Lezen

Geen te zotte voornemens.

Deze tijd van het jaar wordt al eens een gepast of ongepast goed voornemen gemaakt. Praktijk en zelfondervinding leert me dat zo'n goedbedoelde aspiraties het gemiddeld genomen, eens het jaar goed en wel van start geschoten, het bij mij maximum 15 dagen uithouden. Nadien mag het allemaal weer als vanouds. Het hoort er allemaal een beetje bij. Er mag al eens gesmost worden met de cliché's en de kortstondige persoonlijke levensverteringsplannen.  Geen enkel project raakt afgewerkt zonder uitgekiend plan. Zo werd ons ingeprent. Ambities dienen fijngesteld.  Doelen bijgewerkt met focus op resultaat, geluk, geldingsdrang of prestige. De lat hoog. Verwachtingspatroon op scherp.   Voor mij mag het allemaal wat eenvoudiger en bescheidener. Waarom? Ten eerste en zo is algemeen geweten omdat ik een gemakkelijke mens ben.  Met weinig content.   Maar ook omdat alles of pak weg het meeste door den band genomen wel goed gaat. Zo was het al in 2016 alzo zal eveneens geschieden in 2017.   Voor mij dus geen straffe uitspraken.   Ik ga mijn sigaret niet even "impilsief" afzweren en vervangen door andere rookpluimen.   Chocolade zal, als hij dan eens in huis is nog steeds snel en gulzig verdwijnen in mijn armemensenzak. Koffie zal nog steeds constant overvloedig doorgeborst worden. Ik blijf irritant lui en nog irritanter zweverig filosofisch.   Ook in 2017 zal ik jullie hier voorzichtig beleefd maar daarom soms niet minder ongepast met mijn persoonlijke levensbeschouwingen blijven teisteren.   Deze boer ploegt dus gewoon voort op zijn tempo zijn spoor volgend en laat andere boeren maar verder dorsen. Eveneens op hun spoor.   Op hun tempo.   Voor mezelf dus  alles van 't zelfde. En voor ieder van jullie en voor jou in't bijzonder een pakje met  Rust of drukte. Liefde (en) of passie. Werk of vakantie. Moed of schijterigheid. Doorzettingsvermogen of loslaterigheid. Vastberadenheid of laksheid. (Wereld)vrede en gezondheid. Plezier en tijd. En dit alles op de momenten dat jij het het meeste nodig hebt. En mocht het daarmee niet lukken graag nog een beetje relativering en humor om met alle mogelijke mislukkingen die je pad kruisen heel hard te kunnen lachen.   J.

jan pultau
38 0

So you think you can art?

Een snuifje arty farty kan ik best wel pruimen. Soms is kunst op het eerste zicht misschien niet meteen toegankelijk en moet je een beetje moeite doen om het te appreciëren. Regelmatig zelfs doe ik een poging om mijn beide voeten van de grond te krijgen om mee te gaan in de gedachtengang van een artiest. Maar soms gaan dingen gewoon te ver. Zoals vorige vrijdag bijvoorbeeld. Ik ben een fervente danser. Al van kindsbeen af trippel ik rond van de ene danszaal naar de andere. Ik kijk ook graag naar dansprogramma’s op televisie à la ‘So you think you can dance’. Dus dacht ik: waarom niet nog eens naar een live dansvoorstelling gaan kijken? De sensatie van een groep dansers op een paar meter van jou te zien zwoegen, is vaak onbeschrijflijk mooi.Zo gedacht, zo gedaan. Vrijdagavond trok ik vol verwachting naar de plek waar het zou gebeuren. Ik was lichtjes gestrest, want de afwezigheid van parkeergelegenheid had ervoor gezorgd dat ik tien minuten te laat aankwam. Hijgend strompelde ik de zaal binnen. ‘Eindelijk,’ dacht ik ‘eindelijk kan ik mijn weekend beginnen met een ontspannende dansvoorstelling.’ Al snel had ik echter door dat dit geen gewone dansvoorstelling was. Neen, waar ik in terecht was gekomen was wat men tegenwoordig een ‘perfomance’ noemt. Als toeschouwers bevonden we ons rechtstaand in een expositieruimte waarin twee, laat ons ze voor de gemakkelijkheid ‘danseressen’ noemen, hun ding stonden te doen. Ze waren gehuld in vleeskleurige strapless body’s die de illusie van naaktheid moesten creëren. In het begin deed ik nog mijn best om me in te leven. De twee danseressen vormden beelden aan de hand van bepaalde poses die ze elkaar aanmaten. Ze maakten daarbij gebruik van gewaden vervaardigd uit lange stukken stof. Met mijn brein probeerde ik de poëzie in dit staaltje weinig dansante kunst te zien. Helaas begon het getoonde tafereel na twintig minuten danig te vervelen. Soms verwisselde ze van plaats in de ruimte en dan kreeg ik steeds weer een opstoot van ijdele hoop op beters. Helaas, wat we als publiek te zien kregen was meer van hetzelfde. De twee danseressen gingen om de beurt in een soort standbeeld-houding staan wat de bedoeling had om bepaalde gevoelens op te wekken bij ons toeschouwers. Het enige wat bij mij werd opgewekt was de zin om naar huis te gaan. Een beetje actie of een klein danspasje had ik op zijn plaats gevonden zo op een vrijdagavond.En toen kwam het enige wat nog miste in deze experimentele uitspatting: de eerste blote borst. Ik weet niet wat het is in de hedendaagse podiumkunsten, maar zonder naakte spelers lijkt de performance niet geslaagd. Voor je het weet zit je als onschuldige en nietsvermoedende kijker naar het schaamhaar van een onappetijtelijke acteur van middelbare leeftijd te kijken. Maar goed, gelukkig was hier geen schaamhaar te zien, noch een acteur van middelbare leeftijd. Wel vier blote tieten, die ik eigenlijk ook niet per se had hoeven zien. Na goed anderhalf uur was de performance ten einde. Beleefd klapte ik mee met mijn mede toeschouwers. Bij het buitengaan wisselde ik nog een veelbetekenende blik met de dame naast mij. We dachten beiden hetzelfde: ‘Doe ons toch maar So you think you can dance.’

Ans DB
0 0

Apocalyps

Ze heeft het koud, ze beeft, dat voelt als leven en wie leeft, heeft kou als het vriest, zoiets klinkt logisch en tegelijk normaal; het is lang geleden dat alles zo normaal was als kou hebben in de winter, maar zo kán een wereld verdwijnen, zó, zodadelijk zou er een auto uit een zijstraat tevoorschijn komen en een man met een hond om uit te laten, dan zou er plots ergens een radio spelen op volle sterkte en iemand zou hem vlug-vlug zachter draaien, maar voorlopig is de wereld weg, is ze alleen op de koude, lege brug, er is niets en niemand; de zacht berijpte weg zonder een spoor van mens, dier of ander leven, de stilte is doods –  hoezo dood –  waarom dood – ze kijkt uit over de weg, links zwarte gaten, rechts donker dreigende schaduwbergen die dichterbij lijken te groeien al naargelang ze in –  of,  heel voorzichtig,  uitademt, alle wegen leiden naar Rome en een meerbaansweg kan alle kanten uit, vanuit het koude licht naar een wittig grijs steeds dieper het donker in van akelig en eenzaam, wachtend met haar op iets dat niet goed is; het staat achter haar en het neemt zijn tijd, het was er  al-tijd al, het blijft, het staat daar, ergens staat het daar aan dat onzichtbaar einde van het stratenduister waar de weg verbreedt, waar elk ogenblik iets kan verschijnen, iets zal verschijnen, iets dat haar pakt, iets dat haar meeneemt weg van alles wat ze kent, van alles wat haar lief is, van eenieder die haar liefheeft, weg van zichzelf, gruwelijk en rauw zal het voor altijd alles veranderen –   het zal haar doden, het slokt háár als laatste op, het stinkt rottig als een holle kies en het haalt fluitend adem, vol eeuwenoude prut, het trekt haar dwars over de brede weg naar waar er niets meer is en waar ook nooit meer iets kán zijn, het blaast koud in haar nek en het eet kinderen, het kauwt, hoorbaar, met lange tanden, gruizelend van morbide genot vol donkergrijze, nagelvuile, waterige stilte, gevuld met krijsend leed haalt het haar in en zij loopt harder, verder naar waar het licht verdwijnt en de stemmen zwijgen. Zwijgen als vermoord.

Goedele Billen
23 0

2016 in een notendop

  Geweld, moord, idiotie, machtswellustige lieden en overlijdens. 2016 is afgelopen,maar 2017 draagt in zijn slippen de noodlottige keuzes van het vorig jaar.   Godsdienstoorlogen, een ongeziene stroom vluchtelingen,Trump, Hassad, Poetin zijn dikke vriendjes,om rechts gevleugelde medewerkers op strategische plaatsen in te lijven.Volkerenmoord, extreem nationalisme en manipulatie worden hierbij niet geschuwd. De Westerse wereld stond erbij en keek er naar…Waar herinneringen aan de eerste WO worden dankzij een jubileum levend gehouden… En de boodschap?Moed, opoffering, discipline, rechtschapenheid, eer… vergeten.Vervangen door de alom geprezen de welvaart, een voorgeschreven economie en een sociaal gevoel, dat niet verder reikt dan Facebook.  We hebben vele regels om het volk te beteugelen en te beboeten, maar leren geen waarden.Solidariteit vinden we terug tijdens ‘de warmste week,’ allerhande goede doelen die de centen oppotten en jeugdige idealisten die het licht hebben gezien…tot ze bij ma en pa weggaan. Moeten we nu écht teruggaan naar een periode, waar mensen tevreden moesten zijn met wat ze hadden?Zonder PC, TV en computerspelletjes… De communicatie stond nog in zijn kinderschoenen. Toch kende iedereen… iedereen en was het sociaal weefsel sterk. ‘Die goede oude tijd.’ Nee, dat is een illusie. Om de juiste beslissingen te nemen heb je inzicht nodig.Het zit niet in blik, kan niet geconsumeerd worden. Je leert het! 7000 jaar ervaring en toch is enkel 10% van de wereldbevolking geschoold. De toekomst hangt af van de geletterden, zonder geloof of dogma. Ga! En leer de waarheid. Amen.    

Fanny Vercammen
0 0