Pelgrims

Gebruikersnaam Pelgrims

Teksten

Kerstversiering

Als de wetenschap een maandje vrij heeft, zou ze de hechte relatie eens moeten onderzoeken die sommige mensen onderhouden met kerstversiering. Steeds vroeger wordt die van stal gehaald. Dit laatste is geen opzettelijke woordspeling, maar wel mooi meegenomen. Luk bij ons in het dorp heeft de extreme afwijking die ervoor zorgt dat hij, met het strandzand nog tussen de tenen, de kerstboom al van zolder haalt. Als hij hiermee jaarlijks de lokale krant haalt, weten we dat oktober weer bijna op zijn einde loopt. Ondanks zijn 35 winters lijkt hij nog altijd zijn kleren af te dragen die hem ongetwijfeld geweldig stonden bij zijn plechtige communie. Na het afstudeerfeest in de secundaire school, waar hij twee Hoegaardens dronk, volgden alleen nog stille en heilige nachten. Zijn taak als misdienaar nam hij trouw op tot enkele jaren geleden, toen de pastoor van zijn geloof viel in een lege kerk. Luk vond hem op een koude zondagochtend terug naast drie lege flessen miswijn. Het zwarte gat waarin Luk op zijn beurt viel, tracht hij nu op te lichten met steeds uitzinniger wordende kerstdecoratie, waarmee hij het ouderlijk huis aankleedt. Het zou me niet verbazen als die zichtbaar is vanaf de maan. De vrees leeft ook dat een verdwaalde nachtpiloot weleens per abuis de landing zou kunnen inzetten als hij de inrit in het vizier krijgt. Verblind door zoveel fonkelingen reed een wagen al eens rechtdoor waar hij beter had afgedraaid. De ouders van Luk logeren nu een tijdje in een appartementje met uitzicht op een leeg strand. Nog enkele weken zullen ze daar blijven, tot Jozef en Maria, op ware grootte, hun slaapkamer weer zullen verlaten. Ze vinden dat niet erg, alleen een beetje eenzaam tijdens de kerstdagen.  

Pelgrims
0 0

Zeeman

Bij het ruimen van oud papier stootte ik op prentkaarten van John en Ria. Ze waren onze vroegere buren. Halftijds, want ze leefden de helft van het jaar op een woonboot. Wij hielden dan aan hun huisje een oogje in het zeil, om het met scheepstermen te stellen. In hun woonkamer hingen visnetten aan het plafond waarin plastic krabben en zeesterren zaten gevangen. Soms stuurden ze, om hun dankbaarheid te tonen, vriendelijke groeten diep vanuit Nederlands overstromingsgebied. In een klein, onleesbaar handschrift dat vaak bibberend was geschreven, afhankelijk van de deining, gaven ze daarbij een kleine samenvatting van hun avonturen. ’s Avonds bij een mok zwarte koffie, aangelengd met iets sterkers, kon vooral John vertellen over het avontuurlijke leven op het water. Zo waren ze ooit op een plaats waar de dag nadien een allesvernietigende windhoos overtrok. John wist als geen ander dat de waarheid een goed verhaal niet in de weg hoeft te staan. “Schippers hadden gezien hoe losliggende kano’s door de lucht draaiden. Het leek een onoverwinnelijk zeemonster”, hoor ik hem nog vertellen. Gehuld in een zeemansbaard en een gestreepte schipperstrui zat hij aan onze keukentafel als iemand die de zeven wereldzeeën had bedwongen. Zijn onderarm vertoonde een anker waarrond zich een zeemeermin had gekronkeld. In haar gezicht meende ik Ria te herkennen, maar ik heb nooit om bevestiging durven vragen. Ze leek me toch meer iemand die stiekem hoopte dat de woonboot eens zou zinken, zodat ze eindelijk eens samen rustig aan land zouden kunnen blijven. Jaren geleden voeren ze voor de laatste keer uit. John sloeg overboord en werd geveld door zeewater op de longen. Een waardige zeemansdood, vond hijzelf. Ria mocht zijn assen uitstrooien over het kanaal. Tegen de wind in. Pas bij thuiskomst durfden we John uit onze kleren slaan.

Pelgrims
0 0

Harley

Vastgereden in de vicieuze cirkel rond Brussel, hing ik aan de lijn met mijn goede vriend Karel, die nauwelijks de hoofd- van de bijzinnen kon onderscheiden. Zo uitgelaten heb ik dit mannetjesdier allang niet meer gehoord. Ik meende op de achtergrond zijn voeten te horen die elkaar achtervolgden in een vreugdedans rond de keukentafel. "Je moet onmiddellijk naar hier komen. Eveline en ik hebben iets te vieren", klonk het uitgelaten. "Wat dan? Vertel", riep ik terug, maar ik moest helaas vroegtijdig afdrukken. Een gemotoriseerd zwaantje stond stil naast mijn wagen. Zijn blik liet me verstaan dat hij me het gesprek zou aanrekenen. Ik probeerde nog snel contact te krijgen met mijn middelvinger, maar helaas stond die al ongevraagd omhoog. Na een grondig onderzoek van mijn autopapieren en een blaastest reed ik eindelijk de snelweg naar Limburg op. Tegen die tijd bleek de mist zo dik gezaaid dat je er gemakkelijk de gaten in het wegdek mee zou kunnen vullen. Stapvoets verkeer was mijn deel. De autoradio bracht ondertussen slecht nieuws voor doodbrave mensen zoals u en ik, die zich in hun zoektocht naar geluk aandelen hebben laten aansmeren. In totale duisternis belde ik aan bij het huis van Karel en zijn vrouw Eveline. Boven de straatlampen had de maan de kleur van een koffievlek. Eveline deed open. Aan de waterige schijn van geluk in haar ogen en de rode blos op haar wangen zag ik meteen wat Karel me daarnet aan de telefoon nog niet wilde vertellen. Achter haar verscheen een glunderende vriend, die zijn sterke handen op haar schouders legde en met een diepe zucht van geluk uitbracht: "We kunnen het nu eindelijk vertellen: onze zoon krijgt een zusje." Terwijl Eveline in de keuken koffie, abdijbier en gebak op een dienblad schikte om dit heuglijke nieuws te vieren, feliciteerde ik Karel nog eens extra met een gemeende knuffel. "En wat ook nog mooi is meegenomen", sprak hij met een enkel voor mij hoorbare stem. "In ruil krijg ik straks van Eveline mijn Harley. Een Harley! Eindelijk."

Pelgrims
0 0

Begrafenissfeer

Ze hadden al zo lang niets meer tegen elkaar gezegd dat de stilte wortel had geschoten. Enkel de discussie, die aan domme kracht had gewonnen als een vernietigende storm, echode nog wat na. Mark en Jan staarden voor zich uit, langs elkaar heen, naar een onbestemd punt in de verte. Al kon de verte nooit echt ver zijn in het kleine café onder de drukkende schaduw van een kerktoren. Jan probeerde zo geruisloos mogelijk van zijn glas te drinken om geen rimpelingen in de lucht te veroorzaken. Het doorslikken van het abdijbier verliep geruisloos, maar het witte schuim dat achterbleef op zijn snor dwong hem toch tot een beweging. Toen hij zijn hand naar zijn gezicht bracht, draaide Mark traag zijn hoofd als een wolf die zijn prooi weer in het vizier kreeg. “Meen je dat nu echt?”, sprak hij met van woede trillende stem terwijl Jan de rug van zijn hand likte. “Ik kon niet anders. Hij vroeg me als eerste. En hij wist dat ik al langer van plan was om ermee te beginnen. Wat moest ik dan zeggen?”, antwoordde Jan met onsamenhangende zinnen die hij in de donkere uithoeken van zijn hoofd had bijeengeschraapt. “Je had misschien kunnen zeggen dat je het mij had beloofd. En weet je wat, dan had je nog niet eens gelogen”, sloeg Mark zo hard op de houten tafel dat de borrelnootjes een kort vreugdedansje maakten. “Op dat moment blokkeerde ik. Ik had zijn vraag helemaal niet verwacht. Je weet hoe dwingend Eric kan zijn? We zaten daar dan ook nog eens op die koffietafel naast de weduwe van Laurent. En die vond het meteen een goed idee, want ze zei zelfs dat ik de racket van Laurent kon krijgen.” “Ah, is het dat? Te gierig om zelf een racket te kopen. Je moest je schamen. Laurent is nog niet koud of je neemt zijn plaats in met zijn racket!” Mark trok de jas van de leuning van zijn stoel en sloeg met hoekige bewegingen fors zijn armen in de mouwen. De borrelnootjes dansten van de tafel de afgrond in. “Veel plezier met je padelpartner. En eigenlijk, als ik er zo over nadenk, is het toch niets voor mij. Zo'n sport die klinkt als een overreden poedel.”

Pelgrims
6 0

Druiventros

Hoewel ik fanatiek kleurenblind ben, was ik toch enkele jaren aangesloten bij een schildersklas. Het betrof een verzameling van mensen die zich in hun vrije tijd graag iets artistieks aanmaten, maar voor de rest een normaal leven leidden met een baan, een vrouw en een hond. Eén keer per jaar exposeerden we in de kantine van het cultureel centrum. De vernissage aangeboden door de gemeente was altijd overbevolkt. Overschot van de drank en borrelhapjes was er achteraf bijvoorbeeld nooit. Maar na de opening daalde de publieke belangstelling al snel totdat die beperkt bleef tot de passerende bezoekers van de kantine. Zelf heb ik eens kunnen zien hoe een waggelende man op weg naar huis in de late uren even halt hield bij een stilleven van mijn hand. Het betrof een fruitkom in olieverf vol ontbrekende details die aan mijn slechte ogen waren ontsnapt. Vervaarlijk voorover hellend zette hij zijn hand tegen de muur in de hoop daar steun te vinden. Hierdoor kwam zijn gezicht zo dicht bij mijn creatie, dat zijn openvallende mond een kwijlpegel liet bengelen boven de druiventros die me een paar avonden noeste arbeid had gekost. De lesgever had het resultaat nog geroemd en sprak van een sublieme kleurschakering. Helaas deed de zwaartekracht zijn werk en liet de dronken bewonderaar zijn lichaamsvocht achter, precies in de delicate schaduwpartij. Een dikke druppel trok een spoor van vernieling. In een eerste paniekreactie snelde ik toe, en wou deze kunstschennis wreken met een grensoverschrijdende oplawaai. Net op tijd bedacht ik me dat een tegenbeweging me wel eens mijn toen net aangeschafte artistieke bril kon kosten. En die kostte toen wel wat, bij gebrek aan Hans Anders. Toen de man uit beeld was gestrompeld, wilde ik de schade deppen met mijn zakdoek, maar dat bleek allesbehalve een goed idee. Het schilderij bestaat nog altijd, hangend in mijn atelier dat ondertussen meer een verblijfplaats voor de hond en de grasmachine is geworden, al is de druiventros vervangen door een paarse strandbal.

Pelgrims
5 0