Het was op een ochtend dat ik met een barstende kop van de avond ervoor — ik was straalbezopen mijn bed in gekropen — aan de ontbijttafel zat. Terwijl ik kusjes uitdeelde, ontwaarde ik plotseling een van de Zweedse mannen naast me: Björn, met zijn zongebruinde lijf en vlezige lippen. We praatten wat in ons hakkelende Engels en de hele dag door communiceerden we, soms van een afstand, dan weer dichtbij, tot we ’s avonds onze lichamen lieten spreken.
Dan was er Willempje, met wie ik een hele avond danste, door wie ik opgewonden raakte en die de hele nacht bij me bleef. De eerste avond, de discoavond, wilde ik zo graag iemand versieren dat ik uiteindelijk stomdronken en alleen onder de lakens kroop. Toen ik me de volgende dag met een zware kater weer bij de groep voegde, besefte ik dat het onmogelijk was om iemand ‘het bed in te slepen’ in een sfeer waar iedereen constant samen was.
Als je iemand wilde leren kennen of iemand lief vond, dan ging je samen eten, deed je de afwas, wandelde je en praatte je; kortom, je lééfde samen. Als ’s avonds de muziek speelde, danste je. En als de herkenning wederzijds was, vree je ook samen. De dwingende barsfeer van ‘moeten versieren’ was verdwenen. Het was gewoon samenleven.
Zoals met Pierre uit Lyon, mijn vriend die ik de eerste dag al in zijn blootje had zien rondlopen. Ik bracht twee nachten heel dicht bij hem door, pratend. Er was geen verplichting tot seks, maar wel de behoefte om hem echt te leren kennen en te voelen wie hij was en wat hem bezighield.
En Pierre uit Parijs, die ik de eerste dag nog als een leuke bedpartner beschouwde. De nacht daarna dommelde ik zachtjes in zijn armen in, in een roes van Armagnac en Ricard. Enkele dagen later zocht hij me op, overmand door een nog onuitgesproken verliefdheid; zijn betraande gezicht bracht mij ook bijna aan het huilen. Maar ik kon niet meer, het was op.
En Mathias, die lieve Nederlander. Op een dag dat ik diep in de put voor me uit zat te staren, nodigde hij me uit om koffie te gaan drinken in een van de omliggende dorpjes. Daar voelde ik weer de afkeer van de buitenwereld tegenover ons expliciete homoseksueel-zijn; mijn nagels waren gelakt en mijn ogen opgemaakt. Toen we het café binnenstapten, voelden we de priemende blikken en hoorden we het gegiechel van de klanten. Het gezicht van de waard versomberde naarmate hij ons langer bekeek.
Tot slot was er Eef, de lieve man met wie ik de terugreis maakte. Twee dagen lang kickten we langzaam af en begeleidden we elkaar in het terugvinden van ‘onze plek’ in de ‘normale’ wereld. Ik herinner me de paranoia die in het begin van het kamp velen bang maakte voor onvriendelijke dorpelingen of een politie-inval. Maar ik herinner me ook onze solidariteit toen we de huisbaas de deur uitwerkten omdat hij de sfeer verpestte.
Deze fragmenten waren momenten van intens leven. Ik vertel niet alles, want dat zou ik niet kunnen. Het was een ervaring van veertien dagen vol herkenning met iedereen in het kamp, waardoor ik gesterkt terugkeerde in de fallocratische maatschappij. Een plek waar ik me opnieuw realiseerde dat mijn homoseksualiteit een kans is om te experimenteren met mezelf en de mensen om me heen. Sindsdien ervaar ik mijn homo-zijn als een constante verrijking, als individu in een groep die altijd in beweging is.
FOTO verf ed BLOEMENKLEUREN poppy in het veld
foto gallery VERF ED