Lezen

De duistere man

Een duistere man in een donker verhaal vertelde me laatst over een cryptische taal.   Hij was zichzelf verloren, was compleet verdwaald. Daar staat hij in het donker. Veel liever wou hij leven in een licht dat hem bestraalt.   Toen de eenvoud hem aanschouwde zag hij dat hij rouwde over de duisternis. 't Was zijn bekommernis.   Danig snel wou hij vertrekken;  ontnam zichzelf de warmte die het hem wou verstrekken.   Hoe kon het nu gebeuren, hoe kon het nu zo gaan dat deze man zichzelf de warmte liet ontgaan.   Was dan echt de duisternis een soort gevangenis of was het een projectie naar een ander soort gemis?   't Duister beziet hij met zijn ogen maar in 't donker zie je niets. In 't licht ziet hij de wereld en toch ontging er hem iets.   't Was zichzelf die hij niet zag? Dus als je 't goed bevoelt, was alles goed bedoeld en was 't hijzelf die hij ontzag.   De duisternis trad toe. De man voelde zich erg klein. De warmte die zich schenken wou, wou zou graag bij hem zijn.   Het wil hem graag verwarmen  en strelen elke dag en tonen dat zijn schoonheid gezien geworden mag.   Het wil hem laten voelen zijn kracht diep binnenin. Dit tonen aan de wereld is hem enkel een gewin.   Het goedbedoelde duister voelt zich ontweken hier dus praat hij met de man die het voelt in hart en nier.   De man dacht wat een kommer ik voel de pijn zo zeer. Het bracht hem bij zijn ogen, hij keek op het duister neer.   Nu zag de man het zelf. Bedrogen werd hij door zijn eigenlijke ogen. In de kiem werd het gesmoord.   Hij sloot erbij zijn ogen en opende zijn voel. Het duister trad naar binnen beiden bereikten doel.

Lisa Ramos
12 0