Lezen

Druivensap

Voor de eerste keer in 21 dagen voel ik me weer gebroken. De vorige 20 dagen waren zalig, ik mistte Nick, maar in de positieve zin van het woord. Ik keek er naar uit om bij hem te zijn maar het deed geen pijn dat hij niet voor me stond omdat ik voelde dat hij er was, dat hij aan me dacht. Ik voelde dat hij me mistte en vond dat zalig, daarmee dat ik ook zo verbaasd was dat alles niet liep zoals ik het verwacht had. Hij wou me wel zien en is nog de avond na zijn kamp bij mij komen slapen, maar waarvoor? Alles wat ik er aan over heb gehouden is onzekerheid, ik zou veel liever vandaag een hele dag met hem doorbrengen nadat we allebei een nachtje goed geslapen hadden. Ik wist het al hoor, ik wist dat het geen goed plan was. Maar ik kan niet aan hem weerstaan, ik kan hem niet afwijzen en doen alsof ik liever niet bij hem wil zijn want hij is altijd degene bij wie ik het liefst wil zijn, altijd.    Ik wou dat alles zoals in mijn gedachten verliep. Dat hij me vast zou pakken en niet meer zou willen loslaten, dat hij me zo innig zou kussen dat ik begon te zweven, dat ik hem kon geven waar hij al twintig dagen naar verlangde en dat hij, voor één keer, van zijn sokken werd geblazen door mij. Mission failed, again. Nadat dat allemaal niet verlopen was volgens plan, zaten we hier deze ochtend dan aan de ontbijttafel. Soms eens een gesprekje, dan weer een beschamende stilte, en dat is dan nog niet eens het ergste. Ik voelde me niet op mijn gemak, ik had het gevoel dat ik alles van die nacht nog moest goedmaken en daar had ik tijd voor nodig. Ik zocht manieren om hem te laten blijven, maar ik vond er geen. Wat kon hij nu in godsnaam nog een hele dag bij mij doen als het nu al zo saai was?   Ik hoop dat hij niet teleurgesteld is, dat hoop ik echt. Ik hoop dat hij het me niet kwalijk neemt dat ik niet perfect ben en misschien zelfs helemaal niet goed genoeg. Ik hoop dat hij me tenminste goed genoeg vindt. 

Layla Clarke
0 0

Vliegen

Het was de tijd van het jaar. De tijd voor onze jaarlijkse uitstap naar de kust. Het was maar voor een paar dagen, maar toch probeerden we de dagen niet te tellen. Aan de krant, die we ’s morgens beurtelings doorbladerden, zagen we welke dag van de week het was. Op de tweede dag trokken we naar die grote stad aan zee met de viskraampjes aan de haven. Onze oudste had de trip van een jaar eerder duidelijk nog niet verteerd. Het voorval kwam dan ook meteen ter spraken toen we het station uit wandelden, waar we de vis al roken en de eerste kraampjes in ons gezichtsveld opdoken. Vorig jaar bestelden we er maatjes en kibbeling. “Pas op voor de meeuwen”, waarschuwde de visverkoper ons toen. Onze oudste had het niet gehoord -of niet geloofd- en stapte met de portie kibbeling in zijn hand moedig de weg over. Een meeuw had hem evenwel in de smiezen en dook rakelings over zijn hoofd, waarbij ze bijna een gratis lunch te stekken had. “Nee nee nee’, zei hij dit jaar, met een blik op de meeuwen die op de kramen zaten. Hij dacht wellicht dat de beesten hem nog herkenden. “We kopen zeker niets aan die viskramen.” We besloten dan maar om langs de kustlijn een hapje te eten. We stapten een restaurant binnen, duidelijk buiten de meeuwengevarenzone. Een jonge medewerker wees ons naar een tafel. Hij was er één van het enthousiaste type. Een felle. Dat zagen we meteen. En zijn enthousiasme werd er allesbehalve minder op. Toen mijn vrouw een bruiswater bestelde, gebaarde hij zoals kinderen tijdens een cowboyspel wel eens doen als ze met hun vingers een revolver uit een denkbeeldige holster trekken. Hij draaide zich om en beide wijsvingers schoten naar de kust. “Als u bruiswater wenst, moet u daar zijn mevrouwtje. Het zeetje is volop aan het bruisen.” Waarna hij in een lachsalvo schoot, alsof hij de mop voor het eerst vertelde. Iets in me zei dat dit zeker niet het geval was. Even later kwam een andere medewerker onze maaltijd brengen. De felle kregen we niet meer te zien. Plots, bij het afrekenen, vloog er zowaar een duif door de open deur naar binnen. “Die zien we hier bijna elke dag”, vertelde de medewerker. De kinderen waren al achter de rug van mijn vrouw gedoken.  Ze dachten dat het een meeuw was, maar de man stelde hen gerust. “Nee, meeuwen komen hier niet binnen”, zei hij. “Maar deze duif zien we hier elke dag wel eens naar binnen vliegen.” Ik meende nog iets te vragen over de andere medewerker, of hij ze ook zag vliegen, maar ik zag hier toch maar van af. De rest van het gezin was al naar buiten gevlogen.  

Rudi Lavreysen
0 0

Aan de ontbijttafel

Ze was die ochtend om half zeven opgestaan. Het was haar mans beurt om uit te slapen. Haar twee zonen smulden van een bruine boterham met Kwatta-choco, toen plots haar telefoon plingde. "Wie stuurt er nu op zo'n ontiegelijk uur een berichtje", dacht ze. Maar de avond was nog maar net gevallen. Zijn haren glansden en op zijn rug droogden de laatste druppels van zijn koude douche. Die kon hij wel gebruiken na een hele dag vergaderen. De airco in het nieuwe kantoorgebouw deed het nog niet, waardoor de Texaanse hitte vrij spel kreeg. Hij had de grootste moeite om zijn aandacht bij de balance sheets te houden. Gelukkig had hij geen interviews vandaag. Die waren pas morgen gepland. Hopelijk deed die verdomde airco het dan wel.   Net een drukke dag achter de rug. Geen airco in het nieuwe kantoor. Al een geluk dat jij er niet was.   Achter haar zaten haar zonen vliegtuigen en draken te maken van hun boterhammen.   Hoezo een geluk?   Ze stak een pad in het Senseo-apparaat. "Als hij eens wist dat ik Senseo drink", grinnikte ze in zichzelf.   Dan was het pas echt broeierig geworden.   Het vliegtuig maakte een looping, de draak bestormde de hemel.   Zeker als ik die blouse met knoopjes zou dragen. Dan was je helemaal van je stokje gegaan.   Ze duwde op het knopje met twee tassen. De Senseo liep door.   Over stokken gesproken. Door nog maar aan jou te denken krijg ik al een harde.   Ze sipte van haar koffie. "Mamaaa, Emiel heeft de vleugel van mijn vliegtuig opgegeten!" "Maar Wannes heeft de staart van mijn draak getrokken!" "Net op tijd", dacht ze.   Hij stopte zijn Italiaanse designerhemd in zijn broek en wierp een zoveelste blik op zijn telefoon. "Trut", dacht hij terwijl hij het volgende nummer in zijn contactenlijst zocht. "In die blouse lijk je toch dik."   Later, veel later schreef haar man:   Laat haar godverdomme met rust.   Hij had het eindelijk ontdekt. Het was alsof er een betonblok van haar schouders viel. Ze was niet meer alleen. Ook hij vertrouwde nu niemand meer.

het stille meisje
9 0

Welkom, mijn kleine wonder

Acht maanden had ze hem gedragen. Was haar lichaam opgezwollen, zaten haar voeten vol water, haar buik vol bloed en vocht en koek. Acht maanden had ze zichzelf uit bed gesleept, was ze net op tijd (of net te laat) naar de badkamer gekropen. Op haar knieën gaan zitten, met haar hoofd boven de toiletpot gaan hangen. Of boven het bad. De lavabo. De douche. De emmer naast haar bed. Ze had in haar leven nog nooit zoveel honger gehad. Ze at alles. Ze vrat nog meer. Iedere week joeg ze er drie grote zakken Maltesers van 135 gram door. Ze wist toen nog niet dat er party emmers van een halve kilo bestonden.   Elke dag kon ze wel een hele diepvriespizza op. Liters Nesquick dronk ze, vergezeld van een half brood met Kwatta. Ze had in haar leven nog nooit zoveel gekotst. De geur van half verteerde boterhammen met choco vergeet ze nooit meer.   Ze was nog nooit zoveel afgevallen. Vijf kilo op twee weken tijd. Toen ze na al dat kotsen in volle paniek en tjokvol hormonen de dokter van wacht belde op een zaterdagavond, was het verdict snel duidelijk: hyperemesis gravidarum of extreme misselijkheid. Ja, dat wat Kate Middleton had. Naar het ziekenhuis, stante pede aan een baxter gaan hangen. En slapen, alleen maar slapen.   Wie zegt dat zwanger zijn geen ziekte is, is zelf nog nooit zwanger geweest. Of is één van die duizend vrouwen ter wereld die een droomzwangerschap beleeft.   Ze had in haar leven nog nooit zoveel gewogen. En toch woog ze op het einde slechts zes kilo meer dan in haar corpulente periode, toen de weegschaal ook boven de zestig kilogram toornde.   Ze had in haar leven nog nooit zoveel gelogen en bedrogen en gehuild als in die acht maanden. Ze loog over wat ze at en niet at. Hoeveel uren ze geslapen had. Welke taakjes ze uitvoerde. Wat de poetsvrouw of haar collega nu weer vergeten was.   Ze loog over wat ze droomde. Ze loog over wat haar opwindde en met wie ze sliep. Ze loog over haar overuren en met wie ze die doorbracht. Ze loog over welke pillen ze nam. Over wat ze dronk. Ze loog over van wie ze hield en wie ze verafschuwde.   Acht maanden had ze hem gedragen, maar toen hij zich eindelijk veel te vroeg aankondigde, voelde ze zich leeg. Niet alleen had ze al het vocht en bloed en koek en de pizza van de avond voordien eruit geperst. Alle emoties waar ze de maanden voordien van overliep, had ze met dat kind meegeduwd. Ze waren weg. Haar vat was leeggetapt. Haar borsten zaten vol, maar haar buik en hart waren leeg.   Wanneer hij huilde sleepte ze zich mechanisch uit bed. Ze legde hem op haar boezem en voelde haar borsten zwellen, haar baarmoeder samentrekken. Maar in haar hart was het kil.   Ze had hem acht maanden gedragen. Drie weken later lag hij in zijn wiegje achter het raam in de zon. Hij droeg een wollen vestje en over zijn lijfje lag een felgroen fleece dekentje. Na drie uur wenen en drinken en kakken was hij eindelijk ingeslapen. Ze had hem lekker warm ingeduffeld. Te warm, wist ze.   Ze had hem acht maanden gedragen, maar toen hij drie weken later voorgoed insliep in de eerste februarizon voelde ze niets.  Alsof die februarizon ook haar leven had weggesmolten. 

het stille meisje
0 0

Gereserveerd gepamper is een mannenzaak

Gereserveerd gepamper is een mannenzaak, en het liefst van al zijn het de alleenstaande übermannen zoals ik die graag pamperen... Den boom in met metroseksuelen, nieuwe mannen die groene vingers hebben als ze peterselie in de wortelsoep hebben gedraaid, homo’s die meer vriendinnen hebben als ik. “Ik heb niks tegen janetten maar ze moeten van mijn wijf blijven.” Zei de verafgode Herman Brusselmans ooit eens... Dat is een leuke quote die ik ten tijde van ons instagramtijdperk wel eens goed kan gebruiken om de draak te steken met mensen en homo’s. And by the way, als Herman Brusselmans zichzelf de beste slechtste schrijver vindt van de Nederlandse taal... Hoe moet ik me dan voelen? Idd, tot aan het arrogante toe, en er nog ver over, zoveel meer beter als mijn collega... Het is toch OK dat ik u als een collega mag bestempelen Herman?   Wat zijn zo de zaken die mij tot het verschil maken van alleenstaande papa, tot papa’s die de echte wortels vormen van een gezin? En niet zoals ik, een leuke combinatie kunnen zijn als je er peterselie bijdraait?   Een vrij simpel voorbeeld, mannen als ik? Die gaan alleen naar de winkel om inkoopjes te doen... Die trotseren met de nodige manoeuvres oude vrouwtjes die met hun pensioen even grote sier kunnen komen maken als met hun winkelkarretjes. Alleenstaanden nozems zoals ik zijn aan hun lot overgelaten als ze amper klein geld vinden voor een minder grote sier te maken om hun winkelkarretje verder te duwen met de nodige angst naar de kassa.   De winkel waar ik zo de laatsten tijd mijn inkoopjes ga doen is de Lidl in Zandhoven... Als u denkt dat Oelegem een boerengat is, dan zijn uw gedachten helemaal gegrond en staan ze voor 100% waarheidsgetrouw, want Zandhoven heeft een pak meer te bieden... Niet alleen zijn er verkeerslichten, maar ze hebben daar zelfs een exclusieve schoenenwinkel “de van look”, zoals ze hier in omstreken en ver daarbuiten allemaal zeggen. Maar dan wel “Van Loock” geschreven. In tegenstelling tot de echte leiders van het gezin die er een drukke, stressvolle uitstap van kunnen maken om met hun kroost naar de winkel te gaan in de vakantieperiode, trek ik er alleen op uit om met een verfrommeld boodschappenlijstje in gedachten de Lidl af te schuimen.   Nu stel ik mij wel de nodige vragen over de supermarktketen die zichzelf de voorbije jaren zo wat even bekend heeft doen maken van naam als mezelf. Kuch Kuch... Waar zou zich het geheime ingrediënt bevinden van onze Duitse buren om van een winkel als Lidl een even groot succes te maken zoals die zomerhit van in 1999... “Mambo #5” van Lou Bega. Los van het feit dat we het allemaal moeilijk vinden om een neger als rasechte Duitser te beschouwen, zijn er wel cijfers die aantonen dat “Louke-one-time-hitmachine-Bega” net zoals Lidl de kassa al serieus heeft laten doen rinkelen.   Duitsers zijn volgens mij echte raseconomen. Het uurtje bedrijfsbeheer per week dat ik heb gevolgd gedurende mijn schoolcarrière in het VTI van ... jawel ... Zandhoven, hebben mij een idee gegeven dat Duitsers doordachte werkliederen zijn op alle niveau’s... Van de fabrieksarbeiders in de Opelfabriek te Bochum, tot de wijnboeren aan de Moesel, om dan terug te keren naar de uitvinders van de perfecte dieselmotoren van Volkswagen qua uitstoot...   Pure Weltklasse.   Het zijn zulke domme idiote weetjes die nog eens geen weetjes zijn eigenlijk die het verschil maken tussen mij, en in mijn ogen, de rest van jullie bekrompen wereldje waarin het woord “geluk” centraal staat. Geluk is een privilege, is iets waar je van geluk mag van spreken als je het nog maar eens hebt mogen proeven. Zelf mag ik absoluut geen spruitjes.   Terug naar de Lidl in Zandhoven, en we noteren een dinsdag, 10h... Ik parkeer me uiteraard op de parking van deze supermarktgigant... Ik ben niet meer zo een leek op vlak van commisjes doen, dus zorg ik dat ik een stuk van 2euro meeneem als waarborg voor een gammel winkelkarretje te mogen huren. En verdorie, ik zie daar al een neo-hippie zitten op de stoep vlak aan de ingang...  Ik merkte op dat deze 24jarige snotneus, iedereen die trouwens jonger is als de beste schrijver ter wereld is een snotneus, lag te wachten op iemand... Ik voelde aan zoals Witse, of De Cock met c-o-c-k, dat er iets niet pluis was... De eenige jood van Zandhoven en omstreken genaamd Samuel wandelde achter mij en merkte het ook op dat er idd iets niet koosjer was...   Wat zijn joden en homo’s toch een makkelijke prooi voor mij, ze zijn zoals scheten laten in een druk bezette bibliotheek... Even een raar gezicht trekken vol afgunst maar het stiekem toch wel grappig vinden. Scheten zijn altijd grappig. Ik heb zo ooit is een heuse knaller mogen afknijpen op de begrafenis van Gaston Berghmans... Zoals ik al zei, eventjes ongepast... tijd is relevant ... maar toch zag ik bij Bart Van de Peer een glimlach verschijnen...   En! We keren nogmaals terug naar de Lidl... Net toen ik mijn winkelkarretje had genomen kwam die snotter mij iets vragen... “Excuseer mijnheer, heeft u een momentje tijd?” U kent het wel, van die vragen waar je verdomse nog niet de tijd voor hebt om op te antwoorden. Ik zal dat ventje het eens goed zegg.... “Ik ben Geertrui van Greenpeace Belgium, wist u dat onze zeeën overbevist zijn? Bijvangsten zijn bijvoorbeeld een heel groot probleem. De soorten vis die per ongeluk worden gevangen en eigenlijk niets opleveren, overboord worden gegooid... Heel erg allemaal mijnheer... De garnalenvangst leidt tot 90% van de bijvangsten... Zeg eens mijnheer, wat zou u ervan zeggen als we binnekort geen vis meer hebben op ons bord?” “Wel wel lieve Geertrui” zei ik nogal serieus angstaanjagend... “Vooraleer ik uw chirobroekske over uw belachelijk ballonnekeshoofdje ga trekken wil ik u eerst attent maken op bepaalde zaken... Punt 1. Tijd is relevant, ik heb ooit is een scheet afgeknepen op de begrafenis van Gaston Berghmans, toen vond niemand dat grappig... Maar op de koffietafel na een serie van 12pinten begonnen de rouwende mensen toch tot besef te komen dat het eigenlijk wel grappig was die momentopname. En zo gaat dat ook met uw afgezaagd verhaaltje dat je keer op keer staat te verkondigen als een fiere puber die denkt dat hij de wereld heeft gezien, maar vergeet aub niet dat uw lievelingseten fishsticks met wortelpurree zijn die uw mama Sabrina voor u gaat klaarmaken als ge om 18h aan tafel wordt verwacht. Punt 2 dan, dat belachelijk truitje van Fruit of the Loom met "save the whales" op dat je draagt zal ook wel niet zo groen zijn als de ideale denktank waar zowel uw bed, als uw geweten in staan gestockeerd. Punt 3, en dat wordt hier tevens mijn laatste punt Geertrui, wat zou Greenpeace doen met de volle €5 die je zou kunnen loswringen van deze simpele havenarbeider? Een toeter kopen om de slechte visserbootjes weg te toeteren mss? Toet Toet Toet!”   “Maar allé mijnheer? Er bestaan echt wel cijfers die aantonen dat er binnekort geen vis meer zal zijn, vind u dat dan niet erg? U mag toch ook graag fishsticks?” Verdorie, die linkse rakkers met een bos vol groen achter hun oren spelen in op mijn gevoelens...   “Natuurlijk Geertrui, ik ben dol op fishsticks, zeker met droge pasta... Maar weet je kleine kapoen, of wat uw rangorde al dan niet mag zijn bij de chiro, ik kan de wereld niet verbeteren door alle organisaties die onrecht willen bestrijden 5euro te geven. Ik heb al een negerke zitten in Ghana die me elke maand 6euro kost via Unicef en daar hoor ik ook niks van... Het is een beetje ieders voor zich in deze wereld Geertrui.. En kom laten we eerlijk zijn? Als ge morgen uw vakantiejob bij Greenpeace, waar ge wat de pladijs ligt uit te hangen aan de Lidl in Zandhoven voor 800euro op 2maand tijd, kunt vervangen door te gaan werken voor de “visvangst lobby” waar ge met uw verdiende 2400euro als VIP naar Pennenzakkenrock kunt gaan? Dan zullen die fishsticks die ge uitkakt rond 20h30 ook wel niet slechter hebben gesmaakt é jongen.”           Het werd stil.         “En oohja Geertrui? Mss dan toch nog een laatste puntje... Gereserveerd gepamper is een mannenzaak snotneus.”

Bart Van de Peer
0 0