Als de wetenschap een maandje vrij heeft, zou ze de hechte relatie eens moeten onderzoeken die sommige mensen onderhouden met kerstversiering. Steeds vroeger wordt die van stal gehaald. Dit laatste is geen opzettelijke woordspeling, maar wel mooi meegenomen.
Luk bij ons in het dorp heeft de extreme afwijking die ervoor zorgt dat hij, met het strandzand nog tussen de tenen, de kerstboom al van zolder haalt. Als hij hiermee jaarlijks de lokale krant haalt, weten we dat oktober weer bijna op zijn einde loopt.
Ondanks zijn 35 winters lijkt hij nog altijd zijn kleren af te dragen die hem ongetwijfeld geweldig stonden bij zijn plechtige communie. Na het afstudeerfeest in de secundaire school, waar hij twee Hoegaardens dronk, volgden alleen nog stille en heilige nachten. Zijn taak als misdienaar nam hij trouw op tot enkele jaren geleden, toen de pastoor van zijn geloof viel in een lege kerk. Luk vond hem op een koude zondagochtend terug naast drie lege flessen miswijn.
Het zwarte gat waarin Luk op zijn beurt viel, tracht hij nu op te lichten met steeds uitzinniger wordende kerstdecoratie, waarmee hij het ouderlijk huis aankleedt. Het zou me niet verbazen als die zichtbaar is vanaf de maan. De vrees leeft ook dat een verdwaalde nachtpiloot weleens per abuis de landing zou kunnen inzetten als hij de inrit in het vizier krijgt. Verblind door zoveel fonkelingen reed een wagen al eens rechtdoor waar hij beter had afgedraaid.
De ouders van Luk logeren nu een tijdje in een appartementje met uitzicht op een leeg strand. Nog enkele weken zullen ze daar blijven, tot Jozef en Maria, op ware grootte, hun slaapkamer weer zullen verlaten. Ze vinden dat niet erg, alleen een beetje eenzaam tijdens de kerstdagen.
