dolomar

Gebruikersnaam dolomar

Proza Poëzie

Teksten

Rook

Ik ga in rook op in een hoekje uitkijkend op de neerdalende trap  Even alleen, even niets moeten, waarom moet ik in rook opgaan in een hoekje  om te kunnen blijven staan 

dolomar
5 0

Wat is sneeuw en waarom

Het jaar is drie dagen oud, het sneeuwt. Het sneeuwt hier in België vandaag. Wellicht nog op andere plekken in de wereld, misschien. Maar aangezien ik niet op verschillende plekken tegelijk kan zijn, kan ik het enkel hebben over sneeuw in België. Wat weet ik over sneeuw op andere plekken? Wat weet ik over gelijk wat op andere plekken dan de plek waar ik mij hier en nu bevind. Ik hoor dat het ene land het andere heeft aangevallen, geen flauw idee waarom. Bij gebeurtenissen als deze denk ik dat ik mij meer moet verdiepen in wereldpolitiek. Is dat zo? Wat zijn bommen anders dan bommen en is doden anders dan doden? Wat is sneeuw anders dan sneeuw? Wat is sneeuw en waarom? Ik heb geen flauw benul van sneeuw, maar ik zie wel dat het sneeuwt, dat de wegen nu bedekt zijn, dat het straks spekglad zal zijn. Wie waagt zich straks op dat gladde ijs? Iemand geeft me een wetenschappelijke uitleg over sneeuw, wat sneeuw is en waarom en ik vraag: en volgend op de wetenschappelijke uitleg: wat is sneeuw en waarom? Als straks iemand kwaad is op de sneeuw kan hij die terug de lucht ingooien, terug van waar het kwam. Het zal opnieuw landen op zijn muts, zijn wanten en zijn sjaal. En daarna smelten, verdampen, regenen en sneeuwen. Steeds opnieuw. Steeds opnieuw. Wat is sneeuw en waarom?

dolomar
6 0

Moging

dat ontmoeten mogen is en deze hier en nu moest want anders niets geen ruimte, ik een vacuüm binnentrekken, imploderen in zichzelf opruimend veeg samen tot een leegte wat als we samen vegen? 

dolomar
6 0

Handdruk

de ijskoude handdruk van de niet uitgestoken hand knijpt de scheuren in mijn vingers dicht, het naaien van de wond en het steken van die naald, de tinteling is welkom na dagen blijven wachten op iets anders dan het niets en nu het niets het nakwam, die belofte, dure eed van ik zal er zijn op zo'n momenten, niets is beter dan * een gebrek aan kun je vullen en indien leeg dan is er hoop en als het daarmee leven is, is leven nog steeds dat

dolomar
8 0

Handgeschreven

ik ben een open boek handgeschreven, voorlezen doe ik niet, mijn schrift is veel te lelijk, on- leesbaar geef ik toe, toe doe maar, doe, probeer en laat me weten wat ik dacht, ik ben al lang vergeten, wel doet er niet zo toe  al die onbenulligheid die cirkels die ik lijnde al die zinnen waartussenhet wit urgenter was engeen punt noch letter past  klap me dicht, plaats onderaan doe geen moeite om te hurken 

dolomar
9 2

Passage

in de straat van lange stiltes tussen voegen van het voetpad raap ik op jouw dure woorden daar waar je ze liet vallen  stekend, oogverblindend mij aanstarend in mijn oren langs kanaaltjes bovendrijven glijbaan langs mijn mond  geblutst van al dat schokken door passanten dag uit in doch ontsiert niet wat de vorm is van binnen buitenaf 

dolomar
4 2

Bedding

als het jou hetzelfde is, trek ik bij je in in jouw innen en jouw uiten, in jouw zinnen en niet storen doe maar verder wat je doen moet, jouw erzijn bij een ander ik in ander welven, bedrijf al wat ik zijn moet zoals jijzelf mij leerde tijdens uren heel duur zwijgen wat opbracht plus voor jou, min voor mij en ook veel delen en alleentjes vooruit zakken, de bedding lichtjes raken  als het jou dan echt niet uitmaakt maakt het mij in zonder venster de deur wagenwijd open, maar de dorpel veel te hoog 

dolomar
12 2

Lu-

misschien stapt de essentie van het mens zijn hier stil roepend de anonimiteit uit en is dit platform niet te vlakken verbindend rond

dolomar
19 2

Zeep

ik schrijf de leegte in, zeepbelpats, terug zeepvoor die ooit bij jou kwam, voorje kleur zag, glanzend, cirkels het eindeloos bevrageneindigt zwevend opde muur

dolomar
8 0

Kader

het is het zitten, is het wachten is het denken en het zwijgen en verwachten dat er iets of iemand dit doorbreekt  het is het staren door het venster en naar binnen, wat zit daar een stilte, luide chaos en niet meer weten waar  het centrum ergens ligt nu op de buiten, ginds misschien wie verplaatste, wie verstopte is die wie ooit echt gezien  door wie dan en die wie dan wie bevestigt al die wie met nagels aan de muren, klopt; vasthangen is verlies 

dolomar
16 2

Cellofaan

ik volg sporen, zo diep gaat dat ik doe tijd, is spelen, nodig om te praten, om te zijn in jouw muren zo ver weg laat jou kruipen over mijne scherm wat af, hecht cellofaan  zo oppervlak pulserend zo langzaamaan pus zwerend bind aaneen van overblijven met woorden, komma’s, spaties en bovenal dat ademen door poriën in lucht hangend  in poriën door lucht hangend is waar we moeten zijn 

dolomar
16 2