De Cosby Nikkers
De Cosby Nikkers.
“Deze stedelijke wereld, is een wereld waarin vlees en bloed minder echt zijn dan papier, inkt en foto’s. Het is een wereld waarin de massa niet in staat is om het leven een zinvolle invulling te geven, het zijn lezers, kijkers en passieve bijstanders, een wereld waarin mensen schaduw helden en heldinnen bekijken om hun eigen onhandigheid te vergeten of hun onvermogen tot liefhebben, waar stakers worden neergeslagen, waarin mensen niet in staat zijn de tirannie van hun bazen te weerstaan, waarin mensen hysterisch met vlaggen zwaaien voor hun land, buurt of kerk maar niet in staat zijn hun meest basale burger plichten te vervullen.
Aldus levend, jaar in jaar uit, op afstand van de inwendige en uitwendige natuur, gehandicapt als minnaars en ouders door de routine van de stad en door de constante onzekerheid en de dood die zweeft boven de torens en straten, zodoende levend in een staat die grenst aan de waanzin. Ze worden slachtoffer van fantasieen, angsten en obsessies, die hun verbinden met de leefpatronen van voorouders.”
-Lewis Mumford, De cultuur van de stad-
Hoofdstuk 1.
We worden vaak de Cosby nikkers genoemd. Tenminste, door andere zwarten. Blanken durven dat natuurlijk niet te zeggen in deze politiek correcte tijden. Cosby nikkers omdat we op blanken willen lijken. Dat werd Bill Cosby ook verweten door sommige zwarten. In de jaren tachtig van de vorige eeuw had hij een tv show die zijn naam droeg: "The Cosby show", over een zwart gezin in Brooklyn, New York. De vader van het gezin is dokter, zijn vrouw is advocaat en de kinderen studeren allemaal. Zeg maar het brave burgerlijke leven. De Amerikaanse droom.
Bill Cosby werd als een sell out gezien. Iemand die zich slaafs aanpaste aan de blanke waarden en normen. Daar tegen over stond een beweging die op zoek waren naar hun roots, die waarden en normen zochten buiten het blanke burgelijke leven om. Op zoek naar een eigen zwarte cultuur.
Dat heeft uiteindelijk geresulteerd in een zwarte cultuur waar een carriere als atleet, rapper of pooier als ultieme carriere wordt gezien. Een cultuur waar alles draait om bling bling, bitches, drugs en met je broek onder je billen proberen te lopen zodat iedereen je merk onderbroek kan zien.
Mijn vrienden en ik hebben ons afgekeerd van deze cultuur. Wij willen deze doem cultuur ontstijgen. Wat heb je aan een cultuur waarbinnen een groot gedeelte van je gemeenschap met drugs, criminaliteit, uitkeringen, echtscheidingen en huiselijk geweld te maken krijgt? Wat voor toekomst hebben al die vaderloze kinderen?
Het begon mij te dagen, dat er iets goed verkeerd was in onze zwarte cultuur toen ik op school in aanraking kwam met de schrijver Philip Roth. Hij schrijft over de Joodse cultuur. Hoe de ouders van de meeste Joodse kinderen er alles aan doen om ze hoger op te brengen in de maatschappij. Een cultuur waarbinnen onderwijs, het verzamelen van kennis, literatuur en wetenschap in hoog aanzien staan. Die houding binnen veel Joodse gezinnen heeft er voor gezorgd dat Joodse mensen economisch gezien boven aan de Amerikaanse ladder staan. Er zijn dan misschien verdomd weinig Joodse NBA, NFL of MBL spelers en het aantal Joodse drugs dealers en pooiers valt ook vies tegen maar daarentegen zijn er enorm veel Joodse nobel prijs winnaars en is het aantal Amerikaanse Joden wat van foodstamps moet leven ook zeer laag. Al met al een goed voorbeeld voor onze zwarte cultuur.
Helaas worden mijn vrienden en ik vierkant uitgelachen. We worden als verraders van ons ras gezien.
Een tijdje terug had ik een flinke aanvaring hier in de ghetto met een groep jongens uit de buurt die bij een gang horen. De leider van de groep vroeg me waar ik nu eigenlijk mee bezig was. We waren namelijk aan het folders uitdelen in hun wijk over onze nieuwe zwarte beweging. Hij las onze folder en raakte een beetje pissed off. Hij was natuurlijk bang dat teveel mensen naar ons zouden gaan luisteren en dat zou hem klanten en personeel gaan kosten. “Dus jij wilt zo’n loonslaaf worden”, zei hij. “Weet je dat de slavenarbeid hier in de V.S. eigenlijk is afschaft omdat slaven te duur werden en loonarbeiders goedkoper waren?” Ik had dat inderdaad wel eens ergens gelezen. Het onderdak en het voeden van slaven werd duurder dan het in loondienst nemen van zogenaamde vrije mensen en waarschijnlijk zat daar een grote kern van waarheid in. “Wil je dan zo’n loonslaaf worden van een of ander multi national?” vroeg hij mij.
De gangleider was duidelijk niet op zijn achterhoofd gevallen en ik begon enige symphatie voor hem te krijgen maar zijn vrienden stonden klaar om me in stukken te scheuren. Ik voelde me absoluut niet op mijn gemak.
“T’is maar net hoe je het bekijkt”, zei ik. “Je hebt inderdaad wel ergens gelijk maar wat schiet onze zwarte gemeenschap met de huidige stand van zaken op?”
“Wij naaien het systeem, we laten blanken voor ons werken en wij leven het mooie pimp leven”, zei de gangleider. “Mooi leven hebben jullie, een kogel door je kop of in de gevangenis. Je kinderen in een Foster Parents gezin en je vrouw aan de drugs”.
“Hee, Fuckface, effe dimmen man, anders stop ik dit mooie speelgoedje even lekker diep in je kontje”. Hij liet me een glimmende Smith&Wesson zien.
“Sorry, ik dacht dat zo’n intelligente man als jij wel met de waarheid om zou kunnen gaan”, blufte ik.
Hij lachte, “Je kunt het mooi brengen pik, maar ik wil je hier niet meer zien met je homofiele Cosby vriendjes.”
Zonder verder wat te zeggen smeerden we em gauw.
Veel van mijn vrienden hebben, op Abdul en Kobe na, hun namen te danken aan “The Bad Boys”. Het meest legendarische basketball team dat Detroit ooit heeft gekend. Onder leiding van illustere namen als Isiah Thomas, Bill Laimbeer, Dennis Rodman, Joe Dumars en Ardian Dantley werden eind jaren tachtig twee NBA titels gewonnen en waren de Detroit Pistons mede vanwege hun keiharde spel een van de meest gevreesde teams in de NBA.
Wij werden net na de succesvolle jaren van de Detroit Pistons en we werden dus genoemd naar de helden uit een van de weinige succes verhalen van Detroit uit die tijd. Alleen Bill was daar niet zo blij mee. Hij werd vernoemd naar de blanke melkmuil en huil baby center van de Detroit Pistons, Bill Laimbeer. Een zeer nuttige speler, top rebounder, een keiharde gozer en een van de meest gehate spelers uit de NBA. Het viel natuurlijk niet mee om als zwarte in de hood rond te lopen met de naam Bill, maar ja, als je pappie helemaal verzot is van een blanke center dan moet je het er mee doen.
Buiten de Detroit Pistons om was er in onze recente geschiedenis weinig om trots op te zijn of je moet het toekennen van de sleutels van de stad aan Saddam Hoessein in 1980 een heugelijk feit noemen. Deze fijne dictator waar we later zoveel problemen mee kregen heeft destijds nog zo’n half miljoen dollar aan een kerk in Detroit gedoneerd. Tja, toen vocht hij nog tegen aartsvijand Iran en de vijand van onze vijand is dan onze vriend natuurlijk.
Later konden we misschien nog trots zijn op het feit dat de bekendste en beste rapper van dat moment uit Detroit kwam. Eminem kwam net als ons uit de acht mijl zone in Detroit maar hij was fucking witter dan wit, dus wat dat betreft weer niet echt een rolmodel voor ons. Het deed toch een beetje raar aan zo’n witte gozer met blauwe ogen die de nigger uit probeert te hangen. Hij kan wel fucking goed rappen natuurlijk maar hij is toch niet the real deal.
Detroit kent natuurlijk wel een rijke geschiedenis, vooral als hart van de Amerikaanse industrie.
Het was hier dat Gerald Ford zijn eerste fabrieken plaatste en waar de eerste model T Fords van de lopende band rolden, wat het begin was van een immense auto industrie. Ook tijdens de grote wereld oorlogen kwam menig tank en militair voertuig uit Detroit.
En dan heb je natuurlijk nog de wereldbekende Motown muziek, genoemd naar een platenlabel uit Detroit dat sterren als The Jackson Five, Diane Ross, Marvin Gaye en Stevie Wonder voortbracht.
Detroit is gesitueerd in prachtige meren gebied in het Noorden van het Midden-Westen van de V.S. waar onze stad zich heeft ontwikkeld vanaf een Frans Ford in 1701 tot een van de grootste steden in de V.S
Helaas is er van al die glorie weinig meer over. Detroit is een van de meest criminele steden van de V.S geworden en qua werkeloosheid zitten we ook aan de toppen van de Amerikaanse statistieken.
Hoofdstuk 2
We hadden onszelf vaak de vraag gesteld waarom het zwarte ras het zo slecht doet in vergelijking met andere rassen.
Misschien waren we het slachtoffer van het Afrikaanse klimaat. Het lijkt me logisch dat een koud klimaat mensen meer aanzet tot het bedenken van oplossingen, meer aanzet tot het nemen van intiatieven, meer een noodzaak geeft om kleren te maken, huizen te bouwen, voorraden op te slaan. Dat klimaat heeft duizenden jaren onze hersens geslepen. We zijn het slachtoffer geworden van toeval. Onze voorouders bleven hangen in de warme gebieden.
De Afro-Amerikanen doen het in de recente geschiedenis feitelijk niet veel beter. Ja, we hebben nu een half zwarte president maar als je kijkt naar nobel prijzen, uitvindingen, het opzetten van bedrijven en het algemeen succes van de Afro-Amerikanen dan blijven we toch achter bij Aziaten en Blanken.
Het wordt tijd dat wij eens het stokje gaan overnemen, we hebben nu lang genoeg achteraan gerend.
Mijn vrienden en ik weten als geen ander wat het is om op te groeien in de ghetto. Onze vaders zitten vaak vast voor criminele activiteiten, zijn werkeloos en zijn bijna allemaal drugsverslaafd. We hebben ze als vader figuur niet of nauwelijks gekend. Met onze moeders is het niet veel beter gesteld, al doen ze dan hun stinkende best om er nog wat van te maken. Ze staan aan de onderkant van de samenleving en zijn meestal werkeloos. Naast mijn moeder heeft alleen de moeder van mijn vriend Kobe een vaste baan. Zij werkt als lerares op een basis school en zij heeft ons ook op dit spoor gezet. Haar naam is Martha en zij is eigenlijk de basis van onze droom. Zij was het die jaren terug een speciaal klasje heeft opgezet voor hoogbegaafde zwarte leerlingen en zo hebben wij elkaar, als vriendengroep, ook leren kennen.
De eerste dag dat we les van haar kregen vertelde ze ons: “Het wordt tijd dat de Afro-Amerikanen het verleden van zich afgooien. Blijven hangen in zelfmedelijden en een spiraal van negativisme heeft geen enkel nut. Ja, onze voorvaders hebben enorm geleden door het slaven bestaan en de verschrikkelijke discriminatie die tot ver in de jaren 60 van de vorige eeuw heeft voortgeduurd maar nu moeten we zelf kiezen welke kant we op willen gaan. Kiezen we ervoor om die last die door onze vroegere slavenmeester nog mee te dragen of gooien we die van ons af. Wil je een slaaf zijn of je eigen baas?” “Nou jongens en meisjes, zeg het maar, wat willen jullie zijn slaaf of baas?”
“Baas, baas!”, schreeuwden we bijna allemaal in koor.
“Prima, mooi om te horen maar wat gaan jullie daar aan doen?”, vroeg juf Martha.
“Jullie, zijn de aangewezen personen om jullie generatie te leiden, dat moeten jullie goed beseffen.”
Juf Martha, opende onze ogen. Iedere woensdag hadden we de hele dag les van haar en werden we onderwezen over zwarte mannen en vrouwen die iets hadden gepresteerd en ons tot inspiratie moesten dienen.
De juf vertelde ons dat onze eigen vaders en moeders onze vrijheid hadden verkwanseld met hun zogenaamde zwarte cultuur. Hun zogenaamde “Terug naar Afrika” cultuur terwijl vrijwel niemand daadwerkelijk de stap zette om terug te gaan naar Afrika. Ze keken natuurlijk wel lekker uit.
Juf Martha walgde van de houding die bij veel zwarten was ontstaan: de zielige, gediscrimineerde zwarten, die zogenaamd gedwongen werden om te vervallen in drugs gebruik en dealen.
“Waar is de vechtlust en waar is de bezieling”, schreeuwde ze vaak door de klas. “Wat voor toekomst willen we onze kinderen geven”, “willen jullie dat jullie kinderen ook gaan dealen, pimpen en gaan leven van een uitkering?”
Nee, natuurlijk wilden we dat niet maar wat gingen wij daar zelf aan doen?
Ik was inmiddels, naast Kobe, bevriend geraakt met zes jongens uit de hoogbegaafden klas en we besloten een beweging op te richten.
We hadden in onze geschiedenis les gehoord van de Franse en de Bolsjewistische revoluties.
Het zwarte ras had ook een dergelijk revolutie nodig.
De Joden in Rusland werden ook enorm gediscrimineerd onder het regime van de Tsaren. De Bolsjewistische revolutie, waarvan de leiding grotendeels uit Joden bestond wierp de tsaar van de troon en creeerde een nieuwe maatschappij waarbinnen anti semitisme verboden was.
Dat het middel uiteindelijk erger was dan de kwaal doet er nu even niet toe. Het gaat om het idee.
We wilden binnen onze beweging de intelligentie en strijdbaarheid van Malcolm X, combineren met de vredelievendheid en burgerzin van Martin Luther King.
Mijn allergrootste voorbeeld was echter Cornel West. Deze zwarte Amerikaanse filosoof, schrijver, activist was een grote inspiratie bron voor mij. Hij zegt bijvoorbeeld dingen als: “ik ben een gevangene van hoop, gerechtigheid is openbare liefde, je kunt mensen niet leiden als je niet van ze houdt en je kunt ze niet redden als je ze niet dient, een rijk leven is anderen dienen en de wereld iets beter achterlaten dan je hem vond, om je land lief te hebben zonder het te verraden moet je het zien in haar eventueel toekomstige ideale staat, net als King moeten we onze begrafenis kleren aantrekken en kist-klaar zijn voor de volgende grote democratische slag, de markt moraal en mentaliteit die wordt aangevuurd door het maken van winst tegen elke prijs creeert vooral eenzaamheid, isolatie en verdriet.”
Het enige wat me stoort aan West is dat hij het nog steeds zo opneemt voor de zwarte cultuur maar het is nu aan ons om het werk van King, Malcolm X en West verder te laten evolueren.
Om die beweging op te zetten en publiciteit te geven hadden we geld nodig. We werkten naast onze studies aan de Openbare Universiteit van Detroit allemaal bij Burger Kings, KFC’s, McDonalds en Wall Marts. Van dat kleine beetje geld wat we verdienden moesten de meesten van ons ook nog geld afstaan aan onze moeders, waarna er weinig overbleef voor idealen.
We besloten dat er geld op tafel moest komen maar dat mocht in geen geval crimineel geld zijn. Uiteindelijk besloten we een eigen zaak op te richten. We hadden tenslotte aardig wat talenten in huis. Een stuk of wat juristen in opleiding en een paar computer nerds.
We maakten aan iedereen die het maar wilde horen bekend dat we, tegen een kleine vergoeding, formulieren voor uitkeringen invulden, juridische bijstand verleenden en belasting papieren invulden.
Onze bedrijfje begon lekker te lopen. Binnen no time hadden we het stervensdruk. Het eerste half jaar verdienden we al 30.000 dollar.
Hoofdstuk 3
“Die vieze, vuile, kutjunk”, zei Scottie over de telefoon. Ik begreep direct wat hij bedoelde.
“Hij heeft al ons geld gejat”. Ik werd een beetje raar in mijn hoofd en wist niet goed wat ik moest zeggen.
De broer van Scottie had al ons geld, wat Scottie ergens had verstopt, er doorheen gejaagd aan gokken en drugs. Tenminste dat zei hij en als we er een probleem mee hadden dan moesten we maar eens kennis maken met zijn stiletto of zijn Uzi, die hij ons wel eens had laten zien.
We kwamen bij elkaar in het huis van Kobe’s moeder, waar we allemaal met zwaar teleurgestelde koppen om de keukentafel zaten.
“Van mij hoeft het zo niet meer”, zei Bill. “Ik heb me een jaar doodgewerkt voor dit geld en nu is alles voor niets geweest”.
Dat gevoel speelde ons natuurlijk allemaal parten. “Van hard werken is nog nooit iemand rijk geworden”, was een veel gehoorde kreet bij ons in de buurt en dat bleek maar weer eens te kloppen.
Na wat bespiegelingen over de broer van Scottie en alle manieren waarop we hem zouden kunnen terug pakken gingen we als snel praten over hoe we nu verder moesten.
“Waarom maken we niet meer gebruik van onze computer talenten”, zei Bill. “Waarom richten we niet een soort black power hackers collectief op? We kunnen via internet overal in komen en onze idealen verspreiden. Groepen tegen elkaar opzetten, informatie verspreiden, mensen en bedrijven chanteren. We worden een soort virtuele Al Quida. Net als die gasten van Anonymous. Heb je dat gezien hoe ze laatst de Scientology kerk hebben aangepakt? Waarom laten we ons bestelen door banken en allerlei andere witte slavenmeesters. Waarom nemen we nu zelf het heft niet in handen?”
We stonden duidelijk voor een tweesprong met onze idealen. Ik was het eigenlijk wel met Bill eens maar ik geloofde nog te sterk in de legale optie’s. Doormiddel van hard werken, studeren, de politiek en goed burgerschap onszelf een weg banen naar de top.
Wat zou het worden?: hard doorwerken of criminaliteit en werden we eigenlijk niet in richting van de laatste optie geduwd?
We gingen gedesillusioneerd weer uit elkaar. Ik had er een slecht gevoel over.
Toen ik van de metro naar mijn huis liep kreeg ik een inval.
We maken ons eigen Youtube filmpje!
Laatst had ik nog die Beenerkeekee gezien. Een jongen die met wat aangeboren afwijkingen op aarde was gezet en ontzettend leuke filmpjes maakte van bekende hits waarin hij zelf danste en playbackte. Deze vreemde vogel had inmiddels miljoenen volgers op youtube en was dankzij de reclame bij zijn filmpjes rijk geworden.
Hoe vaak zag je niet van die filmpjes met een of ander blooper die een paar miljoen keer werd bekeken.
De filmpjes die succesvol waren op Youtube hadden bepaalde kenmerken en wij moesten zien uit te vissen wat die kenmerken waren.
De volgende dag belde ik Scottie op. “We gaan dat geld binnen no time terug verdienen en we hoeven er niet hard voor te werken”, zei ik.
“En je wil me zeker ook nog een brug verkopen”, antwoordde Scottie.
“Nee, luister nou. We gaan een Youtube hit maken”.
“Een Youtube hit?”
“Ja, we gaan ons even een dag lang de pest pleuris pokken kijken op youtube en we gaan dan de kenmerken registreren van de meest bekeken filmpjes. Daar gaan wij dan een lijst van tien kenmerken uit destilleren en voila.”
Scottie zei eerst niets maar antwoorde uiteindelijk toch. “Het lijkt me een beetje ver gezocht, maar waarom niet”.
“Mooi, ik stuur zometeen even een WhatsApp dat we morgenochtend om 10 uur allemaal bij jou komen. Is dat goed”
“ja, prima joh, mijn moeder moet toch werken en m’n kleine zusjes zitten de hele dag bij een tante”.
De volgende dag zat ik al vroeg bij Scottie. Mijn vrienden waren allemaal op tijd. Een van de hoofdregels van onze beweging was: op tijd komen. Aanwezig zijn is tenslotte het begin van succes.
Ik legde de rest van de groep uit wat de bedoeling was.
Iedereen had z’n laptop meegenomen. Bij Scottie thuis was bijna geen meubilair of anderzijds normale spullen die bij een inrichting horen, te vinden maar ze hadden wel een mega snelle wifi verbinding en een mega grote flatscreen. Die flatscreen had z’n broer waarschijnlijk ergens gejat maar dat maakte de flatscreen er niet minder mooi om.
Na een paar uur youtube kijken waren we die computer even goed zat. We waren echter wel aardig wat wijzer geworden. Een youtube hit heeft een of meerdere van de volgende kenmerken in zich. Feelgood, grappige dieren, een zeer toevallige samenloop van omstandigheden, een clip van een populaire popgroep of zanger, grappige of schattige baby’s en kinderen, een mooi sport moment, bloopers van alle soorten, vechtpartijen.
Het was nu de bedoeling dat we meerder kenmerken gingen samenvoegen om een mega youtube hit te maken.
“Kom maar op met die plannen en ideeen”, zei ik.
“Wat dacht je van een baby die met een hond gaat vechten, het daarna weer goed maakt met die hond met een knuffel, vervolgens een 360 graden dunk maakt op een basketbal ring en daarna een maffe cover van Kate Perry doet?”, zei Kobe.
“Briljant, we beginnen direct”, dacht ik
“Nu even serieus mannen, het mag natuurlijk wel maf en gek zijn maar het moet wel uitvoerbaar zijn”,
“Hoe zo is dat niet uitvoerbaar?”, vroeg Kobe. “Heb je nog nooit van computer animaties gehoord?”
“We zitten hier met zeven nerds. Hoe moeilijk kan het zijn? “
Daar zat natuurlijk wel wat in. We brainstormden nog een tijdje door maar zijn idee was natuurlijk briljant. Gewoon alle kenmerken samenvoegen in een filmpje. Ik begon er al in te geloven.
“Oke mannen we gaan er mee aan de slag. We gaan zo snel mogelijk opnames maken. Wie heeft een baby beschikbaar?”, zei ik.
Jamaal stak zijn hand op. “Hoeveel wil je d’r hebben, mijn zus werkt bij een kindercreche, voor 20 dollar mag ik er wel even een lenen.”
“Dat gaan we dus niet doen”, zei ik. “We zouden ons verre houden van criminele activiteiten en dit begint toch aardig op een soort ontvoering te lijken”.
“Wel nee”, antwoordde Jamaal. “Wat heeft ontvoeren nu met vrijwilligerswerk voor een creche te maken? We helpen m’n zus gewoon even, we ontlasten haar. Onze video moet je zien als speeltijd voor dat kind. Kinderen willen toch aandacht? Dat is precies wat wij gaan doen, aandacht geven.”
“Laten we nu eerst wat verder kijken dan onze neus lang is en andere opties gaan overwegen. Heeft niemand van jullie nog een familielid die een kind wil uitlenen? “
“M’n zus Shania heeft net een kind gehad en ze heeft een kind van een jaar”, zei Scottie.
“Wat een heerlijk voorbeeld voor onze zwarte jeugd, 16 jaar en al twee kinderen”, sneerde Kobe.
“Het probleem is dat we niets aan de baby hebben en dat het kind van 1 jaar een huilbaby is”, zei Scottie.
Het plan van Jamaal werd al snel van tafel geveegd. We moesten ons tenslotte aan onze stelregel houden dat we ons niet zouden inlaten met criminele activiteiten en het ontvoeren van een baby viel volgens ons toch wel in die categorie.
Mijn tante Latifa was een betere optie. Zij had een stuk of tien kinderen en daar konden we er, tenminste dat dacht ik, wel eentje van lenen. Het probleem was dat ik niet zo goed met deze tante op kon schieten.
Hoofdstuk 4
Mijn moeder komt uit een gebroken gezin. Haar vader was begin jaren 80 van de vorige eeuw ontslagen uit de General Motors fabriek. De directie vond in het kader van winst maximalisatie 500 miljoen winst niet genoeg. De fabriek werd verhuisd, net over de Mexicaanse grens, naar de stad Juarez, de moord hoofdstad van de wereld en in die zin een waardige opvolger van Detroit. Mijn opa raakte aan lager was en begon flink te zuipen. Zijn relatie met mijn oma raakte op de klippen en het hele gezin viel uit elkaar. Met haar oudste twee zuster had mijn moeder bijna helemaal geen contact meer maar met tante Latifa was het contact nog in stand gebleven. Helaas vond ze mij maar een vervelende kwal. Ik had haar op mijn tiende jaar eens even flink de waarheid gezegd over haar drank gebruik en rookgedrag. Bij mij was moreel correct leven en een voorbeeld zijn voor je kinderen er zo ingeslepen tijdens mijn opvoeding, dat ik het niet verdragen kon dat mijn tante in het bij zijn van baby’s zat te zuipen en te roken. Mijn moeder wilde koste wat kost niet dezelfde fouten maken die haar eigen ouders en zo velen bij ons in de buurt hadden gemaakt.” Let jij nu maar op je eigen moeder, die opgepimpte spermaspons”, reageerde tante Latifa toen.
Destijds vond ik het wel een grappig woord en snapte ik de belediging die er van uitging niet zo erg maar hoe het ook zei, tante Latifa vond me maar een vervelende snob.
Om wat bij haar gedaan te krijgen moest ik dan maar wat klusjes voor haar gaan doen. Gratis belasting papiertjes en dergelijke invullen. Misschien wat computer problemen oplossen of klusjes in en rond het huis.
De volgende ochtend ging ik naar tante Latifa toe. Ze woonde in een van de smerigste buurten Detroit net tegen de verlaten spookbuurten van de stad aan. De huren waren daar laag vanwege de slechte voorzieningen en de enorme criminaliteit. Mijn tante is zo’n echte Amerikaanse black bitch. Een dikke kont en een grote bek. Dergelijke vrouwen jagen iedere man die ook maar langer dan een wip blijven hangen onherroepelijk bij hun weg. Mannen vinden ze maar luie klootzakken maar toch trappen ze iedere keer weer in de ene na de andere foute player. Mijn tante heeft zelfs in een wanhopige poging om eindelijk eens een goede man te scoren een poging met een witte man gewaagd. Daar was ze snel van genezen. Hij sloeg haar bont en blauw als hij ’s avonds dronken thuis kwam. “Jullie kunnen toch zo lekker koken en neuken”, schreeuwde hij haar dan toe, “maar ik heb verdomme weer de enige zwarte hoer die geen van beiden kan.”
Toen ze weer eens lekker te grazen was genomen door die klootzak hebben mijn oom Carl en Charlie hem even lekker ouderwets pak op zijn sodemieter gegeven. Hij heeft het er toen net het leven afgehaald en we hebben daarna nooit meer iets van hem gehoord. Acht maanden later werd er nog wel een leuk neefje met een vreemd kleurtje geboren maar daar deed voor de rest niemand moeilijk over.
Mijn moeder lijkt totaal niet op tante Latifa. Kwade tongen in onze familie beweren dan ook dat ze van een andere vader is. Dat zou heel goed kunnen . Mijn moeder was, vooral vroeger, zo’n echte black beauty. Een schitterend slank figuur met grote borsten, zwoele lippen en prachtige grote donkere ogen. Het is wel vreemd om zo’n knappe moeder te hebben. Mijn vrienden zitten nog altijd overduidelijk op haar te geilen en Thomas en Adrian hebben al toegegeven dat ze hun ouwe jongen wel eens flink de sporen geven met mijn moeder in gedachten. Niet fijn, als andere jongens masturberen op je vriendin dan ben je nog wel trots, maar op je moeder…echt goor.
Mijn moeder was volgens die kwade tongen de dochter van een Jazz musicus van een club aan Park avenue die mijn grootouders vroeger wel eens bezochten. Mijn oma papte aan met deze kerel omdat ze wraak wou nemen op mijn opa die het ook niet al te nauw nam met de huwelijkse trouw.
Toen mijn moeder werd geboren was mijn opa zo sportief om niet al te moeilijk te doen over het feit dat het kind uiteindelijk weinig kenmerken van hem had overgenomen. Hij had zelf misschien ook wel wat bastaardjes rondlopen. Mijn moeder zegt zelfs dat ze een streepje voor had bij haar vader. Misschien was mijn opa onbewust wel blij dat ze wat genialiteit van die Jazz muzikant had geerfd en niet zijn eigen looser genen.
Tante Latifa deed open in een veel te strakke jurk die haar grote borsten deden uitpuilen en haar andere vet uitstulpingen ook onverbloemd voor het daglicht lieten komen.
“What the fuck…als dat mijn betweterige tantezeggertje niet is.”
“Hallo tante, hoe is het”, antwoordde ik schaapachtig.
“Super, kan niet beter. Tien kinderen, geen geld en geen toekomst. Wat kan een mens zich nog meer wensen”, antwoordde tante.
“Fijn dat het u nog steeds voor de wind gaat tante”
“Nou voor de draad er mee wat moet je van me?”
“Tante, ik heb me in het verleden inderdaad nogal verwaand tegen u gedragen en daar heb ik een beetje spijt van. We zijn tenslotte familie en in deze moeilijke tijden moeten we, als familieleden, elkaar toch blijven steunen. Daarom wil ik het graag goed met u maken. Misschien kan ik helpen met papieren invullen, computer problemen of andere klusjes in en rond het huis. Of misschien kan ik eens voor u oppassen zodat u weer eens lekker uit kan gaan?”
“Wel hebben we ooit, ha ha ha, wat ben je ook een heerlijke nerd. Ik geloof er allemaal geen bal van, hier zit meer achter”, zei tante. “Heb je soms het licht gezien?” “Hallelujah”
Tante leek even na te denken en er verscheen een glimlachje op haar gezicht.
“Maakt ook niet uit, laat ik je een kans geven. Volgende week zaterdag heb ik een trouwerij, waar ik de hele dag ben uitgenodigd en dan zou ik wel een oppas kunnen gebruiken.”
“Prima”, zei ik. “Hoe laat moet ik er zijn”.
“Kom maar om uurtje of half elf ‘s ochtends”, antwoordde tante. “Ik ben dan s ‘avonds om een uurtje of twaalf wel weer thuis.
“Oke Tante, is goed, zie ik je dan”, zei ik.
Mooi, dat was geregeld. Ik stuurde een bericht naar m’n vrienden, waarin ik ze op de hoogte stelde van mijn vorderingen.
Toen ik thuis kwam zat mijn moeder met een beteuterd gezicht aan de keuken tafel. Ze vertelde me dat ze ontslagen was. Ze werkte al meer dan twintig jaar als schoonmaakster bij een hotel aan de west kant van Detroit. “Fuck, dat kan er ook nog wel bij”, dacht ik. De financiele crisis begon, nu ook in ons gezin z’n sporen achter te laten. We hadden het al niet zo breed en nu kwam dit er ook nog bij. Mijn moeder had nog wel wat achter de hand maar dat geld was eigenlijk bedoeld voor mijn studie en werk vinden in deze onzekere tijden zou nog niet meevallen.
Mijn vader had een klein pensioentje nagelaten toen hij in 1993 overleed. Hij was als soldaat in Somalie betrokken bij de gevechten in Mogadishu. Over deze zwarte bladzijde uit de Amerikaanse krijgsgeschiedenis is in 2001 nog een film uitgekomen met de naam “Black Hawk Down.”
Het Amerikaanse leger wilde enkele warlords inrekenen maar hadden deze missie iets te lichtvaardig opgevat. Er ging van alles mis waardoor een regiment slaags raakte met Somalisch rebellen in de straten van Mogadishu. Uiteindelijk kwamen 18 Amerikaanse soldaten en enkele honderden Somaliers om het leven.
Mijn vader was een van hen. Ik heb hem eigenlijk nooit gekend, hij overleed, toen ik een jaar of twee was, maar uit de verhalen die ik gehoord heb moet het wel een toffe peer zijn geweest. Hij kon goed sporten en hij was zeer humoristisch. Alleen jammer dat hij, vooral als zwarte, in dienst was getreden van Uncle Sam.
Vechten voor een land dat je rasgenoten en voorouders eeuwenlang zwaar heeft gediscrimineerd is nu niet echt erg principieel te noemen. Zijn vader had ook al zijn land gediend in de Tweede Wereld Oorlog. Typisch dat een zwarte man in de tijd vocht voor de vrijheid van Europeanen en zelf in zijn eigen land een derde rangs burger was, die op vele manier werd gediscrimineerd. De Amerikanen hadden een grote bek over hoe Hitler en zijn trawanten de Joden behandelden maar ondertussen waren ze zelf ook lekker bezig tegen de zwarte Amerikanen, Indianen en Amerikanen van Japanse afkomst.
Veel praatjes over de ‘Kristalnacht’ en ondertussen werden in het Zuiden van de V.S. tientallen zwarten gelyncht…schijnheiligheid ten top.
Mijn vader was een man die zich nooit met politiek bezig hield. Zo lang hij maar z’n natje en z’n droogje had en niet werd lastig gevallen, was het hem allemaal wel goed.
Mijn moeder is nooit meer getrouwd. Ze had nog wel eens een vriendje hier en daar maar dat mocht eigenlijk geen naam hebben. Mijn moeder kreeg, als mooie vrouw, natuurlijk aandacht genoeg maar ik denk nu wel eens dat alles in haar leven draaide om mijn geluk. Ze was denk ik bang dat een nieuwe vriend voor mij te problematisch zou zijn. Ze had voor haar zelf een leuk leven. Ze deed erg veel met enkele vriendinnen die ze al vanaf de lagere school kende en bij ons in de flat woonden. Ik voelde me altijd wel schuldig ten opzichte van mijn moeder. Ik had toch een beetje het gevoel dat ik haar leven had verpest omdat ze alles had opgeofferd om het mij naar de zin te maken.
Ik voelde me tenopzichte van haar en mijn vader ook verplicht om wat van mijn leven te maken. Die druk werd me soms wel eens te veel. Ik wilde ook wel eens gewoon, onbedachtzaam en onnozel van mijn jeugd genieten maar ik het gevoel dat ik voor hogere zaken bestemd was bleef toch altijd aan mij knagen.
Nu mijn moeder was ontslagen kwam het idee van Bill weer bij me boven. Inderdaad een virtuele black power organisatie zou hoge ogen gooien in de media en op korte termijn ook wel successen boeken maar ik was bang dat we ons doel dan voorbij zouden schieten. Het was mijn ideaal geweest om een zwarte beweging op te gaan richten die op de lange termijn miljoenen zwarte mensen zou inspireren om wat van hun leven te gaan maken en mijn beweging moest uiteindelijk het zwarte ras voortstuwen in de vaart der volkeren.
Misschien moesten het idee van Bill een kans geven. Wat we nu deden schoot ook niet erg op. Folderen, keihard werken, eerlijk en oprecht zijn. Misschien moesten we het maar eens over de andere boeg gooien.
Terloops moest ik denken aan een verhaal dat ik eens had gelezen over Anonymous. Veel van die gasten hadden elkaar op de site 4chan ontmoet en waren via hun hacking skills op kinderporno sites terechtgekomen. Ze deden zich dan voor als minderjarigen en lieten die pedofielen van alles uitvreten voor de webcam waarmee ze dan vervolgens werden gechanteerd.
Binnen onze groep was aardig wat computer kennis aanwezig en die hacking skills zouden we binnen no time onder de knie hebben.
Misschien zouden we op een illegale, criminele manier toch nog iets goeds voor de maatschappij kunnen betekenen. Als we nu eens alle pedo’s in de regio van Detroit gingen chanteren. Met het geld van die chantage actie’s konden we dan vervolgens onze strijdt financieren.
Ik stuurde een whatsapp rond en mijn vrienden leken opgelucht dat de meest principiele onder hen nu ook eindelijk tot de conclusie was gekomen dat eerlijk zijn ook niet alles is.
S’avonds zagen we elkaar in ons favoriete internet cafe aan Randolph Street.
We besloten dat we toch ook doorgingen met ons Youtube filmpje. Op twee paarden wedden was toch beter.
Oke, jongens, volgende week zaterdag gaat het gebeuren.
Ik ga een script maken en we gaan vanaf vandaag aan de slag op Pedo’s op te sporen.
Laten we beginnen.
Hoofdstuk 5
Binnen no time hadden we beet. Jamaal had zich een of andere dubieuze chatbox voorgedaan als een lieftallig jongetje van een jaar of dertien, met de naam “youngboywilliam” die wel wat bij wilde verdienen. De man, “Webster” genaamd vroeg of Jamaal wat naakt foto’s naar hem toe wou sturen. Jamaal had hem te kennen gegeven dat hij dan wel met geld over de balk moest komen. Dat was goed. “Waar spreken we af”, vroeg Webster.
De Russell Alexander Alger herdenkings fontein aan Grand Circus Park, vlakbij de kruising, was ons antwoord. “Oke, morgenmiddag vijf uur bij de Russell Alexander fontein.”
“Hebben die kip”, fluisterde Jamaal.
De volgende dag stonden we met ons groepje een beetje te hangen bij de fontein.
Jamaal had een neefje van een jaar of 11, twintig dollar gegeven om met ons mee te gaan. Hij moest als zogenaamd slachtoffer acteren. We lieten het neefje van Jamaal, Kevin, op bankje bij de fontein zitten. We hadden hem al buiten het park instructies gegeven zodat Webster niet in de gaten zou hebben dat het neefje van Jamaal bij ons hoorde.
Ik filmde het hele zaakje onopvallend met mijn telefoon.
Het was nu afwachten geblazen. Webster had met deze ontmoetings plaats ingestemd omdat dit een publieke plek was waar veel mensen samen kwamen. Het zou net lijken of Webster met zijn zoontje op een bank van de fontein zat te genieten. Een kwartier later dan gepland kwam een man bij Webster zitten die al een paar keer voorbij was gelopen.
De man begon met Kevin te praten. Via de opname apparatuur die we bij Kevin in zijn jas hadden geplaatst hoorden we later dat de man vroeg: “Ben jij William?”
Kevin antwoordde bevestigend.
“Ik wil die foto’s wel graag van je zien”, vroeg Webster.
“Ik wil ook wel meer dan alleen foto’s laten zien”, zei Kevin perfect volgens ons script.
Webster antwoordde, “Oke, waar wil je dat doen.”
“Loop maar mee”, zei Kevin.
Kevin stond op en de man liep met zichtbare opwinding in zijn broek achter hem aan.
Na een meter of tien ging we met z’n allen om de man heen lopen.
Hij deed eerst of hij gek was maar we gaven hem ondubbelzinnig te kennen dat hij beter mee kon werken.
We maakten hem duidelijk dat we hem op beeld en geluid hadden, dat we zijn internet chats hadden en dat we precies wisten wie hij was en waar hij woonde.
Als hij niet binnen een week twintig duizend euro zou overmaken dan zouden we alles bekend maken aan buren, collega’s, familie en de politie.
De man stemde al snel toe.
We waren in een uitgelaten stemming toen we s’avonds bijeen kwamen in het huis van Kobe’s moeder.
“Ha ha ha, die hadden we goed te pakken, zag je hem trillen. Die vieze pedo”, zei Scottie.
“Ik vond het toch wel een beetje zielig”, zei Jamaal.
“Welnee”, zei ik. “Met zo’n goorlap heb je echt geen medelijden te hebben. Wie weet hoeveel kleine jongetjes die gozer al heeft verkracht of nog erger”.
Daarmee was de kous af en was enig schuldgevoel ook snel verdwenen.
We begonnen contact te zoeken met andere pedo’s en al snel hadden we een man of tien op het oog.
Afspraken werden gemaakt en we gebruikten steeds ongeveer dezelfde methode om deze mannen te chanteren.
De zaterdag was aangebroken dat ik bij tante Latifa moest oppassen.
Om tien uur stond ik voor de deur. Tante Latifa deed open in een of andere paarse tent die haar blijkbaar mooi moest maken. “Ha, m’n favoriete nerdneef”, zei tante.
“Hallo tante”, antwoordde ik. “Ik heb er zin in”.
“Nou, jij liever dan ik. Als ik m’n leven over mocht doen dan zou ik m’n kruis na m’n geboorte zo snel mogelijk dicht laten plamuren.”
“Er staat trouwens drinken in de koelkast en als de kinderen honger hebben moet je maar even in de snoep kast kijken.”
“Moeten ze dan geen brood of warm eten hebben”, vroeg ik.
“Welnee, dat is ouderwets. Die kinderen kunnen best voor zich zelf zorgen. Je moet de jongste alleen nog wel wat pap geven maar die lust ook al chips en snoep”
Verbaasd keek ik er aan. Ik zou net wat zeggen toen ik me bedacht.
“Gewoon veel tv en snoep”, zei tante. “Dat is het geheim van iedere goede opvoeding.
“Tante veel plezier op de bruiloft, ik red me wel”, zei ik.
Tante liep naar de bushalte.
Ik stuurde een bericht dat m’n vrienden konden komen.
De kinderen van tante Latifa braken het hele huis af. Ik waagde nog wel wat pogingen om ze in het gareel te houden maar daar kwam ik al snel van terug. Het was toch verspilde moeite.
Ik deed de jongste van twee in een wagentje en ik gaf de twee meisjes die respectievelijk een en twee jaar ouder waren, te kennen dat ze gewoon tv moesten blijven kijken en vooral niet naar buiten mochten gaan. Ik zette een glas drinken, een zak chips en wat snoep bij ze neer en zei dat ik zo weer terug zou zijn.
M’n vrienden stonden al voor de deur. We gingen naar het dichtst bijzijnde basketball veldje waar we de eerste opnamen zouden gaan maken. Helaas waren de ringen daar kapot en liep er alleen maar dubieuze types rond.
Even verderop hadden we meer succes. Daar was vlak bij de spookbuurten van Detroit een wat vervallen maar wel rustig pleintje waar een ring nog bruikbaar was.
Ik liet mijn neefje wat met de bal spelen en maakte voorbereidingen voor de opnames. Mijn neefje was zo op het eerste gezicht een aardig mannetje die zich alles liet welgevallen.
Bill had een trapje meegenomen en het was de bedoeling dat Bill mijn neefje met de bal in z’n handen in de buurt van de ring hield. We zouden dan Bill en het trapje later verwijderen op de computer.
“Oke, beginnen maar jongens”, zei ik.
Bill pakte mijn neefje uit z’n wagen en klom de trap op. Hij hield mijn neefje vast en ik drukte de bal in de handen van m’n de peuter. De bal liet hij bijna direct al weer vallen dus ik liet Jamaal snel even wat ducktape opscharrelen. Wij gingen intussen even basketballen. Jamaal kwam al snel weer terug met de ducktape. We maakten de bal zo goed en zo kwaad als dat ging vast aan de handen van m’n neefje en begonnen met de opname. Bill liep het trapje op met m’n neefje en hield z’n handen zo dat hij een dunk met de bal kon doen.
Dat was het moment dat ons hele leven veranderde…
Ze zeggen wel eens dat de tijd dan langzamer gaat of zelfs stil staat op dergelijke momenten. Voor mijn gevoel was het in een vloek en een zucht over maar blijft het moment zelf wel voor de rest van mijn leven stil staan in mijn hoofd.
Het trapje begon te wankelen…Bill probeerde nog te redden wat er te redden viel maar in een lichaamsreflex om z’n eigen hachje te redden liet hij, toen ze samen met het trapje voorover vielen, de peuter los. Ik gooide de camera aan de kant en sprong naar de peuter toe maar ik was te laat. Ook m’n andere vrienden waren niet in staat geweest om iets te doen omdat ze nog achter mij stonden voor de opnames.
Het was gruwelijk. Mijn neefje was met z’n hoofdje op de grond terechtgekomen maar de val was verergerd door een stuk van een baksteen dat daar op de grond lag. De peuter bloede vreselijk en het leek alsof m’n neefje een scheur in z’n schedel had.
Het zag er onwerkelijk uit. Een peuter onder het bloed met een basketbal aan z’n handen getaped.
Voor we goed en wel de situatie hadden ingeschat was het al duidelijk dat m’n neefje de val niet had overleefd. Hij werd lijkbleek en er was geen hartritme meer te ontdekken.
Ik zag in eens alles heel duidelijk voor me en ik wist precies wat we moesten doen. In een soort paniek reactie of vanuit een overlevingsinstinct zei ik tegen de jongens: “inpakken en wegwezen.”
Ik pakte het levenloze lichaam van m’n neefje en stopte het in de wandelwagen. Ik veegde het bloed uit z’n gezicht met m’n shirt en vroeg aan Jamaal om z’n jas, die ik over het lichaam van de peuter legde.
Het leek of hij lag te slapen zo.
Ik liep weg met de kinderwagen. Mijn vrienden volgden op een afstandje.
Kobe zei: “Moeten we 911 niet bellen?”
“Hij is toch al dood, dat zie je toch, je bent toch niet achterlijk?”
“Maar misschien lijkt hij maar dood, als we hem reanimeren heeft hij misschien nog een kans”, zei Kobe.
“Oke, dan checken we hem zo nog een keer.”
Ik liep het dichtstbijzijnde steegje in. We gingen allemaal om de wagen heen staan. Kobe pakte de pols van de jongen en voelde tevens in zijn nek. Na een tijdje was hij ook overtuigd. De jongen was zo dood als een pier en er was geen hartritme te bespeuren.
“En wat doen we nu dan? “, vroeg Bill met een paniekerige stem. “Dit wordt onze ondergang”
“Laten we nu rustig blijven, we moeten nu geen overhaaste beslissingen maken”, zei ik. “Kobe is je moeder thuis?”
“Ik denk het niet, die heeft volgens mij een of andere politieke bijeenkomst en anders zit ze meestal op zaterdag bij haar zuster”, antwoordde Kobe.
“Goed dan gaan we naar Kobe toe en dan gaan we ons daar opfrissen en eens goed nadenken over onze situatie. Mijn neefje is toch niet meer te redden dus laten we de best mogelijke uitkomst voor onszelf proberen te zoeken.”
Als een soort macabere begrafenis stoet gingen we op weg naar het huis van Kobe.
Kobe’s moeder was inderdaad niet thuis. We zetten de kinderwagen met het lijkje in de garage. Ik gooide mijn t shirt in een gemeentelijke afval container die in de buur t stond en leende een shirt van Kobe.
Mijn vrienden waren natuurlijk allemaal geweldig overstuur toen het eindelijk begon door te dringen wat er nu net gebeurd was. Stuk voor stuk zaten ze met de tranen in de ogen snikkend naar mijn dode neefje te kijken die met een vreemd glimlachje op zijn gezichtje in een soort verstilde schoonheid in de kinderwagen lag.
Ik nam het woord. “Oke mannen, hoe gaan we dit oplossen”
Het bleef lang stil. Bijna iedereen had nog tranen in zijn ogen. Adrian zat vol uit te janken.
Ik was de enige, die niet huilde terwijl het om mijn neefje ging.
“Gewoon de waarheid vertellen”, zei Bill uiteindelijk. Dat is misschien op de korte termijn verschrikkelijk maar het zal uiteindelijk de beste optie zijn.
“Oke, zijn er nog andere opties?”
“Verdomme, net nu het zo lekker begon te lopen met die pedo’s”, zei Scottie.
In eens wist ik het. Dat was onze uitweg. Er ging een stoot adrenaline door me heen toen ik beseft dat ik zojuist onze ontsnappings mogelijkheid had gevonden.
“Jongens, dat is het…dat is het”, zei ik. “We gaan het in de schoenen van een van die pedo’s schuiven. We maken contact met een van die gasten en gaan bij hem thuis op bezoek en we zetten iets in scene.”
Kobe zei: “Dit gaat van kwaad tot erger. Het is nu allemaal nog te controleren maar als we deze weg inslaan laten we onszelf in met zaken en krachten die ons meezuigen in een maalstroom van ellende. Laten we dit nu gewoon melden. Het is nu nog niet te laat.”
Ik zei: “Geen denken aan. We zijn nu net goed bezig met onze beweging. We verdienen goed geld. Als dit in het nieuws komt worden we misschien herkend door een van de pedo’s. Wat gaat dat voor gevolgen hebben en wat gaat deze zaak voor gevolgen hebben voor onze toekomst? Misschien betekent zo’n dom ongeluk wel het einde van een revolutie die nog niet eens is begonnen?
Plotseling begreep ik dat als je ergens wil komen en iets wil bereiken in dit leven dat je dan letterlijk en figuurlijk over lijken moet gaan.
Kobe zat me aan te kijken en leek te denken dat ik niet meer helemaal goed bij m’n hoofd was.
Hij zei: “Jongens, ik wil dat we gaan stemmen. Melden we nu dat er een ongeluk is gebeurd en maken we er het beste van of gaan we proberen ons hier uit te redden met de waarschijnlijkheid dat we nog dieper in de put raken? Zeg het maar.”
“Wie is er voor nu melden? “
Na enige aarzeling ging er niet een hand de lucht in.
“Oke, ik heb wel in de gaten dat jullie principes en moraal compleet naar de kloten zijn, ik ga er vandoor. Ik wil hier niets meer mee te maken hebben”, zei Kobe.
Hij wilde de keukendeur uit lopen maar ik was hem net voor en versperde hem de weg.
Ik zei: “Kobe je zult toch wel begrijpen dat we je niet kunnen laten gaan? Je zult wat tegen de politie moeten zeggen anders ben je net zo strafbaar als ons. Met andere woorden. Als je hier de deur uit loopt dan heb je maar een optie… Je moet dus mee doen.”
Kobe antwoordd e: “Ik dacht het niet, dat maak ik zelf wel uit. Aan de kant.”
Op eens hoorde ik een doffe dreun en zakte Kobe als een zak aardappels in elkaar.
Scottie, had hem een mep met een honkbal knuppel gegeven. We begrepen allemaal dat we nu door moesten zetten en snel ook.
Hoofdstuk 6
“Jamaal, probeer het adres te achterhalen van die pedo waar je gister contact mee had. De rest helpt mij mee. “
We bonden Kobe vast en verstopten hem in het schuurtje achter het huis.
Jamaal had contact gemaakt maar de pedo wilde zijn adres niet geven. Wel had hij over een uur een afspraak gemaakt met hem in het William G. Milliken park.
Ik stuurde met de telefoon van Kobe een berichtje naar zijn moeder. “Yo ma, ik ben even met m’n vrienden weg. Ik zie je vanavond. “
“Kom mannen we gaan. Dan kunnen we de zaak daar ook nog even observeren.”
Eerst gingen we een auto proberen te lenen bij een broer van Abdul. De vader van Abdul was in de jaren 70 bekeerd tot de Islam toen veel zwarte activisten zich bij deze godsdienst hadden aangesloten. Abdul’s vader had later al zijn kinderen een moslim naam gegeven. Abdul’s broer Ibrahim had een General Motors busje. Nadat we beloofd hadden wat klusjes voor hem te doen mochten we de bus lenen.
Met de bus reden we terug naar het huis van Kobe, reden de oprijlaan op en haalden het lijk van m’n neefje uit de garage en tilden Kobe, die nog steeds bewusteloos was vanuit het schuurtje naar de bus toe. Met Kobe en het lijkje in de bus gingen we op weg.
Onderweg naar het park zat ik enorm in mijn maag met Kobe. Ik hoopte maar dat hij geen al te zware verwondingen had en dat hij er niets aan over zou houden. Nog vuriger hoopte ik dat hij tot bezinning zou komen en ging beseffen dat mijn optie de enige juiste was en hoe zou het met de kinderen van tante Latifa zijn? Misschien hadden ze het huis intussen al wel in brand gestoken.
Bij het William G. Milliken park aangekomen gingen we eerst eens goed rondkijken. Jamaal had met de man afgesproken bij de vuurtoren.
De pedo zou een Detroit Pistons pet en T-shirt dragen. Na een tijdje wachten zagen we hem op een afstandje aankomen.
Een lange magere kerel. Op de een of andere manier voldoen dergelijke mensen ook altijd aan je verwachtingen. Echt zo’n loser die het vroeger op school geen aansluiting had en nu als volwassene zijn frustraties gaat botvieren op kinderen.
We hadden deze keer het broertje van Jamaal niet bij ons dus we moesten het anders oplossen. Het was de bedoeling hem zo dicht mogelijk bij bus te krijgen en hem dan zo snel mogelijk naar binnen te werken.
Er waren echter teveel mensen op de been. Ik overlegde snel met de jongens dat we hem nu beter konden laten gaan en hem proberen te volgen. Op die manier kwamen we met een beetje geluk bij het huis van de pedo en konden we daar ons plan afmaken.
We bleven de man volgen, die na een kwartiertje te hebben rondgelopen op een bankje ging zitten. Een half uur later droop hij gedesillusioneerd af. Hij liep naar een grijze oude Mercedes met geblindeerde ramen. Ik had Jamaal telefonisch instructies gegeven bij welk parkeer terrein we waren.
De man reed weg in zijn Mercedes en Jamaal pikte ons op. We reden achter hem aan door de stad over de 75 naar Goddard Street. Daar stopte hij bij een vervallen woning en liep naar binnen.
We parkeerden de bus verderop in de straat.
“Oké, wat gaan we doen jongens”, vroeg ik.
“Ik had zelf gedacht om eerst een even te kijken of hij alleen thuis is. Scottie, ga jij even kijken. Wel zo onopvallend mogelijk natuurlijk.”
“Is goed pik. Ik kijk wel even”, zei Scottie.
Scottie stapte de bus uit en vijf minuten later kwam hij terug. “Hij is volgens mij helemaal alleen. Ik heb geen aanwijzingen gezien dat daar ook nog andere mensen wonen.”
“Perfect”, zei ik. “Jongens, ik heb even zitten nadenken maar het lijkt me het beste als we hem bellen dat we hem door omstandigheden zijn misgelopen in het park en maken een nieuwe afspraak. Als hij dan de deur uit gaat, proberen we binnen te komen. We verstoppen m’n neefje dan in een of andere kast op een slaap kamer of zo. We rijden dan weer naar het basketbal veldje en we doen aangifte van ontvoering. We zeggen dat mijn neefje met wagen en al is weggenomen toen wij een potje basketbal deden. We zeggen dat we met z’n vijven waren, dat we een grijze Mercedes met geblindeerde ramen hebben zien rondrijden en we laten Jamaal een uur later vanuit een telefooncel bij Goddard Street een anonieme tip geven over een vermeende pedofiel die met een kinderwagen een huis is binnen gegaan op Goddard Street.”
“Strak plan pik”, zei Scottie, “Maar het enige probleem is dat er sporen van inbraak zullen zijn. Ik neem toch aan dat hij de deur niet open laat staan.”
“Dat is inderdaad een probleem maar dat kunnen we misschien ook nog wel oplossen. Als we nu eens wat eieren en een spuitbus kopen. We laten het dan net lijken of er een soort buurt protest is geweest tegen deze vermeende pedofiel en dat een van die eieren of een steen door de ruit is gegaan van de keuken deur”, antwoordde ik.
“Je bent echt geboren voor het criminele leven vriend”, zei Scottie.
“Oké mannen, actie.”
Jamaal belde de man op die even later weer het huis uit kwam en in zijn auto stapte naar een park dat een half uurtje rijden van zijn huis af lag. Thomas was naar een klein winkelcentrum in de buurt gegaan en probeerde daar eieren en verf te bemachtigen.
We brachten de bus zo dicht mogelijk bij het huis. We liepen achterom en met een steen gooiden we een ruit van de deur in. We konden daardoor makkelijk de deur van het slot halen. Daarna haalden Scottie en ik het lijk van m’n neefje uit de bus en we verstopten het op de slaapkamer van de man in een klerenkast en zetten de wagen in een schuurtje achter zijn huis, waar we ook wat verf vonden.
Thomas kwam al snel met wat eieren aangezet. We gooiden wat eieren op de achterkant van het huis en we verfden: “Vieze Pedo” op zijn huis.
Daarna gingen we op weg naar een basketbal pleintje. We zochten een ander pleintje op dan het pleintje waar we s’ochtends waren geweest. We waren bang dat er misschien toch mensen ons gezien hadden.
We speelden een potje en ik belde toen de politie. Ik deed aangifte van vermissing van mijn neefje. Ik belde tante Latifa en deelde haar de vermissing mee. Ze vloekte me voor de telefoon al helemaal stijf dus ik kon me voorbereiden op orkaan Latifa.
We hadden Jamaal achtergelaten bij Goddard Street. Hij zou over een uur gaan bellen.
De politie was inmiddels gearriveerd. Er werd onmiddellijk een zoektocht op touw gezet. Wij moesten allemaal een verklaring afleggen waarin ik melde dat ik een Mercedes met getinte ramen heen en weer had zien rijden en gingen daarna ook mee zoeken.
‘Gek genoeg’ konden ze mijn neefje nergens vinden. Mijn tante was ook bij het pleintje gearriveerd en begon me helemaal stijf te vloeken. Een politie mevrouw moest me van haar maaiende armen redden.
Ik putte me uit in verontschuldigingen.
Ook waren er al verschillende tv ploegen gearriveerd die het verhaal op de buis slingerden. Ze gaven een signalement van mijn neefje en de grijze Mercedes en riepen de mensen op om naar hem uit te kijken.
Ik stond met een politie man te praten toe ik over de scanner van zijn auto hoorde dat er een tip was binnen gekomen over de verdwijning van mijn neefje.
Twee politie auto’s bleven bij ons en de rest ging als een gek richting, wat ik aannam, Goddard Street.
’s Avonds laat zat ik te op de tv al het nieuws te volgen over de zaak. Mijn moeder had me eerst nog wel op m’n kop gegeven over het feit dat ik niet goed had opgelet maar was zo emotioneel geraakt door de zaak dat ze daar verder ook niet over kon praten. Ze was nu bij tante Latifa. Misschien was de ongelukkige dood van mijn neefje toch nog ergens goed voor geweest. Misschien bracht dit de twee zusters wel weer dichter bij elkaar en misschien had de dood van mijn neefje voorkomen dat die vieze pedo nog meer kinderen verkracht zou hebben.
Het was nu groot in het nieuws. “Pedofiel uit Detroit vermoord kind van twee jaar.”
De politie had het lijkje gevonden in de kast. Daarnaast hadden ze nog wat kinderporno materiaal gevonden. De pedo kwam even later rustig aanrijden waarna hij niet vermoedend werd aangehouden.
Eerlijk gezegd was ik wel een beetje trots op mijn meesterplan. Nu moesten we Kobe nog zover krijgen dat hij z’n mond dicht zou houden.
Toen we op het politie bureau nog een verklaring hadden afgelegd mochten we vertrekken. We gingen met de bus naar de General Motors bus van Abdul’s broer, die we een paar blokken van het basketbal pleintje hadden neergezet.
Daar lag Kobe nog gekneveld en vastgebonden maar hij was gelukkig weer bijgekomen.
We maakten hem los en haalden de tape van zijn mond waarna hij ons begon uit te vloeken. We maakten hem weer vast en plakten de tape weer op zijn mond. Nadat hij beloofd had naar ons te luisteren legde ik hem uit wat wij met elkaar hadden afgesproken.
Ik legde hem uit dat als hij met zijn verhaal naar buiten zou komen dat we dan stuk voor stuk een verklaring zouden afleggen waarin hij het brein achter het plan zou zijn. “Als je ons verraad ga je met ons mee de afgrond in.”, waren mijn laatste woorden tegen hem.
Kobe begreep toen dat er eigenlijk geen uitweg meer voor hem was. Nadat hij beloofd had niets te zeggen en ons verhaal te steunen, lieten we hem gaan.
De politie en de rest van justititie en ons rechtssysteem tuinden er volledig in. De man, die inmiddels tot het “monster van Detroit” was gedoopt door de media, kreeg levenslang.
Mijn rol werd min of meer teniet gedaan door alle aandacht voor de pedo. Er waren wel wat media die het dom van me vonden maar ze richten zich meer op tante Latifa. Haar leven werd door de roddelpers overhoop gehaald en binnenste buiten gekeerd. Heel Amerika smulde van de verhalen over de tokkie moeder met haar tien kinderen, waar ze niet voor zorgde. Een moeder die haar 10 kinderen een dag achterlaat bij een neef die ze al jaren niet meer had gezien, was aldus de publieke opinie geen knip voor de neus waard.
De overheid hield haar gezin goed in gaten en al gauw werden de jongste kinderen bij haar weggehaald door jeugdzorg. Mijn moeder en ik hebben nooit meer contact met haar gehad en haar nooit meer gezien.
Hoofdstuk 7
Onze revolutie kwam niet echt van de grond. Mijn vrienden en ik werden opgezogen door het establishment. Ik kreeg al snel na het afronden van mijn studie een prominente plek binnen de jeugd afdeling van de Democratische partij in Detroit waarna ik automatisch doorstroomde naar een goede positie binnen het stadsbestuur.
De vriendschap met, Kobe, scottie, thomas, abdul, bill en Adrian was al die tijd intact gebleven. Jamaal was wat aan lager wal geraakt het het contact tussen hem en de vriendengroep was verwaterd.
Kobe was aanvankelijk een paar weken flink boos op ons geweest maar hij besefte uiteindelijk dat hij er net zo diep inzat als ons allemaal en dat er voor hem ook geen eer viel te behalen in deze zaak.
Ze werken allemaal voor mij. Op de een of andere manier had ik ze allemaal de top van de Democratische partij van Detroit binnen geloosd. We waren allemaal getrouwd. Living the American dream, vrouw, kinderen, huis in een mooie buitenwijk. Het ging ons voor de wind en alles leek nog mooier te worden. Ik had me beschikbaar gesteld voor de positie van burgemeester van Detroit. Van ons idealisme en onze zwarte revolutie was dan misschien weinig overgebleven maar dat waren misschien ook de idealen van eigenwijze pubers die nog niet zoveel van de wereld begrepen. De wereld zit gewoon anders in elkaar als dat we dachten. Wil je een looser of een winner zijn…zo simpel is het. Of je nu zwart, wit, bruin of geel bent.
Van Jamaal had ik heel lang niets meer gehoord tot er een brief van een advocaat door mijn secretaresse bij me werd gebracht.
“Geachte mijnheer…
Mijn client de heer Jamaal Johnson, wordt door het openbaar ministerie beschuldigd van het smokkelen van grote hoeveelheden drugs en het opdracht geven tot moord.
De openbare aanklager is u wel bekend en mijn client denkt dat u uw invloed kunt aanwenden om het van gedachten te laten veranderen en de zaak tegen mijn client te laten vallen.
Mijn client heeft namelijk informatie over u jeugd en een zaak die jaren terug zeer groot in de media was en uw rol in die zaak.
Deze kennis zal voor u misschien een steuntje in de rug zijn om alles uit de kast te halen zodat we deze zaak tot een goed einde kunnen brengen.
Groeten,
Randy Weaver
Ik dacht dat ik een hartaanval zou krijgen.
Die vuile klootzak zou alles voor ons verpesten. Net nu we onze levens zo lekker op de rails hadden. Net nu we het gingen maken en we eindelijk echt iets konden betekenen voor de zwarte gemeenschap, kwam die kloothommel op de proppen met z’n zielige leventje.
Ik stuurde de vriendengroep een bericht om bij elkaar te komen in mijn huis.
We waren allemaal getrouwd en zo ver ik weet wisten de vrouwen niets van wat er nu werkelijk gebeurd was. Ik vertelde m’n vrouw dat we een poker avondje hadden en dat ik wel op de kinderen zou passen. “Ga maar eens lekker een avondje uit met je vriendinnen, je hebt het verdiend schat”, zei ik.
Het viel natuurlijk ook niet mee om twee kinderen op te voeden met een huishoudster en een au pair in huis.
M’n vrouw ging weg en een voor een kwamen m’n vrienden binnen druppelen.
Na een paar potjes poker gooide ik het hoge woord er uit.
“Mannen, we hebben een probleem.”
“Ja, we zijn getrouwd, we hebben kinderen en we neuken te weinig”, zei Scottie. “What else is new.”
Ik antwoordde: “Ja, klopt allemaal, maar ik bedoel iets anders, luister.”
“Ik kreeg op kantoor een brief van de advocaat van Jamaal. Zoals jullie weten is Jamaal de laatste jaren het spoor nog al kwijt geraakt en een topper binnen de onderwereld kringen geworden. Hij zit momenteel vast voor het smokkelen van grote hoeveelheden cocaine en de moord op enkele concurrenten.”
Kobe zei: “Dat had ik echt nooit achter die gozer gezocht, het was altijd zo’n goedzak en je kon echt vreselijk met hem lachen. Een echte droogkloot. Hij had ook altijd een fenomenale bijbel kennis.”
“Ja, dat kwam door z’n moeder dat was echt zo’n pinkster freak, die zat de hele dag in de bijbel te lezen en haalde overal Jezus bij. Als ze klaar kwam dan bedankte ze daar Jezus ook nog voor”, zei Adrian.
“Weet je nog dat hij toen bij die leraar in de klas zat die ouderling bij de kerk van z’n moeder was. Hij had toen vergeten een repetitie te leren en had helemaal niets opgeschreven tijdens de repetitie. Helemaal onderaan het blaadje had hij een tekst uit Prediker opgeschreven. “Hetgeen ontbreekt, kan niet geteld worden.” Het mooiste is dat die klootzak toen ook nog een zeven kreeg.”
Iedereen had nog wel een mooie anekdote over hem te vertellen en het werd zowaar nog even gezellig op deze gedoemde avond.
Ik vertelde uiteindelijk het verhaal over de bief van Jamaal en vertelde dat hij onze toekomst in gevaar bracht met zijn dreigement om ons grote geheim naar buiten te brengen.
“Wat gaan we daar aan doen jongens? “, was mijn vraag.
De stemming was inmiddels onder het nulpunt gedaald.
Bill antwoordde als eerst. “We moeten een manier zien te vinden die hem onschadelijk maakt en tegelijkertijd ons zo min mogelijk beschadigd.”
“Je bedoelt moord”, zei Scottie.
“Nee, zo ver wou ik nu nog niet gaan, maar als het niet anders kan dan moeten we dat misschien overwegen”, zei Bill.
Kobe keek verdwaasd voor hem uit. “Deja Vu”, zei hij stil.
“Ik hoop toch waarachtig wel dat we nu na al die jaren toch iets slimmer en moreel sterker zijn geworden”, riep hij wanhopig uit.
“Mannen, rustig, laten we dit nu eens goed overdenken en onze opties afwegen”, zei ik.
“Het komt hier op neer dat we natuurlijk een groot probleem hebben als Jamaal dit verhaal gaat rondbazuinen. Wat gaat dat betekenen voor onze gezinnen, voor onze carriere maar misschien nog erger voor de zwarte gemeenschap van Detroit? Ik geloof er heilig in dat wij door een hogere macht op deze positie’s zijn geplaatst om goed te doen voor de zwarte gemeenschap en de zwarte
