Raba Tower

Gebruikersnaam Raba Tower

Teksten

Dag vriend Morgen........

Heel zachtjes roept hij mij. Hij roept al een tijdje en geeft niet op. Hij roept zo zacht dat je het bijna niet hoort. Hij is zó lief, zó geduldig en dat terwijl hij mij hard nodig heeft. Hij zit daar al een tijdje, rustig en verdekt opgesteld in zijn kuiltje. Hij is het gewend, hij zit daar al jaren heel geduldig. Ik heb hem namelijk al eerder verbannen. Hij is het gewend, hij kan daar overleven. Zo nu en dan hebben we contact, vooral de afgelopen maand. Dat bedenk ik me nu pas, achteraf. Ik communiceer onbewust met hem, ik vergeet hem regelmatig omdat ik niet teveel tijd aan hem wil besteden. Ik was hem bijna vergeten.  Weer roept hij zachtjes, ik hoor hem. De laatste paar dagen hebben we een intens contact. Hij is weer zó begripvol, lief, rustig. Het voelt fijn.   Vanmiddag toen ik probeerde mezelf aan te zetten om echt uit bed te komen, te douchen en mezelf aan te kleden hoorde ik hem weer. Niet zachtjes, maar helder en bewust. Hij heeft mij al zo vaak proberen te lokken naar zijn plekje en ik was al aardig op weg. Totdat ik een discussie met iemand had en zeer duidelijk vasthield aan mijn principes. Het was voor mij een situatie van herkenning, herkenning van hoe ik lang werd gemanipuleerd en hoe ik werd geleefd. Ik bleef standvastig en ontdekte dat ik luisterde naar mijn gevoel. Dat heeft lang geduurd! Ik wist echt niet hoe ik moest 'voelen' in bepaalde situaties. Hoe ik vanuit mijn gevoel een conclusie moest trekken en daarnaar handelen.   Weer riep hij mij, zeer overtuigend. Hij sprak mij liefdevol toe.  'Er is veel gebeurd de afgelopen dagen. Doe maar rustig aan, niets moet. Vandaag niet douchen en aankleden? Geen zin om te koken? Stofzuigen of andere klusjes? Hoeft niet, niets moet! Denk aan jezelf, doe rustig aan,  blijf lekker thuis, blijf lekker in je bed'. Ik nam mezelf voor, omdat het toch een koude, winderige.regenachtige, sombere zondag is, dat het vandaag nog wel mocht. Morgen weer een nieuwe dag. Morgen kom ik in actie. Morgen.... Morgen is morgen. Morgen denk ik al een tijdje, morgen. Welke dag is morgen?   Hij roept weer zachtjes, lief en rustig en zegt, 'neem je tijd, niets verplicht, doe zoals het je uitkomt'. Normaal is dit niets voor mij, ik kan slecht stilzitten, slecht niets doen, ik heb weinig geduld en zorg over het algemeen goed voor mezelf. In eerste instantie vond ik zijn aandacht voor mij erg prettig. Hij probeerde mij mijn rust te laten vinden. Maar wacht even, er is een grens, een grens aangegeven door mijn gevoel en verstand. Ik voelde de grens en werd mij bewust van mijn vriend zijn slechte intenties.   Mijn hele lieve, rustige, fluisterende, begripvolle vriend is niet zoals hij zich voordoet. Hij doet aardig en begripvol, hij wil dat ik dichterbij kom. Hij wil mij een hand geven en mij meenemen zodat hij niet meer eenzaam is. Of hij wil eruit en mij er tegelijkertijd intrekken. Ik had hem een tijd geleden de deur gewezen en uit mijn geheugen gewist. Bijna ben ik voor hem door mijn knieën gegaan. Bijna, want ik herkende hem! Ik probeer hem met al mijn kracht te negeren met oprechte hulp van echte vrienden. Ik ben opgestaan uit bed, lekker fris gedoucht, aangekleed en naar buiten gegaan. Ik kies zelf mijn vrienden en deze vriend wijs ik weer de deur,   Dag 'vriend',   Dag depressie.

Raba Tower
0 0

It's a beautiful day

De laatste tijd zat mijn bank wel weer erg lekker. Na de winter ben je ook gewend om meer binnen te zijn. Een tijdje terug schreef ik dat ik heerlijk had gewandeld en had me toen voorgenomen te proberen dat dagelijks of in ieder geval regelmatig te doen. Het is natuurlijk wel iedere morgen een discussie punt in mijn gedachten, blijven zitten of in actie komen. Ik probeer dan het gevoel op te roepen dat ik na en tijdens mijn wandeling voel. En dat is goed, het is mooi, lekker, ontspannend en ik kan mezelf een complimentje geven dat ik het toch maar weer heb gedaan. Kleren en wandelschoenen aan, een appel en een mandarijn in mijn zak en naar buiten. Het begon al gezellig, een praatje met een onbekende vrouw die een klein nieuwsgierig hondje aan het uitlaten was. Daarna flink doorgestapt, weer dezelfde route langs dezelfde weilanden, huisjes en heldere slootjes. Saai? Nee, helemaal niet. Je ontdekt iedere keer weer nieuwe dingen, zoals een op de stoep geparkeerde auto, bij een verlaten huis toch iemand gezien, struiken zijn weer verder uitgelopen, een hard blaffende hond zijn territorium beschermend. Het was dus weer heerlijk. Onderweg met de warme zon op mijn gezicht bedacht ik me dat ik mijn tekst (die op een spiegel op het toilet hangt) niet had opgezegd. Ik doe dat altijd op het toilet omdat dat vaak de eerste plek is waar je heen gaat in de morgen. Ik lees en dus spreek hem mezelf iedere dag toe. Daarom moest ik er even goed bij nadenken hoe het ook alweer was. Ik was alleen in the middle of de Ridderkerkse weilanden dus zei het gewoon hardop. Ik herhaalde hem omdat ik het niet de juiste woorden zei. De laatste zin is 'make your life beauTiful'. Waarbij in mijn gedachte opkwam......it's a beauTiful day, the sun is shining. Dus ik zei hardop 'it's a beauTiful daaaaaay', en op dat moment kwam er een fietster voorbij......je begrijpt natuurlijk wel wat ik in zeer korte tijd dacht en voelde! Ik schaamde me en wilde het liefst als een mol in zijn onderaardse gangetje weg kruipen. Ik keek die vrouw aan en ze had een lach op haar gezicht dus heb ik haar vrolijk goedemorgen gewenst. Wat ze verder dacht maakt mij eigenlijk niet uit, ik hoop dat voor haar de dag ook als een mooie dag is begonnen.

Raba Tower
0 0

What kind of fool am I ? Are we ?

I don't know how and why I'm surviving every lonely day When there's got to be  no chance for us Someday Somewhere We'll find a new way of living We'll find a way of forgiving Somewhere There will be a place for us  Someday our sometimes will be gone It depend on the chances we'll take  Someday  There will be a time in our life for believing In the impossible dream in our hearts That one love is shared by two  spirits rise and their dances are unrehearsed  Everybody is searching Hungry for the glamour But it's not money that's buy happiness It's not the shine of silver that put's the heart to rest If you gave me the keys of a kingdom If you dress me in diamonds and pearls It could never compare to the feeling  I feel right now I like to go away, far away To a place where it's just us two With time together Time to spare Time to learn Time to care Where we can just chill and  clear our head When I was walking on a path in the wood one day there were storm clouds gathering overhead I asked myself How could this happen I don't understand Falling in love was not in my plan  This all could be the reason for all my joy and all my pain We have to protect ourselves I thought no one could care But then you blessed my life with your addicted words Made me feel valuable That's why I love you more every day My happiness is just being next to you Your tenderness has touched my soul Sometimes a few words, small talks, A soft and gentle touch, only holding each other's hand. Feeling addicted, affected, desperate, infected, requested, unrehearsed but longing for, Touches like a ton ton, Don't take your love from me Or you will take everything Maybe it's a dream unreal Maybe it was better that we never met... It's hard for us to know That we don't stand a chance In this beauTiful romance We gave all we had to give We both have our own life's to live Maybe we have to face the reality  And keep all of this in our memory Like a dream unreal But I will never forget the way I feel  Loving made me feel like the world's one and only fool Only one difficult beauTiful thing to do We have to enjoy and live the Moment! Am I a fool? Are we foolish?

Raba Tower
0 0