Lezen

eb en overvloed

van al de getijden die ik in me draag beëb me zeeëns traag wij twee verdrinken de zee we golven we gedijen we stromen we verlijven in de kadans der lijven van komen en gaan van sterven en ontstaan wij twee verdrinken de zee

M@rl1

6 2

watjes roze

jij en je ogen breken de kleuren in haar open tot duizend watjes roze ze smelt als suikerspin tot rozer dan roze haar amandelvormen haar abrikozen haar ogen rusten op duizend wolkjes roze

M@rl1

8 2

Regen, zon, zand en zucht

Een zucht het zand vliegt weg vliegt in het rond dwarrelend in de zon een drup valt neer Het zand streelt de aarde als weleer

Lesley Bekker

5 0

Nog een geluk

nog een geluk niet gelezen te worden enkel de leegte enkel de eenzaamheid ze houden van mij als geen ander als de salamander van het water beterweters van de slimste wijn ze zijn zo lief, meneer ze eten vlees van droge vlinders in de hoop de kleuren nog te proeven een schildering te redden van de ondergang van nietigheid en het verwijt dat ik te anders ben het komt uit bijna alle monden die niet spreken kunnen amper dampen adem van een stille geest weten te verdragen ik probeer heb je nog een vraag voor mij, mevrouw ik zal zo goed als ik kan slecht als ik ben en je ziet het aan mijn ogen droge lippen heb ik van een dorst die ik ooit heb gekregen van een lijk in de woestijn ik ben het kwijt alles evenwicht de lasso om een zeepaardje te temmen heb ik aan een zeemeermin gegeven zo goed is mijn hart zo bloeden mijn ogen rood dat is de kleur die ik zocht ongekookte eerlijkheid smaakt zo veel beter dan vermeend geluk ja nog een dag of twee een paar lieve woorden en ze fluisteren de honden die ik ken ook omgekeerd ja ze zullen mij altijd beter begrijpen dan een doorgesneden wezen waarin wordt gezocht door maden door mannen met witte gewaden en sensoren ezelsoren apenstaartjes raar en zeldzaam zijn de zitmaaiers die gras beminnen ja ik heb een hekel geen geluk als heel diep ginds in de kern van mijn bestaan de rust ze wordt er weer verstoord door een eikel met een boormachien gaatjes vindt hij die al lang bestaan nog een geluk een stuk of elf in een dozijn het zwijntje is zo blij als het mag zijn gewoon van marsepein daar liggen poedelnaakt in een contoir zo fris gekoeld te heet kunnen planeten zijn ik heb een fiets of twaalf gebricoleerd oude wielen ik de gek debiel en infantiel ik heb geluk dat ik de wereld niet begrijp give buzze you loser nu er een gat zit in dat hoofd ik halfverdoofd door dronken dromen zit te bloeden ergens is iets misgegaan onderweg de maan een zon sprokkel nog wat licht die laatste warmte ik probeer het vast te houden en de armen van de troost zijn altijd veel te kort nog een geluk dat ik zo lam geworden ben het schaap nog ken dat ogen had pupillen als ervaren streepjes in een prachtig blauw nog een geluk uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

13 1

Enso (voor Koen Van Vlaenderen)

hoor jij het ook, die fluittoonhet is het geluid van de stiltede tijd staat stil, bevriest onsik construeer iets in taalterwijl het eerste bouwwerk een steen wasdie naar de hemel weesen ook het laatste zal van steen zijn:een vaas waarin de bloem van de liefdevoor altijdstel het je voorhier samen liggeneen symbool vormen,een cirkel die zich niet sluitzoals de open cirkel die jij wasjij kan geen lichtjaren bij ons vandaanwant je betekende licht in de dagen, lichtdat je links droeg aan de kant van het hartterwijl aan de andere kant een schaduwmet je meeliepdie wij niet kenden.

Dirk De Gezelle

33 1

Kleine overwinningen

Af en toe voel ik me toch een beetje schuldig richting Stef. Hij is nu natuurlijk toch wat meer alleen dan vroeger. Ik probeer hem zoveel mogelijk mee te nemen of thuis te werken maar ja. De AH is gek op hamsters maar ik kan me niet voorstellen dat ze een enthousiaste Stef ook zo enthousiast begroeten. Ik zie hem al snuffelend langs de rekken gaan. En dan lekker treuzelen bij de hondenvoeding. Nee, dat is geen goed idee. Dus als het in het weekend mooi weer is, trekken we er als het kan samen op uit. Met een groot wandelgebied dichtbij is dat ook niet heel veel moeite. Er is een grote losloop-route voor honden dus hij kan zich maar uitleven. Pas geleden ook, het was lekker weer dus hup, in de auto en op pad. We waren bepaald niet de enige. Ook bij de grote waterplas was het een drukte van belang. Er was een klein meisje met stokken aan het gooien. Haar eigen hond, althans ik denk dat het haar eigen hond was, rende vrolijk het water in en zwom naar de stok. Stef stond het eens aan te kijken en bedacht dat hij ook best achter die stok aan kon. Het meisje reageerde heel sportief en gooide gewoon twee stokken. En toen ze zag dat Stef niet zwom, gooide ze gewoon wat minder ver. We vervolgden de route en liepen richting het eindpunt, een restaurant met een behoorlijk terras. En toen ontstond de discussie in mijn hoofd. Want als mijn maatje en ik deze route liepen, eindigden we altijd met een Trappistenbiertje op het terras. Wat zou ik doen? “Ik ga een biertje drinken. Nee, ik ga naar huis. Maar het is wel mooi weer. Maar ik ben maar alleen. Ik doe het gewoon. Ik doe het niet.” Stef had nergens erg in, die rende de hele route gewoon in drievoud. Gezegende ziel. Toen ik even later bij het terras belandde, had ik mezelf overtuigd. Ik ging het doen. Eén drankje. Gewoon in mijn eentje. En dan naar huis. We moesten even wachten, Stef en ik, maar toen kregen we een tafeltje op een beschut plekje. En een witbiertje, dat was dan het compromis. Niemand keek me raar aan, niemand stelde vragen en ik werd ook niet in een hoekje gestopt of bij andere mensen gezet. Het viel best mee. En zo had ik weer een hobbel(tje) genomen. Ach, er zullen er nog wel veel volgen maar dit was er toch weer één. En ik was ondanks alles best trots op mezelf.

Machteld

8 1

Schrijver? zegt u.

Schrijver? zegt u. Iemand moest het werk doen.

Reginald Verhofstede

20 0

Walvis

Een meisje huppelt over een brug waaronder een man zich te pletter springt. Ze hoort de klap in het water en denkt aan de grote staart van een dappere walvis.

Reginald Verhofstede

37 0

Fietsen

Telkens als ik fiets voel ik de duurzame kracht, de wind die mijn denken verlucht, het stuur dat me leidt naar een plek ergens, soms samen, soms alleen, daarna terug thuis, opgeladen.

Marianne Coopman

21 1

of zijn wij hier toeristen met slepend tijdsbestek

Ik wil stokoud worden maar wil ik het ook zijn als het moment daar is is het een vraag het is geen vraag Zoals ik het me voorstel Pezig met voorschrijdend drogend corpus raspend in de bast alsof het elk moment kan gaan beieren en kletsen onder de ribbenkast reeds gebalsemd met arcanum en andere smeersels De wijn steeds zuiniger met krimpende afdronk steeds meer koffie de afgrond rins slempend met korte kletsjes in de mokken als kliekjes redding om te stouwen maar ook in ieder ontiegelijk klutsje de onafwendbare weerspiegeling van het nakende verscheiden krommatiek van de schoot eeuwig de rieten stijlstoel pijnlijk in de dijen als in een alkoof met te klein venster en ook te her en der van licht alsof het terugvinden oude jeugdnesten zijn kaler steeds de getrouwen ook letterlijk krullende restanten vergeeld papier om een laatste keer in te bladeren en definitief op te vouwen Het afscheid krijgt een andere orde het ziet niet meer zo goed waarmee het nu eigenlijk ook weer begonnen was geen per se van ontknopingen meer De wederkomst van het grote geduld zoals een kaas met gaten maar alle gaten gevuld van geleefd leven onttrokken van enig verschiet, zoals het tieglijk pietluttige postzegels sorteren met pincet in deze schelle terminal met zijn potdove wachtkamer

Manuel Van den Fonteyne

11 0

Loop maar

Loop maar. Loop rustig door. Ik loop naast je. In het licht, in de duisternis. En alles daartussen. Loop maar door, hoofd omhoog. Trots en fier. Loop rustig door. Als je aarzelt Loop ik naast je. Als je zon, als je nacht. Lopen we samen. Gewoon rustig door.

Sam86

8 1

Wat moet je doen?

Wat moet je doen? Als het leven een dramatische wending neemt. En je tegen wil en dank mee sleurt op trillingen van bombardement. Je hoop vervlogen. De kostbare vrede als scherven op de grond. Je kind in angst, je moet sterk zijn. Blijven of vluchten? Het trilt onder je voeten. Als je je kind optilt en rent. Scherpe voorwerpen vliegen je om de oren. Geschreeuw overstemt het gehuil van je kind. Bekende gezichten, bekende omgeving. Verdwijnt naar de achtergrond. Ren jij met een bevreesd hart hopelijk heel vlug een nieuw vrede tegemoet.

Sam86

4 0

Tip

Wie is er gek? of One step d'r out!

‘One step beyond!’ Hij stampte schreeuwend en virtuoos solerend op zijn luchtsaxafoon door zijn gehuurde zolderkamer. Donderdag van vier tot zes speelde zijn hospita bingo en daarna at ze tot zeven uur in de bejaardensoos. De rest van de week plakte het ouwe mens met een stethoscoop aan haar plafond en waarschuwde bij elke krakende vloerplank dat dit écht de laatste keer was. Hij sloop overspannen op zijn sokken en keek met een koptelefoon tv. Doortrekken deed hij met een kussen op de wc-bril en een deken rond de stortbak. De donderdag bevatte zijn enige stressvrije uren in de week, naast de rust gedurende haar sporadische familiedagen. Hij benutte die zeldzame uren zonder bemoeizuchtig mens ten volle, buiten adem blies hij een eindschot en landde op zijn knieën voor het denkbeeldig publiek. Een ferme roffel op de deur onderbrak Madness en het applaus in zijn hoofd. ‘Ik heb getuigen,’ krijste ze en stapte met zus en zwager binnen. Ze duwde haar looprek tegen zijn benen en piepte: 'D'r uit jij!'

MCH

116 3

gebeten door de eigen vlooien

Exotischerwijs liet ik mijn papier vergelen en wijl ik wachtte op een authentieke ingeving het pure kracht bijzetten ging ik zelf baden in vitriool balen was dat dat ik naderhand moest constateren dat dit tot niets had geleid letterlijk zelfs het momentum verschoten enig raison d’être beslaat dit dus wel dat ik evengoed niet kon bestaan een groteske waarheid tot voor zelfs mijn geboorte straks kan ik dat nog eens dunnetjes over doen

Manuel Van den Fonteyne

5 0

Wegwaaien en afspoelen

Sudderend tussen prille lente enwakker zijn, opverend en terugverend, lichtgewichtig huppelen enzwaar heffend slepen en klaar-als-een-klontje-luchtig hoofd enzwaar als een massaspurt-aantal-deelnemers-kop en zolang er maar wind isen zee

Anemos

22 0

Vleugels

Duizenden jaren waren ons niet gegeven. Uit de warmte vloeien trage tranen die ik wegspoel met wijn die ik niet drink. Ik wil vliegen met de vleugels die je me gegeven hebt, al weet ik soms niet meer waarom.

B.P. Arend

20 0

de geschiedenis van de wereld

De wereld stremt langzaamvoor mijn beslagen raam. Allesis onveranderd. In de verte een buurdruk in de weer met hamer en sikkel Wind waait ruisend door takken van kale bomendie wachten tot de lentenieuw leven vuurt. Iedere keer opnieuwen toch anderstelkens weer. Slechts de vogels hun liedverandertniet.

Thomas De Mulder

7 0

Wie ben ik?

Ik lees een autobiografie waarin de auteur een beschrijving geeft van de huizen waarin hij heeft gewoond. Hij zoekt een antwoord op de vraag wie hij is. Het is een van de stappen op zijn zoektocht. Het zijn maar liefst 21 woningen. Voor mezelf tel ik er 4. Zo vaak verhuizen lijkt me een helse job, zeker met de meer dan duizend boeken die hij heeft. Maar boeiend is het wel. Ook al ken ik zijn huizen en appartementen niet, ik zie ze helemaal voor me. "Vind je dat niet erg?', vroeg een vriend, nadat ik hem had verteld dat ons ouderlijk huis er niet meer staat. Nee, omdat die herinneringen aan het huis zich voor mijn ogen afspelen, zoals een film die je nooit meer vergeet. Een film die zich blijft afspelen. Zo is het kippenhok in het jeugdverhaal dat nu op de schrijftafel ligt in mijn hoofd een getrouwe kopie van het kippenhok achteraan in de tuin, waar vader menig uur heeft gesleten. Niet zoveel als de kippen natuurlijk, maar zijn beestjes kwamen niets tekort. Net zoals de vethaantjes die hij om de paar jaar opzette. In de aanpalende schuur stond een oud gasfornuis waarop hij in een vaalgele kastrol de aardappelen bereidde voor de beestjes. Hij stompte er nog wat sla en andere groenten in, want de dieren moesten gezond groot worden. De geur van de stamppot kwam tot aan het huis. Moeder vond het niks. Als de kastrol niet meer op het vuur kwam en vader zijn bijl tevoorschijn haalde, bleef ze binnen. “Doet ge een beetje voorzichtig Harry?" Maar ze stond wel aan het keukenraam te kijken, zodat ze op haar sloffen snel bij de schuur was, mocht er daar iets gebeuren. Je raakt ze niet kwijt, al die beelden. Ze maken wie ik ben.

Rudi Lavreysen

5 0

Buitenwereld

Ook al lijken de woorden niet automatisch tot mij te komen. Wanneer ik buiten ben, de zon op mijn alreeds tintelende huid voel schijnen en de wind die voorzichtig ruist door de bomen, voel ik dat de lente van zich laat horen.Dan lijkt de poëzie van de natuur mij automatisch te bekoren, komen de verzen spontaan tot mij, zonder enige twijfel, alsof ik word aanhoord. Mijn zorgen waaien mee en mijn chaos wordt met innerlijke rust beantwoord.

Zonsondergangdromen