We moeten leren
harmonieus met onze ketenen
te rammelen.
Ik had het zo raak niet kunnen zeggen
als Erwin Mortier.
Kunst helpt daarbij,
want als we dan toch
aan handen en voeten geketend zijn,
dan leren we maar beter te rammelen.
Dat vraagt training.
Zo’n keten weegt heus wat.
In het begin wil je geen pottenkijkers.
Het zweet druppelt je kapsel tot was,
je gezicht verkleurt tot een fluo‑regenboog
waar zelfs een kameleon jaloers van wordt.
Niet iedereen draagt een zonnebril,
en zo jaag je mensen op stang.
Sorry, niet sorry.
Dat ben ik niet,
het is mijn keten die u verblindt.
Oefening baart dan wel niet altijd kunst,
maar rammelen lukt steeds beter.
Hou graag wat afstand:
zo’n keten wil je liever niet in je oog,
laat staan in dat van een ander.
Er is geen ehbo kit voor keten‑blessures.
Eens het rammelen lukt,
ben je graag toeschouwer.
Je kijkt dan hoe anderen
hun eigen ketens laten zingen,
hoe jij jouw ketens laat zingen,
soms vals,
soms luid,
altijd menselijk.
(Afbeelding candidee Pixabay)