Bij het ruimen van oud papier stootte ik op prentkaarten van John en Ria. Ze waren onze vroegere buren. Halftijds, want ze leefden de helft van het jaar op een woonboot. Wij hielden dan aan hun huisje een oogje in het zeil, om het met scheepstermen te stellen. In hun woonkamer hingen visnetten aan het plafond waarin plastic krabben en zeesterren zaten gevangen. Soms stuurden ze, om hun dankbaarheid te tonen, vriendelijke groeten diep vanuit Nederlands overstromingsgebied. In een klein, onleesbaar handschrift dat vaak bibberend was geschreven, afhankelijk van de deining, gaven ze daarbij een kleine samenvatting van hun avonturen.
’s Avonds bij een mok zwarte koffie, aangelengd met iets sterkers, kon vooral John vertellen over het avontuurlijke leven op het water. Zo waren ze ooit op een plaats waar de dag nadien een allesvernietigende windhoos overtrok. John wist als geen ander dat de waarheid een goed verhaal niet in de weg hoeft te staan. “Schippers hadden gezien hoe losliggende kano’s door de lucht draaiden. Het leek een onoverwinnelijk zeemonster”, hoor ik hem nog vertellen.
Gehuld in een zeemansbaard en een gestreepte schipperstrui zat hij aan onze keukentafel als iemand die de zeven wereldzeeën had bedwongen. Zijn onderarm vertoonde een anker waarrond zich een zeemeermin had gekronkeld. In haar gezicht meende ik Ria te herkennen, maar ik heb nooit om bevestiging durven vragen. Ze leek me toch meer iemand die stiekem hoopte dat de woonboot eens zou zinken, zodat ze eindelijk eens samen rustig aan land zouden kunnen blijven.
Jaren geleden voeren ze voor de laatste keer uit. John sloeg overboord en werd geveld door zeewater op de longen. Een waardige zeemansdood, vond hijzelf. Ria mocht zijn assen uitstrooien over het kanaal. Tegen de wind in. Pas bij thuiskomst durfden we John uit onze kleren slaan.