het eindigt nooit en dus eindigt het hier, tussen ons
terminaal verdrietig
met als eindstation een zakdoek
die niks meer absorberen kan
een lichaam dat leeft en cellen deelt
maar ik doe dat niet meer
er is niets meer te vertonen dan
atonale noise, zelfs niet meer white
maar een vuilig zwart
denk-smog
(beperkt zicht, begeef u niet deze op de baan
of u rijdt sowieso spook)
ik wil u wel zeggen hoe het voelt en wat het is en waarom
maar elke dag is het verhaal weer anders
en je oren worden moe
je schouderbladen kraken
en je ogen zien niet meer niet wie ik ooit was
of kan zijn
je zicht beperkt door
mijn denk-...
een vriendschap met als eindstation
een man die niks meer absorberen kan
wiens cellen delen
maar wij niet meer
(einde van de vertoning)
