Lezen

Natascha en de pingpongspruiten (6)

Voor alle zekerheid zette ik vier rechter en vier linker stappen in de richting van de Buschauffeur. Ik kwam naast hem te staan, hij slurpte aan zijn koffiebekertje en ik sloot de ogen, echter niet als een vermoeide struisvogel die uit schrik zijn kop in een zwart gat probeert te steken. Voor de duisternis kende ik geen angst, in geen geval. Als kind was ik er al door gefascineerd, ook door begrippen als oneindigheid en het niets. Het werd zelfs een soort ritueel, een vorm van ontspanning, om na zonsondergang, als ik in bed lag, me te oefenen in de geestelijke voorstelling van deze begrippen. Op stille avonden, wanneer de krekels zich eens niet als dolgedraaide scheidsrechters oefenden in het fluiten van een spelerloze voetbalwedstrijd en de kikkers sprakeloos de sterren telden, sloot ik mij de ogen. Ik stelde mij een vierkante opening voor, in een zwart vlak. Achter die opening scheen een fel wit licht. Door de opening uit te rekken tot een rechthoek, werd het licht minder fel en de diepte zichtbaar. Ik rok* de breedte nog verder uit tot er geen zijkanten van een rechthoek meer zichtbaar waren. Er ontstond een ruimte met een bepaalde hoogte, een onbegrensde breedte en een onzekere diepte. Door de hoogte te verkleinen werd die ruimte samengedrukt, verspreidde het licht in de diepte, waarvan de onmetelijkheid zichtbaar werd. Na enkele seconden was de hoogte gereduceerd tot nog slechts een dunne spleet. Het licht vond haast geen uitweg meer, werd weer feller en op het laatste moment, net voor de spleet zich volledig sloot, was er die ene pîjnlijke flits van wit licht. Daarna niets meer, enkel nog een volmaakte duisternis. Wat mij restte was eerst de boel nog negentig graden te draaien, mij een voorstelling te maken van vierkante gaten die uitgerokken* tot verticale in plaats van horizontale spleten, waarbij de hoogte oneindig werd en de breedte uiteindelijk nihil. Daarna oefende ik mijn geest nog in de combinatie, twee dimensies, hoogte en breedte liet ik tegelijk variëren, en ik speelde met het in- en uitzoomen, had al gauw een soort geestelijk platform waarop ik objecten in een oneindige diepte kon doen verdwijnen en dat tegelijk ook diende als de tafel van een tweedimensionale microscoop waarbij ik kon inzoomen op de details van zelfverzonnen insecten. Al bij al geen ideale geestesoefening voor iemand met agora- of claustrofobie, maar ik leed aan geen van bijna. Integendeel. Het werd voor mij een thuis zonder zorgen of verveling. De in mijn hoofd ontwikkelde microscoop mocht was dan wel slechts tweedimensioniaal zijn, toch belette mij dat niet om een complete kever te creëren. Ik schiep hem laagje voor laagje, koos de uitwendige vorm, die van de kop, de thorax, het achterlijf, een stelsel van organen, koos het aantal poten en vleugels, alles, soms in de zotste kleuren. Je kan stellen dat ik de 3D-printer decennia voor was geweest en daarbij niet beperkt was in kleuren, noch in precisie of de finesse van de vezels. Niet dat ik de Buschauffeur nu ging lastigvallen met dergelijke prietpraat. Ik wilde hem maar één vraag stellen en ik oefende alvast in mijn gedachten, woord na woord : “Stopt deze bus ook aan de halte Kroonhoek?” *West=Vlaams : uitrekken/rok uit/uitgerokken __________ bladzijde zes van 'Natascha en de pingpongspruiten' (deel 1 van mijn e-boekje 'Ricky Minnaerts Somertijd')

Bernd Vanderbilt

overlijden

Een windvlaag door je haarEen rilling over je rugIk voelde hetJe was weer even terug.

Ben

Voor Alicja

Mijn droomboek, Alicja, als ik je zo mag aanspreken, geeft een antwoord op de zin van het verlangen. Kortom de zin van het leven. Deze vraag blijft ons mensdom tot het einde der tijden bezighouden Het antwoord op deze vraag is te vinden in de nog te schrijven ultieme bestseller. 'Eigenlijk is een mens een wezen met een onblusbaar en onnoembaar verlangen, dat hem dwingt naar de andere toe te gaan en identiteit te ontwikkelen', vertelde een vriendin me onlangs. Het is de kunstenaar die blijft creeren, blijft scheppen, op zoek wat hij niet zal vinden, maar niet laten kan. Het onderweg zijn is belangrijker dan het doel vinden. Eros en Thanatos zijn nooit veraf. Laat me mijn droomboek samenvatten in een gedicht. Alicja, speciaal voor jou: Vond ik maar Dat ene woord Dat ene woord Dat alles zegt

dirk adijns

1 0

liefdesgedichten later geïllustreerd met tekeningen

Creatief schrijven Waar ben je mijn lief Ooit kruisen we elkaars pad Blik nooit afgewend Heerlijk mannenlijf Als je het overal streelt In zwijgen verhuld Twee paar lippen en Je kust ze beiden teder Hoogste hemel in Je wast mijn haren Zachter dan ik, en föhnt ze Jeffrey noem ik je Je lacht ermee en spreekt me toe Dat ik zachter voor mezelf Moet zijn en rustig Ooit komt droeve dag Dat je me niet begeert Wat doe k dan met lust Waar berg ik dat op Treurt mijn hart of ziel zoek k jou of een ander Nee ik zoek jou mijn liefste Mijn alles mijn toeverlaat Maar wat moet ik dan Met dat sterk gemis Als je me wegduwt Hoort het bij elkaar liefhebben en jaloers zijn was nog nooit zo jaloers zou jaloezie slijten als de liefde slijt laat me dan immer jaloers blijven Als jij ooit wegvalt Dan zeg ik niets en verdwijn voor altijd Onvindbaar voor de wind noch de schaduw Onvindbaar klein wordt ik dan Denken aan jouw huid Lieflijk zacht en warm fluweel Doet me op lip bijten Van pure wellust Liefste alleen jij Krijgt me zo warm van binnen We zochten elkaar Tevergeefs een leven lang Toch gevonden verfrommeld Perfect in elkaar passend Alle lego posities Overlappend deugnieten Partners in crime Bovenal minnaars Dromend van elkaar Lachend om elkaar Dankbaar voor zoveel geluk Als je ooit weg bent Misschien een zandkorrel groot Dan steek ik mijn hoofd in ‘ t zand En zoek ik jou mijn liefste Tot we versmelten Een zandkorrel groot Weerspiegelend in het glas

liefdesgedichten later geïllustreerd met tekeningen

Creatief schrijven Waar ben je mijn lief Ooit kruisen we elkaars pad Blik nooit afgewend Heerlijk mannenlijf Als je het overal streelt In zwijgen verhuld Twee paar lippen en Je kust ze beiden teder Hoogste hemel in Je wast mijn haren Zachter dan ik, en föhnt ze Jeffrey noem ik je Je lacht ermee en spreekt me toe Dat ik zachter voor mezelf Moet zijn en rustig Ooit komt droeve dag Dat je me niet begeert Wat doe k dan met lust Waar berg ik dat op Treurt mijn hart of ziel zoek k jou of een ander Nee ik zoek jou mijn liefste Mijn alles mijn toeverlaat Maar wat moet ik dan Met dat sterk gemis Als je me wegduwt Hoort het bij elkaar liefhebben en jaloers zijn was nog nooit zo jaloers zou jaloezie slijten als de liefde slijt laat me dan immer jaloers blijven Als jij ooit wegvalt Dan zeg ik niets en verdwijn voor altijd Onvindbaar voor de wind noch de schaduw Onvindbaar klein wordt ik dan Denken aan jouw huid Lieflijk zacht en warm fluweel Doet me op lip bijten Van pure wellust Liefste alleen jij Krijgt me zo warm van binnen We zochten elkaar Tevergeefs een leven lang Toch gevonden verfrommeld Perfect in elkaar passend Alle lego posities Overlappend deugnieten Partners in crime Bovenal minnaars Dromend van elkaar Lachend om elkaar Dankbaar voor zoveel geluk Als je ooit weg bent Misschien een zandkorrel groot Dan steek ik mijn hoofd in ‘ t zand En zoek ik jou mijn liefste Tot we versmelten Een zandkorrel groot Weerspiegelend in het glas

liefdesgedichten later geïllustreerd met tekeningen

Creatief schrijven Waar ben je mijn lief Ooit kruisen we elkaars pad Blik nooit afgewend Heerlijk mannenlijf Als je het overal streelt In zwijgen verhuld Twee paar lippen en Je kust ze beiden teder Hoogste hemel in Je wast mijn haren Zachter dan ik, en föhnt ze Jeffrey noem ik je Je lacht ermee en spreekt me toe Dat ik zachter voor mezelf Moet zijn en rustig Ooit komt droeve dag Dat je me niet begeert Wat doe k dan met lust Waar berg ik dat op Treurt mijn hart of ziel zoek k jou of een ander Nee ik zoek jou mijn liefste Mijn alles mijn toeverlaat Maar wat moet ik dan Met dat sterk gemis Als je me wegduwt Hoort het bij elkaar liefhebben en jaloers zijn was nog nooit zo jaloers zou jaloezie slijten als de liefde slijt laat me dan immer jaloers blijven Als jij ooit wegvalt Dan zeg ik niets en verdwijn voor altijd Onvindbaar voor de wind noch de schaduw Onvindbaar klein wordt ik dan Denken aan jouw huid Lieflijk zacht en warm fluweel Doet me op lip bijten Van pure wellust Liefste alleen jij Krijgt me zo warm van binnen We zochten elkaar Tevergeefs een leven lang Toch gevonden verfrommeld Perfect in elkaar passend Alle lego posities Overlappend deugnieten Partners in crime Bovenal minnaars Dromend van elkaar Lachend om elkaar Dankbaar voor zoveel geluk Als je ooit weg bent Misschien een zandkorrel groot Dan steek ik mijn hoofd in ‘ t zand En zoek ik jou mijn liefste Tot we versmelten Een zandkorrel groot Weerspiegelend in het glas

liefdesgedichten later geïllustreerd met tekeningen

Creatief schrijven Waar ben je mijn lief Ooit kruisen we elkaars pad Blik nooit afgewend Heerlijk mannenlijf Als je het overal streelt In zwijgen verhuld Twee paar lippen en Je kust ze beiden teder Hoogste hemel in Je wast mijn haren Zachter dan ik, en föhnt ze Jeffrey noem ik je Je lacht ermee en spreekt me toe Dat ik zachter voor mezelf Moet zijn en rustig Ooit komt droeve dag Dat je me niet begeert Wat doe k dan met lust Waar berg ik dat op Treurt mijn hart of ziel zoek k jou of een ander Nee ik zoek jou mijn liefste Mijn alles mijn toeverlaat Maar wat moet ik dan Met dat sterk gemis Als je me wegduwt Hoort het bij elkaar liefhebben en jaloers zijn was nog nooit zo jaloers zou jaloezie slijten als de liefde slijt laat me dan immer jaloers blijven Als jij ooit wegvalt Dan zeg ik niets en verdwijn voor altijd Onvindbaar voor de wind noch de schaduw Onvindbaar klein wordt ik dan Denken aan jouw huid Lieflijk zacht en warm fluweel Doet me op lip bijten Van pure wellust Liefste alleen jij Krijgt me zo warm van binnen We zochten elkaar Tevergeefs een leven lang Toch gevonden verfrommeld Perfect in elkaar passend Alle lego posities Overlappend deugnieten Partners in crime Bovenal minnaars Dromend van elkaar Lachend om elkaar Dankbaar voor zoveel geluk Als je ooit weg bent Misschien een zandkorrel groot Dan steek ik mijn hoofd in ‘ t zand En zoek ik jou mijn liefste Tot we versmelten Een zandkorrel groot Weerspiegelend in het glas

zin

we konden met alle zinnen jij wou enkel het enkelvoud

Ruth Van de steene

20 1

Koud (september 2017)

het is koud, niet alleen buiten maar ook binnen en zelfs vanbinnen een donkergrijs wolkendeken rolt zich uit over de hemel van mijn gedachten het bedekt de sterren en hun licht komt er niet meer door en het maakt niet uit met hoevel ontelbare verhalen en gedichten ik me bekleed de rillingen gaan me over het lijf en de haren op mijn armen staan recht van de kou. maar wanneer ik naar buiten ga ontspan ik mijn buik mijn voeten mijn handen mijn ziel de hard aangespande touwtjes die me vasthielden aan de grond worden losgemaakt en bevrijd ze vliegen de lucht in de wolken in en steeds hoger tot in die onverpakte, schitterende ruimte dat wij het heelal noemen en zie mij daar ik vlieg steeds verder weg ik hou me vast en laat mezelf los verlies bijna mijn Ik in deze ondoorgrondelijke, ongekende dromen.

Siophia

Pijn (februari 2017)

De Pijn, die als een woeste bonkende oceaan door je lichaam trekt, je de adem beneemt. De Pijn, die zich als een wezen aan je vastklampt, zijn armen om je heen legt. De Pijn, die bijna tastbaar in de lucht hangt, uit de gebroken stukken van je lichaam sluipend.

Siophia

0 1

Caged (juli 2017)

i have locked myself in this dark cage, no light comes through. yes, i am shooting arrows at the birds who fly above my head. they fall to the ground, their hearts not beating anymore. and now i am looking down at those same birds, smiling, as i slowly lose myself in this prison, a nightmare on itself. and there is no door, no escape. the walls come closer and i fall to the floor. as i lay next to the dead bodies, i close my eyes and let the dark consume me

Siophia

6

Lisa Ramos

15 0

De dood

Een donkere mantel verscheen in mijn zicht. Het toonde me de weg, de tocht naar het licht. Verschrokken door angst voor de dreigende zeis verstokte mijn adem; eindigde mijn reis. Overmand door de warmte van eenieder aan mijn zij Vond ik toen de rust voelde ik me weer vrij.

Lisa Ramos

Schemer

Op dit bankje zou je gezeten hebben, al die tijd Met je rechte rug gebruikte je nauwelijks leuning Je voeten pookten vluchtige beelden uit de aarde Je handen in je schoot omsloten niets Ik zie een schim er in je sporen passen. Het zit en overpeinst de rimpelloze vijver. Met een geeuw ontneemt het sfeer van lucht, zoals een zwaan zwárt wit Terugtrekkende waterjuffers zoemen tot stil Langzaamaan woekeren de fragiele beelden dicht met mijmeringen verslingerd aan algengroen. Tenzij een godswonder of een najaarsstorm ons na verlopen verbond nogmaals belicht

4 0

Schemer

Op dit bankje zou je gezeten hebben, al die tijd Met je rechte rug gebruikte je nauwelijks leuning Je voeten pookten vluchtige beelden uit de aarde Je handen in je schoot omsloten niets Ik zie een schim er in je sporen passen. Het zit en overpeinst de rimpelloze vijver. Met een geeuw ontneemt het sfeer van lucht, zoals een zwaan zwárt wit Terugtrekkende waterjuffers zoemen tot stil Langzaamaan woekeren de fragiele beelden dicht met mijmeringen verslingerd aan algengroen. Tenzij een godswonder of een najaarsstorm ons na verlopen verbond nogmaals belicht

Schemer

Op dit bankje zou je gezeten hebben, al die tijd Met je rechte rug gebruikte je nauwelijks leuning Je voeten pookten vluchtige beelden uit de aarde Je handen in je schoot omsloten niets Ik zie een schim er in je sporen passen. Het zit en overpeinst de rimpelloze vijver. Met een geeuw ontneemt het sfeer van lucht, zoals een zwaan zwárt wit Terugtrekkende waterjuffers zoemen tot stil Langzaamaan woekeren de fragiele beelden dicht met mijmeringen verslingerd aan algengroen. Tenzij een godswonder of een najaarsstorm ons na verlopen verbond nogmaals belicht

Schemer

Op dit bankje zou je gezeten hebben, al die tijd Met je rechte rug gebruikte je nauwelijks leuning Je voeten pookten vluchtige beelden uit de aarde Je handen in je schoot omsloten niets Ik zie een schim er in je sporen passen. Het zit en overpeinst de rimpelloze vijver. Met een geeuw ontneemt het sfeer van lucht, zoals een zwaan zwárt wit Terugtrekkende waterjuffers zoemen tot stil Langzaamaan woekeren de fragiele beelden dicht met mijmeringen verslingerd aan algengroen. Tenzij een godswonder of een najaarsstorm ons na verlopen verbond nogmaals belicht

Schemer

Op dit bankje zou je gezeten hebben, al die tijd Met je rechte rug gebruikte je nauwelijks leuning Je voeten pookten vluchtige beelden uit de aarde Je handen in je schoot omsloten niets Ik zie een schim er in je sporen passen. Het zit en overpeinst de rimpelloze vijver. Met een geeuw ontneemt het sfeer van lucht, zoals een zwaan zwárt wit Terugtrekkende waterjuffers zoemen tot stil Langzaamaan woekeren de fragiele beelden dicht met mijmeringen verslingerd aan algengroen. Tenzij een godswonder of een najaarsstorm ons na verlopen verbond nogmaals belicht