Lezen

31 onverwacht fantastische meevallers van de quaranteindejaarsfeesten

Er zijn mensen die Kerstmis braafjes alleen zullen vieren dit jaar. Er zijn mensen die zoveel nood hebben aan samenzijn dat ze achterpoortjes in hun geweten zoeken om de feestdagen toch met vrienden en familie te kunnen doorbrengen. En er zijn mensen die nog geen seconde hebben overwogen om de feesten dit jaar níét te laten doorgaan zoals anders. Die laatste groep zou ik kunnen zeggen dat dat nogal kortzichtig is, je eigen feestdrang boven het welzijn van een heel land en een barstende zorgsector stellen. Dat dat vergelijkbaar is met je overwerkte bakker op straat een safflet op zijn bakkes geven omdat je vandaag toch geen brood van hem moet hebben. Maar dat doe ik niet, want als je op dit moment zo’n beslissing niet eens in vraag stelt, ben je waarschijnlijk niet vatbaar voor de bovenstaande argumenten. Die tweede groep is echter wel nog te overtuigen. Dus speciaal voor hen serveer ik hier, vers uit de oven op een bedje van bladerdeeg, de 31 onverwachte voordelen van een coronakerst en een nieuwjaar zonder volk. 1. niet moeten ontdekken dat je vorig jaar nog wel in dat hemdje kon 2. geen vijf bladzijden tellend pleidooi moeten uitschrijven om je partner ervan te overtuigen dat jij geen bob moet zijn 3. eindelijk feesten in die joggingbroek met de meest vergevingsgezinde rek ooit 4. je niet schamen omdat jij de enige bent die een vierde glas champagne wilt 5. niet moeten vechten om het lekkerste ovenhapje van Mora (je weet welk) 6. geen drie dagen een verbrande tong omdat je het risico niet wou nemen dat iemand het lekkerste ovenhapje van Mora uit je handen zou rukken 7. geen hele avond moeten aanhoren hoe Michael Bublé de ene kerstklassieker na de andere zijdezacht in de kont naait 8. het ‘ja maar, all lives matter’-argument niet uit een volle oester-en-champagnemond moeten horen komen 9. jezelf niet moeten horen zeggen: ‘goh, als je die fles alleen voor mij zou open doen, drink ik wel iets anders’ en terwijl toch je glas uitsteken 10. geen half uur twijfelen of je wel of niet gaat zeggen dat er nog een half bos peterselie tussen tante Cathy haar tanden zit 11. geen steken krijgen van de bomma over je kapsel (hoewel je dit jaar echt een heel goed excuus had...) 12. geen keuzestress over welke van de drie hoofdgerechten je wil (om dan tegen beter weten in gewoon alle drie te nemen) 13. geen steken krijgen van de bomma over je outfit, die je maar liefst drie keer aan en uit hebt gedaan voor de spiegel (te klein hemdje niet meegerekend) 14. je niet schuldig moeten voelen dat er ergens ter wereld kinderen sterven van honger terwijl jij overweegt je vinger in je keel te steken omdat die 13de kroket net die ene teveel was 15. geen steken krijgen van de bomma over je gewicht (terwijl ze er zelf elk jaar meer en meer uitziet als een langzaam voortschuifelende berg) 16. geen keuzestress over welke van de vijf dessertjes je wil (om dan tegen beter weten in gewoon alle vijf te nemen) 17. niet rechtstreeks moeten zien hoe je neefjes en nichtjes geen ruk geven om hun cadeaus van 50 euro waar je weken achter gezocht hebt 18. geen half uur moeten wachten omdat de jongste van het gezelschap te flauw is om haar nieuwjaarsbrief voor te lezen voor zoveel volk 19. niet moeten merken dat de jongste van het gezelschap, na een suikerinname die qua effect vergelijkbaar is met 3 lijnen coke snuiven, wel niet te verlegen is om op tafel te kruipen en het laatste album van K3 te krijsen 20. niet moeten luisteren naar hoe dat achternichtje een ongezien talent heeft in het niet kunnen bespelen van de dwarsfluit 21. je niet schamen omdat jij de enige bent die ‘Duvel’ antwoordt op de vraag of iemand nog koffie of thee wilt 22. niet moeten acteren dat je dat ene cadeautje dat niet op je lijstje stond écht geweldig vindt (dood aan zakdoeken van de Zeeman!) 23. je niet verslikken in je Duvel wanneer je bompa vrolijk het N-woord in het midden van de tafel legt tijdens Rummikub 24. niet moeten luisteren naar de twee uur durende monoloog van de nicht die naar eigen zeggen leeft om te werken maar geen enkel positief woord over haar job weet te vertellen 25. niet moeten luisteren naar het non-argument ‘maar dat is traditie!’ wanneer je uitlegt dat het concept van zwarte piet effectief uit een racistisch idee voortkomt 26. je tante geen 17 keer verbeteren elke keer ze ‘zij’ zegt wanneer het over Sam Bettens gaat 27. niet moeten doorstaan hoe de neef klinkt als een levend geworden Flair: ‘bubbels … kids … DIY … bubbels … hygge … intermittent fasting … bubbels …’ 28. geen afwas moeten doen om 2 uur ’s nachts omdat de vaatwasser nog vol zit met alles van 5 verschillende hoofdgerechten 29. niet met 15 man uit beleefdheid doen alsof de bomma niet net de langste scheet ever in de kamer heeft gedeponeerd 30. geen half jaar lang moeten kokhalzen van het woord ‘tiramisu’ omdat je het Pavlovgewijs hebt verbonden aan een volgespauwd toilet 31. en vooral: geen half land rondrijden met een gruwelijke kater omdat iedereen verwacht dat je hen op 1 januari persoonlijk een goed jaar komt wensen (we hebben gezien hoe dat is uitgedraaid dit jaar…)

Hans Verhaegen
43 0

de zin van de zee

Je wast mijn ziel draagt zorgen weg en brengt ze terug eb en vloed overspoelt en geneest wispelturig karakter

Linde Verlat
18 0

Stedelijkheid

We lopen de stad in, jij en ik, woorden verpletterend en horen  naar hoe de omstandigheden stilaan van vorm ontdaan, op de  afbakening van vernieuwing die nu plaatsvindt botst. Een kind zonder een voor te stellen vooruitzicht  - op bijvoorbeeld leeftijd, of op vergelijk met gelijkaardige jongeren - huilt en dat lijkt nog wel even te werken. De stilte die  met hem mee davert. In enkel en alleen de romp van een lichaam wonen,  en zo vooruit proberen te geraken, de stad verder in bewegen,  zonder dat dat op een beweging die zinvol is lijkt. Sommige ontmoetingen doen je je oude zelf afwijzen,  maar de stad is individueler dan sociale interactie en  is complex in zichzelf op jou af aan het stormen. Wie dacht dat jij actief deelnam aan de ondergang  was fout; het moet voorbestemd geweest zijn zo onder de indruk van de architecturale dageraad helemaal nergens naar toe te ontwikkelen. De stad is mijn gespiegelde werkelijkheid, waarnaar ik me draai, en als ik er nog eens in voorkom, dan is het waarschijnlijk vol van mezelf  maar los gemaakt van betekenis. Mezelf terugvinden in de seizoenswisseling, klinkt aannemelijk. Deze tekst wil niet zeggen dat je er niets voor moet doen,  om nergens ergens te maken, en dan de veelheid van die 2 dingen  onder ogen te zien, en daarna  weer te vergeten. 

Dries Verhaegen
17 0

Als je magie kan schrijven

Helemaal gek van Dalaras, die Griekse muzikale god, zou ik op minstens één concert van zijn Europese tour toeschouwer zijn. Het werden er drie, binnen handbereik als je het bekijkt op wereldschaal. In één lang weekend zouden we naar Brussel, Amsterdam en Düsseldorf reizen. Hij had, zoals steeds, een beloftevol talent bij. Ik wist alleen dat dit talent in Limburg geboren was en op nog jonge leeftijd met zijn familie terug naar Kreta verhuisde om zich daar in zijn muziek te storten. Het Brusselse concert begon rustig zoals het Belgen betaamt, zelfs de Griekse; eerst de ambiance laten aanzwellen. Mijn partner in Griekse muzikale crime en ik glunderden in de donkere zaal, genietend van die bevallige stem en de veelzijdige muziek. We konden bijna alles meezingen. En toen was het zijn beurt. Kon ik nog meer onvoorbereid zijn op wat komen zou? Enkel zijn naam kende ik. Michali met zijn luit en die vingervlugge passie. Michali met zijn ontembare krullen. Michali in trance. Opgegaan in zijn muziek, de μαύρα of de combinatie? Hij was hoe dan ook high. Dat ene nummer, waarin ooit gezworen werd, zou alles omvatten. Alles wat ik voorheen niet was, wat ik nog zou worden, wie ik echt ben. Ik had toen maar één gedachte. De gedachte waarbij mijn puddingweke benen het begaven bij de staande ovatie. Zelfs bij die backstage ontmoeting na het concert in Düsseldorf, kon ik alleen maar gelukzalig lachen en de gedachte bleef bestaan. Pas jaren later, in zijn thuisbasis en in zijn taal, zou ik hem die toevertrouwen: “Dié man moet ik hebben!”   https://www.youtube.com/watch?v=y2ik472ZABk (mijn inspiratie tot dit verhaal)

Anemos
35 0

een verhaal

Dit is een verhaal met een begin een midden en einde

Stelselmatig
26 0

jaagpad

zie het jaagpad maanstof vangen gesluierd water spiegelt  sterren zie het jaagpad onze dans verstillen stap naar achteren een opzij zie het jaagpad doen vergeten je keelgat braakt  haar naam niet  meer zie het jaagpad  waar we hunkeren jij en ik en jij en wij

de amechtige specht
36 3
Tip

Wat als... ik toen een andere beslissing had genomen

Een hond en een goudvis. Het enige gezelschap dat Marilyse toelaat. Die vellen geen oordeel. Ze staart door het raam. Eenzaamheid vreet aan haar ziel en raakt het allerdiepste van haar zijn. Zou ze zichzelf trakteren op een kop koffie, of blijft ze beter in haar quarantaineperimeter, omdat ze het niet verdient? Met haar neus tegen het venster kijkt ze hoopvol naar wat beweging om haar dag te vullen met iets anders dan het eeuwig wentelen in zelfmedelijden. Een mooie eigenschap is dat niet, maar wat is het alternatief. Het is haar keuze om pijn te hebben, haar straf voor de fout die ze gemaakt heeft. Trouwens, wie wil haar nu nog zien. Wie wil zij nog zien. Altijd priemende blikken, beschuldigende vingertjes. Schaamte heeft haar gedreven richting totale lock down in haar zielenroerselen. Had ze die dag maar gekozen om thuis te blijven. Toen was haar leven een grote roller coaster, altijd maar doordoen. Het was haar keuze geweest. Haar eigen domme keuze. Met een knal had ze het tienjarige kind geraakt, op haar netvlies dat onschuldige gezichtje, voor eeuwig gebrand. Waarom was ze toch achter het stuur van die Porsche gestapt, als een willoos lammetje? Waarom had ze geluisterd naar dat stuk alfamannetje dat zich haar vriend noemde. Waarom was ze voor de kick van plankgas geven gegaan? Op de gewone weg dan nog. Het alfamannetje en het kind, elkaars tegenpolen, voor eeuwig samen. Zij blijft alleen achter.  

Linde Verlat
155 9

Leugentje om bestwil

Daar lagen we op dat bed, elkaars naakte lichaam te bewonderen in de spiegel tegen het plafond, heel gewoon voor dit soort hotel waar je per uur betaalt. Wat is hij mooi! Hoe lang is het geleden dat ik zijn rug en gespierde billen nog zo zag, in volle actie? Of rustend bovenop mijn voldane lichaam? Wij waren volmaakt. “Er is iets in jouw ogen dat ik allang niet meer zag,” fluisterde hij zwaar. Dat zal wel. Weet jij hoeveel werk ik de laatste maanden aan jou heb? Ik schenk hem intussen mijn zaligste glimlach en laat mijn hand nog eens over zijn buik afglijden. Ik weet het. Hij heeft een drukke job, ook nu nog, zo dicht bij zijn pensioen. En dan zijn er de volwassen kinderen uit zijn vorige relatie die veel tijd in beslag nemen. Zelfs al wonen ze niet meer bij hem, ze vallen toch regelmatig met de deur in huis, vooral in het weekend. Had ik het nooit eerder opgemerkt? Willen opmerken? De vleesgeworden macht der gewoonte, waarbij ik al het werk deed, ondanks mijn gewrichtspijnen en hij dan als een blok in slaap viel, voldaan lachend weliswaar, maar toch. De gewoonte waarbij ik tussen het douchen en aankleden een gelukkige glimlach op mijn gezicht toverde en hem vertelde wat ik zelf niet voelde… niet méér voelde. In deze spiegelkamer, drie uren lang voor ons alleen, was er opnieuw tijd. Onze blikken kruisten zich nog eens boven onze lijven. We draaiden naar elkaar, ik gaf hem een zinnelijke zoen en mompelde tussen zijn lippen: “Wat ben jij toch lekker!” Het was lang geleden dat ik naar waarheid sprak. “En jij dan!” was zijn antwoord. “Toch goed dat ik die folder van dit hotel tussen de reclame uit viste.” “Wat een geluk ja, zoiets moeten we vaker doen,” en ik glimlachte denkend aan die folder die ik net achter het eerste blad van het Bookspotboekje gestoken had. Bookspot sloeg hij nooit over.

Anemos
20 0

De late tirade

cajetana@kloosterorde.com Dag non Cajetana, Het zal u choqueren dat ik u niet met eerwaarde zuster aanspreek. Die schijnheiligheid zal u bij mij niet vinden. Ik herinner me onze eerste ontmoeting nog goed: samen met mijn moeder om mij in de nieuwe school in te schrijven. “Hier valt niemand uit de toon.” Dat zei u, onmiddellijk gevolgd met: “Je wordt geholpen om in het gareel te blijven.” Ik was pas naar hier verhuisd, amper negen! Spionnen had u genoeg, in dat dorpsschooltje van u. Het zal u verheugen te vernemen dat ik zware nachtmerries had, dromend over neonlicht in mijn gezicht geschenen.  Beschuldigde sta op! Waarom? Ik probeerde zo grijs mogelijk te zijn zoals de rest van uw kudde. Niets baatte. De rotte appel, die moest verwijderd worden. Dat herinner ik me het beste. In een schaal met mooie gave blinkende appels moet de harmonie behouden blijven. Stelde dat een metafoor voor? Wat had ik in hemelsnaam fout gedaan? Dat hoorde ik nooit. Ik was alleen een gemakkelijk slachtoffer, om uw frustratie op te botvieren. Waarom u zo graag uitblonk in uw specialiteit, mij of een andere enkeling eruit te halen als voorbeeld, wil ik niet meer weten. Nu ben ik aan het woord. Het gezegde gaat, al wat je zegt, ben je zelf. Heel toepasselijk voor u. Moge dus uw rottigheid u verteren tot in de diepste lagen van de aarde en nooit meer zichtbaar worden.   Het ga u slecht of goed. Wat dan nog? Waarschijnlijk bent u toch al lang weggerot en ergens in die hemel van u om de gunsten vechtend van uw aller Geliefde. Ik benijd Hem niet. Hoewel ik denk dat een goede beurt in de hel u meer goed zou doen. Tot nooit meer.

Anemos
10 1

En jij van mij

Ik zou je inademenje met volle teugen drinken je door mijn bloed voelen stromenje geur dragen op mijn huidals een zachte duffelcoat. Ik zou je naam uitschreeuwenover geknotte wilgen en aftandse daken over platgedrukt riet en vochtig gras.In de echo van mijn stappen resoneer jeelke pas een stukje dichterbij maar ikzou je nooit met de voeten treden. Ik zou je lach in een stolp bewarenzo eentje waar ik vrolijk mee kan schuddenen dat je dan in duizend witte vlokken altijd opnieuw neerdaalt - klaterendin wolkjes op het glas.Ik zou in jou een beer zien of misschien wel een dolfijn. Ik zou je lezen elke dag als het einde van een boekzodat ik weet hoe je afloopt en of ik van jouzal blijven houden.

Elfi Vandenabeele
39 1

Ginnungagap

Wanneer chaos tot ruis, wordt gereduceerd, heeft macht zijn verlaten, reeds aangemeerd. Drachtig en drastisch, is de oscillatie van het leven. Met toetsen en stijlen, verzacht de eeuwigheid even.

Kakofoon
23 0

Zeven zonden in een week

De ochtend heeft verloren, wat de nacht niet winnen kan. Het weekend heeft beloften, dat de week niet innen kan.

Kakofoon
158 0

Instagram mammoet

Het staat je goed,ondervoed. Ik kom klaar van je gestaar. Je bent een hoer van de koer.  Jij instagram voer.  Je twittert, focus flikkert. Make-up, gans beglitterd. Je eten, pak je selfie van, je kotst daarna wel, tot je gal.  Hartje hier, duimpje daar. Wachtend, tot gebaar.  Hoedje op, knoopje los. Sluwe blik, als een vos.  Bij elke like, ga je strike.  Zelfbewust, vol met lust.  Het stond je goed, ondervoed.  Jij instagram mammoet.  

Kakofoon
48 2

ff L. anders

ik lees niet, ik lees nooit, ik ben analfabeet.  Daarom ken ik letters en woorden, die jij niet weet. 

Kakofoon
23 0

de liefde onbeslapen

je drinkt me de liefde en serveert je gedachten als sneetjes  verloren brood in het bed  waar wij de liefde aten vind ik kruimels van jou en mij terug je naaktheid subtiel gedragen    de liefde onbeslapen

M@rl1
24 1

Geparkeerd - keert het park?

Op een goede zondag liep ik door een park dat geen park was Een park dat een parking leek niet als parking gebruikt   Schemerzone aan vis noch vlees, noch plantaardig, noch menswaardig   Leeg testdorp wel Corona-aardig Want! We pakken dit allemaal samen aan redden van zieke zielen   Enkel, sommige zielen niet gekend overzeese landloper genoemd laten we hupsakee in de koude staan Neen, neen, wij geen zijn geen systeem van metaal de verwachting is slechts een huid van staal   We zijn een warme wereld vader der burgers en parken meester van steedse steen incluis in een marmeren kluis paleizenhuis   Aan de rand van dit staaltje prachtig park op de helling de dalende dingen dezer dagen   Niet in de curve vervat zat een man   Zwervende ziel zegt hoge heer geflankeerd door twee rechthoekige tassen met geordende inhoud orde op zaken in dit stedelijk fort geen stort   Orde van de dag om de man een laken van koude wind in zijn handen een syllabus rond het studieboek verkleumde vingers ogen op lagen letters focus op woorden in Engelse taal   Het kader zoent hem niet echter van de winter krijgt hij een kus warme ogen lezen rustig   Beste leerling van de klas netjes in de hoek zonder vieruurtjes-koek   Leeg park betonnen vlakte Aan de rand wijs bloed Talent geparkeerd vergeten niet geheten Keurig in de berm gezeten

Gwen van Arnhem
44 0

Komma

Wat het bericht betreft dat ik mij voornamom te schrijven als antwoord op het jouwe, ik geraak momenteel niet verderdan de komma na je naam. Zoals die komma daar staat:enigszins in zichzelf gekeerd onwennig wachtend terwijl zeintussen iets tevoorschijn graaft dat dieper is dan wat ik je ooitonder woorden zal kunnen brengen.   uit: Luidstreels

Andreas Raven
359 3

ONTMOETINGSIMPRESSIE

Ranke warmtezoekers op expeditieTastend in de spelonken van bezielingSamen- en toevoegingen in de voortgang Mijn aarzelende voetsporen in de rijke grond.Er zal wel van alles blijven kleven. Of doodgaan.Begin mij, voor uw eigen goed, nu al maar te vergeven. Een voorliefde om op te lossen in stijgend waterBehaaglijk geankerdDromen over verder wadenLangzaam dwalen Een gifstaart betekent nietsZorgzame navelstrengpaniekStiltes die alles zacht verpakken Er liggen levenslessen braak in de tuinEn beschouwingen voor tweeDe woekerende achterbouw schuift klapperend in elkaarAdemruimte om met regelmaat in het kader te staan wensen Ik nip van kussendiep ingegraven poelen in het ongedekte winterlandschap De smaak van perpetuum vooruitzicht

KarolienDeman
13 1

Als ik in de vrieskou

Als ik in de vrieskou uit mijn auto stap, blijft slechts mijn adem achter, warm en vochtig. In de damp op de voorruit schrijft de nacht een subtiel verhaal van kristallen schoonheid. Morgen, in de zon, verdwijnt ook dat.

Lieve Fimmers
27 5

Uitdaging

Uitdaging   De argeloze almacht, de verrukking van een kind: Mama, zullen we nog eens vechten met de wind!

Lieve Fimmers
32 2
Laad meer ...