Lezen

Eerste bloesem

straatlantaarn - in het schijnsel de eerste bloesem

nutsvoorziening

ik knip mijn vingernagels (zie je alles kan in dit schrijven - het hoeft niet eens een metafoor te zijn) het schaartje kocht ik voor haar verjaardag (niet mijn beste cadeau dat geef ik toe) maar we gebruiken het nu allemaal en het doet zijn zwijgzame dienst - meer dan al de kleurige blije bloemen samen die ik voor haar ooit heb bijeen gespaard

Hans Van Ham

95 2

trabbie

is dat de nieuwe uitdaging schrijf eens een toegankelijk gedicht mmm, deze keer geen cryptische metaforen en vergezochte vergelijkingen terwijl ik het zo graag zoek in de wereld van de droom of de écriture automatique auto’s ja daar zou ik wel een boompje over kunnen opzetten in plaats van een futuristisch een nostalgische ode moeilijk te geloven dat een citroën déesse niet ooit retro is geweest of een geitje desalniettemin haalden ze hun brandstof uit niet hernieuwbare energie als groene strijder moeten we dat verketteren maar toch een pluim voor de creatieve vormgevers in afrika zaten we zo eens met zessen in een deux chevaux met drie op één knol bij wijze van spreken het arme beest zijn deuren gingen amper op slot is dat niet de sleutel de zucht naar luxe die alles aandrijft als een lopende band met steeds meer speelgoed voor volwassenen wat zouden we het missen dat kapitalisme als het er niet meer was geen spilzucht meer voor de ene geen reden meer om te sakkeren voor de andere zo wisten ze in de voormalige sovjetunie niet wat ze zagen in de supermarkten (sic) de eerste bananen ook daar waren ze krom en magisch geel dat kon alleen maar tropisch zijn maar uiteindelijk was de conclusie van velen toch dat dat was waar ze hun prachtige land voor hadden versjacherd voor jeans, hamburgers en porno wij kijken dan weer reikhalzend uit naar de nieuwste natuurdocumentaires het geluid van smeltende gletsjers of baltsende elanden uit nostalgie ook in contrast met de ostalgie ken je die trabantjes nog uit heimwee want zo begint en eindigt ieder schrijven met vraagtekens nu is dit dan echt het tijdperk van het antropoceen Nick Cave & The Bad Seeds - 'Anthrocene' (Official Audio)

Kameraad 60

13 0

Overmoed

drie haiku’s zegt de leraar ze schrijft er dertig

Margaretha Juta

1 0

Het feest van de zotten

Circus in de wereldHet feest van de zottenVandaag is de jesterHeilig gespuis Onnozele duifjesZoutesuikervissenMet hoop zijn ze morgenWeer uit mijn huis

Eden Oscar

3 0

Keramiek

door verhoogde drukaanwezig zijn voor een belangrijk deelbestaan. gevormd, glasachtig amorftot de amorfe structuurin een aparte plaats benoemd. Ze isoleren zowelzijn uitzonderingen deze brosheid zalbezwijken bij een sterretje inscheuren de beste eigenschappen van beiden worden gecombineerd. deslijtvastheid de vervormbaarheid

Eden Oscar

3 1

Gewoon maart

Alsof mijn leven spannend is alsof er dagelijks avonturen zijn alsof die dan onwaarschijnlijk zijn Schrijf ik zo af en toe een berichtje in mijn blog en dan toon ik hoe het was die maand, de bezoekjes, de tripjes naar Daar waar ik was en keek naar al dat moois, mee stapte in een uurtje van iemand anders die gelauwerd werd Of over een boek dat ik las als mijn ‘recensie’ maar klinkt denk ik erbij want ik denk te veel Of een andere haarkleur probeer die uitgroei is nu rood niet meer grijs dan toch nog eens iets anders wagen of ? Iets klein waar ik getuige van was en me pas dagen later weer te binnen valt dat grappig spraakwatervalletje in de tram Zal ik vertellen over de scan? De tigste inmiddels en over die andere, en hoe het wachten spannender is dan Schrijven over gebeurtenissen die plaatsvinden tussen de uren van het chronische ziek en mentaal moe zijn door Toch veel fijner zo niet amusanter hoe zo’n baby je kan inpakken en dan samen met grotere kinderen jou ontroeren en doen beseffen dat het altijd maar dan ook altijd en overal en steeds gewoon NU! is. Ik schrijf en deel mee uitleggen doe ik niet Dit was gewoon Maart AMK

Anemos

1 2

keukenkastdeur

de eiken keukenkastdeur staat wagenwijd open de borden, glazen en mokken, de plastieken potten staan ordelijk naast en op elkaar als was het de bedoeling dat de deur openstaat, of van glas is, een uitstalraam mijn kast laat ik gesloten, er valt vanalles uit als je de deur opent, lijken enzo, en stof, veel stof niet zo bij haar , what you see is what you get, ze lijkt te zeggen: kijk! zo doe je dat, een herinnering ophalen: je blaast het stof eraf en legt haar zachtjes terug op haar plaats - mijn herinneringen zijn van kristal ze breken negen op de tien in scherven als ik ze haastig wegmoffel - de overvolle kast in - deur zo snel mogelijk weer dicht "kinderen! als je een brooddoos uit de kast pakt, doe dan de kast toe - zoals het hoort"

Hans Van Ham

13 0

1 april

één april - het nieuws met een korrel zout

Margaretha Juta

2 0

Geboorte

De plaat van verraad herhaald het pad waarop je staat, linkse ideeën linken de dood met leven, onderhuidse weefsels van gewoven wegen, pijlen om de pijn te herdelen, in geheven moreel deelde ik jouw snik in één blik, met een enkelvoudige knik. Ziek publiek trekt zich terug van het snakken naar succes, opgeborgen tranen achtervolgd door dovemansoren achter blinde vlekken die zich onttrekken aan verantwoordelijk denken. Vliegende woorden in de toekomst kijken schichtig naar het verleden, ik vlucht vruchteloos, zoek de zone van de zoden, spreek sprakeloos, ook een alchemist heeft behoefte aan slaap.

Céline M.

4 0

Stilte.

De nacht bedacht oplossingen in duistere beelden, gedeelten van stoppen met leven om te worden geboren in verboden hunkering. Proeven van naaktheid dat smakeloos naar de dood lonkt wanneer jouw lijf zich stort in het niets. Bruggen bouwen wegen in de afgrond, ongezonde sprong in betekenisloze keuze met een tamme leuze, halt! Ik stop met woorden droppen, het zinloos bedenken van beloftevolle gedachten die jouw waarheden stroppen met stip. Mijn identiteit verdwijnt, weg kwijnende zaligheid, verfijnde zwijgzaamheid, connecties verbinden verblind, ziekmakende factoren worden herboren in wel gekend wantrouwen. Wederom, omgekeerd evenredig boor jij door. Deze tekst hoort niet wat jij ziet. Rauwe zelfmoord, verziekt verdriet.

Céline M.

0 0

De geschiedenis van mijn boek

Verhuisd van de plank op ooghoogte naar de bovenste plank Beduimelde pagina’s waaieren een geur uit van stof en verlangen Pagina tien ontbreekt Op pagina vijftig prijkt een wijnvlek als eeuwige en constante herinnering aan jouw interruptie Op de een na laatste pagina vind ik een gedroogd bloemetje Het boek is nooit uit

Elle Hart

8 1

Vijftig tinten wit

De witte muis hoog in de boom vangt wind. Het oog van de storm verblindt. De grijze muis op de vlakte weet dat kleur geen keuze is. Ze draagt vijftig tinten grijs. De witte muis valt uit de boom. Ze richt zichnaar de zondie haarontkleurttot vijftig tintenwit.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

93 7

ochtendritueel

in de badkamer zijn de tegels en vloer wit ook het licht is hard en verhult niks ik kijk naar het magere, bleke en pezige lijf in de spiegel, de huid staat strak, blauwige aders tekenen fractalen onder die huid behaard ben ik nooit geweest - het duurde tot mijn veertigste tot mijn baard ik trek een dunne onderbroek - blauw met rood en witte candy canes - over mijn magere bleke en pezige billen, bedek mijn haarloze romp met een lijfje, spuit deo onder mijn oksels het oogcontact met mijn eigen donkere ogen laat ik niet los als ik een zwarte jeans en geel hemdje aantrek - happy socks met rode hartjes ik roefel door mijn grijzige haren en krab in mijn baard, trek mijn lippen op en laat mijn tanden zien zie ik er niet uit alsof ik klaar ben om te beginnen

Hans Van Ham

8 0

Palmzondag

Palmzondag in Libanon - nieuwe kerkramen

Margaretha Juta

4 1

Briefstuk

Lieve beuk Help je me bouwen? Help je me origami vouwen voor m’n kind? Ik wil je iets fluisteren, teerbemind. Gaat dat, met die rode punaise in je schors heb je dorst? Weet je, m’n kleinste liefje kan ’t niet zeggen, het woord “Delhaize”. Hij gaat naar de mayonaise- winkel om brood Ik koop er dan ‘briefstuk’, een hele moot. Om te bakken En ga voor hem de woorden in begrijpbare stukken hakken Hij heeft moeite om het te kauwen Hij wil liever origami vouwen Hij vraagt het zelf, dat plat vlees. “Zo plat als een briefje om te eten”, tsjilpt de mees. Boom: Meesje heeft haar nest hier op mijn grootste tak Zo bloei ik en ga soms uit mijn dak Op de muziek die ze brengt Het fluiten dat me wenkt Ik wenk terug met mijn bladeren en tril met mijn schors Nee, het doet geen pijn, ik heb geen dorst Jij voedt me met je lach Jij maakt mijn dag en hij mag leren tellen op mijn jaarringen Jullie mogen met de vogels meezingen Ik hoorde het door de wind gedragen, hoe hij tegen je zei: ‘mama, ik ben verliefd op jou, voor altijd’ Dat heft mijn wortels op, tussen alle tijdslagen Schrijf het op een briefje gemaakt van mijn schors, voor je liefje Geef hem dat stuk van mij Dat brief-stuk maakt hem me blij Geschreven bij "schrijven bij Kunst" in Tervuren. Geschreven voor mijn liefje Geschreven bij een boom Meer op insta 'Troja_poetry'

Troja!

8 0

Met mijn Pwo-masker aan, durf ik bestaan

Kijk niet in mijn ogen Raak mijn lippen niet aan Mijn haren gevlochten Door de krochten van mijn bestaan Geen breuklijnen te zien Alleen maar 10 op 10 Voor draagkracht en weerbaarheid Een wapen tegen spijt Afgeschermd van fijn stof Van het schieten uit je slof Statig en statisch is de gratie Tot de wereldse relatie De muziek trilt in mijn hart Ik vibreer weer met mijn start Hoe hoor ik Erbij Hoe hoor ik Bij mij Geschreven in Tervuren, Koninklijk museum voor Midden-Afrika, met "schrijven bij Kunst", creatief schrijven. Binnenkort meer op https://www.instagram.com/troja_poetry/

Troja!

7 0

Weesgedichten

Zeg eens, Aalsterse riooldichter die vier keer meedeed met Weesgedichten. Wat vind jij van die besparingen, weifelende bibliotheken, impotente bovenlokale instellingen en andere schrale batsers? Nou. Van zulke budgettaire beleidsvoodoo snap ik geen kneiterballen. Ik houd er mij dus liever ver van weg. En laat de brandende tonnen en mestrieken over aan luitjes met meer kennis van zaken. Die ongetwijfeld ook weten wat auteursrechten en reproductievergoedingen zijn. Toch? Want ik kan alleen maar dichten. En dat doe ik graag met deze eulogie. Dankbaar voor alle ramen en de inzet van de lieve Utopia-mensen de voorbije jaren, en tegelijkertijd bedroefd voor een wereld waarin ome Lucebert eens te meer gelijk krijgt: ‘Alles van waarde is weerloos.’ *** Op een dag verschijnt hier een zin waar je compleet versteld van staat tenminste, als het schepencollege niet op Weesgedichten bespaart een versregel, fragment of enkele verdwaalde woorden die je weer ergens doen in geloven wanneer alles in je leven compleet naar de kloten gaat iets vertederend iets weerloos iets onvoorstelbaars waardevoller dan wat geldzakken ooit zullen vullen wat schrale batsers ook mogen lullen want de straten zijn sowieso al veel te kleurloos schilder ons dus liever nog een zeemansliedje dat het ruime sop kiest van raam tot raam zwerft tot het op je venster thuiskomt om daar voorgoed in je binnenste te sluiten letters die je vastgrijpen onder je huid kruipen of gewoon iets schunnigs op de ruiten fluiten dat je even doet grijnzen en de treurnis laat verdwijnen een beetje troost in elk handgeschreven woord een stift die het vers gekuiste glas kust als puberliefjes in de fietsenstalling je wist niet wie je was voor je het eindelijk las en voor je het weet gloei je nu mee met een zin die je nooit meer vergeet bewaar het dus in je wezen bewaar het in je hoofd en koester het voor altijd in al je kloppend rood als je slentert voorbij de ruiten en de hele wereld valt weer in duigen laat het woord dan meer dan ooit op de ramen staan want Weesgedichten mag niet in besparingsrook vergaan.

Matthias Van de Velde

7 1

Impuls

Je hand haalt uit naar het gezicht dat je ooit zo lief had Instant spijt Want dit ben jij niet Je grenzen ver overschreden 7 tot 70 maal De impuls eentje die je niet kent Je haat jezelf nog voor je het doet en toch je haat jezelf erna Je voelt je gefaald als mens als moeder als partner Je brak na uren gebeuk in je oren met woorden die niet mogen uitgesproken worden Gelukkig slapen de kinderen Hoop je.

Moos

0 0

Omvergeblazen

Wie je ooit was ben je vergeten. Je ware ik moet je nog ontmoeten Of was het ooit een vluchtige ontmoeting aan de oppervlakte gebleven Een relatie onuitgediept Ontdekken voelt eng want wat je voelt voelt onecht Je hebt jezelf nooit als waarheidsgetrouw ervaren Wie wil jou in al jouw glorie Jouw pracht werd omvergeblazen Jouw hemel werd de hel

Moos

0 0