‘Uw toegenegen doopkind’. Daar heb je vast mee gelachen, net als met dat rijmpje dat ik voor de grap schreef: Liefste meter, één centje is goed, twee centjes zijn beter. Hij die mij al die jaren toeliet jou te beschrijven neemt mij helaas steeds minder ter hand, maar gelukkig laat hij mij dicht bij zijn computer liggen. Vanuit die bevoorrechte positie kan ik dan meekijken en lezen wat hij via een bord met toetsen op een scherm projecteert met een digitale witte vlek, die de pretentie heeft er als jij uit te zien. Sinds geruime tijd neemt hij zo deel aan schrijfopdrachten, waarvoor ik af en toe in een kladboekje mag voorschrijven wat uiteindelijk op het scherm terecht komt. Herinner jij de uitdrukking: ‘Wat baten kaars en bril als de uil niet zien en lezen wil’? Dat waren nog eens tijden, toen wij regelmatig bij kaarslicht mochten samenwerken. Weet jij dat ik, inktpotten en potloden in het woordenboek als ‘ouderwets’ schrijfgerei bestempeld worden? Jij bent natuurlijk nog lang niet afgeschreven al wordt je nu veeleer bedrukt dan beschreven. Ook al ziet de toekomst er voor mij eerder somber uit, wil ik je voor het komende jaar alle voorspoed toewensen. Wat ik zo fantastisch vind is dat jij tegenwoordig zelfs als prop of als snippers gerecycleerd wordt en telkens weer in een andere gedaante opduikt. Er dreigt wel een groot gevaar dat bekend staat als IPad. Dat lijkt op een telefoon met een klein scherm waarmee ook geschreven kan worden en zo mobiel is dat er van pen en papier totaal geen sprake meer is. Ik merk ook aan de commentaren van collega’s van mijn bezitter dat ze het meer en meer gaan gebruiken, want hun teksten tellen eens zo veel schrijffouten als voorheen. Verschrijvingen hebben wij ook gekend, maar samen met vriend gum konden wij gebreken steeds tot een minimum beperken of wegvagen. Mijn papiertje fijn, ik hoop dat wij nog lang samen mogen zijn.    

Vic de Bourg
19 2

Bellenblazers

van god los jagers op vuur nipt vanonder de rokken   razen we te kort door bochten storten ons gulzig in zee    blazen bellen in elkaars harten pingpongen vol overmoed met ons lot   zelfs in de fuik van het laatste uur alleen onder de eerste vlokken   de blik al op de bumpers zwemmen we stroomopwaarts    het vuurwerk onder de ribben dansen we als geuzen tussen ouverture en slot   gepubliceerd in de gelegenheidsbundel van Poëziepad van A tot Z (2022)  

nikki_petit
0 0

Portret van Rio de Janeiro

Spelende penseellapjes wuivende palmen boven waterlelies. Een gezicht lift op uit het zand met open handen als een kruis van ongehoorde schoonheid.   Met opzet ondergedompeld in koude slaap, engelen bevriezen buiten de hemel. Gekruisigd door schuld zonder begin. Wolken verspreiden zich over buigende bloemen.   Bedek hen zachtjes met sneeuw terwijl brandende tranen worden geboren. Over lelies en exotische wonderen voordat ze verwelken. In dit leven gebeurt dat maar eenmaal. 

karin Dée
16 0

Churchill zijn hond zag zwart

Vandaag niet opgestaangeen verse klerennoch schoenen aangedaanniet voor de spiegelnoch in de douche gestaan& niet naar m'n ellendige job gegaangeen vijf minutenop een stoel gezetengeen banaan gegeten             niet ontbetende ochtendspits vermedengeen andere fietsers aangeredenvandaag alleen maar stilgezetengeen belachelijke smalltalk gevoerdgeen hallotegen die strontvervelende buurvrouw gezegdvandaag niet door muziek vervoerd                                      of ontroerdvandaag alleen de telefoon afgelegd                 & alle afspraken afgezegd                         op meerdere vlakkenpermanent onbereikbaarzonder één woord te zeggenniet voor mij & Eline gekooktniet haar saaie verhalen aangehoordvandaag mij niet aan schoolkinderen gestoordvandaag schreef of hoorde ik geen woordvandaag voor de verandering geen sigaret gesmoordgeen kutmuggen vermoordgeen gaten in de muur geboordvandaag geen vitamine D gepaktgeen koffie rap naar binnen gekwakt& niet lekker liggen dagdromenvandaag was een dag voor spek & bonenvandaag geen gedichten vertaaldniet te fel in mijn hoofd gemaaldgeen mottige rekeningen betaaldgeen Libanees eten afgehaald& over het algemeennougatbollen uit de dag gehaaldmaar wel het eindevan de dag gehaald

Schrikkentist
7 0

De eerste niet-dag

Hoestend, proestend, happendadem hoog, mond drooggroot lawaai, amaai amaai Verfomfaaid en verfrommeldstrompel ik uit bed, metbonkend hoofd, ronkende luchtpijpsleep ik mezelf naar overal en nergenszit ik neer, zomaar ergens Monstertjes in mijn hoofd en hoestde vriendjes van hét monsterintussen denk ik helemaal ontsierdtoch iemand die nog feest viert!  

Anemos
1 0
Laad meer ...