Lezen

Initiatie wervend schrijven en professionele post voor social media uitwerken

Creatieve schrijfopdrachten van A tot Z – Lieve Lauryssen   Doelgroep Studenten hoger onderwijs Bedrijfseconomische richtingen gewend om informatieve teksten te schrijven   Doelstelling Workshop initiatie wervend schrijven ter voorbereiding van opdracht ‘Professioneel posten op social media kanalen’   Wat vooraf ging : 10 kenmerken van wervende taal met voorbeelden uit advertenties.   Opdracht 1 : Afbeelding Oreo’s  Associeer bij deze afbeelding van Oreo-koekjes: 2 werkwoorden (doen) 2 bijvoeglijke naamwoorden (hoe) 2 zelfstandige naamwoorden (wat) Dissocieer nu bij elk woord van stap 1 en verdubbel zo je aantal woorden per categorie. Combineer minstens 2 woorden in een aantrekkelijke kopregel voor een advertentie en stuur deze in via https://padlet.com/lieve_lauryssen/ Feedback door docent op basis van door studenten ingezonden kopregels die verschijnen via projector op virtueel ‘prikbord’. Combineer minstens 2 andere woorden en formuleer een nieuwe kopregel voor een advertentie bij deze Oreo’s.               Opdracht 2 : schrijfoefening Gouden Carolus Associeer opnieuw 2 werkwoorden, 3 bijvoeglijke naamwoorden en 2 zelfstandige naamwoorden bij deze afbeelding van het bier Gouden Carolus. Geef je woordenlijst door aan een medestudent en verdubbel het aantal woorden per categorie door verder te associëren op de gegeven woorden. Geef het blad terug aan de eigenaar mét je aanvullingen toegevoegd. Combineer minstens 2 woorden in een aantrekkelijke kopregel voor een advertentie en stuur deze in via https://padlet.com/lieve_lauryssen/ Feedback door docent op basis van door studenten ingezonden kopregels die verschijnen via projector op virtueel ‘prikbord’ Opdracht 3 : schrijfoefening advertentietekst Schrijf een tekstblok van minimum 3 zinnen in een commerciële of wervende stijl over OREO’s en gebruik minstens 4 woorden uit de associatie- en dissociatieoefening  hetzij van jezelf, hetzij van een medestudent.   Opdracht 4 :  Creëer een post voor een social media kanaal Na alle input communiceren met je doelgroep via social mediakanalen en de workshop ‘wervend schrijven’ ga je een post creëren voor een social media kanaal naar keuze. Thema : je opleiding op Thomas More als student Marketing, Logistiek, Internationaal Ondernemen of Office Management. Doelgroep : medestudenten uit je eigen opleiding Doel : delen van ervaringen, vragen, events, … Zorg voor afbeelding én tekst, gebruik een wervende schrijfstijl en speel in op je doelgroep. Toon je post aan je docent via je social mediakanaal naar keuze of toon een prototype via tablet of laptop.

Lieve Lauryssen
0 0

enquête van de nieuwe morgen

mag ik u kan ik u zomaar vragenwat u dan zou antwoordenmocht ik u zomaarzou ik u zowaarin het hier en nu wij samengewoon nu en danaf en toe zijn wij meer dande som van een en eenzijn wij samen wijeen drieletterwoord dat ons dragen zal   u magu kan en doet u vooral gerustwat u zo wonderbaarlijk doetvol wondermag u mij steedszo versteld doen staanik smeek het uu kan en u mag altijd zijn wie u bentwie u was en wie u zal wezenzonder zorgenzonder gevaarmag u van mij steedszolang wij   zolang wij samen onze dagen dragenzolang wij samen mogen verlangenzolang wij steeds meer zijn dan de som van een en een   en mag ik dan ook uja uu staat daar ook zo schoonzo schoon als u bent staat u daaru mag ook zoals wij   staat u mij toe u allen uit te nodigenu een stoel aan te biedenuw jas aan te nemenstaat u mij toe u te introduceren aan wat u zich mag verwachtenaan dagen en nachten waaropgeen kind nog hoeft te huilengeen moeder zich nog zorgen maaktgeen vader verdwijnen moetstaat u mij toe u te introduceren aan wat u zich mag verwachtenaan jaren in de nieuwe eeuw waaropwij allen niet langer vrezen voor de ochtendof hopen op het vallen van avond   laat mij u introduceren aan de nieuwe morgenvan ons allen enlaat ons dande som van onze gehelendelen onder elkaarlaat ons meer zijn dan wij ooit voorheen waren

Daan Janssens
0 1

Wat zeg je?

Wat zeg je? Sorry ik heb u niet goed verstaan, kan je dat even herhalen? Wablief? Mensen vinden dat ik stil ben, dat mijn letters klankloos zijn. Ze zeggen dat ze mij niet verstaan, dat mijn woorden hen niet bereiken. Watte? Wat heb je gezegd? Daar is het weer, een vraag om verduidelijking. Een verzoek om luider te praten, om mijn mond wijd open te zetten en mijn klank te laten weergalmen. Een verzoek om mijn stilte te laten vallen en hen te vergezellen in een symfonie van gebrul en getier, Want mijn stilte is een gat in hun geluid en dit proberen ze tevergeefs te sluiten. Ze kijken mij aan met verwarde blikken, opgetrokken schouders, en open handpalmen. Enkel en alleen maar om hun onbegrip voor mijn woorden te laten blijken. Zo blijft het doorgaan, het constant terugkeren van hun vragen. Vragen die vragen voor een herhaling van mijn vraag dat eigenlijk geen vraag was maar een zin dat nooit is toegekomen. Vragen die mij met elke vraagteken dieper en dieper terugduwen naar een afschuwelijke plek. Een plek, waar ik machteloos moet toekijken hoe mijn woorden zich voortbewegen, in kleine groepen hun koppen bij elkaar steken en zinnen trachten te vormen. Maar ieder probeersel loopt drastisch af want de woorden zijn niet meer dan gedrochten. Woorden die op niets slaan, woorden die er maar voor de helft staan, woorden die uit elkaar vallen. Het is een treurig tafereel die ik moet aanschouwen, want ik kan ze niet helpen. Ik ben gebonden aan de grond, mijn lippen gezegeld door de schaamte, mijn tong gedroogd door de twijfel. Ik ben gebonden aan de grond! Terwijl zij zich voortbewegen naar mijn mondholte. Ik zie ze lopen, Ik voel ze lopen, in mijn mond en op mijn tong, Met hun scherpe ‘k’s en hun gladde ‘s’ en, allemaal mooi naast elkaar, Geduldig aan het wachten op de samensmelting die van hen een geheel zal maken, Een prachtig geheel, een antwoord op de vragen. Maar ze blijven wachten want met elke ‘Wablief’ wordt het moeilijker om de woorden te zien, Met elke ‘Wat zeg je’ wordt het moeilijker om de letters te combineren, Met elke vraag wordt het moeilijker om een antwoord te formuleren. Dus blijven ze daar maar staan, met hun puntige ‘i’s en hun bolle ‘o’s, Wachtend op de versmelting die van hen een geheel zal maken.

Brice
1 0

Waarom een kind?

Als gij me zeggen kunt dat het ooit beter wordt. Als gij me zeggen kunt dat onze wereld niet is ingestortdan wel een deukske heeft gekregen. Als gij me zeggen kunt dat in de achtbaan van het levenge soms wind mee hebt, soms wind tegen. Als gij me zeggen kunt dat ik mijn slaap niet moet verzaken.Als gij me zeggen kunt dat wat we hieruit leren de rit meer dan waard zal maken. Als gij me zeggen kunt dat straks ’t zonneke weer zal schijnen. Als gij me zeggen kunt dat littekens op onze ziel na ’t verbleken ook verdwijnen. Als gij me zeggen kunt waarom.Dan nog zal ik het nooit begrijpen. Waarom een kind?

Elfi Vandenabeele
10 0

aleppo

passendale en zo de geschiedenis herhaalt zich zonder loopgraven tussen oost en west: aleppo   de paus zal wel bidden dat het weer van melk en honing wordt: aleppo    zo herhaalt hij zich dus ver van ons bed en onvolledig   evenmin hangt er een kerstbestand in de lucht

Ingemar Spelmans
0 0

rood

rood is de blikvangerde lijst van bedreigde soortencadmium karmijn vermiljoenrood is de lamp die roept rem! nu! (voor je knelt in een wrak)de rand om het bord dat me waarschuwt voor erger is roodhet zuurstofrijke bloed. het vuur dat altijd los wilen de brandweerwagen waaruit een held met een helm de darm uitrolt. de waterstraal. de clash van twee elementende woestijn van Mars waarnaar ik misschien ooit verhuisen de sporen van een oorlogsgod waaraan ik snuffelrood is een lampion in Chinahet neon in het uitstalraam van de lichte zedende loper die ik voor je uitrol als je naast de prijs greeprood is de vlag van links waarmee ik zwaaihet harnas van de rebel dat ik draagde russen in een koude oorlog en de bijbel van Maorood is het getal van de schuld, het gewaad van pinksterende henna op je handen en de veel te zoete harten het satijn van Valentijn

Wim V
0 0

Kort verhaal

Ze draait zich op haar zij, knipt het licht aan en kijkt naar de fluo cijfers op haar wekker. Haar benen laat ze van de bedrand glijden, ze zet zich recht en wrijft met de rug van haar hand over haar oog. Ze duwt zich recht en wandelt met een licht hoofd richting badkamer. De lichtschakelaar vindt ze zonder zoeken. Ze kijkt zichzelf een tijd lang aan in de spiegel. Geen verandering, denkt ze en zet zich op het toilet. De radio speelt vriendelijke muziek en dat vindt ze goed. Bij het drukken op de doorspoelknop, merkt ze de verkleuring van het waterreservoir op: beige geworden; dat redelijk afsteek tegen de spierwitte porseleinen toiletpot. Ik woon hier al veel te lang, zegt ze luidop, monotoon. Zestien jaar. Van 2000. Het was winter. Nu is het terug winter. Exact 16 jaar.   Het raampje van haar coupé staat open. Het metalen lawaai van de slepende wielen snijdt door de warme vochtige lucht. Ze heeft een boek op haar schoot gelegd, maar leest niet. Ze kijkt naar een man, in de weerspiegeling van het raam. Hij zit wat voorovergebogen, houdt zijn boek met twee handen vast. Af en toe drukt hij zijn bril terug op de juiste plaats. Zijn hoofd trekt lichtjes naar achter telkens wanneer hij zijn neus ophaalt. Ze zoekt het pakje papier zakdoekjes in haar jaszak, neemt er een uit en snuit haar neus. De man haalt opnieuw zijn neus op.   “Ja mam, alles ok. En met jou? Ben je die nu weer kwijt?! Je hoeveelste paar is dat nu al? Inderdaad, je zesde. Nooit wil je naar me luisteren. Hoe dikwijls heb ik je al gezegd dat je dat koordje moet gebruiken, zodat je je bril om je nek kan hangen! Ja, ik weet het mam, dat is enkel voor grootmoeders en dat ben je niet. Nee. Dat ben je niet. Luister mam, ik heb nog veel te doen vanavond. We zien elkaar morgen. Dan neem ik je mee naar de opticien. Ondertussen gebruik je dat oude paar maar, dan kan je nog wat…oh ja, een kapot glas. Nou ja, we zien morgen wel verder. Vraag anders aan Monique of ze geen reserve bril heeft liggen. Tot mo…”   Het water kookt. Ze laat de harde spaghettislierten er voorzichtig in glijden. De timer zet ze op 7 minuten, negeert de richtlijn die op het pakje staat: 5 minuten. Ondertussen roert ze in de pot met tomatensaus. De glazen bokaal waar de saus in zat, werpt ze in de vuilbak. Ze neemt een diep bord en zet het op het aanrecht. Ze doorbladert het magazine dat ze in haar brievenbus vond bij het thuiskomen. Er staan praktische tips in over hoe je je huis ‘gastvriendelijk’ kan of moet inrichten. Ze kijkt op de timer. Nog even. De rubriek ‘citytripping’ behandelt ‘Paris, la ville, l’amour’. Ze slaat de bladzijde ongeïnteresseerd om. De bel van de timer rinkelt. Ze opent de koudewaterkraan, neemt de pot van het vuur en leegt hem in het vergiet. Ze laat nog wat koud water over de spaghetti lopen.   “Elke morgen sta ik belachelijk lang voor de spiegel te zoeken naar iets wat er niet is. Nooit. En toch verander je, word je ouder. Je merkt het pas op wanneer je foto’s naast elkaar legt.” Ze neemt een slokje van haar glas witte wijn en zet het voorzichtig terug naast het potje met borrelnootjes. “Je ziet de tijd pas waneer hij allang voorbij is. Ik keek vroeger naar de handen van mijn groetmoeder en moest elke keer opnieuw denken aan verdroogde aarde, zoals je soms ziet in een of andere documentaire over de droogte in Afrika. Verdroogde aarde en olifanten vel. Van toen al houd ik mezelf in het oog.”   Ze schuift de gordijnen dicht, trekt haar kleren uit en glijdt onder de koude dekens. Ze blijft even stilliggen, draait dan haar hoofd naar haar wekker: 23h17. Ze twijfelt of ze nog wat zou lezen, besluit om het niet te doen, grijpt vervolgens naar de lichtschakelaar en knipt het licht uit.

Stefan Heulot
0 0

Hop 'till you drop

‘Jobhoppen’: vele trekken er hun neus voor op, maar ik heb het tot mijn specialiteit verheven. Toegegeven, het ‘hoppen’ gaat als dertiger niet meer zo gezwind als toen ik een twintiger was. Ik neem mij ook steeds vaker voor dat dit écht de laatste keer is geweest dat ik van betrekking ben veranderd.Desalniettemin, heb ik door de jaren heen wel wat tips vergaard over hoe je je eerste dag op nieuw werk het beste overleeft. Bij deze dus, mijn handleiding tot succesvol starten op je job. STAP1: Voorbereiding is allesOntbijten is belangrijk, maar vraagt tijd. Je ontbijtmok, de koffie en het brood zet je dus de avond van tevoren klaar op het aanrecht. Zo verlies je ‘s ochtends geen minuut van je kostbare tijd.Ook je outfit kies je best de avond voordien. Niemand wil te laat komen, maar ook niemand wil een foute indruk maken op dag één door een complete mismatch aan te trekken. Er zou zo maar eens een Jani in je team kunnen zitten. STAP2: Op tijd in bedHet spreekt voor zich dat je goed uitgeslapen op het appel dient te verschijnen. Wallen onder je ogen of een ochtendhumeur zijn uit den boze. Neem je lievelingsprogramma dat net dat tikje te laat begint op en kruip op tijd in je nest. STAP3: Vertrek op tijdStressen onderweg naar je eerste werkdag leidt enkel tot migraine. Vertrek op tijd, zodat je je onderweg niet hoeft te ergeren aan elk rood licht of elke trein die vertraging heeft. STAP4: Muziek doet wonderenEr is geen betere remedie tegen beginners stress dan het meekwelen met populaire meezingers. Gooi al je gène dus overboord en zing schaamteloos mee met Clouseau of Milk Inc. Ben je meer van het ruige type dan kunnen Metallica of Dr. Dre ook soelaas bieden. STAP5: Trek je goede humeur aanFake it ‘till you make it. Ook al ben je met totaal het verkeerde been uit bed gestapt, op jouw eerste werkdag ben jij het zonnetje in huis. Speel even de beste versie van jezelf en lach die tanden bloot. Een vriendelijke blik en een ‘goedemorgen’ doen wonderen.  STAP6: Praten helptTrek je mond open en praat met je collega’s. Zo leer je snel de do’s en don’t binnen een bedrijf. Je medewerkers zullen je ook aangenaam en toegankelijk vinden, wat de werksfeer enkel ten goede kan komen. STAP7: Sla de lunch nooit overEerste werkdagen kunnen erg druk zijn, maar sla nooit je lunchbreak over. Ga mee eten met je collega’s en kruip niet met je boterhammen alleen in een hoekje.In het begin zal je nog niet veel kunnen inbrengen in de tafelgesprekken. Je zal misschien sommige oud-collega’s missen en er kan zelfs een gevoel van eenzaamheid de kop opsteken. Vergeet echter nooit dat dit een fase is. Voor je het weet, praat je mee over weekendplannen en het koffiemachine dat alweer stuk is. STAP8: Blijf jezelfAkkoord: de eerste dagen moet je jezelf soms wat forceren tot vriendelijk gedrag, maar het heeft ook geen zin om je grenzen met de voeten te treden omdat je nieuw bent. Uiteindelijk zal je op lange termijn toch in stresssituaties belanden, waar je ware aard naar boven komt. Blijf dus steeds trouw aan jezelf en wat je gevoel je ingeeft. STAP9: Op tijd naar huisHet menselijk brein kan maar een bepaald aantal informatie verwerken op één dag. Het heeft dus geen enkel nut tot laat ‘s avond nog verder te werken in de hoop dat je de dag nadien al geheel weet waar de klepel hangt in je nieuwe werkomgeving. Ga op tijd naar huis, ontspan en begin dag twee met een fris hoofd.STAP10: Verwacht niet te veelWanneer je je bij thuiskomst de eerste avond een beetje down voelt, dan is dat te begrijpen. Ook het gevoel dat je je nieuwe job nooit zal kunnen en dat je alle namen van je collega’s alweer bent vergeten, is volstrekt normaal. Je bent gewoon moe. Laat het los, want het zal nog een paar weken duren eer je in het nieuwe ritme zit. Eens je weer helemaal mee bent, zal je zoals van ouds weer niet meer te stoppen zijn.

Ans DB
0 0

OpRecht-Mechelen

Dwaze Tsaar, Bonte Roover stelt zich wijzer dan democratie koestert instappen op treinwagon naar controversieel portrettenwand brengt vuilbekkende stiltes   dromerige gouden kindermond smeekt naar irreële fantastische beeldsmederij oog zucht memoriaal van kwetsbare panorama meegezogen tot unieke diversiteit   kwel de schakel van het gigantische sterven sculpturale ruis op onze polyfone dromen fabuleus beroeren van ivoren tafelgenoten creëer de basis naar een raam voorbij de horizon tot een najaar van overlevende liefde

Ans DB
0 0

De 48 Inch Huismus

Zijn ellebogen rusten op de tafel terwijl hij zijn handen in elkaar vouwt. Ik kijk hem onderzoekend aan. Bruine haren en groene ogen. De persoonsbeschrijving die ik via mijn vriendin heb gekregen, klopt wel.Hij is niet meteen mijn type, maar echt een absolute no go is hij ook niet. Beetje gewoontjes misschien. Duf hemd en bruine broek, maar ik heb mezelf voorgenomen om positief te blijven en niet meteen iedere man aan wie ik word voorgesteld met mijn kieskeurige karakter neer te sabelen. Ik ben er al 33, het moet nu wel eens gaan gebeuren, dat tegenkomen van die ware. Daarover moet ik nu ook weer niet te moeilijk gaan doen.‘Ik ben zo wel een beetje wat je noemt een huismus.’ Hij kijkt me aan, bijna alsof hij er trots op is.God neen hé, denk ik, een huismus. Ik glimlach beleefd en drink van mijn drankje.Hij gniffelt zenuwachtig en gaat met zijn hand door zijn vormeloze coupe haar.‘Zo zo, ik las toch dat je zaalvoetbal speelde? Ga je dan nooit eens op stap met je ploegmaten?’ probeer ik.‘Soms tijdens het seizoen, maar dat is nu voorbij dus ligt dat even stil’.‘Dat ligt even stil,’ herhaal ik traag. Deze 38-jarige single man heeft een stilliggend sociaal leven. Vreemd doch intrigerend. Ik drink nog eens van mijn glas frisdrank. ‘Wat doe je dan buiten het seizoen op pakweg een zaterdagavond?’‘Ik hou heel erg veel van film kijken’, zegt hij enthousiast.Eureka, denk ik, een raakvlak en stel hem meteen de vraag die ik altijd aan mijn cinefiele medemens stel: ‘Welke recente film moet ik zeker nog in de bioscoop gaan bekijken?’‘Forrest Gump vind ik wel goed’, antwoordt hij met een uitgestreken gezicht.‘Forrest Gump?’ Ik frons mijn wenkbrauwen.Hij knikt vol overtuiging.‘Die is toch bezwaarlijk recent te noemen,’ zeg ik voorzichtig. ‘Of heb ik een iets gemist en is die film om de één of andere reden weer te bekijken in de bioscoop?’Hij kijkt me betrapt aan. ‘En jij werkt in de media ofzo?’ vraagt hij snel.‘Eh ja’, stamel ik verbaasd door zijn abrupte switch van gespreksonderwerp. ‘Ik verzorg de beeldafwerking van series en films. Het plannen en coördineren van de technische kant van de zaak.’Hij glundert gefascineerd. ‘Ik heb een Samsung 48 inch. 4K, 50 hertz, 11, 4 cm dik. Het ding kan wel geen 3D weergeven. Ik zou liever een 55inch hebben, maar ik weet niet goed of de kleuren daarbij nu effectief beter tot hun recht zouden komen. Wat denk jij als expert?’Ik kuch zenuwachtig en er valt een korte stilte. Tussen de beeldafwerking van tv-series en de mogelijkheden van tv-toestellen ligt er ook voor mij nog een hele wereld aan onbekende techniciteiten. Met een serieuze blik ga ik met mijn vinger langs de rand van mijn glas. ‘Dat denk ik niet,’ zeg ik dan. ‘In België zijn de tv stations nog niet in staat om uit te zenden in die resolutie.’ Ik kijk hem snel aan om te kijken of hij doorheeft dat ik de boel bij elkaar bluf.Hij lijkt mijn uitleg te slikken en knikt instemmend. ‘Goed dat ik daar mijn geld niet aan heb uitgegeven dan.’‘Inderdaad, gelukkig maar’, zeg ik ongemerkt opgelucht. ‘Wil je me even excuseren, ik moet even naar het toilet.’ In de wc steek ik mijn polsen onder koud water en staar naar mezelf in de spiegel: dit is echt de stroefste date die ik ooit onderging. Mocht het kunnen, ik zou stante pede langs het wc-raampje willen ontsnappen. Helaas is er in dit etablissement geen raampje in de wc-ruimtes. Het lot staat vandaag helaas niet aan mijn kant. Ik adem diep in en uit en keer terug naar ons tafeltje.‘Dus geen 3D op jouw televisie?’ glimlach ik gespeeld geïnteresseerd. Nog een uurtje, neem ik mezelf voor, en dan veins ik een dinerafspraak met vriendinnen.Gelukkig schijnt de zon vandaag.

Ans DB
1 0

Nazomeren

onbezorgd en onbeschrevenkleine beentjes in ’t lange graslate zomer, warme regenbrengen me terug naar wie ik ooit was fris groen en steeds maar groenerstrelende zon waardoor ik bloosnatte stenen, mulle grondkwakende eenden klieven kroos kon ik nog maar genietengezellig geborgen als toenzacht hout doordrengt van liefdezou ik het zo weer overdoen

Ans DB
13 0

De Heilige Reiziger

Een rustige, luilekkere zondagochtend. Buiten miezert het een beetje, maar ik zit lekker warm binnen en slurp van een zalige kop koffie. Het intense aroma van Arabica en een lekker stuk chocolade, beter kan de laatste dag van de week niet beginnen. God wist wat hij deed toen hij deze dag en Arabica schiep.  Ik ben net voor de vijfde keer de eksters in mijn tuin aan het tellen, wanneer ik word opgeschrikt door mijn telefoon.‘Hallo met Ans.’‘Ja hallo Ans, het is hier met God.’‘God? Als je van de duivel… Euh…Nou ja, ik was net aan je aan het denken.’God kucht en zegt fijntjes: ‘Jaja dat zal wel, je was zeker aan het denken dat het weer lang geleden was dat je bent langs geweest. Waar was je net trouwens tijdens de zondagsmis?’‘Ik euh…’ stamel ik.‘Zeker weer feministisch getinte verhalen aan het neerpennen over je menselijke tegenhanger: de man?’‘Ik? Neen nooit, ik schrijf enkel over de sociologische aspecten van de maatschappij en heel soms over de fauna en flora.’God slaakt een gelukkige zucht: ‘Ha ja, de fauna en de flora, juist. Ik was echt op dreef op dag 5 en 6 van de schepping. Echt fabuleuze dingen gemaakt toen. Top prestatie.’‘Ja echt heel mooi gedaan hoor, God. Dat deed niemand je ooit na’, beaam ik gemeend.‘Goed ter zaken!’ zegt God ineens kordaat, maar dan aarzelt hij even. ‘Nou ja, goed’, gaat hij op een kalmere toon verder. ‘Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik bel je eigenlijk om je een gunst te vragen.’‘Oh’, zeg ik en leun verwonderd achterover in mijn schommelstoel.‘En met welke gunst kan ik U dan van dienst zijn?’‘Wel, je kent toch de Heilige Christoffel?’‘Die met de baard? Patroonheilige van de reizigers toch?’ gok ik in de hoop Gods toorn niet aan te wakkeren.‘Ja die, nu wil die dus zelf ook eens op reis’, zucht God. ‘Ik hoorde dat jij naar Frankrijk ging en ik dacht: Christoffel is dan wel geen God, maar leven als een patroonheilige in Frankrijk, dat kan toch ook lang niet slecht zijn. Zou jij hem niet willen meenemen voor een paar dagen?’Ik draai met mijn ogen, want je moet weten, patroonheiligen zijn geen gewone heiligen. Ze willen steeds vers fruit, volstrekt veganistische maaltijden en als het even kan, elke dag chocolade van Neuhaus.‘Goh God, eigenlijk zit mijn wagen al helemaal vol. Zo een patroonheilige met zo’n mijter en een lang gewaad, dat gaat echt niet meer lukken.’‘Stop toch met liegen!’ buldert God door de hoorn. ‘Ik heb je wel met je ogen zien draaien! Ik ben wel God en God ziet alles! Mocht je nu eens wat meer naar de mis komen, dan zou je dat niet vergeten.’Ik schrik en stoot per ongeluk mijn kopje hete koffie over mijn benen. God straft onmiddellijk, weet je wel. Ik hoor hem gniffelen aan de andere kant van de lijn.‘Verdomme!’ keel ik.‘Hela, jongedame, hier vloekt men niet! Het tweede gebod! Je zou beter wat meer in de Bijbel lezen in plaats van de Humo.’Ik blaas over mijn pijnlijk verbrande benen.‘Bon, dat is dus geregeld: bemin uw naasten zoals uzelf en jij neemt Christoffel mee naar Frankrijk. ’‘Oké, oké’, gehoorzaam ik gedwee.‘Dat is mooi’, zegt God tevreden. ‘Ga dan nu in vrede en neem jezelf misschien ook een nieuw kopje Arabica’.

Ans DB
0 0

Gebaseerd op herkenbare feiten

‘Uw hand in de mijne.’ Het klinkt zo ongelooflijk onnozel normaal. Een evidentie, die zo evident is geworden dat de schoonheid ervan vaak vergeten wordt. De aanraking verloren en de essentie van ‘graag zien’ voorbij. Hij is vertrokken. Na al die maanden, eindelijk met heel zijn hebben en houden mijn hoofd uitgestapt. Ik zou moeten huilen maar ik voel niets.Of neen, ik voel niet niets, maar het voelt niet zoals ik dacht dat het zou voelen. Ik ga niet dood ofzo. Het is eerder een soort teleurstelling, maar dan zo eentje van de ergste soort. Misschien was dood wel minder erg geweest, want dan had ik effectief niets gevoeld. Nu is er enkel een zeurderige leegte. Eén die vreemd genoeg verschrikkelijk vol aanvoelt. Kent ge dat? Dat uw lichaam niets meer wil voelen, maar dat uw hoofd dat niet toelaat? Ge zoekt de uitknop van uw brein, maar die zijn ze bij fabricage vergeten aan te sluiten. Tot dan ineens toch alles donker wordt. En stil. En dan zijn ze daar ineens aan de horizon: die wolken. Het zijn geen kwade, grijze wolken. Neen, ze zijn zacht en roze. Er komt geen regen uit, wel fijne en warme zonnestralen die mijn ziel opwarmen.Een nieuw begin. Nog een beetje wankel op mijn benen, maar ik sta er wel. Er vliegen vogels om mijn hoofd in alle kleuren. In’t begin wilt ik ze wegjagen met al hun storend getjilp. Maar als ik dan begint te luisteren, dan hoor ik ineens dat ze een gevoelig liedje zingen. Een liedje alleen voor mij. Een liedje dat klinkt als het frisse jonge meisje dat ik ooit was. Ik zou zo graag nog eens echt verliefd zijn, in de positieve zin van het woord. Op wie maakt op zich niet uit. Gewoon dat gevoel hebben alsof ik voor de eerste keer de zon zie. Ik kijk er recht in en mijn ogen zijn verblind, maar ik kan er niet mee stoppen. Zo schoon is het. De mooiste verslaving der verslavingen. Mijn benen worden week en ik kan niet meer stappen, terwijl ik in mijn hoofd vlieg. Totaal verloren en toch de weg kennend. Intuïtief op het onbekende doel af.Iemand zijn hand vasthouden, gewoon omdat het kan. Omdat dat niet doen, een gemiste kans zou zijn. Een fout die ik mezelf nooit vergeef als ik er naast zou grijpen. Naast die hand. Ik vind het verschrikkelijk moeilijk om verliefd te zijn. Het is eigenlijk de grootste ramp die mij kan overkomen. Het neemt mijn hele ‘zijn’ over.Onzekerheid wordt een evidentie, zelfzekerheid slechts een vage herinnering.Als ik mezelf niet te dik vind, dan voel ik me zeker wel oninteressant. En als het de twee voorgaande zaken niet zijn, dan is er vast en zeker wel iets anders wat er mis is met mij. Niet goed genoeg, een tweede handsje. Een tweede Ansje. Het is de angst. Het maakt alles kapot en een leven vlak. Angst dat mijn langzaam net opgebouwde ego weer ineen zal stuiken als een kaartenhuis. Angst om op mijn bek te gaan. Mijn gezicht, maar ook mijn zicht te verliezen, verblind door liefde.Angst voor wat gaat komen, voor het onbekende. Xenofobie voor liefde zeg maar. Ze verteert alle positivisme die verliefdheid normaal met zich meebrengt. En dan staat gij daar, totaal overwacht. Onwetend, maar toch wetend. Drie dagen krijgt ge. Drie dagen moogt ge mijn hart vasthouden. Daarna moet ge het teruggeven. Meer dagen kan ik niet zonder, want zonder kan ik niet leven. Zonder kan ik niemand nog graag zien. En eerlijk, wat is een leven zonder graag zien? Wat is een mens zonder een hart om graag te zien?Drie dagen moogt ge er naar kijken en het koesteren.Tenzij ge er goed voor zorgt natuurlijk, dan moogt ge het misschien wat langer vasthouden. Mijn hart.Meer durf ik u voorlopig niet beloven.

Ans DB
0 0

Bezoedeling

gelijnd wit bladzo schoon onaangeroerdik zet mijn penvoorzichtig opje vezels neer en schrijfmijn leven op

Ans DB
11 0

Tiramisu

Laat mij godverdomme allemaal met rust! Ik kan het niet meer, zien jullie dat dan niet? Ik wil roepen, vloeken, wenen, schreeuwen dat ik niet meer kan. Ik ben op. Mijn hoofd zit vol, er kan niets meer bij. Mijn hart nog steeds gebroken, daar kan ik ook niets mee aanvangen. Mijn lichaam is uitgeput. Mijn geest geeft het op. Ik stroom leeg. Kan jij die leegte voor me vullen, alsjeblieft. Ik heb je nodig, ik heb je nodig, ik heb je nodig en aaargh ik word zot. Ik heb jou niet nodig, maar je liefde, want die vult me op, geeft me energie, doet me leven. Zal je me ooit graag zien of heeft mijn gevoel gelijk en zie je enkel mijn lichaam graag? Zeg het me en laat het antwoord dan zijn wat ik wil horen. Dat zou fijn zijn.

Layla Clarke
1 0

sinterklaasgedicht

al geef ik jou nog chocola een varkentje van marsepein wat pepernoten in je vla een glaasje Spaanse rode wijn al geef ik jou nog beltegoed een Uber-maandabonnement twee kaartjes voor de paardenstoet een kijkje in een circustent al geef ik jou eau de toilette een stoombadgeurcatalogus een purperen alpinopet een touwtje uit de brievenbus al krijg je alles op een rij niets maakt jou blijer dan jij mij

Hanneke van Almelo
33 1

Kleine man

Voor mijn zoontje dat net twee jaar is geworden:   Grote bruine ogen, kleine voetjes met adidasjes aanJe springt, nog niet hoog, de wereld in.   Ik, maar ook jijverbaasd van wat je allemaal al kan.   Oh's en ah's en duizend foto'sbevestigen je verhaal.   Spring maar wat hoger,loop maar wat verder.Lach die vampierentandjes bloot.   Ondeugend en afwegend, voorzichtig en vol trots,Ontdek je nieuwe dingen,die ik nadien bij iedereen bestoef.   Ga maar, kleine man.Kies je eigen pad!   Geen angst,Ik zorg er voordat je nooit uit het nest valtdat ik voor je warm houd.

An Spoelders
33 1

De dag dat alles anders werd.

De dag dat alles anders werd.   De dag dat alles anders werd, waarop de waarheid 't daglicht zag, waarop wat eerst verborgen was, heel openlijk voor 't grijpen lag.   De dag dat alles anders werd, waarop de dromen zijn vergaan, waarop de eenheid die er was heel plots de mist is ingegaan.   Die dag dat alles anders werd, toen is er ook iets nieuws ontstaan: de vrijheid die geboren wordt nadat de leugens zijn vergaan.   Die dag dat alles anders werd, al was die dan vervuld van pijn, bleek na het helen door de tijd een bron van nieuw geluk te zijn.   

A. Rivesta
56 1

Blanco

de straten zijn er leeg zoals de mensen die er wonen en de nietigheid die dwaalt en huist in rotte bomen ‘t zoekt een nieuwe woonst en 't ziet iets in mijn dromen op mijn deurmat wachtend begroet ik; welgekomen

Lore
0 0

GenY

Ze zeggen dat wij te gelukkig zijn.  Dat wij alles kunnen – dat wij alles mogen – dat er geen grenzen zijn in ons bestaan.  Wij kunnen kiezen uit honderd verschillende studierichtingen,  na onze sabbatical aan de andere kant van de wereld.  Wij verschuilen ons in hotel mama waar het veilig, lief en zacht is. Of we willen meteen een eigendom met de luxe van een vijfsterrenhotel.  Wij verwachten te veel en weigeren elk compromis. Ze hebben ons geleerd dat we alles kunnen worden als we er maar hard genoeg voor werken. Maar werken willen wij niet. Wij klagen over burn-out terwijl we niet eens weten wat dat eigenlijk is.  Wij lopen de deur plat bij de psycholoog, zonder dat we ook maar iets hebben meegemaakt in ons korte leven.    Wij liggen de hele dag voor de tv te stinken. Of verslijten laveloos ons mooie leven in een ziekenhuisbed na een avondje binge-drinken. Wij zijn een bende vadsige vetzakken, kankerende kuttenlekkers, mongolide maniakken.  Wij zijn in één trek vergroeid met onze smartphone en onze koopverslaving. En we geven geen moer om onze familie. Of om de wereld.  Alleen maar om Pokémons.   Wat hebben ze toch fout gedaan? Wij hebben alle luxe, alle middelen en alle mogelijkheden.  En toch hebben wij het leven niet begrepen.  Wij zijn een verlore, generatie van de intellectuele armoedzaaiers. Van ruggengraatloze nietsnutten. Ons narcisisme is groter dan onze herseninhoud,  Ons zuurverworven stemrecht hebben we met graagte weer overboord gegooid. Hun normen en waarden zijn volledig in rook opgegaan.   In hun tijd was het anders. Zij moesten knokken om het te maken.  Zij, scheppers van de porno-industrie. Eigenaars van wereldwijd gevestigde voedselmultinationals.  Uitvinders van termen als ‘globalisering’ en uitspraken als ‘Grab ‘m by the pussy’. Ooit van nul begonnen, nu eigenaar van alle waterplassen in het oostelijk halfrond. Ze hebben de wereld zo mooi vormgegeven.    Zet u schrap, het is nu aan ons.  

Annelies Leysen
66 0
Laad meer ...