What the hell.
Ik verliet het feestje van het leven vroegtijdig.
Slik. Moest het beste niet nog komen?
Net nu ik mijn pas gevonden had,
mijn ritme, mee met de tegenstroom.
Net nu ik geen etalages meer meed,
mijn eigen reflectie met niet meer de adem benam, me naar de grond zeeg.
Net nu mijn grondeloosheid de zwaartekracht voelde, de ondraaglijke lichtheid even deed aarden.
Het is goed zo, maar kan ik wel een deal sluiten? Mag ik voor wat naweeën zorgen?
Aan wat touwtjes blijven trekken?
De draad van liefde blijven weven?
Als een spin, maar zonder web?
Als een octopus, maar zonder tentakels?
De verbinding laten bestaan?
Want dat is LEVEN.